Είναι ωραία που η Dee Dee Penny το γύρισε

Με αφορμή το "Too True" και την ποπ στροφή στον ήχο των Dum Dum Girls, γιατί μόνο σε καλό μπορεί να μας βγει αυτή η κίνηση

Στο σύμπαν της DC η Penny Dee είναι με την μεριά των κακών. Είναι μία femme fatale που κάνει λαθρεμπόριο και τελικά την πληρώνει ο άντρας της που πάει φυλακή. Αυτή τον εγκαλείπει, βρίσκει εραστή και κάνει ζωάρα στα προάστια.

Στη συνέχεια της ιστορίας ο John, όμως, το σκάει από τη φυλακή και την επισκέπτεται στον ύπνο της. Το όνειρο είναι τόσο τρομακτικό που η Penny Dee δεν ξυπνάει ποτέ και πεθαίνει.

Στο σύμπαν της μουσικής, ωστόσο, η Dee Dee Penny έχει βρει την τύχη της. Είναι η πανκ ηρωίδα με τα έντονα βαμμένα κόκκινα χείλη, το κατάλευκο make up (της κατηγορίας γραφείο τελετών) και τα δερμάτινα τζάκετ.

Πριν μερικά χρόνια έφτιαξε τις Dum Dum Girls με σκοπό να κατακτήσει τη δόξα και να κερδίσει χρήματα. Περίπου δηλαδή γιατί ενώ ήρθαν και τα δύο, το πρώτο περισσότερο από το δεύτερο, δεν ήταν αυτός ο σκοπός.

Και μπορεί το νεσεσέρ της να είναι γεμάτο καλλυντικά αλλά η Dee Dee Penny είναι αντράκι. Όχι μόνο γράφει τα τραγούδια και κάνει τα φωνητικά αλλά στο τελευταίο άλμπουμ, το “Too True” που είναι η αφορμή γι΄αυτό το αφιέρωμα  κάνει και μερεμέτια με κιθάρα και μπάσο.

Όχι τυχαία το κραγιόν της έχει συγκεκριμένο χρώμα, Lady Danger λέγεται (της εταιρειας MAC) και το φορούσαν η Shirley Manson των Garbage και η Dita Von Teese.

Θέλω να πω, η Kristin Welchez όπως είναι το όνομα της, δεν είναι καμία ροκ χαζογκόμενα. Δύσκολα συμβιβάζεται με δεύτερους ρόλους. Επαιζε διάφορα όργανα από πολύ μικρή αλλά όχι τα κατάλληλα.

Οπότε όταν κάποια στιγμή είδε ότι η φάση δεν έβγαινε, τα βρόντηξε, έμαθε κιθάρα για να μπορεί να γράφει τα δικά της τραγούδια, πήρε και τη φίλη της τη Frankie Rose που ήξερε τα κατατόπια από το αγροτικό της στους Crystal Stillts και βουαλά οι Dum Dum Girls.

Αυτός, μάλιστα, ήταν σκοπός. Να κάνει κάτι πιο ουσιαστικό από το να γεράσει σε δυσλειτουργικές underground μπάντες. Και μετά από πολλά χρόνια στην αφάνεια βρέθηκε στο ίδιο ρόστερ με τα παιδικά της είδωλα, τους Nirvana  κερδίζοντας την εμπιστοσύνη της Sub Pop.

Δουλεύω πολύ και ήμουν αποτυχημένη για πολύ περισσότερο χρόνο από όσο γνώρισα οποιαδήποτε επιτυχία.

 

Πως έμαθε κιθάρα τώρα. Έχει ενδιαφέρον. Ξεπατικώνοντας -λέει- ένα τραγούδι των Beatles. Και μετά ένα του Bob Dylan. Και μετά ένα των Ramones. Και μετά το backbeat της Motown. Και μετά το fuzz των Velvet Underground. Και έβγαλε τα πρώτα της σινγκλάκια / EP και αυτό κίνησε το ενδιαφέρον της Sub Pop.

Και μετά ήρθε το “I Will Be” και η επιτυχία.

 

Τότε είναι που άρχισε κι η γκρίνια. Δεν είναι πολύ έτσι, δεν είναι πολύ αλλιώς, δεν είναι τίποτα που οι My Bloody Valentine δεν είχαν σκεφτεί, τα έχει τσουβαλιάσει όλα σε ένα μελέ. Τα γνωστά. Υπήρχαν βλέπεις και τα χρωστούμενα από τη σύγκριση με τις Vivian Girls.

Εδώ ας ανοίξουμε μια παρένθεση. Η σύγκριση με τις Vivian Girls ήταν περισσότερο "μμμ… τέσσερα ροκ πυραυλοπέπονα βαμμένα γκοθούδες". Δεν κατηγορώ όποιον το σκέφτηκε μου και εμένα μου φάνηκε ένα φτηνό marketing trick.

Αλλά αν πρέπει να συγκρίνω τις δύο μπάντες, το ύφος των Dum Dum ήταν πάντα πιο προσωπικό. Και εννοείται ότι αυτά τα περι περί γκλαμουράτου Λος Αντζελες και σκοτεινής Νέας Υόρκης είναι στη σφαίρα του γελοίου αν όχι του ρατσιστικού.

Ατυχώς, η Dee Dee Penny δεν πρόλαβε να απαντήσει γιατί πέθανε η μητέρα της, η φωτό της οποίας ήταν εξώφυλλο στο “I Will Be”. Μοιραία ο δεύτερος δίσκος ήταν μία ελεγεία από την αρχή ως το τέλος. Ευτυχώς η Sub Pop δεν μάσησε και κάπως έτσι φτάσαμε στο “Too True”.

Που όπως λέει η ίδια είναι το καλύτερο των Dum Dum πολύ απλά γιατί η Dee Dee πέρασε πολλά το τελευταίο διάστημα. Εγραψε τραγούδια, τα πέταξε, έχασε τη φωνή της, έγραψε νέα τραγούδια.

Οι κιθάρες έχουν λιγότερη βρώμα, κινείται σε πιο synth - goth τεχνοτροπίες. Και στο τέλος της ημέρας είναι ποπ.  Σκέτο. Κάτι που δήλωνε από τις πρώτες μερες των Dum Dum Girls. Ότι παρά το στιλιζάρισμα στο τέλος ήταν ποπ τραγούδια με αρκετή ζάχαρη στα φωνητικά.

Ήχος που μπορεί να μην είναι ταιριαστός με το Goth παρουσιαστικό της αλλά ταιριάζει καλύτερα στην εσωστρεφή περσόνα της. Αυτή που κάποτε είδε το Lou Reed στα παρασκήνια μιας συναυλίας και αντί να τρέξει να συστηθεί τον πήρε μια φωτογραφία από τα τριαντα μέτρα. Με ένα κινητό της κακιάς ώρας.

Στο κάτω κάτω πάλι πολύ πρωτοτυπία μεταφράζεται σε περιέργεια. Δείχνει να το τονίζει με την αναφορά στο Rimbaud δείχνει ότι η Dee Dee Penny ξέρει καλά τι κάνει ακόμα και αν τα γαλλικά της δεν είναι πάρα πολύ καλά και η προσαρμογή του κειμένου χαλαρή. 

Κάποιοι λένε ότι ο David Bowie είναι δήθεν, αλλά κάποιοι σαν κι εμένα πιστεύουν ότι είναι ιδιοφυία - υπάρχει ειλικρίνια σε ότι κάνει και αυτό είναι υπέροχο.

 

Το θέμα είναι ότι  η Dee Dee Penny κινείται σε αυτό που της ταιριαζει καλύτερα. Να κάνει ποπ τραγούδια από αυτά που προσφέρονται για μπόλικα singlalongs. Και η ίδια έρχεται πιο κοντά σε αυτό της ταιριάζει (και αυτό που θα θέλαμε), στην Karen O των Yeah Yeah Yeahs και την Becky Nincovic των You Say Party.

Τώρα οι Dum Dum Girls είναι αυτό που έπρεπε να είναι εδώ και καιρό, μπάντα που αρχίζει και τελειώνει στη frontwoman.

 

Εντάξει, θα την  αγαπούσαμε ούτως ή άλλως για τις lo-fi τεχνικές του πρώτου άλμπουμ και γιατί μας θυμίζει ότι καλό έχει βγει από την ήπειρο της, το protopunk, το garage, το surf τις ξεχασμένες αλλά όχι ξεπερασμένες κιθάρες των Cramps. 

Και  ένας λόγος παραπάνω που η Dee Dee Penny ξαναβρίσκει τη φωνητική της δεινότητα και κάνει έναν τόσο καλό δίσκο. Το “Too True” ακολουθεί τη συνταγή μικρές διάρκειες και μετριοψηλά tempo. Είναι γρήγορο αλλά έχει ενδιαφέρουσες low key στιγμές όπως το  "Blank Girl" και το "Baby Don’t Go" που κινούνται σε πιο dream pop νερά.

Αυτό μπορεί να φέρει τις Dum Dum Girls μπροστά από κοινά τύπου Lana Del Rey (σκόρδα και λιβάνια εδώ) αλλά κάτι τέτοιο μπορεί να έχει και τα καλά του. Στην παρούσα συγκυρία κάποιος πρέπει να φέρει ξανά τις κιθάρες στις μάζες.

Και αν γίνει αυτό, σίγουρα η αλλαγή στον ήχο των Dum Dum Girls θα μας έχει βγει σε καλό.

ADVERTISING
  • top stories

ΜΟΥΣΙΚΗ