#blogovision: Όση μουσική μπορείς να αντέξεις

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, η blogovision και οι εκατοντάδες (πλέον) λίστες της, σου αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει ποτέ αρκετή μουσική.

Για τους μουσικόφιλους, η 1η Δεκεμβρίου είναι τα νέα Χριστούγεννα. (Στην πραγματικότητα είναι ακόμα καλύτερα. Γιατί βιώνουμε όλο τον ακόλουθο ενθουσιασμό, και τα Χριστούγεννα εξακολουθούν να είναι στον ορίζοντα.) Η μέρα που θα ξυπνήσουμε, θα πιούμε τον καφέ μας (ειδικά φέτος που έπεσε και Σάββατο, ό,τι καλύτερο), θα ανοίξουμε εκείνο το αραχνιασμένο μπλογκ που έχουμε να ανανεώσουμε πιθανότατα από κάποια στιγμή πέρσι, και θα ξεκινήσουμε το πρώτο από μια σειρά τουλάχιστον 20 ποστ. Ένα για κάθε άλμπουμ που ακούσαμε και γουστάραμε το 2012.

Θα βάλουμε το εξώφυλλο, θα γράψουμε δυο λόγια (ή και ούτε καν), θα κολλήσουμε ένα βίντεο από κάτω, και θα ποστάρουμε. Ύστερα θα ξεκινήσουμε τη γύρα στα υπόλοιπα μπλογκς, όσα ξέρουμε, όσα μας ενδιαφέρουν, ή απλώς όσα τρακάρουμε στην τύχη, παίρνοντας μάτι από τις λίστες των υπολοίπων. Ένας θα βάλει άλμπουμ που μίσησες, ένας θα βάλει κάποιο που λάτρεψες (“μα είναι δυνατόν ΑΥΤΟ στο νούμερο είκοσι;;;;”), ένας άλλος θα έχει βάλει Παντελίδη (αυτή η τιμιότητα θα μας φάει), και γενικά όσο έχεις όρεξη για σκρολάρισμα, οι τίτλοι θα πέφτουν βροχή.

H επονομαζόμενη #blogovision (με χάσταγκ, απαραιτήτως) ξεκίνησε το 2007 όταν ο Μάρκος Φράγκος ξεκίνησε από το -απαραίτητο- μπλογκ ένα κάλεσμα ανάμεσα σε λοιπούς μουσικόφιλους, να κάνουν όλοι από μια λίστα και στο τέλος να αθροίσουν πόντους και να βγάλουν έναν νικητή. Εκείνη την πρώτη χρονιά ήμουν απλός θεατής, οι συμμετέχοντες ήταν καμιά 30αριά αν θυμάμαι καλά. (ETA: 28 για την ακρίβεια.) Αλλά από τη 2η κιόλας έκρινα πως αφού (σαν σωστός άνθρωπος με το OCD του και τα όλα του) έκανα ούτως ή άλλως την ετήσια λίστα, δεν υπήρχε λόγος να μην παίζω κι εγώ. (“Ο κόσμος έχει ανάγκη να ξέρει το #1 μου!!”)

Από τότε κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Κάθε Δεκέμβρη, όλο και περισσότεροι μπλόγκερς (κι αυτός είναι ένας όρος που, πλέον, χρησιμοποιείται με απόλυτη ελευθερία, μιας και στην πραγματικότητα μπορείς απλώς να συμμετάσχεις αν το θες, έχεις-δεν έχεις μπλογκ) ακούνε μουσική όλο το χρόνο, σημειώνουν, ξανασημειώνουν, θυμούνται, τσακώνονται, πωρώνονται, περιμένοντας πότε θα έρθει ο Δεκέμβρης για να τα βάλουν σε σειρά, και για να δουν και τη σειρά των υπολοίπων.

Με τα χρόνια η παρέα μεγάλωσε, πλέον κοντεύουν τις 200 οι συμμετοχές. Μαζί ήρθε πλουραλισμός, πλέον βλέπεις μουσικές από indie και ροκ μέχρι χιπ χοπ και θρας μέταλ (ΚΑΙ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ). Είναι γαμάτο.

Κι αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους λατρεύω αυτές τις 20 (και κάτι ψιλά, αν βάλεις και αναμονή μέχρι το πάρτι των αποτελεσμάτων) μέρες, και δεν πρόκειται να σταματήσω ποτέ.

 

Γεμίζεις μουσική

Για μέρες (όσες μέρες θέλεις, για άλλους αυτό ισχύει για όλο το χρόνο), ακούς συνεχώς μουσικές, στέκεσαι σε αυτά που θες, ανακαλύπτεις, επανεκτιμάς, τακτοποιείς: Το να φτιάξεις μια λίστα με 20 άλμπουμ από μια χρονιά ακούγεται σε πολλούς ως αχρείαστος ψυχαναγκασμός (σεβαστό), αλλά από την άλλη όσο έχεις διάθεση να ανακαλύπτεις συνεχώς καινούρια και διαφορετικά πράγματα, γιατί να μην το κάνεις;

 

Μια καταγραφή

Όπως τακτοποιούσα το μπλογκ που έφτιαξα στα τέλη του 2008 αποκλειστικά για αυτό το θεσμό, συνειδητοποίησα πως έχει σχηματιστεί, χρόνο με το χρόνο, κάτι πάρα πολύ όμορφο. Μια αρχειοθέτηση των πραγμάτων που λάτρεψα σε δεδομένες στιγμές στο χρόνο, αλλά ακόμα περισσότερο, μια εικόνα για το συλλογικό hype της κάθε χρονιάς. Αν το δεις στενά μέσα από το πρίσμα της κάθε χρονιάς, ναι, δε σημαίνει τίποτα το ότι πχ το 2008 το μεγάλο δίλημμα ήταν “MGMT ή Last Shadow Puppets”. Αν το δεις από το σήμερα, είναι μια υπενθύμιση πως το 2008, αρκετός (πολύς) κόσμος άκουγε αυτά τα δύο συγκροτήματα. Χρόνο με το χρόνο, το κολάζ που σχηματίζεται είναι κάτι όμορφο.

 

Η ανάδειξη του αγαπημένου

Λίγο πολύ όλοι ξέρουμε τι μουσικές μας αρέσουν. Ξέρουμε τι ακούσαμε την κάθε χρονιά. Θυμόμαστε τι αγαπήσαμε. Όμως η γενικότητα είναι ένα πράγμα. Η στιγμή που αποφασίζεις ότι αυτό, το ένα, το συγκεκριμένο το άλμπουμ είναι Το Αγαπημένο σου για τον τελευταίο ένα χρόνο, είναι ξεχωριστή.

 

Μια υπενθύμιση

Η αλήθεια είναι ότι από την κάθε χρόνια, όσο παθιασμένα κι αν βλέπεις όλες σου τις επιλογές τη στιγμή που τις κάνεις (“Χμμμμφχχχχ... Να βάλω Alabama Shakes στο #18.... Όχι όχι, αξίζουν δύο θέσεις παραπάνω.... Twin Shadow στο #18! Ναι, έτσι είναι πιο σωστά!”) αυτά που θα επιβιώσουν, μέσα σου και γενικώς, είναι περισσότερο αυτά που έχεις ψηλά. Όσο πιο ψηλά, τόσο πιο πιθανό. (Η διαφορά ανάμεσα στο φετινό μου τοπ-4 και στο #5 και κάτω, από αριθμό αναπαραγωγών και μόνο, είναι τρομακτική.) Κάτι που σημαίνει ένα πράγμα: Οι φορές που θα κοιτάξεις παλιές 20άδες και κοπανώντας χέρι στο κούτελο θα αναφωνήσεις “πωωωω, ΝΑΙ ρε φίλε!!” είναι α) αναρίθμητες και β) ανεκτίμητες. (Ladyhawke της καρδιάς μου, που είσαι;) (Επίσης, δε θυμόμουν καν ότι είχε βγάλει άλμπουμ πέρσι ο Moby, πόσο μάλλον ότι το άκουσα, πόσο μάλλον ότι το έβαλα και στην 20άδα μου.) (LADYHAWKE.)

 

Το σάουντρακ της ανακάλυψης

Κάθε φορά που ανανεώνεται αυτό εδώ το feed, θα έχουν περαστεί τουλάχιστον καναδυό ντουζίνες νέα ποστ. Όση, μα όση μουσική κι αν έχεις ακούσει, θα βρεις τίτλους που δεν ήξερες. Κάνεις ό,τι θέλεις με αυτή την πληροφορία.

 

Το πάρτυ

Όταν η κατάθεση ψυχών ολοκληρωθεί, ό,τι άκουσες άκουσες, ό,τι πόσταρες πόσταρες, η χρονιά παραδίδεται πλέον κι επισήμως στα πεντάγραμμα της ιστορίας, και μετά απλά μαζεύεσαι σε ένα χώρο για να δεις την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, υπό ποδοσφαιρικού τύπου ιαχές (έχει κι αυτή η κόντρα την πλάκα της) και τα πανηγύρια των οπαδών του τελικού #1. Αλλά κυρίως το ότι επί ώρες παίζουν μαζεμένες αυτές οι μουσικές. (-Το ψήφισα αυτό! -Υπερεκτιμημένο, έλεος. -Εγώ στο τσακ το άφησα έξω. Τυπική στιχομυθία που συνοδεύει το κάθε τραγούδι.)

 

Οι μαντεψιές για το μέλλον

Όχι ότι πρέπει ο καθένας να βαρύνεται με την ευθύνη του να υποπτευθεί ποιο άλμπουμ από τη λίστα του θα ακούμε ακόμα σε 10 χρόνια από σήμερα (αγαπημένα ψηφίζουμε εξάλλου, εγώ πέρσι είχα βάλει #1 το “Raven in the Grave” των Raveonettes που ούτε στην ίδια τη μπάντα δεν πολυάρεσε αυτό το άλμπουμ) αλλά έχει κι αυτό την πλάκα του. Σε ένα ποστ από το 2008 έγραφα, δικαιολογώντας μια επιλογή μου, “Θα περάσουν πολλά χρόνια, αλλά από το 2008 αυτό το άλμπουμ θα θυμόμαστε.” Χμ. Θοδωρή του 2008, σόρι ε, δε θέλω να στο χαλάσω, αλλά όχι μωρέ.

 

Οι αναμνήσεις από το παρελθόν

H νίκη του “Boxer” των National στην πρώτη χρονιά, που έθεσε τον τόνο. Η συζήτηση για την ακαδημαϊκή ακρόαση εναντίον αγνής απόλαυσης της μουσικής με αφορμή το φοβερό “Merriweather Post Pavillion” των Animal Collective, μακράν των πιο πολυσυζητημένο από τους κατά καιρούς νικητές. Οι διαδοχικές νίκες των Arcade Fire, μία για το άλμπουμ της δεκαετίας (“Funeral”) και μία για το άλμπουμ του 2010 (“The Suburbs”), με τη 2η μάλιστα να προβλέπει το Grammy που θα ακολουθούσε 2 μήνες μετά. Οι εν εξάλλω αντιδράσεις των Radiohead-ικών κάθε φορά που έπαιζε άλμπουμ της μπάντας και διαπίστωναν ότι κάποιος το είχε αφήσει εντελώς 20άδας. H φωτογραφία του 1962 στο εξώφυλλο του άλμπουμ των Last Shadow Puppets που στιγμάτισε το μουσικό 2008. Η δίκαιος αγώνας για να συμπεριληφθούν οι (τυπικά εκτός χρονικού ορίου) Mumford & Sons για να φτάσουν λίγο έξω από την τελική δεκάδα, δυο χρόνια πριν σπάσουν ρεκόρ στο Billboard.

Και φαντάσου. Όλα αυτά, πριν καν φτάσουμε στη χρονιά της Lana del Rey.

 

*Το αρχηγείο της #blogovision είναι το μπλογκ του Μάρκου Φράγκου, ενώ όλα τα ποστ από όλα τα μπλογκ βρίσκονται εδώ.

Το κείμενο συνόδευσαν ήχοι που στιγμάτισαν αυτά τα 6 χρόνια.

ADVERTISING
  • top stories

ΜΟΥΣΙΚΗ