<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

To 'Americana' των Offsrping μεγάλωσε γερά και κουνημένα μυαλά

Ένας δημοσιογράφος του ΟΝΕΜΑΝ πιέζει τα ακουστικά όσο πιο βαθιά στα αυτιά πάει για να θυμηθεί τις πρώτες φορές που άκουσε το 'Americana'.

Δεν ξέρω τι μπορεί να έχει πάει λάθος σε μια εφηβεία που δεν έχει σπάσει τον αυχένα της, όπως θα 'λεγε κι ο Ευθύμης, με τους Offspring, αλλά δεν είμαι εδώ με τα ρούχα του παιδοψυχολόγου. Πολλές φορές, οι αφορμές είναι μια ποταπή, ψυχαναγκαστική διαδικασία για να 'θυμηθείς' ή να γράψεις για κάτι που αγάπησες μικρός. Χωρίς την παραμικρή αφορμή λοιπόν (αν και πιστεύω ότι με λίγο σκάλισμα, βρίσκεις μία για τα πάντα), θέλω εδώ και μέρες να γράψω για την ορμή του 'Americana' των Offsrping.

Κανένας δίσκος των Offspring μετά το ιστορικό 'Smash' που άλλαξε το παιχνίδι, δεν έχει πουλήσει όσο το 'Americana' (πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα). Βέβαια, τις ώρες που έκανα τα πάντα για να κουφαθώ με το 'Have You Ever', το τελευταίο πράγμα που μ' ένοιαζε ήταν τα λογιστικά του.

Τα πάντα ξεκινάνε με τον ρομποτικό τρόπο που οι Offspring μας καλωσορίζουν στο 'Americana'.

 

Welcome - Have You Ever: Το πράγμα πήγαινε κάπως έτσι: Τις καθημερινές υπήρχε μόνο μια ώρα χωμένη το μεσημέρι μετά το φαγητό και πριν το φροντιστήριο (και τους 'Ατρόμητους' για τους πιο μπελαλήδες). Οι επιλογές για να περάσεις αυτήν την ώρα ήταν δύο: 1) Να κοιμηθείς. 2) Να μην κοιμηθείς. Όσες φορές επέλεξα το πρώτο, το μετάνιωσα γιατί πήγαινα φροντιστήριο με νεύρα και πονοκέφαλο. Άρα το δεύτερο. Ε, ο καλύτερος τρόπος για να μείνω ξύπνιος ήταν να κάτσω μπροστά από το στερεοφωνικό, να πάρω καρεκλίτσα γιατί δεν είμαστε τίποτα βιαστικοί και να αφήσω το 'Americana' να κάνει τη δουλειά. Οι κιθάρες στην αρχή του 'Have You Ever' και το σφυροκόπημα απ' το πρώτο 'I'm faaaaaalling' έκαναν τη ζωή και το μέλλον να μοιάζει τόσο καλύτερο. Και δώσ' του σφυροκόπημα στα τύμπανα. Όποιος πιστεύει ότι ήταν πολύ νωρίς (στο δίσκο) για τέτοια κροσέ και άπερκατ, μάλλον θα είναι απ' αυτούς που προτιμούσαν να κοιμούνται το μεσημέρι.

 

Staring at the Sun: H αγαπημένη μου συνήθεια ακούγοντας το 'Americana' ήταν να πιέζω τα ακουστικά στο κεφάλι μου όσο πιο δυνατά γίνεται. Αυτοί οι τύποι έχουν κάτι πολύ δυνατό να μας πουν και οφείλουμε να το χώσουμε όσο πιο βαθιά στο κεφάλι γίνεται, σκεφτόμουν. Και επειδή η φάση δεν είναι μόνο κιθάρες και χαχαχούχα, πάρε κι ένα “There's more to living than only surviving / Maybe I'm not there, but I'm still trying”. Do U2?

 

Pretty Fly (For A White Guy): Το 'Americana' είναι μια παγίδα που μπορεί να σε κάνει να μπερδέψεις τους Offspring με τα παιδιά ('παιδιά' τέλος πάντων) από το Jackass. Το 'Pretty Fly' είναι το βαρύ πυροβολικό αυτής της επιχείρησης. Κοπανάμε, θέλουμε να χάσεις την ακοή από το ένα αυτί, αλλά θα κάνουμε και λίγο χαβαλέ, give it to me baby και τα ρέστα. To τραγούδι είναι ένα χορταστικό poke σε όλους τους wannabe 50Cent λίγα χρόνια πριν γνωρίσουμε τον πραγματικό. Α, και στην αρχή λέει “Gunter glieben glauchen globen”, το οποίο είναι απλά μια χαζομάρα που μοιάζει με γερμανικά και ανοίγει το τραγούδι 'Rock of Ages' των Def Leppard.

 

The Kids Aren't Alright: Εδώ οι Offspring μού θυμίζουν Dandy Warhols, παρότι, κατά τ' άλλα, ομοιότητες δεν υπάρχουν. Ποιο είναι το κοινό λοιπόν; Οι DW που έγιναν γνωστοί στα πέρατα με το 'Bohemian Like You' είναι μια μπάντα μεγάλων μουσικών που σε πιο σκοτεινές στιγμές έμπνευσης έγραψαν το 'It's a Fast Driving Rave-Up with the Dandy Warhols', τραγούδι που με έπεισε ότι το live τους πριν 15 χρόνια στο Λυκαβηττό είναι σταθερά στα πέντε καλύτερα που έχω δει. Σε μια φλου αρτιστίκ αντιστοιχία, αμέσως μετά το ελαφρύ και χαρωπό 'Pretty Fly', οι Offspring εξαπολύουν την οβίδα 'The Kids Aren't Alright' μιλώντας για μέλλοντα που δεν πρόκαμαν, για τσακισμένα όνειρα και για δρόμους που καταπίνουν αθόρυβα ζωές. Αν βάλεις το τραγούδι να παίξει ανάποδα, μπορεί και να ξεχωρίσεις ένα “Δεν άκουσα καλά, γέλασε κανείς;”. Επιπλέον, μιλάμε για το πιο πολυστριμαρισμένο τραγούδι του δίσκου στο Spotify.

 

Feelings: Το μοναδικό κομμάτι που έκανα skip τις περισσότερες φορές. Με σεβασμό στους Offspring, αλλά και στον Morris Albert (για το πρωτότυπο 'Feelings'), αν είναι να ακούσουμε πανκ τραγούδι που να μιλάει για συναισθήματα, βάζουμε το 'No Feelings' των Sex Pistols και συνεχίζουμε αναίσθητοι.

 

She's Got Issues-Walla Walla-The End of the Line: Ακόμα και οι πιο εικονικοί δίσκοι έχουν ένα σημείο στο οποίο ξεκουράζουν και ξεκουράζονται. Αυτή εδώ η τριπλέτα παίζει τον άχαρο αυτό ρόλο, αλλά με μπόλικη αξιοπρέπεια και με το τέμπο να παραμένει ψηλά, γιατί ακολουθεί κι ένα 'No Brakes'. Να σημειώσω το αυτονόητο, ότι δηλαδή η ανάλυση του 'Americana' γίνεται προφανώς με υποκειμενικά κριτήρια, άρα ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη στους φίλους αναγνώστες που πίνουν νερό στ' όνομα του 'Walla Walla'. Αν πρέπει να ξεχωρίσω ένα εκ των τριών, αυτό είναι το 'The End of the Line' και το εξαίρετο μπάσο του. Ευχαριστούμε την εύθυμη παρέα που μας κράτησε ζεστούς και πάμε στην κατηφόρα με σπασμένα φρένα. Ή με καθόλου φρένα.

 

No Brakes: 122 δευτερόλεπτα αγνής Offspring καταιγίδας. Εκτός από τις κατάρες και τις ευχές, εδώ δεν πιάνουν ούτε τα φρένα. Το τραγούδι του δίσκου που έφαγε το περισσότερο repeat από οποιοδήποτε άλλο. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να το έχουμε ακούσει από το 'Smash'. Ένας πανκ ύμνος εις τους αιώνας.

 

Why Don't You Get A Job: Μια ευγενική προσφορά στους φίλους του Άρη και ένα anthem για κάθε ηλικία (που μπορεί να πιάσει δουλειά τέλος πάντων).

 

Americana: Πες ό,τι θες, μόνο μην πεις πως δεν σου το 'παν τα τύμπανα της εισαγωγής. Καθώς ο δίσκος βρίσκεται προς τα τελειώματα, οι Offspring είπαν να συνοψίσουν ό,τι ακούσαμε ως τώρα σε μια εισαγωγή ενός λεπτού, γεμάτη ενδείξεις ότι κάτι έρχεται, έρχεται και έρχεται. Και στο 1.05 ανοίγουν οι ουρανοί. Η ελάχιστη ικμάδα ύπνου που είχε απομείνει πριν πάω στο φροντιστήριο γινόταν αέρας και χανόταν μες στα ακουστικά. “Well I'd like to tell you about my dream, it's a place” του ρου ρου.

 

Pay The Man: Εκεί που οι περισσότεροι βλέπουν άλλο ένα κομμάτι του 'Americana', εγώ βλέπω τη χρυσή ευκαιρία να γράψουν ένα ατόφιο μέταλ διαμάντι μετά την εισαγωγή που θυμίζει κάτι από 'Wherever I May Roam'. Δεν πειράζει, τους αγαπάμε και έτσι.

 

Pretty Fly – Reprise: Ευχαριστούμε που υπάρχει αυτό το γλυκό και αδιάφορο outro και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ωραιότατος επίλογος. Δεν θα μακρηγορήσω άλλο. Τίποτα πριν το 'Americana' και τίποτα μετά δεν μπόρεσε να με ξυπνήσει (ή να με κρατήσει ξύπνιο) τόσο αποτελεσματικά, ή έστω να με στείλει στο φροντιστήριο με διάθεση υπερήρωα. Του το χρωστάω κι εγώ και πολλοί έφηβοι που μεγάλωσαν μ' αυτό. Κάθε φορά που το ακούω γυρίζω μπροστά από το στερεοφωνικό του πατρικού, συναρμολογώ τα ακουστικά (γιατί τα σωστά ακουστικά είναι πάντα σπασμένα) και ξαναρχίζω το κοπάνημα.

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ