<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Τι φάση με τους Κόρε.Ύδρο.;

Ένας συντάκτης άκουσε με παραδειγματική καθυστέρηση το έργο της μπάντας από την Κέρκυρα και αναρρώνει από το mindfuck.

Το Κόρε.Ύδρο. είναι η συντομογραφία του Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες και οι Κόρε Ύδρο είναι η σημαντικότερη ελληνόφωνη μπάντα της χώρας τα τελευταία χρόνια. Απλά. Τους έχω λιώσει εδώ και δύο εβδομάδες, μόνο. Πριν από αυτό, ήξερα απλά το όνομά τους, τη φάτσα του βασικού τους στιχουργού, και το ανεξέλεγκτο (τουλάχιστον για τα δεδομένα ελληνικής μπάντας) hype στο Twitter ενόψει της συναυλίας τους στο Gagarin το Σάββατο (18/5).

Άρχισα τη μίνι διατριβή στους Κόρε.Ύδρο. από το 'Όχι Πια Έρωτες'. Είδα δυο τρεις φορές το βίντεο κλιπ και αμέσως μετά τηλεφώνησα στους μουσικοψαγμένους φίλους μου, απαιτώντας απαντήσεις. Οι ερωτήσεις μου ήταν πολύ κοφτές και πολύ συγκεκριμένες. 1) Μας τρολάρουν οι Κόρε.Ύδρο.; 2) Κι αν δεν μας τρολάρουν οι ΚΥ, μήπως (τους) τρολάρουν όλοι αυτοί που λένε ότι ακούνε φανατικά;

Δεν θέλω να ευλογήσω τα γένια μου ούτε να προλάβω τη βλακεία μου, αλλά νομίζω ότι οι απορίες μου ήταν εύλογες.

Στο κλιπ του 'Όχι Πια Έρωτες', η υπερβολικά γήινη μορφή του Παντελή Δημητριάδη, η ιδρωμένη αισθητική του Πονεμένου, Ερωταπογοητευμένου Νέου που αιωρείται και ο θρασύτατα ειλικρινής στίχος, (συγγνώμη ΚΥ, αλλά) κατέστησαν αδύνατο να τους πάρω στα σοβαρά για λίγη ώρα.

 

Εκπληκτική σύνθεση, σπουδαίο το πιάνο του Αλέξανδρου Μακρή, αλλά αυτή η 80s εικόνα ερμηνεύτηκε από το ανυποψίαστο μυαλό μου ως τρολάρισμα.

Ερμηνεύτηκε ως δίκαιο, έντεχνο κορόιδεμα σε όλα τα καψουροτράγουδα του ελληνικού πενταγράμμου.

 

Δεν ήταν. Μέσα από τους στίχους 'ψυχούλας' όπως το 'Όχι πια δάκρυα/Δεν ζηλεύω πια/Και δεν θολώνω τα γυαλιά μου πια για σένα/Όχι πια θάνατοι/όχι πια διάβασμα με ηρεμιστικά/όχι πια ύπνοι με τηλέφωνα ανοιχτά', οι Κόρε.Ύδρο. καταφέρνουν να συγκινήσουν και να πουν τη γαμ**ένη αλήθεια χωρίς ωραία λογάκια. Να σε κάνουν να νιώσεις ότι η άλλης, παλιάς δεκαετίας τοποθέτησή τους είναι ό,τι πιο φρέσκο άκουσες εδώ και χρόνια στα ελληνικά.

Προχωρώντας το ψάξιμο, άκουσα τραγούδια από τον πρώτο τους δίσκο, το 'Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ', κι άλλα τραγούδια από τη 'Φτηνή Ποπ για την Ελίτ', έμαθα σχεδόν 'Όλη την Αλήθεια για τα Παιδιά του '78' και τα ολοκαίνουργια του 'Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό', του δίσκου που θα παρουσιάσουν στο Gagarin, το οποίο (λένε) γκρεμίστηκε 3 χρόνια πριν, στο τελευταίο live τους εκεί.

 

Οι ρομαντικοί ρεαλιστές(!) που κατάγονται και μένουν μόνιμα στην Κέρκυρα είναι οι απόλυτοι μετρ των παράδοξων παντρεμάτων. Ρομαντισμός και συνάμα ρεαλισμός (το είπαμε), δίσκοι φτιαγμένοι κατά γράμμα πάνω σε DIY ατραπούς που όμως κυκλοφόρησαν χωρίς νότα αλλαγμένη από μια πολυεθνική (EMI), έκδηλη διάθεση για χιούμορ και αυτοσαρκασμό, αλλά όταν η έμπνευση έρχεται κάτι Βράδια της Κρίσης το 2011, ο στίχος τσακίζει και πολιτικά κόκαλα.

(Εδώ, στο κλιπ της 'Πικρής Γεύσης', είπαν να σκηνοθετήσουν τη δική τους Οδύσσεια. ΟΟΟΟΟΚ!)

Άκρως αντιπροσωπευτικός του τι εστί Κόρε.Ύδρο. είναι γενικά ο τρόπος που είναι στημένο το επίσημο site της μπάντας και ειδικότερα το κείμενο στην υποενότητα 'Ποιοι είμαστε'. Όση πλάκα, όση σοβαρότητα και όση πληροφορία χρειάζεται.

Δεν ξέρεις ποιος, αλλά κάποιος σίγουρα έχει προικίσει τη συγκεκριμένη παρέα με τον σπάνιο Φωτεινό Οδηγό των Τέλειων Ισορροπιών.

 

Για παράδειγμα, ως άμαθος της φάσης των ΚΥ, ακούγοντας το 'Όχι Πια Έρωτες' και έχοντας καταναλώσει άπειρη σοσιαλμηντική αγάπη για τους Κερκυραίους, αναρωτήθηκα γιατί δεν 'κοβόταν' τόσος πολύς κόσμος και με τα Διάφανα Κρίνα που έκλαψαν τον έρωτα τόσο ποιητικά. Η απάντηση κρύβεται στη δόση του πικρού χιούμορ. Τα  Κρίνα είχαν τα πάντα εκτός από όρεξη για πλάκα και διακωμώδηση των καταστάσεων. Γι' αυτό τους αγαπήσαμε άλλωστε.

 

Επειδή με ξέρω, οι επόμενες εβδομάδες θα είναι τίγκα στον κορεσμένο υδρογονάνθρακα. Αν πρέπει να διαλέξω ένα, το υπέρτατο win της περίπτωσης των Κόρε.Ύδρο., αυτό θα είναι η περιφανής νίκη του ελληνικού στίχου. Βγαλμένες από καλούπια και χαζές ομοιοκαταληξίες, οι λέξεις του Παντελή Δημητριάδη χτίζουν εικόνες, θίγουν υπολήψεις, χρωματίζουν συναισθήματα. Συχνά, ξεχασμένα συναισθήματα.

Και επειδή στο ΟΝΕΜΑΝ υπάρχουν πιο διαβασμένοι από εμένα επί του θέματος ΚΥ, ο Στέλιος Αρτεμάκης και ο Θοδωρής Δημητρόπουλος εκλήθησαν να δώσουν κι αυτοί τον οβολό τους, γράφοντας για τους δικούς τους Κόρε.Ύδρο.

Αυτά από εμένα και να μην ξεχνάτε τι λέει ο στίχος. "Όχι μέλισσες το βράδυ, όχι γατάκια το πρωί".

"Αλήθεια, τι φάση εκείνο το ντεμπούτο στη Wipe Out, το “Αν όλα τελείωναν εδώ”; Που ήρθε από το πουθενά. Που δεν ήθελε να έχει σχέσεις με το πολιτικοποιημένο ροκ που προηγήθηκε. Που ήθελε να μείνει έξω από το revival της κιθάρας, μακριά από το post. Που έδειξε έναν εντελώς νέο δρόμο, πιο προσωπικό, πιο πειραματικό. Γιατί καλές και άγιες οι μπάντες που μας μεγάλωσαν αλλά πόσες έκαναν κάτι πραγματικό καινούριο; "Επτάλεπτα τραγούδια με ελληνικό στίχο και diy αισθητική;" αναρωτιόσουν τότε. “Έχει θέση αυτό το πράγμα σε μια εποχή που οι προβληματισμοί είναι αν ο Καλατράβα θα είναι έτοιμος στην ώρα του και πόσο big θα είναι η τελετή έναρξης;” Αλλά όταν οι περισσότεροι από μας ζούσαν στο συννεφάκι, αυτοί ευτυχώς ήταν απομονωμένοι στην Κέρκυρα. Κυριολεκτικά. Και έγραφαν την πιο συναρπαστική μουσική που είχαν ακούσει τα αυτάκια μας μέχρι τότε. Αυτή, νομίζω, ήταν η φάση." Στέλιος Αρτεμάκης

"Το βίντεο κλιπ του "Χωρίς Επίκληση" (από το άλμπουμ-μνημείο "Όλη Η Αλήθεια Για Τα Παιδιά Του '78") είναι χωρισμένο στα δύο, όπως και το τραγούδι άλλωστε, όπως υπό μία έννοια και όλη η μουσική της μπάντας. Το πρώτο μισό είναι μελαγχολικές, πικρές, οργισμένες, άτακτα συνενωμένες εικόνες αναμνήσεων (και μιλάω και για το κομμάτι και για το βίντεο τώρα). Μιλάει πιθανώς στο Θεό ή ίσως σε κάποιο διαλυμένο έρωτα. Με απαλή εκφορά παρακαλά πράγματα όπως "μη μας αφήσεις να αθετήσουμε αιώνιες αγάπης υποσχέσεις" λίγο πριν ένα οργισμένο και θλιμμένο γκάρισμα βγάλει την άλλη πλευρά του νομίσματος. Δε μπορείς να είσαι θλιμμένος χωρίς μέσα σου να βράζεις. Στα μεγάλα, έντονα, ανεξέλεγκτα συναισθήματα δεν υπάρχουν μπαριέρες που χωρίζουν τη στεναχώρια από το θυμό, το trash από το cool, την αξιοπρέπεια από την απόγνωση. Οι Κόρε. Ύδρο. μοιάζουν να αισθάνονται και να τα τραγουδάνε όλα μαζί, ταυτόχρονα. Θαμπές εικόνες από τα παλιά με χαλασμένα χρώματα, αναμνήσεις από την παιδική ηλικία, φαντάσματα του παρελθόντος, πόνος, πόνος, πόνος.

Και τότε όλα αλλάζουν, η μουσική γίνεται απενοχοποιημένο ζεϊμπέκικο, τα συγκεχυμένα μελαγχολικά snapshots εξαφανίζονται, και το τελευταίο ενάμιση λεπτό απελευθερώνει ένα άλλο κομμάτι της ψυχής του αφηγητή. "Κάνε μας καχύποπτους ξανά", ζητά δίχως πια θυμό. Στην πίστα, κάτω από τα φώτα ενός θρυλικού σκυλάδικου, ανάμεσα στα γαρύφαλα, ανεβαίνει ο παλιός καθηγητής θρησκευτικών της μπάντας, δίνει ένα τίμιο high five και αρχίζει να χορεύει. Ο πόνος έχει πάρει μια άλλη μορφή, όλα έχουν κατασταλλάξει. Η μπάντα, πιστή σε αυτά που τη διαμόρφωσαν, δε σταματά να το εκφράζει καθώς επισκέπτεται τα παλιά λημέρια μέσα από στίχους, πρόσωπα, εικόνες. Σχεδόν αφιλτράριστα, σχεδόν ενστικτώδη, συναισθήματα και νοήματα, που πάντα πηγάζουν από κάπου βαθιά που οι περισσότεροι δεν τολμούν να σκάψουν. Γι' αυτό είναι τόσο σπουδαίοι και ασυνήθιστοι: Οι Κόρε. Ύδρο. νιώθουν τα πάντα, την ίδια στιγμή. Και τα καταθέτουν." Θοδωρής Δημητρόπουλος

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ