<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Οι Callas θα ήθελαν να πιουν μπίρες με τον Cohen

Προς το παρόν πάντως, τις πίνουν με τον Lee Ranaldo των Sonic Youth και τον Jim Slavunos και μιλούν στο Oneman για το πώς είναι να συνδυάζεις σχεδόν όλες τις τέχνες ταυτόχρονα.

Έξυνα αρκετή ώρα το κεφάλι μου για να βρω έναν ωραίο και γλαφυρό τρόπο ώστε να περιγράψω τους Callas σε αυτό που είναι πάντα το πιο βαρετό κομμάτι μιας συνέντευξης: την εισαγωγή.

Έπειτα από μπόλικα ξεφυσήματα και ξύσιμο (μη ξεχνιόμαστε) συμβιβάστηκα με μια μεγάλη αλήθεια: αποκλείεται να έβρισκα καλύτερο τρόπο για να τους παρουσιάσω, απ’ αυτόν που χρησιμοποιούν οι ίδιοι στο site τους: “Οι Callas είναι η κορυφή του παγόβουνου ενός καλλιτεχνικού εργοστασίου που παράγει μουσική, ταινίες, artworks, περιοδικά, εκθέσεις και events, το οποίο ξεκίνησαν τα αδέρφια Άρης και Λάκης Ιωνάς”. Το κλέβω!

Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι τους ξέρουν για τη μουσική τους, και θα τους μάθουν ακόμα καλύτερα στις 5 Ιουνίου, όταν και θα μοιραστούν τη σκηνή του Rockwave μαζί με τους Last Shadow Puppets και τους Dropkick Murphys, σε μια απ’ τις συναυλίες του καλοκαιριού.

 

Η συνεργασία τους με τον Lee Ranaldo των Sonic Youth και τον Jim Slavunos των Grinderman και Nick Cave and The Bad Seeds είναι επίσης ένας εξαιρετικός λόγος για να τους έχεις γνωρίσει.

Με αφορμή την κυκλοφορία του άλμπουμ τους “Half Kiss Half Pain” από την Inner Ear, πήρα την Φραντζέσκα για μια επίσκεψη σε αυτό το καλλιτεχνικό εργοστάσιο, όπου συμβαίνει όλη η μαγεία.

Μάθε τέχνες και κράτα τες



Φωτογραφίες: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου - Watkinson

Ανοίξαμε την πόρτα με τη διακριτική επιγραφή “Velvet” κι εκεί μας περίμεναν τα 2 αδέρφια, Άρης και Λάκης, αλλά και τα 2 κορίτσια των Callas, η Μαριλένα κι η μικρή της παρέας, η Χρυσάνθη, η οποία παίζει κιθάρα και στον ελεύθερο χρόνο της πρέπει να κάνει γύρω στα χίλια high five την ώρα με τον Άρη. Ο χώρος έμοιαζε εξαιρετικά γνώριμος και οι πιθανότητες να έχω βρεθεί εκεί σε κάποιο πάρτι, τεράστιες. Αυτός ο χώρος ήταν και το πρώτο αντικείμενο της συζήτησης.

Το story των Callas ξεκινάει ουσιαστικά απ’ αυτόν εδώ το χώρο. Είναι το στούντιο, τα γραφεία μας, απ’ το 2001 όλα συμβαίνουν εδώ μέσα. Μπαινοβγαίνει πολύς κόσμος, φίλοι, συνεργάτες απ’ όλο το φάσμα των τεχνών, μουσικοί, σκηνοθέτες, εικαστικοί, χορευτές, τα πάντα”, εξηγεί ο Άρης και κερδίζει αμέσως το πρώτο high five απ’ τη Χρυσάνθη. Οι ίδιοι τι ακριβώς δηλώνουν; Μουσικοί, σκηνοθέτες, σχεδιαστές;

Εγώ κι ο Λάκης είμαστε εικαστικοί, με αυτό ξεκινήσαμε. Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να συγχωνεύσουμε όλα αυτά με τα οποία καταπιανόμασταν κι έτσι προέκυψε το Velvet, ένα περιοδικό που μας βοήθησε να βγάλουμε όλα αυτά τα πράγματα προς τα έξω. Μπαινοβγαίναμε στους χώρους της τέχνης, γνωρίσαμε πολύ κόσμο και καταλάβαμε ότι αν γίνει ένας διάλογος μεταξύ διαφορετικών ερεθισμάτων τότε θα βγούμε όλοι κερδισμένοι, αφού το κοινό θα αυξηθεί. Απ’ το 2003 άρχισε να διαμορφώνεται αυτό το πράγμα, το 2005 βγήκε το πρώτο τεύχος του Velvet και ξεκίνησαν να διοργανώνονται τα πάρτι και τα φεστιβάλ. Μέχρι τότε σε μια συναυλία δεν έβλεπες εικαστικούς και σε μία έκθεση δεν έβλεπες μουσικούς. Οι πρώτοι πολυχώροι έφεραν αυτό το ανακάτεμα και τώρα φτάσαμε σε ένα σημείο που στα γραφεία μας γίνονται live, εκθέσεις, τα πάντα. Πλέον βγάζουμε κι άλλα περιοδικά, το Last, το Athens Art Map το οποίο απ' το 2003 παρουσιάζει τους χώρους τέχνης της πόλης”. Ναι αλλά πώς διάολο συνδυάζονται όλα αυτές οι διαφορετικές καλλιτεχνικές ανησυχίες; “Για εμάς αυτό είναι ένα πράγμα και συνήθως απλά κάνουμε focus κάπου συγκεκριμένα όταν υπάρχει λόγος, ας πούμε στη μουσική όταν θέλουμε να βγάλουμε άλμπουμ. Το κομμάτι της ταινίας περιλαμβάνει όλες τις τέχνες μαζί”, εξηγεί ο Άρης, ο οποίος με τη διαρκή εμψύχωση της Χρυσάνθης έδειχνε να μπαίνει πιο δυνατά στην κουβέντα. “Όλο μαζί πάει αυτό, είμαστε εδώ όλη μέρα, βλέπουμε και λίγη μπαλίτσα και ασχολούμαστε με όλα αυτά”, ακούγεται για πρώτη φορά ο Λάκης.



Ο χώρος που συμβαίνει όλη η μαγεία

Τα δυο κορίτσια, πώς προέκυψαν; “Με τη Μαριλένα γνωριζόμαστε χρόνια, ήταν μαζί μας ως χορεύτρια και μετά ως ντράμερ, τη Χρυσάνθη την έχουμε μαζί μας από παιδάκι, είναι κι η πιο μικρή” απαντάει ο Άρης και πετάγεται όλο χαρά η Χρυσάνθη, η οποία εκτός των άλλων, ήταν και στο ίδιο σχολείο με τη Φραντζέσκα, γιατί είπαμε, παντού έχει ένα γνωστό η φωτογράφος μας: “Δεν είχα επαφή με τα παιδιά, ήμουν σε μια μπάντα κι έπαιζα ντραμς, στην αρχή ως ντράμερ είχα έρθει, ψάχνανε τα παιδιά, τότε έπαιζε ο Λάκης ντραμς. Ο Λάκης με βρήκε και με φώναξε, δεν θυμάμαι καν πώς με βρήκε”. Μάθαμε ήδη ότι απ’ τη θέση του ντράμερ των Callas έχουν περάσει όλοι πλην του Άρη και συνεχίζουμε.

Κι άμα πεινάσεις πάλι κράτα τες



Ο Άρης

Μουσικοί, σκηνοθέτες, εικαστικοί, τα μέλη των Callas καταπιάνονται με πολλά, το καταλάβαμε. Είναι όλα αυτά αρκετά για να ζήσουν στην Ελλάδα του 2016, όπου η τέχνη σίγουρα δεν είναι ένα επάγγελμα που πληρώνει;

Πολύ δύσκολα ζεις απ’ αυτό, γι’αυτό και κάνουμε τόσα διαφορετικά πράγματα”, παραδέχεται η Μαριλένα και τη συμπληρώνει ο Άρης. “Κάτι εκτός του χώρου δεν κάνουμε, όμως είναι τόσο διαφορετικά αυτά που κάνουμε εδώ. Βγάζουμε άλμπουμ και κάνουμε μετά συναυλίες, κάνουμε πάρτι κάθε Τετάρτη στο Boiler, πάρτι εδώ στο χώρο μας, βγάζουμε ταινίες, φτιάχνουμε artworks και με όλα αυτά είμαστε οριακά. Κάποτε, προ κρίσης, τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα”. “Επί ΠΑΣΟΚ φάγαμε ψωμάκι” προσθέτει ο τιτάνας Λάκης και γελάμε όλοι μαζί, ακόμα κι η Χρυσάνθη με τη Φραντζέσκα που επί Ανδρέα Παπανδρέου ήταν αγέννητες. Έστω και χωρίς το ΠΑΣΟΚ στα πράγματα πάντως, μια βελτίωση στο επίπεδο της ελληνικής καλλιτεχνικής κι ιδιαίτερα μουσικής σκηνής, είναι εμφανής.

Υπήρχε μια εποχή που οι εγχώριες μπάντες είχαν πολύ μεγαλύτερη απόσταση απ΄ αυτές του εξωτερικού, κι αυτό επειδή δεν υπήρχε η επαφή που υπάρχει σήμερα χάρη στο ίντερνετ. Εκτός της γεωγραφικής απόστασης δηλαδή, υπήρχε και μια αισθητική. Απ’ το 2000 και μετά όμως, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τα συγκροτήματα, μπορούν πια, έστω και με μεγάλη προσπάθεια, να κάνουν τουρ στο εξωτερικό. Το ίδιο ισχύει φυσικά και στα εικαστικά και στον κινηματογράφο, με τον Λάνθιμο για παράδειγμα”, τονίζει ο Άρης κι ο αδερφός του προσθέτει στο ίδιο μήκος κύματος:



Ο Λάκης

Αν κάνεις έναν απολογισμό πόσοι σκηνοθέτες, μουσικοί, χορογράφοι έχουν βγει έξω τα τελευταία 10 χρόνια, με το κοινό τους και τις επιτυχίες, τους θα δεις ότι έχουν γίνει τεράστια βήματα. Και μόνοι τους, χωρίς υποστήριξη. Αν υπάρξει υποστήριξη απ’ το κράτος ακόμα καλύτερα αλλά είναι πολύ σπάνιο. Απαιτείται βέβαια τρομερή λάντζα, δεν μπορείς να φανταστείς πόσα μικρά πράγματα περνάνε απ’ το χέρι ενός σκηνοθέτη για παράδειγμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι στο εξωτερικό είναι διαφορετικά τα πράγματα, απλά είναι πιο οργανωμένα. Δεν κάνεις ένα συγκρότημα και ξαφνικά σου ανοίγουν όλες τις πόρτες και σου λένε ‘πού σαι ρε Λένον μεγάλε, σε περιμέναμε’”. Και οι ίδιοι οι Callas πάντως, μια χαρά στέκονται στο εξωτερικό:

Έχουμε παίξει έξω αρκετά. Το όλο πρότζεκτ Callas πάντως είχε ξεκινήσει πολύ περισσότερο σαν εικαστικό πρότζεκτ και performance οπότε παίζαμε πολύ συχνότερα σε γκαλερί και μουσεία παρά σε κλασικούς συναυλιακούς χώρους”, θυμάται ο Άρης. Performance art στην Ελλάδα; Αλήθεια αυτό, πόσο καλά μπορεί να πάει; “Ποτέ δεν πιστεύαμε ότι κάνουμε καμιά πρωτοπορία, απλά δεν τα βγάζαμε προς τα έξω αυτά που κάναμε” μου απαντάει ο Άρης κι ο Λάκης θυμάται: “Παίζαμε πάντως και στην Ελλάδα σε τέτοιους χώρους, στο ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, στη γκαλερί Breeder, υπάρχουν άνθρωποι που οργανώνουν τέτοιες δράσεις, απλά δεν βγαίνουν πολύ προς τα έξω”. Οι ίδιοι θα έμεναν στο εξωτερικό αν έκριναν ότι αυτό τους δίνει μεγαλύτερα περιθώρια για εξέλιξη της τέχνης τους ή δεν αλλάζουν την Ελλάδα με τίποτα;



Η Μαριλένα

Όλες οι περιπτώσεις έχουν τα θετικά τους και τα αρνητικά τους, δεν πρέπει μόνο να γκρινιάζουμε. Εδώ έχουμε τους φίλους μας, τους συνεργάτες μας. Έξω θα ήταν μια εντελώς καινούρια διαδικασία να αποκτήσουμε αυτή την επαφή με τους ανθρώπους του χώρου. Εδώ οι συνεργάτες μας είναι πια και φίλοι μας. Μας δίνει δύναμη και τροφή αυτό το πράγμα, να είμαστε κοντά με ανθρώπους που αγαπάμε και μπορούμε να επικοινωνήσουμε. Για να μπορέσεις να το παλέψεις μόνος σου στο εξωτερικό χρειάζεται μια συγκεκριμένη ψυχολογία που είτε την έχεις είτε όχι” ομολογεί ο Λάκης και συνεχίζει: “Κάποιες χρονικές στιγμές της ζωής σου, παίζουν ρόλο συγκεκριμένα πράγματα κι αποφασίζεις τι κάνεις. Εμείς σπουδάζαμε Λονδίνο κι όταν έφτασε το σημείο του μένω ή φεύγω αποφασίσαμε να φύγουμε, επειδή η ζωή ήταν τόσο ακριβή που δεν είχε νόημα να δουλεύουμε απλά για να βγάλουμε το νοίκι. Πάντα κάτι χάνεις. Και δεν είναι ότι έχουμε καμία τρομερή επιτυχία εδώ, να φανταστείς το 80% των πωλήσεων του τελευταίου μας δίσκου ήταν στο εξωτερικό”. Αυτο πάλι πώς εξηγείται; “Ο κόσμος έξω έχει πιο πολύ την κουλτούρα του να αγοράσει ένα βινύλιο”, θεωρεί η Μαριλένα κι ο Άρης με ειλικρίνεια συμφωνεί: “Εδώ ο κόσμος δεν έχει λεφτά να φάει, θα πάει να αγοράσει βινύλιο Callas τώρα;” “Καλύτερα να πάει να δώσει 15 ευρώ να αγοράσει πανσέτες και να κατεβάσει το δίσκο μας να τον ακούσει όσο τρώει”, χαρίζει άλλη μια μυθική ατάκα ο Λάκης, πριν η κουβέντα σοβαρέψει και πάλι:



Η Χρυσάνθη

Το πρόβλημα είναι ότι πολύ δύσκολα πλέον μπορείς να ζήσεις απ’ την μουσική κι είναι πολύ δύσκολο για μια εταιρεία σαν την Inner Ear, στην οποία έχουμε βγάλει τους τελευταίους μας δυο δίσκους, να τα βγάλει πέρα. Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που το προσπαθούνε. Πλέον δεν μπορείς να ζήσεις με τίποτα απ’ τις πωλήσεις των δίσκων σου, αν δεν βγεις έξω να τραγουδήσεις live 100 φορές δεν βγαίνει”.

Η ιεροτελεστία της συναυλίας

 

Οι Callas έπαιξαν πριν λίγες ημέρες στη Γαλλία, μετά στη Ζυρίχη, στις 2 Απριλίου παίζουν στην Αθήνα, το Μάιο θα τους δει το κοινό του Λονδίνου και του Μπράιτον και φυσικά μην ξεχνάμε και το Rockwave στις 5 Ιουνίου. Πώς προέκυψε αυτή η δραστηριότητα;

Άλλα live είναι από booking agencies, άλλα είναι από δικές μας επαφές, σε άλλα απλά μας φωνάζουν. Για το Rockwave ανυπομονούμε, έχει ωραίο backstage, είχαμε παίξει και με τους Grinderman κι ήταν σαν κατασκήνωση”, σημειώνει ο Άρης και κερδίζει ακόμα ένα τίμιο high five απ’ την Χρυσάνθη, η οποία παίρνει τη σκυτάλη:“Πάντα μας αρέσει να παίζουμε το καλοκαίρι σε κάποιο φεστιβάλ, είναι ωραία φάση. Το αγαπημένο μας live ήταν σε φεστιβάλ στο Λίβερπουλ κι από άποψη κόσμου κι από οργάνωση, τα πάντα”. Είναι διαφορετική η εμπειρία της συναυλίας στο εξωτερικό; “Το έξω έχει το ενδιαφέρον του ταξιδιού, την ώρα του live είναι το ίδιο”, μου εξηγεί ο Άρης κι η Μαριλένα παίρνει την πάσα: “Έξω είναι πολύ θετικοί, βλέπουν μια μπάντα που δεν την ξέρουν κι όμως είναι πολύ ζεστοί, κάτι που πολλές φορές εδώ δεν συμβαίνει, το κοινό είναι πιο παγωμένο, πιο στημένο”. Το πιο δύσκολο μέρος που έχουν παίξει; Ο Λάκης είχε την απάντηση:

Η πιο δύσκολη πόλη να παίξεις είναι το Λονδίνο κι εμείς μετά την Αθήνα τα περισσότερα live τα έχουμε κάνει εκεί. Κάθε live έχει τη δική του διαδικασία, τη δική του ιεροτελεστία, την οποία αν ακολουθήσουμε θα πάνε όλα γαμώ. Η ώρα που θα φάμε, θα πιούμε, θα κατουρήσουμε. Αν κάτι ανατραπεί, τότε αρχίζουν τα προβλήματα”. “Το έχουμε και λίγο σαν ομάδα ποδοσφαίρου, μετά από κάθε live δίνουμε αποτέλεσμα, 2-0, 3-0, τέτοια”, βάζει για πρώτη φορά το ποδόσφαιρο στην κουβέντα και ο Άρης. Κι έχουν υπάρξει πολλές ήττες; “Δεν έχουμε χάσει ποτέ, σαν τον Ολυμπιακό” λέει γελώντας ο Άρης όμως ο Λάκης είναι πιο σοβαρός: “Όχι αν έχουμε ήττα, θα είναι βαριά ήττα”.

 

Προβλήματα έχουμε πάντα, θα χαλάσει ένα μόνιτορ, θα σπάσει μια χορδή, σε κάθε live πάντα κάτι πάει στραβά. Δεν είναι μόνο η μια ώρα του live, είναι όλη η μέρα που πρέπει να παέι καλά, το άγχος που έχεις πριν την εμφάνιση, πρέπει να κάνεις μπάνιο”, λέει ξενερωμένη η Χρυσάνθη πριν ξεσπάσει σε γέλια. Αυτά είναι τα προβλήματα. “Το καλύτερο live που θυμάμαι εγώ ήταν στην Ιεράπετρα πάντως, κύλησε τέλεια”, θυμάται η Μαριλένα και συνεχίζει: “Είναι λίγο σαν διαλογισμός πάνω στη σκηνή. Αν αισθάνεσαι καλά δεν σε επηρεάζει κάτι, αν είσαι στον κόσμο σου με την καλή έννοια δεν σε νοιάζει”. “Αν έχει πάει καλά η δική μας διαδικασία τότε δεν επηρεαζόμαστε τόσο απ’ το κοινό”, συνεχίζει το διάλογο ο Λάκης για να παρέμβει δυναμικά ο Άρης:

Αν ο κόσμος το ζει και γουστάρει θα πας 5 φορές πάνω, δεν το συζητώ. Αν όμως είναι παγωμένος δεν σημαίνει ότι θα αλλάξεις τον τρόπο που παίζεις. Έτσι κι αλλιώς πάντα παγωμένο τον περιμένουμε τον κόσμο. Παίζουν πολλά ρόλο πάντως, η ώρα κι η μέρα του live, τι προηγείται, πόσες μπίρες έχει πιει”. Η Μαριλένα ξαφνικά θυμάται ακόμη ένα σπουδαίο live: “Θυμάμαι μια χρονιά που παίζαμε στο Indie Free Festival και βγήκαμε στη σκηνή στις 3 το πρωί. Σταδιακά κιόλας άρχισε να βρέχει κι όμως από κάτω έγινε χαμός, ήταν σαν λύτρωση, μια τρομερή εμπειρία. Κάτι αρνητικό και δύσκολο μετατράπηκε χάρη στο κοινό σε κάτι γαμάτο”. Μια ήττα, δηλαδή μια κακή βραδιά στη σκηνή, φέρνει γκρίνια; “Αν ένα live είναι κακό για τα δικά μέτρα μας εκνευρίζει σίγουρα, ξενερώνουμε με μια κακή δική μας εμφάνιση” απαντάει ο Άρης κι ο Λάκης ξαναβάζει τη μπάλα στην κουβέντα: “Ο άλλος μας βλέπει μισή ώρα πάνω στη σκηνή και δεν μπορεί να φανταστεί πώς έχει κυλήσει η μέρα μας. O ένας καλύπτει τον άλλο πάντως στην κακή του ημέρα, όπως στο ποδόσφαιρο”.

Για μια ημέρα στον Πανιώνιο

 

Μιλώντας με δυο αδέρφια που είναι κάθε μέρα μαζί, δεν γινόταν να μην βάλω στην κουβέντα τους πιθανούς τσακωμούς: “Τσακωνόμαστε προφανώς και μάλιστα σκοτωνόμαστε, αν μας ακούσει κανένας θα νομίζει ότι έχουμε κληρονομικά και θα μαχαιρωθούμε. Από μικροί έτσι κάναμε, όταν παίζαμε μπάλα. Για εμάς είναι νορμάλ αυτό, θα κρατήσει για μια μέρα και θα προχωρήσουμε”, περιγράφει ο Λάκης κι η Χρυσάνθη με τη Μαριλένα σπεύδουν να δικαιολογήσουν το αυτονόητο: “Κι εσύ με τον αδερφό σου και την οικογένειά σου φαντάζομαι εκτονώνεσαι, είναι φυσιολογικό αυτό κι είναι καλό να υπάρχει. Τσακώνονται και μετά αρχίζουν και γελάνε, οπότε γελάμε κι εμείς”. “Δεν επεμβαίνουμε, είναι κάτι δικό τους”.

Την τρίτη αναφορά του Λάκη στη μπάλα την άφησα αρχικά να πέσει κάτω, όμως η κουβέντα γρήγορα γύρισε εκεί, όταν ρώτησα τα 2 αδέρφια πώς ξεκίνησε η ασχολία τους με την τέχνη: “Βασικά μπάλα ξεκινήσαμε να παίζουμε μαζί, το συγκρότημα είναι και λίγο σαν ομάδα. Παίξαμε και στον Πανιώνιο, στο Λύκειο, κάτσαμε όμως μόνο για μια προπόνηση, δεν αντέξαμε, φύγαμε. Παίζαμε στο σχολείο και μας είδαν και μας φώναξαν σε μια προπόνηση, αρχίσαμε εκεί τις πασούλες κι αυτά και είδαμε ότι δεν μας κάνει. Είχαμε αρχίσει τώρα τις μπίρες, δεν ήμασταν για τέτοια. Μετά από 3 χρόνια, στα 20-21, όπου πια ήμασταν τελειωμένοι με το αλκοόλ, πήγαμε στον Ποσειδώνα Γλυφάδας, εκεί σε φάση Γκασκόιν πια, αντέξαμε ένα μήνα. Ξεκινήσαμε πολύ καλά όμως γρήγορα ξεφουσκώσαμε. Εμείς είχαμε μάθει να παίζουμε μπάλα όπως να ‘ναι και μετά δεν ήταν εύκολο” θυμάται γελώντας ο Άρης και ξαφνικά οι δυο τους πετάνε σε ρυθμούς πολυβόλου ιστορίες απ’ τα ποδοσφαιρικά τους πεπραγμένα.

Στο πρώτο ματς με είχε βγάλει αλλαγή ο προπονητής μετά από 5 λεπτά”, λέει ο Λάκης, “Είχε γίνει και το μυθικό, σε ένα άλλο παιχνίδι, όπου ο προπονητής μας απέσυρε στο ζέσταμα του ημιχρόνου, μας φώναξε πίσω στα αποδυτήρια την ώρα που κάναμε ζέσταμα”. Κι απ΄τη μπάλα πώς βρέθηκαν στις τέχνες: “Πηγαίναμε μαζί για να έχει και πλάκα, κάναμε παρέα. Ο πατέρας μας είχε στούντιο φωτογραφίας, από μικροί ασχολιόμασταν με τη φωτογραφία, τα σενάρια, τη μουσική, παράλληλα με τη μπάλα και τα ποτά. Αφού δεν μας έκατσε το ποδόσφαιρο μας έκατσε να ασχοληθούμε με την τέχνη”.

Οι Sonic Youth κι ο Εμπειρίκος

 

4 άνθρωποι  που ασχολούνται με κάθε πιθανή πτυχή της τέχνης, ποιους μπορούν να επικαλεστούν ως τις επιρροές τους; “Είναι πολυσύνθετο απ’ το τι επηρεαζόμαστε, μπορεί ο καθένας μας να κάνει ένα top 10 από σκηνοθέτες, μουσικούς. Υπάρχουν βέβαια 3-4 βάσεις στις οποίες πάντα αναφερομάστε. Απ’ το σινεμά ας πούμε, θα λέγαμε τον Νικολαΐδη, τον Παναγιωτόπουλο, απ’ την λογοτεχνία τον Γονατά και τον Εμπειρίκο, μουσικά τους Last Drive, τον Σιδηρόπουλο, τον Θεοδωράκη”, εξηγεί ο Άρης κι η Χρυσάνθη προσθέτει μερικές επιρροές, όπως τα ηπειρώτικα και τα νησιώτικα. Η δική τους μουσική, προσπαθεί να επηρεάσει κάποιον, να περάσει μερικά μηνύματα:

Το μήνυμα που έχουμε πάρει κι εμείς απ’ τους άλλους στην ουσία περνάμε. Δεν παίζουμε για να επηρεάσουμε κανένα. Όταν κάνεις κάτι που σε καυλώνει πρέπει να το συνεχίζεις. Είναι ένας τρόπος σκληρής δουλειάς, είναι γαμήσι αυτό που κάνουμε αλλά το χαιρόμαστε, αν περνάς καλά με τους συνεργάτες σου τότε αποζημιώνεσαι”, λέει ο Λάκης και προσθέτει ο Άρης: “Μια μεταφορά του κλίματος που ζούμε είναι στην ουσία, δεν προσπαθούμε να περάσουμε κάποιο μήνυμα, υπάρχουν σίγουρα κάποια μηνύματα όμως δεν έχουμε ταμπέλες, δεν είναι στρατευμένα” . Απ’ τους ανθρώπους που θαυμάζουν, με ποιους θα ήθελαν να συνεργαστούν;

 

Αυτό ήδη συμβαίνει. Ένας απ’ τους ανθρώπους που ήταν κι είναι έμπνευση για εμάς είναι ο κιθαρίστας των Sonic Youth, o Lee Ranaldo. Έχουμε γράψει μαζί το soundtrack της ταινίας “The Great Eastern”που θα βγει τώρα κι ετοιμάζουμε κι ένα performance”, λέει ο Άρης κι ο Λάκης δίνει μια άλλη διάσταση στην απάντηση: “Είναι κι άλλοι πολλοί πάντως, εγώ δεν θα ήθελα να παίξω αλλά να πιω με κάποιους. Αν θαυμάζω κάποιον συγγραφέα ας πούμε θα βαριόμουν να μιλήσω μαζί του για λογοτεχνία, ή με κάποιον σκηνοθέτη για σινεμά. Θα ήθελα να πιω με τον Κασσαβέτη, να φάω με τον Φελίνι, να παίξω μια παρτιτούρα με τον Κοέν”. Ωραίος. “Με τον Ranaldo το έχουμε κάνει αυτό και με τον Jim Sclavunos, ο οποίος μας κάνει και τις παραγωγές” εξηγεί ο Άρης κι αναρωτιέμαι πώς προέκυψε η συνεργασία μαζί του. “Μας είχε δει σε ένα live στο Λονδίνο, μετά παίξαμε μαζί με τους Grinderman Μαλακάσα, συναντήθηκαμε ξανά, ξεκινήσαμε να του στέλνουμε υλικό, γούσταρε και προχωρήσαμε. Τις δυο φορές λοιπόν που ήρθε στην Αθήνα για να γράψουμε ήμασταν 20 μέρες σερί απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, σκληρή δουλειά αλλά τρώγαμε, πίναμε, κοιμόταν στα σπίτια μας, ήταν σαν μέλος των Callas”.

Κλείνοντας, εκτός των συναυλιών, με τι ασχολούνται αυτό τον καιρό οι Callas; “Με το άλμπουμ τρέχουμε τώρα, βγήκε πριν ένα μήνα. Πάει καλά, διαβάζουμε και καλές κριτικές”, μου λέει ο Άρης. Στις κριτικές δίνουν βάση; Τις λαμβάνουν υπόψιν; “Έχουμε διαβάσει κριτικές από ανθρώπους που φαίνεται ότι το έχουν ψάξει μέχρι ανθρώπους που απλά τους είπε ο αρχισυντάκτης τους ‘γράψε κάτι γι’ αυτό”, λέει ο Λάκης κι ο Άρης, αφού ξεκίνησε την συνέντευξη, δικαιωματικά την κλείνει: “Εκεί δεν φταίει το παιδί βέβαια, φταίει αυτός που τον έβαλε. Αν είναι άσχετος κάποιος κι είναι και κομπλεξικός και μαλάκας, τότε εκεί εκνευριζόμαστε. Δεν απαντάμε όμως ποτέ".

Κάπου εκεί αφήσαμε την κουβέντα και τα παιδιά πήραν τις θέσεις τους για την τελευταία πρόβα επί ελληνικού εδάφους. Μαζί με τη Φραντζέσκα, αδράξαμε την ευκαιρία για μια πριβέ συναυλία, κάνοντας κι εμείς πρόβα τα high five που ξεσηκώσαμε από το δίδυμο Άρης-Χρυσάνθη.

 

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ