<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Μόνο respect για τους Paradise Lost

Μάθαμε ότι έρχονται ξανά (13/9, Stage Volume 1- 14/9 Principal). Και είπαμε να δούμε γιατί συνεχίζουμε να τους αγαπάμε μετά από δύο και πλέον δεκαετίες

Δε γράφουμε για μέταλ συχνά εδώ στο Oneman. Η περίπτωση, όμως, των Paradise Lost ξεχωρίζει, όχι γιατί έχουν το εκτόπισμα ας πούμε των Metallica αλλά γιατί είναι μια επιδραστική μπάντα που έκανε μεγάλη καριέρα στη χώρα μας.

Η μπάντα από το άγνωστο Χάλιφαξ της Μεγάλης Βρετανίας έχει κάνει μια συνεπέστατη πορεία δυόμιση δεκαετών , έβγαλε δίσκους που θεωρούνται κομβικοί στην εξέλιξη του μέταλ ήχου και κυρίως την αγάπησε πολύ το ελληνικό κοινό.

Και αυτοί μας αγάπησαν. Δεν ήταν τυχαία εκείνα τα dvd με τις συναυλίες του 2006 και τα backstage πλάνα.

Με αυτό τον τρόπο οι Paradise Lost έδειξαν ότι αντιλαμβάνονται το αμφίδρομο της σχέσης και έκαναν μια γενναιόδωρη κίνηση προς το κοινό τους. Εμείς εδώ απλά σημειώνουμε μερικά πραγματάκια που μας κάνουν και ασχολούμαστε ακόμα σαν να είναι η πρώτη φορά που θα παίξουν στις 13 Σεπτεμβρίου στο Stage Volume 1.

Δεν έχουν ξοφλήσει

Αυτή η εποχή των Paradise Lost είναι από τις πιο δημιουργικές, δισκογραφικά και συνθετικά. Γράφουν τρομέρα κομμάτια, έχουν αυτοπεποίθηση, ξέρουν ποιοι είναι, είναι ιδιαίτερα παραγωγικοί. Από το 2005 και μετά βγάζουν έναν δίσκο κάθε δύο ή τρία χρόνια και περιοδεύουν ασταμάτητα, αξιοποιούν τα νέα μέσα, σε καμία περίπτωση δεν τους λες παρωχημένους.

Μας αγαπάνε και τους αγαπάμε.

Είναι η ξένη μπάντα με τις περισσότερες εμφανίσεις στην Ελλάδα. Το setlist.fm γράφει 25, με δεύτερους τους Purresence (24) και τους Iron Maiden χαμηλά στη λίστα των πρώτων με 14 που παίζουν Ελλάδα από την δεκαετία του 80. Μπορεί να μην είναι ακριβή τα νούμερα, μπορεί να μην λένε όλη την αλήθεια, μπορεί να μην συγκρίνονται με κάποιους από αυτούς αλλά τέτοιοι είμαστε μας αρέσει να τα μετράμε.

Οι στίχοι τους μας ταξιδεύουν

Οι στίχοι τους είναι ακατάληπτοι. Σοβαρά τώρα υπάρχουν λογικά κενά, ασυναρτησίες, κανένα νόημα. Αυτό ποτέ, όμως, δεν εμπόδισε τα sing along στις συναυλίες τους. Που σημαίνει, τι; Ό,τι ο καθένας κάνει τις δικές του ερμηνείες, βρίσκει εκείνο το μικρό στιχάκι που τον εκφράζει και το τραγουδάει. Και ταξιδεύει.

Προέρχονται από το πιο απίθανο “χωριό”

Οι Paradise Lost σχηματίστηκαν, ανδρώθηκαν, γαλουχήθηκαν και σφυρηλατήθηκαν στο παγκοσμίως άγνωστο Χάλιφαξ της Μεγάλης Βρετανίας. Η πόλη των 80 χιλιάδων έχει να επιδείξει τέσσερα πρωταθλήματα Rugby, δύο νομπελίστες Βιοχημικούς (εντάξει αυτό δεν το λες και λίγο) και τους Paradise Lost. Τέλος.

Είναι μπάντα ρε φίλε

Θα το επισημαίνουμε κάθε φορά που το παρατηρούμε. Μας αρέσουν οι δεμένες μπάντες. Να τις βλέπουμε να γερνάνε μαζί και να ηχογραφούν για δεκαετίες. Γιατί ποτέ δεν είναι εύκολο κάτι τέτοιο. Οι συγκεκριμένοι είχαν πάντα πρόβλημα στη θέση του ντράμερ αλλά με τη σκληράδα που χαρακτηρίζει μια ραγκμπομάνα πόλη τα ξεπέρασαν. Η πρώτη αλλαγή ντράμερ πάντως, όταν αντικαταστάθηκε  ο Matthew Archer από τον Lee Morris ήταν γουρλίδικη. Η μπάντα ήταν στα πρώτα γραψίματα για το Draconian Times που θεωρείται το magnum opus της μπάντας.

Υπήρξαν αρκούντως αμφιλεγόμενοι

Πως αλλιώς να το διατυπώσω δηλαδή όταν έχουν σαμπλάρει τον Charles Manson στο Forever Failure να λέει “I don’t understand, sorry”

Μαθαίνουν από τα λάθη τους

Εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 που το μέταλ ψαχνόταν μετά τη λαίλαπα του alternative, οι Paradise Lost έπεσαν στην παγίδα που έπεσαν οι Metallica. Έκοψαν τα μακριά μαλλιά, φόρεσαν σκαρπίνι και επώνυμα ρούχα, άρχισαν να παίζουν σαν Depeche Mode. Μετά το κράξιμο που έφαγαν κατάλαβαν το λάθος τους και ξαναμπήκαν στο σωστό δρόμο.

Ποιος δε θυμάται το “Icon”

Το “Icon” πέρα από τα τραγούδια και την ανταπόκριση που είχε από το κοινό τους τους καθιέρωσε ως πρωτοπόρους του goth metal, μιας πιο μελωδικής προσέγγισης στο είδος τους. Δεν είναι κάτι πρωτάκουστο αλλά, αλήθεια, πόσες μπάντες μπορούν να καρφιτσώσουν την κονκάρδα του genre pioneer στο πέτο τους.

Ποιος δε θυμάται εκείνες τις συναυλίες του 2006

Όλοι κάποια στιγμή θέλουμε να δούμε την αφεντομουτσουνάρα μας σε εκείνο το dvd που είχαν βγάλει από τις συναυλίες στη χώρα μας. Αλλά δεν.

 

Ήταν πάντοτε μπάντα χαμηλών τόνων

Μην τα πολυλογούμε. Ταιριάζει καλύτερα σε όλους εκείνους από εμάς που δεν είμαστε αποκλειστικά φαν του σκληρού ήχου

Πρωτοπορία

Στα πρώτα τους άλμπουμ επέκτειναν την ατζέντα του doom/death. Για το Icon  και το Host (παρά τα σχολιανά που άκουσαν)τα είπαμε. Τι άλλο να κάνουν πια για να κερδίσουν τους απαιτητικούς μουσικόφιλους;

Αδικία

Γιατί στη χώρα τους δεν έχουν τόσο μεγάλη απήχηση και αυτό πρέπει να αλλάξει. Οι Paradise Lost είναι αυτοί που κράτησαν ψηλά τη  σημαία του μέταλ στη Βρετανία σε μια εποχή που η υπεροχή των Αμερικάνων ήταν ξεκάθαρη και στα θέματα καινοτομίας.

Το βίντεο του “Faith Devide Us”

Αυτό. Αντρική φωνή σε σώμα γυναίκας, τα μαλλιά που κονταίνουν καθώς περνούν τα δευτερόλεπτα. Epic.

 

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ