Πυρκαγιά! Ακούσαμε τον καινούργιο δίσκο του Παύλου Παυλίδη ένα εκατομμύριο φορές

Προς τους τιμητές της κυριολεξίας: το 'ένα εκατομμύριο φορές' είναι μεταφορά. Κυριολεξία είναι η πυρκαγιά.

Είναι κάπως ανακουφιστικό, αν το δει κανείς υπό το πρίσμα της επικαιρότητας. Σε μια εποχή που οι μόνες σταθερές τείνουν να είναι βαμμένες γκρι ή/και ζωσμένες με εκρηκτικά, υπάρχουν ακόμα αυτές οι δύο τρεις φορές το χρόνο που θα μας απασχολήσει ο Παυλίδης. Με μια συναυλία, με ένα τραγούδι, επειδή δεν έχασε ποτέ το μομέντουμ ή επειδή βγάζει καινούργιο δίσκο.

Μια meta υπο-σταθερά στην υπόθεση 'Παυλίδης' είναι η άνοιξη. Η άνοιξη του ανήκει. Άνοιξη (του '13) βγήκαν οι 'Ιστορίες που Ίσως Έχουν Συμβεί' (Τι ίσως; Τουλάχιστον στα αυτιά μου συνέβησαν χιλιάδες φορές), άνοιξη (του '15) βγήκε το άλμπουμ 'Στον Διπλανό Ουρανό', άνοιξη (φέτος) βγαίνει η 'Πυρκαγιά σε ένα Σπιρτόκουτο'.

Οι τρεις από τους τελευταίους τέσσερις Απρίληδες σημαδεύονται από μια κυκλοφορία του Παυλίδη και των B-Movies με την Inner Ear και η συζήτηση για το αν η 'Πυρκαγιά' είναι η καλύτερη απ' τις τρεις στιγμές είναι ορθάνοιχτη.

Υπάρχει ένα σοφό ρητό, που απ' όσο ξέρω ανήκει στον διευθυντή του News247.gr, Μάνο Χωριανόπουλο, που πάει κάπως έτσι: “Δεν χρειάζεται να ξέρεις, αρκεί να ξέρεις αυτόν που ξέρει”. Με βάση αυτό, ο δίσκος 'Μια Πυρκαγιά Σ' Ένα Σπιρτόκουτο' έφτασε στα χέρια μας αρκετά πριν την κυκλοφορία του.

Αυτή είναι η πρώτη ανάλυση -και ουχί δισκοκριτική- που θα διαβάσεις για τον καινούργιο δίσκο του Παύλου Παυλίδη. Τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου τα έχεις ακούσει ζωντανά, αν πηγαίνεις στα live του τα τελευταία δύο-τρία χρόνια.

1. Τα Λουλούδια

Το κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο λέει τα πάντα και τίποτα για αυτό που ακολουθεί. Τα πάντα, υπό την έννοια ότι ο ήχος των B-Movies μάς έχει γίνει τόσο οικείος που θα τον ξεχωρίζαμε και ανάμεσα σε μπαράζ εκρήξεων. Αυτός είναι ο ήχος που θα μας πάει μέχρι το τέλος του άλμπουμ. Είναι σαν να κάθεσαι στην πιο αναπαυτική πολυθρόνα στο σπίτι του αδερφού σου. Και τίποτα, υπό την έννοια ότι τα τραγούδια της 'Πυρκαγιάς' είναι χίλιοι διαφορετικοί Παύλοι. Συν, μια φοβερή έκπληξη που έρχεται στο 8.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

Πρώτο ξαδερφάκι: Του 'Where Did Your Heart Go Missing?' των Rooney

Ο στίχος που θα λες στο δρόμο: “Μέσα σ' αυτό το σπίτι μένω με κάποιον άλλον / που όλο κρύβεται πολύ καλά και μάλλον / χρειάζεται να πάω ένα μακρύ ταξίδι / κι όταν γυρίσω πια, ελπίζω να 'χει φύγει”

2. Έλα Κοντά μου

 

Δεν χρειάζονται πάνω από δύο τραγούδια για να φτιάξεις τα συννεφάκια και τις αιώρες στην dreamy διάσταση που διαλέγει ο Παύλος για το ξεκίνημα. Η φάση της δημιουργίας -και της κυκλοφορίας- είναι άνοιξη, το είπαμε, στηρίζουμε, αλλά το 'Έλα Κοντά μου' ξαποστέλνει στο φόρτε του καλοκαιριού, σε συγκεκριμένο τόπο (Άη Στράτη εσύ;) και με συγκεκριμένο καιρό (καύσωνα). Εδώ κλείνεις τα μάτια, διαλέγεις σε ποιο ερημονήσι θα στήσεις τη σκηνή και μεταφέρεσαι. Έστω εσείς που γουστάρετε το καλοκαίρι.

Πρώτο ξαδερφάκι: Του 'Sirens' των Deus

Ο στίχος που θα λες στο δρόμο: “Φεύγει, κυλάει σαν ποτάμι, περνάει ο καιρός / ακόμη ανασαίνω”

3. Το Τέλος του Κόσμου

 

Είναι η πρώτη φορά που το πόδι χαϊδεύει το γκάζι. Δεν έχω γράψει ποτέ δίσκο και δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο μέχρι το 2100, αλλά τραγούδια σαν το 'Τέλος του Κόσμου' είναι κάτι σαν τα αμυντικά χαφ του δίσκου. Εξασφαλίζουν έναν συμπαθητικά ψηλό πήχη και από κει και πέρα χτίζουν με κατεύθυνση να τον ανεβάσουν. Όχι το αγαπημένο μου στιλ.

Δεύτερο ξαδερφάκι: Του 'Ράδιο Λόλιποπ' του Παυλίδη και των B-Movies

Ο στίχος που θα λες στο δρόμο: “Θέλω να 'ρθεις και να πάμε όπου πάει το επόμενο τρένο”

4. Μια Πυρκαγιά σ' ένα Σπιρτόκουτο

Σαφώς στη συνομοταξία 'Μόχα' ή 'Αερικό', το τραγούδι που χαρίζει το όνομα στον δίσκο, κάνει βουτιά στη λεωφόρο των αναμνήσεων. Αν η μελαγχολία κατάφερνε να είναι πάντα τόσο στιβαρή και με τέτοια αυτοπεποίθηση, θα θέλαμε να 'μαστε μελαγχολικοί όλη την ώρα. Μπαμ κάνουν οι συνειρμοί για τις φωτιές στα λιμάνια, αλλά και σκέτα τα λιμάνια των καιρών μας.

Δεύτερο ξαδερφάκι: Του 'Σαν Εσένα' των Ξύλινων Σπαθιών

Ο στίχος που θα λες στο δρόμο: “Σήμερα σκέφτηκα ότι έχω να σε δω πολύ καιρό”

5. Navigator

Υπάρχει κάτι στο τέμπο και το μπάσο του Navigator, που παρά το ξενικό του όνομα, παραμένει άκρως παυλιδικό και, για μένα, η πιο 'Πέρα απ' τις Πόλεις της Ασφάλτου' στιγμή μέχρι τώρα. (Αν όχι η πιο 'Ξύλινα Σπαθιά' στιγμή ολόκληρου του δίσκου). Πολύ ευχάριστο που δεν ακούμε ούτε μια φορά τη λέξη 'navigator'. Τη λέξη 'δρόμος' φυσικά και την ακούμε.

Πρώτο ξαδερφάκι: Του 'Χάρτινου Ουρανού'. Ή του 'Ατλαντίς'. Όχι του σταθμού.

Ο στίχος που θα λες στο δρόμο: "Ψάχνει να βρει τον ίδιο τύπο στο ίδιο φανάρι που σταμάτησε χτες / μα όπως κοιτάει, αντί γι' αυτόν, βλέπει έναν κήπο με κάτι άγνωστα λουλούδια / απόκρημνες ακτές"

6. Μια Φορά

Παιδιά, ευχαριστούμε για το ριφάκι, το ακούω ήδη στον ύπνο μου. (Δεν ξέρω πώς σκαρώθηκε, λυπάμαι που σας το κάνω αυτό χωρίς να το 'χετε ακούσει, αλλά όταν συμβεί, θα με θυμηθείτε. Ε, και ίντερνετ είναι αυτό, τα γραπτά μένουν). Μπορείτε να ανατρέξετε σε αυτό το κείμενο όταν κυκλοφορήσει ο δίσκος και να διαπιστώσετε ότι το 'Μια Φορά' είναι το πιο μεταδοτικό σουξέ της 'Πυρκαγιάς'. Σκοτεινό σκοτεινό, όχι φωτεινό σκοτεινό σαν το 'Αντικαταπληκτικά' του παρελθόντος. Ό, τι πρέπει για να μην το παρακάνουμε με την άνοιξη.

Πρώτο ξαδερφάκι: Του 'Στο Στόμα του Λύκου' από τα Αρνάκια.

Ο στίχος που θα λες στο δρόμο: "Μια φορά πριν από χρόνια, λίγο πριν, κάπου εδώ"

7. Ποτέ Ξανά

Αν έπρεπε να μεταφέρω το 'Ποτέ Ξανά' στο χαρτί, θα ζωγράφιζα ένα λιμάνι που καίγεται στο βάθος και σε πρώτο πλάνο θα είχα έναν τύπο με την κοψιά του Παυλίδη να κάνει τσιγάρο κοιτώντας τους καπνούς να χάνονται στο μαύρο ουρανό. Οι γιακάδες της καμπαρντίνας του θα ήταν σηκωμένοι.

Πρώτο ξαδερφάκι: Του 'Black Hole Sun' των Soundgarden

Ο στίχος που θα λες στο δρόμο: "Αναρωτιέμαι τι θα πει 'για πάντα'"

8. Ο Πύργος του Ποτέ

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΜΕ ΑΥΤΟ ΕΔΩ. Ο Παυλίδης έχει παίξει επανειλημμένα τα τελευταία δύο χρόνια τον Πύργο του Ποτέ. Δεν έτυχε να το ακούσω ζωντανά, αλλά από την πρώτη ακρόαση του δίσκου, έχω πάθει πρόβλημα με το 8. Πριν μάθω τα καθέκαστα, είχα σχεδόν βουρκώσει με το πόσο Διάφανα Κρίνα μου φέρνει το κομμάτι. Ακούω το μπάσο του Ροδοστόγλου από την πρώτη νότα του μπάσου και χάνομαι στο πέταγμα της μελωδίας από πάνω. Έχει τόσο πολύ από 'Τα Χρόνια μου Ναυάγησαν στις Ξέρες σου', που απλά μου κόβεται η μιλιά.

Σε περίπτωση που σου 'χε διαφύγει, ο Παυλίδης είναι πρώτα ποιητής και μετά τα υπόλοιπα.

Πρώτο ξαδερφάκι: Του 'Κάτι Σαράβαλες Καρδιές'. Ολόκληρου.

Ο στίχος που θα λες στο δρόμο: "Αυτός ο κύριος μοναχός κοιτάζει κάπου απέναντι / απ' τον πύργο του ΟΤΕ βλέπει αυτόν τον άλλο πύργο / αυτόν τον πύργο του ποτέ / που αν του σπάσεις το γρανάζι, φύγαμε στο διάστημα" (σ.σ. ο στίχος είναι γραμμένος για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο)

9. Στις Ακτές του Παραδείσου

Ένα πράγματι φανταστικό ένα-δύο εδώ από το 8 και το 9 του δίσκου. Όσον αφορά τον στίχο και τα νοήματα που θέλει κανείς να βγάλει: δεν ξέρω αν ο Παυλίδης είδε από πρόπερσι (που έγραψε το τραγούδι) τι θα συζητάμε σήμερα για το προσφυγικό, αλλά θυμάσαι πώς έπιασε τις Σκουριές τραγουδώντας για 'σκουριές' και 'χρυσάφι' στο 'Θα 'ρθει μια Μέρα'; Προσάρμοσέ το στο σήμερα και είσαι εκεί. Αν δεν γίνεται προφήτης ή πολιτικός με τις 'Ακτές του Παραδείσου', μπορούμε αυθαίρετα να πάρουμε το τραγούδι του προφητικά και πολιτικά. Είναι ο τελευταίος που θα 'χε πρόβλημα μ' αυτό.

Πρώτο ξαδερφάκι: Του 'Μόνο Αυτό'. Των Σπαθιών.

Ο στίχος που θα λες στο δρόμο: "Τέλειο ταξίδι, άπειρη αγάπη, φρίκη κι αγωνία"

10. Η Γοργόνα

Ο Παυλίδης θέλει να μας πει μια ιστορία αγάπης και για να μας την πει όπως ακριβώς θέλει, γράφει το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου. Η Γοργόνα κολυμπάει για κάτι λιγότερο από πέντε λεπτά, όταν το δεύτερο πιο μακρύ τραγούδι της 'Πυρκαγιάς' δεν ξεπερνά τα 3,5 λεπτά. Αν είναι τόσο σημαντικό για τον καλλιτέχνη να μας διηγηθεί την ιστορία της Γοργόνας, είναι αυτομάτως σημαντικό και για εμάς. Λίγο πιο αποστασιοποιημένα τώρα, η Γοργόνα είναι ίσως η πιο τρανή απόδειξη του δίσκου ότι οι σύνθετες ενορχηστρώσεις των B-Movies ζουν και βασιλεύουν.

Πρώτο ξαδερφάκι: Του 'Μόχα' του τρελού, του σοφού και του πνιγμένου.

Ο στίχος που θα λες στο δρόμο: "Για να 'ρθείς, έχω νικηθεί σ' άλλους πολέμους / και σ' άλλες μάχες για να 'ρθείς έχω νικήσει"

11. Η Αγάπη Σου

Η 'Πυρκαγιά' είναι ένας δίσκος για την αγάπη. Η αγάπη εννοείται, υπονοείται ή ομολογείται σε κάθε τραγούδι μέχρι τώρα και ο Παυλίδης δεν είναι τσιγκούνης με τους συνειρμούς. Δεν θα γκρινιάξει αν μεταφράσουμε την αγάπη πιο ιδιοτελώς, κλεισμένη στα σώματα δύο ανθρώπων. Δεν θα γκρινιάξει ούτε αν τη γενικεύσουμε και την αντιστοιχήσουμε με το προσφυγικό, τον ανθρώπινο πόνο που χύνεται στις θάλασσες ή την ανθρώπινη μαλακία των πιο 'ψύχραιμων' που επιμένουν να αντιμετωπίζουν το θέμα ως 'εισροές' φτύνοντας στρατηγικές και αριθμούς απ' το σαλόνι τους, μάλλον γιατί δεν αντιμετώπισαν πολύ απλότερα προβλήματα με ψυχή και ανθρώπινους όρους. Συγγνώμη για την παρένθεση.

Πρώτο ξαδερφάκι: (Δεν μπορώ να αποφασίσω, πείτε εσείς όταν το ακούσετε)

Ο στίχος που θα λες στο δρόμο: "Η αγάπη σου είναι κρυμμένη πληγή / κοιμάται μες στα λευκά σου σεντόνια / ξυπνάει, φοβάται και θέλει να βγει απ' τις ρωγμές που αφήνουν όπως περνάνε τα χρόνια"

12. Τραλαλά

Πολύ πιο εγκρατές απ' όσο προετοιμάζει ο τίτλος του, το 'Τραλαλά' είναι μια μελωδία χωρίς λόγια, επίτηδες στημένη για να σκεφτείς τι πραγματεύονται τελικά τα έντεκα τραγούδια από πάνω. Μπορείς κάλλιστα ακούγοντάς το, να ξαναδιαβάσεις το 11.

Ο δίσκος 'Μια Πυρκαγιά σ' ένα Σπιρτόκουτο κυκλοφορεί στις 4 Απριλίου από την Inner Ear Records. Ο Παύλος Παυλίδης και οι B-Movies παρουσιάζουν τον δίσκο 'Μια Πυρκαγιά σ' ένα Σπιρτόκουτο' στις 8 και 9 Απριλίου στο Gagarin 205.

*Η κεντρική φωτογραφία είναι από το kourdistiri.gr

TAGS
REVIEWS
  • top stories

ΜΟΥΣΙΚΗ