<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Οι Βέλγοι, το ποδόσφαιρο, οι Black Keys και άλλες ιστορίες από το Rock Werchter ‘14

Από τους Pearl Jam στον Stromae, από τον ήλιο στη βροχή, από το Βέλγιο στην Ολλανδία. Ένας συντάκτης επισκέπτεται το αγαπημένο του μουσικο Φεστιβάλ για 7η φορά, τη Μουντιαλικότερη ως τώρα.

1, Στην άκρη του ουράνιου τόξου

Το τετραήμερό μου στο Βέρχτερ φέτος ξεκίνησε και τελείωσε με ένα αδιανόητο φως να τρυπώνει κάτω από τις τέντες της ασφυκτικής κλειστής του σκηνής, αργά τα απογεύματα της Πέμπτη και της Κυριακής. Στο Βέλγιο έχω δει ήλιο να βγαίνει στις 9 το βράδυ ύστερα από καταρρακτώδη βροχή ωρών, αλλά τόσο όμορφη αντηλιά δεν είχα απολαύσει ποτέ. Ήταν σαν σκηνή που βγήκε από τηλεοπτικό μετα-αποκαλυπτικό δράμα. Ο πλανήτης καίγεται κι εμείς είμαστε εκεί να ακούμε τους MGMT να τραγουδάνε πως είναι Ώρα Να Προσποιηθούμε. Ακόμα και τότε.

Την πρώτη μέρα ο Ντέιμον Άλμπαρν παρέδωσε ένα εκπληκτικό σόλο περφόρμανς, με τραγούδια από το (έξοχο) νέο του προσωπικό άλμπουμ, συνεχίζοντας από εκεί που μας είχε αφήσει πέρσι όταν δημιουργούσε σεισμό με τους Blur. Καθώς όλη η ατμόσφαιρα γύρω μας βυθιζόταν στο βαθύ, κινηματογραφικό κατακίτρινο μιας διαγαλαξιακής αποκάλυψης, ο Άλμπαρν τραγουδά το Out of Time και μετά κατευθείαν Gorillaz και όσο ακόμα πανηγυρίζουμε βγαίνει ένα αληθινό ουράνιο τόξο(*) μπροστά στη σκηνή και κάτω από αυτό ο Άλμπαρν παίζει στο πιάνο το Heavy Seas of Love.

Μάλλον γλιτώσαμε το τέλος του κόσμου.

(*Αυτές οι κλειστές σκηνές του Rock Werchter είναι τόσο ζεστές που φέτος οι διοργανωτές έβαλαν εσωτερικά ψεκαστήρια. Όχι πως είχαν αποτέλεσμα- ακόμα ιδρώναμε και λιώναμε με το που πατάγαμε το πόδι μας εκεί μέσα. Αν πέτυχαν κάτι οι ψεκασμοί ήταν να δημιουργήσουν ακόμα μεγαλύτερη υγρασία από την ήδη υπάρχουσα. Το αποτέλεσμα ήταν το ουράνιο τόξο κλειστού χώρου, κάτι που ειλικρινά δεν φανταζόμουν πως ήταν κάτι που θα έβλεπα ποτέ στη ζωή μου, αλλά και ένα φανταστικό στιγμιότυπο προς το τέλος της 2ης μέρας.

Στο live των Eels, καθώς φτάνουμε στο τέλος μιας εξαιρετικά καυτής μέρας, το κλίμα μέσα στη σκηνή είναι τόσο πηχτά υγρό που κυριολεκτικά δε βλέπουμε τη μπάντα. O Μαρκ Έβερετ πάει να ξεκινήσει ένα τραγούδι, σταματά, κοιτά το πλήθος, “τι συμβαίνει εδώ μέσα, δε μπορώ να δω τίποτα”, γκρινιάζει με αυθεντική έκπληξη. “What is this shit?!” απορεί. “Ποιος είναι υπεύθυνος;”. Συνεχίζει το live. Τα ψεκαστήρια σταμάτησαν ένα τραγούδι μετά και δεν άνοιξαν έκτοτε.)

Την τελευταία μέρα το τέλος του κόσμου επέστρεψε με ψυχεδελικούς ήχους. Ξεκινώντας το live τους οι MGMT, σε μια από τις ελάχιστες αλληλεπιδράσεις τους με το κοινό, λένε “τι είναι αυτός ο ήλιος; Ταιριάζει φανταστικά με τη μουσική μας.” Η ώρα είναι 10 το βράδυ, οι MGMT παίζουν το Time to Pretend νωρίς-νωρίς (πιθανώς για να διώξουν τους bro douchbags που νομίζουν πως είναι κυριολεκτικό) και μέχρι να διαλύσουν το σύμπαν με μια απίστευτη περφόρμανς του Kids, ένιωσα πως αυτή τη φορά όντως ζούσα το τέλος του κόσμου, ανάμεσα στα πιο όμορφα χρώματα και τους πιο ονειρικούς ήχους.

Ανάμεσα στον ήλιο του Άλμπαρν και τον ήλιο των MGMT, όχι πως θα ήταν πολύ εμφανές, αλλά μεσολάβησαν δύο μέρες τόσο έντονου ήλιου που ακόμα έχω μαύρισμα και δύο μέρες τόσο έντονης βροχόπτωσης που την επόμενη μέρα της επιστροφής μου προχώρησα σε τελετουργικό κάψιμο των παπουτσιών που με ταξίδεψαν μέσα από ωκεανούς λάσπης. Ένα τέλος του κόσμου.

2, Η δύναμη στο λαό

Οι αγαπημένες μου στιγμές στα Φεστιβάλ είναι πάντα όταν κάτι συμβαίνει εκτός πρόγραμματος, όπως ας πούμε ένα τραγούδι στη βροχή (περισσότερα παρακάτω) ή ένας ποδοσφαιρικός αγώνας (περισσότερο παραπάνω- και παρακάτω) ή ένα singalong από το πουθενά.

Πριν χρόνια είχα αγαπήσει τους Coldplay όχι μόνο επειδή είχαν κάνει φανταστικό live μπροστά σε κοινό 80,000 ανθρώπων, αλλά και επειδή την επόμενη μέρα, όσο περιμέναμε την Κέιτι Πέρι να βγει στη σκηνή, τα μεγάφωνα άρχισαν να παίζουν το Viva la Vida κι ο κόσμος χοροπήδαγε τραγουδώντας το σα να ήταν αυτό η συναυλία.

Το παραπάνω είναι μια ιστορία που την έχω διηγηθεί περίπου 739 φορές, αλλά πραγματικά είναι δύσκολο να εξηγήσεις (και να ξεχάσεις) την αίσθηση μιας στιγμής όπου χιλιάδες άνθρωποι, άσχετοι μεταξύ τους, αρπάζονται από ένα ίδιο ερέθισμα και ενώνουν τις φωνές τους. Ειδικά όταν δεν είναι προφανές: Όταν βλέπεις ένα live, είναι δεδομένο πως είσαι εκεί για αυτό, άρα το να το τραγουδάνε όλοι μαζί δεν είναι περίεργο ή αξιοσημείωτο. Το να αρχίζουν όμως όλοι, σαν συνεννοημένοι, να τραγουδάνε το Bohemian Rhapsody που τυχαίνει να ακούγεται εκείνη την ώρα από τα μεγάφωνα όμως;

Φανταστικό.

3, Μουντιάλ, Μέρος 1: Βέλγιο και Ολλανδία

Σε ένα από τα πρώτα RW που είχα πάει, θυμάμαι να πιάνω την κουβέντα με δύο ντόπιους. Ήταν το ‘07 ή το ‘09, πάντως πριν βαρέσει η κρίση και το μνημόνιο, οπότε η στάνταρ απάντηση στο Ελλάδα δεν ήταν “aaah crisis eh”. Για την ακρίβεια μόλις είπαμε “Ελλάδα”, ο ένας αντέδρασε με ένα ενθουσιώδες “αααα! Νίκος Μάκλας!”

-Ξέρετε το Μαχλά;

-Φυσικά, έπαιζε εδώ για χρόνια!

-Εδώ; Πού έπαιζε εδώ;

-Στη Φίτεσε!

-Α, αυτό εννοείς, όχι στο Βέλγιο.

-Ναι, ναι, Φίτεσε, Ολλαδία, Βέλγιο, εδώ έπαιζε, μας λέει χαμογελώντας.

Το καλοκαίρι του ‘10 ήμασταν εδώ πάλι στη διάρκεια των προημιτελικών του Μουντιάλ. Τότε το Βέλγιο ως εθνική δεν υπάρχει στο χάρτη, όμως η Ολλανδία κερδίζει τη Βραζιλία στον προημιτελικό. Στη διάρκεια του αγώνα του Φεστιβάλ είναι άδειο γιατί οι μισοί επισκέπτες είναι Ολλανδοί (“το Rock Werchter είναι το καλύτερο Ολλανδικό Φεστιβάλ,” μας είχε πει κάποτε γελώντας ένας Βέλγος) και όταν το ματς τελειώνει συρρέουν με φανέλες και σφυρίχτρες και λοιπά πανηγυρτζίδικα αξεσουάρ.

Το επόμενο μεσημέρι πάμε βόλτα στο Χαχτ, ένα κοντινό χωριό όπου είχαμε σταμπάρει κάτι εκπληκτικές μπριζόλες. Οι μισοί κάτοικοι φοράνε φανέλες της Εθνικής Ολλανδίας.

“Είναι το Γαλλικό κομμάτι του Βελγίου εδώ ή το Ολλανδικό;” ρωτάει φέτος από τη σκηνή ο Άνγκους Στόουν και πριν προλάβει καλά-καλά να ολοκληρώσει, το κοινό σείεται με ένα μαζικό “DUUUUTCH”. Σε όλη τη διάρκεια του live τους εντωμεταξύ, η αδερφή του, Τζούλια, μιλάει με το κοινό στα Γαλλικά ανάμεσα στα κομμάτια. Το ακούει αυτό και γουρλώνει τα μάτια. Χαμηλώνει το βλέμμα και ψελλίζει στο μικρόφωνο, “ω θεέ μου κι εγώ τόση ώρα σας μιλάω Γαλλικά.”

Ακολούθησε χειροκρότημα.

4, Φαντασία και πραγματικότητα

Ποτέ δε νιώθω σα να ξέρω αληθινά ένα συγκρότημα μέχρι να το δω ζωντανά, ειδικά αν δεν έχω ειλικρινά την παραμικρή ιδέα πώς είναι, ακόμα και οπτικά. Να τους έβλεπα δηλαδή στο δρόμο και να μην ήξερα ποιοι είναι. Μου αρέσει η έκπληξη, και μου αρέσει ο τρόπος που η κοντινή επαφή αλλάζει πάντα τα δεδομένα.

Όταν είχα δει πρώτη φορά τους White Lies δεν πίστευα στα μάτια μου ότι ήταν τόσο πιτσιρίκια στην πραγματικότητα. Αυτό τους ανέβασε ακόμα περισσότερο στα μάτια μου. Από φέτος ας πούμε δε θα ξεχάσω ποτέ τα χαμόγελα με τα οποία ο Πολ Μπανς των Interpol έσπαγε τον χαρακτήρα κουλ αποστασιοποίησης που κουβαλάει πάντα η μπάντα στη σκηνή. Μου έγινε πολύ εγκάρδιος.

Ωστόσο η μεγαλύτερη απόσταση ιδέα-πραγματικότητας ήταν στους Foster the People. Για την ακρίβεια δεν είχα καν ιδέα, ήταν εντελώς ασχημάτιστοι στο μυαλό μου. Απλώς μου άρεσε πάρα πολύ το φετινό τους άλμπουμ, “Supermodel”. Πρόλαβα και έφτασα στη σκηνή που έπαιζαν ακριβώς πάνω στο αγαπημένο μου κομμάτι τους, το Coming of Age. Είδα έναν στερεοτυπικό bro douchebag να έχει αγκαλιάσει το μικρόφωνο, να έχει γείρει με κλειστά τα μάτια το κεφάλι του προς τα πίσω σχηματίζοντας ένα τόσο γλοιωδώς ψεύτικο χαμόγελο ικανοποίησης που προς στιγμήν σιχάθηκα και το τραγούδι. Μετά μου πέρασε, ωστόσο παραμένω βέβαιος πως ο Μαρκ Φόστερ στο κολέγιο ήταν από αυτά τα αφεντικά σε αδερφότητες που κόλλαγαν με μονωτική ταινία γυμνούς πρωτοετείς στην κολώνα της σημαίας στο προαύλιο.

5, Κλαπ κλαπ κλαπ

Πάντα θυμάμαι το πρώτο act που βλέπω σε κάθε Φεστιβάλ, σπανίως είναι ταυτόχρονα και ένα από τα αγαπημένα μου acts από όλο το line-up.

Φέτος ήταν οι Dropkick Murphys και γενικά καλύτερη φεστιβαλική από Dropkick Murphys δε θα βρεις. Ακόμα κι αν δεν έχεις προλάβει ακόμα να κατεβάσεις αρκετές μπύρες.

6, Μουντιάλ, Μέρος 2: Βέλγιο

Όταν ταξιδεύεις στο εξωτερικό τα πάντα σου φαίνονται λίγο απόμακρα και ψεύτικα, στην αρχή. Μέρη, πραγματικότητες και άνθρωποι που δεν έχεις ξαναδεί- είναι λογικό να ψηλαφίζεις τα πάντα με μια μικρή επιφύλαξη μέχρι να βεβαιωθείς πως είναι όντως αληθινά.

Η εσωτερική ικανοποίηση που νιώθεις όμως όταν ένα μέρος το έχεις μάθει τόσο καλά ώστε να  νιώθεις αληθινό, ε; Δεν περιγράφεται πολύ εύκολα, είναι σαν -ενστικτωδώς- να μη νιώθεις καμία επιφύλαξη πριν εξερευνήσεις με τη ματιά σου ή πριν πατήσεις το πόδι σου στο έδαφος. Πιο πεζά: Περπατάς σε ένα ξένο μέρος και έχει πάψει να σου φαίνεται αξιοσημείωτο. “Είμαι στο Λέβεν. ΟΚ. Περπατάω στη γνωστή πλατεία. ΟΚ. Α, να, ο τύπος με τα κεράσια. Α, κοίτα ωραία που το έφτιαξε το σπίτι του ετούτος. Α, το μπαράκι που λέγαμε.”

 

Φέτος όμως κάτι μας φαινόταν διαφορετικό. Οι σημαίες! Τόσα χρόνια στο Βέλγιο δεν έχουμε νιώσει το Βέλγιο ως κάτι αληθινά υπαρκτό. (Για 2 από τα καλοκαίρια που το επισκεφθήκαμε, δεν είχε καν κυβέρνηση.) Φέτος, εν μέσω μουντιαλικού πυρετού, το νιώθουμε παντού. Σημαίνες, μπλούζες, συνθήματα. Είναι κυρίως ποδοσφαιρικό, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι κιόλας.

 

O Σαμ Νάιτ εξήγησε σε ένα εκπληκτικό του κείμενο στο Grantland πριν μήνες το κοινωνικό κόντεξτ της ανόδου της Εθνικής Βελγίου, μιλώντας για ένα έθνος που στα πρόσωπα της γενιάς παιδιών μεταναστών που τώρα επανδρώνουν την ομάδα ποδοσφαίρου ή ας πούμε γίνονται μουσικού σταρ -από τον Φελαϊνί, εν ολίγοις, ως τον Stromae- βρίσκει την πρώτη του αληθινή γενιά Βέλγων.

“Δε μπορείς να τραβήξεις μια ευθεία γραμμή που ενώνει τα κύματα μετανάστευσης του Βελγίου στους Κόκκινους Διαβόλους που ταξιδεύουν στη Βραζιλία αυτό το καλοκαίρι, αλλά δε μπορείς και να αγνοήσεις τη σύνδεση,” γράφει ο Νάιτ. “Οι Βρυξέλλες είναι τώρα η νεότερη περιοχή στη χώρα και περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους της έρχονται από άλλη ήπειρο. Νεαροί μαύροι άντρες σα τον Κομπανί και τον ποπ τραγουδιστή Stromae, του οποίου ο πατέρας σκοτώθηκε στη γενοκτονία της Ρουάντα, είναι διασημότητες σε όλη την Ευρώπη- αγνοί, διάσημοι Βέλγοι.”

“Οι νέοι Βέλγοι δεν πολυκαταλαβαίνουν την ένταση μεταξύ Φλαμανδίας και Γαλλίας,” καταλήγει. “Τους αρέσει το Βέλγιο όπως είναι.”

***

Κάθε μέρα που περνάει βλέπουμε και περισσότερους. Με βαμμένα μάγουλα, με σημαίες Κόκκινων Διαβόλων, με κόκκινες μπλούζες, με κοκκινομαυροκίτρινα κέρατα στο κεφάλι. Τη μέρα του Βέλγιο-Αργεντινή ο χώρος του Φεστιβάλ είναι πλημμυρισμένος από ανθρώπους ντυμένους στα κόκκινα-- ή στα πορτοκαλί!

Τι μαγική σύμπτωση να παίζουν προημιτελικό Μουντιάλ το Βέλγιο κι η Ολλανδία την ίδια μέρα. Ακόμα δε περισσότερο, από τη στιγμή που σε περίπτωση αμοιβαίων προκρίσεων, θα έπαιζαν μαζί στον ημιτελικό.

(Σκέφτηκα πως σε τέτοια περίπτωση θα ήμουν ικανός ακόμα και να αλλάξω τα εισιτήρια της επιστροφής μου. Το εννοούσα.)

Το ματς του Βελγίου προβάλλεται σε γιγαντο-οθόνη μέσα σε μια από τις δύο κλειστές σκηνές. Μαζί με 10,000 Βέλγους ντυμένους από την κορυφή ως τα νύχτια, έχουμε στηθεί και περιμένουμε να τελειώσει το αμέσως προηγούμενο live (η άτυχη Melanie de Biasio, που θα έχει να λέει στη ζωή της πως έπαιξε τζαζ συναυλία μιας ώρας σε 10,000 ποδοσφαιρόφιλους) και στη διάρκεια του ματς, όλοι όρθιοι από την αρχή ως το τέλος, να ζούμε κάθε “ου” και κάθε “αα”.

Τη νεκρική σιωπή στο γκολ του Ιγκουαϊν, την απόκρουση του Κουρτουά στο τετ-α-τετ του Μέσι στις καθυστερήσεις που πανηγυρίστηκε σαν γκολ, τον ενθουσιασμό που γιγαντωνόταν σαν ταχύτητα βράχων σε κατολίσθηση κάθε φορά που το Βέλγιο έβγαινε με καλές προϋποθέσεις στην επίθεση, και τελικά την αμηχανία στο τέλος του αγώνα.

Αμέσως μετά αρχίζει να βρέχει, λες και περίμενε. Ξεκινά το live των Black Keys στη Main Stage.

Γύρω μου αμέτρητα αδιάβροχα καλύπτουν τις Βέλγικες εμφανίσεις.

“Είμαστε οι Black Keys,” ακούγεται από τη σκηνή. “Ας περάσουμε τα ζόρια μαζί αυτό το απόγευμα.”

Το ίδιο βράδυ, στο live των Pixies ένας Αργεντίνος κυκλοφορεί ανάμεσα στον κόσμο φορώντας μπλούζα και κρατώντας σημαία της Αργεντινής. Ένας Βέλγος ντυμένος κόκκινος διάβολος, που εδώ και ώρα κραδαίνα μια κόκκινη τρίαινα από φελιζόλ μπροστά μου, τον σταματά. Τον αγκαλιάζει, βγάζει φωτογραφία μαζί του, και του ζητά τη σημαία του. Ο Αργεντίνος δίνει τη σημαία στον Βέλγο και παίρνει στα χέρια του την τρίαινα. Τις υψώνουν κι οι δύο στον αέρα., στο ρεφρέν του Wave of Mutilation.

7, Φίλοι μου

 

8, Φεστιβαλικοί ύμνοι

Στην ανακοίνωση του Φεστιβάλ που περιελάμβανε το όνομα των The Naked and Famous, η αξέχαστη περιγραφική φράση που τους συνόδευε ήταν ‘catchy kiwi electropop’. Εξακολουθώ να μην έχω ιδέα τι σημαίνει αυτό, αλλά δε σταμάτησα να τη χρησιμοποιώ, σχεδόν εμμονικά, κάθε φορά που έλεγα όλους αυτούς τους μήνες τι μπάντες θα έβλεπα στο Βέλγιο: “Black Keys, Pixies, Arctic Monkeys, ένα catchy kiwi electropop...”

Κουβαληθήκαμε στο κλειστό stage που έπαιζαν, στο ξεθεωτικά ζεστό τις μεσημεριανές ώρες Barn, απλά στην υπόσχεση της φράσης, που by the way περιέγραφε τέλεια (έστω σε διαισθητικό επίπεδο) την γοητεία του σουξέ τους, του εντελώς μεταδοτικού Young Blood. Ύστερα σχολιάζαμε πώς γίνεται κάποιες φορές να σου κάτσουν όλα τόσο σωστά: Ό,τι άλλο ακούσαμε από αυτή τη μπάντα εκείνη τη μέρα ήταν παντελώς ξεχάσιμο, αλλά για αυτά τα 3’53” όλα τους έκατσαν τέλεια, σε μια αδιανόητα feelgood και ξεσηκωτική σύνθεση που θα μπορούσε να περιγράφει άνετα όλη την έννοια της καλοκαιρινής φεστιβαλικής εμπειρίας, αν ποτέ ήθελες ένα τραγούδι για να το κάνει.

Μαζί με αυτό, είχα την τύχη (και) στο φετινό Werchter να απολαύσω live μερικά από τα αγαπημένα μου πρόσφατα τραγούδια. Να μια επιλογή.

 

9, CSI: Leuven

Το τρίτο βράδυ γυρίσαμε το b&b που μέναμε στο Λέβεν για να βρούμε ανάστατους τους υπόλοιπους ενοίκους (που, σαν κι εμάς, ήταν εκεί για το Φεστιβάλ και μόνο) και τον υπάλληλο να μας λέει ήρεμα πως είχε γίνει διάρρηξη, ήταν εκεί η αστυνομία και παίρνει καταθέσεις, και να δούμε αν έχουμε χάσει τίποτα.

Η πόρτα μας ήταν κλειδωμένη, ξεφύσημα, ανοίγουμε, μέσα όλα άνω-κάτω, διπλή η αμηχανία. Όσο σαχλό κι αν είναι το να κάνεις θέμα μια διάρρηξη όπου δεν έχεις χάσει τίποτα, η θέα των πραγμάτων σου ανακατεμένων και πεταμένων σε άλλες θέσεις σε κλονίζει θες δε θες.

(Το μόνο που μας έλειπε ήταν τα γυαλιά ηλίου μου που όμως βρέθηκαν πεταμένα σε ένα άλλο δωμάτιο, από το οποίο έλειπε ένα λάπτοπ.)

Κάπου 2 ώρες μετά μας ξύπνησε επίμονο χτύπημα της πόρτας, 4 το βράδυ κι ο αστυνομικός ήταν ακόμα εκεί. “Δηλώσατε απώλεια γυαλιών ηλίου, σωστά;” “Τα βρήκαμε,” του απαντάω με μισόκλειστα μάτια. “Να τα δω λίγο;” απαντάει με ανανεωμένο ενδιαφέρον. Τα περιεργάζεται αλλά μοιάζει απογοητευμένος. Με ρωτάει πότε φεύγω, Δευτέρα μεσημέρι του λέω κι τον ρωτάω γιατί. “Μήπως τα δίναμε για να δακτυλικά αποτυπώματα,” απαντά και αισθάνομαι ένα από αυτά τα περίεργα πράγματα που σχεδόν σου συμβαίνει κάτι που βλέπεις μόνο στις ταινίες. “Αλλά δεν θα προλάβουμε ως τη Δευτέρα και επίσης δε βλέπω τίποτα πάνω. Καλό σας βράδυ!”

Μπορεί σε αυτό το απροσδόκητο επεισόδιο του “CSI: Leuven” να ήμασταν τελικά κομπάρσοι, όμως το επόμενο πρωί στην κουζίνα, με όλους τους υπόλοιπους ενοίκους, τίποτα δε μας σταμάτησε από το να ξετυλίγουμε εξωφρενικές θεωρίες πάνω από φέτες ψωμί με PB&J. (Η επικρατούσα θεωρία ήταν πως το έκαναν οι ίδιοι του b&b. Ήξεραν που είναι τα κρυμμένα κλειδιά, επέμεναν στην αρχή της διαμονής μας να πάρουμε μικρό safe για τα λεφτά -πήραμε, ευτυχώς-, και το προηγούμενο απόγευμα που ο αδερφός μου είχε γυρίσει στο δωμάτιο για να δει το Βραζιλία-Κολομβία, πέτυχε τον υπάλληλο ο οποίος τον ρωτούσε γιατί είναι εκεί και δεν είναι στο Φεστιβάλ και αν θα κάτσει εκεί όλο το βράδυ και “μα τόσα λεφτά δώσατε για το Φεστιβάλ!” και τέτοια. ΕΛΑ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ.)

Κάτι νεοζηλανδοί έχουν χάσει τα πάντα, στο μεταξύ. Λάπτοπ, iPad, στο τηλέφωνο ακούμε την κοπέλα να μιλάει και για κάτι χαμένα “fossils”. Φαντάσου να είσαι από τη Νέα Ζηλανδία, να ταξιδεύεις στην άλλη άκρη του κόσμου, και να σου κλέβουν τα πάντα σε ένα κοτέτσι στη Βέλγικη εξοχή. Λέμε κι εμείς ότι έχουμε ζήσει.

10, Τοπ-10

 

1. Eels

 

2. Pixies

3. Ellie Goulding

 

  1. 4. The Black Keys
  2. 5. Franz Ferdinand
  3. 6. Sam Smith
  4. 7. Damon Albarn
  5. 8. Bastille
  6. 9. Interpol
  7. 10. Rodrigo y Gabriela

Οι Crystal Fighters δεν κατάλαβα αν ήταν καλοί ή όχι αλλά ήταν το πιο κεφάτο-χαμός-στα-πλήθη live του Φεστιβάλ από αυτά που δεν ξέρεις αν τα λες καλά ή απλώς τουρλουμπούκι.

Το χειρότερο: Οι Metallica, που στη διάρκεια του πολύ πρόχειρου live τους, ζητούσαν από το κοινό να ψηφίσει με sms για το τελευταίο τραγούδι που θα μπει στη setlist. Θλίψη.

11, Μουντιάλ, Μέρος 3: Ολλανδία

Σουλατσάροντας την ώρα του live των Pearl Jam (που όπως και τους Arctic Monkeys είδα πολύ αποσπασματικά, και από μακριά, επειδή και τους είχα ξαναδεί αρκετές φορές, και την ίδια ώρα είχε άλλα live που ήθελα να δω) βρήκαμε δρόμο προς μια νέα περιοχή του Φεστιβάλ. “Και δεν πάμε να δούμε τι έχουν φτιάξει εκεί;”

Αυτό που είδαμε ήταν μια γιγαντο-οθόνη και τους χιλιάδες Ολλανδούς (που απορούσαμε πού είχαν χαθεί μετά την απόβαση του πρωινού) με βλέμμα κολλημένο σε αυτή, και το Ολλανδία-Κόστα Ρίκα στο 90ό του λεπτό. Σφύριγμα λήξης. Παράταση. “Ε, ας πάρουμε μια μπύρα κι ας κάτσουμε εδώ ε;”

Το παιχνίδι φτάνει στα πέναλτι και, εκείνη την ώρα, οι Pearl Jam στη δίπλα σκηνή τραγουδούν το Alive. Ανάμεσα στα πέναλτι, οι Ολλανδοί τραγουδούν το ρεφρέν. Τελευταίο πέναλτι Ολλανδίας. Μέσα. “Oohhhh I, oooooh, I’m still aliiiiive.” Τελευταίο πέναλτι Κόστα Ρίκα. Έξω.

Πανζουρλισμός.

Φεύγοντας προς τα έξω περνάμε ανάμεσα από μπόλικους Βέλγους που βλέπαν κι εκείνοι το παιχνίδι. Κάποιοι αγκαλιάζονται με τους Ολλανδούς. Οι περισσότεροι κοιτάζουν την οθόνη -και τα πανηγύρια- με αμηχανία. Είναι χαρά; Είναι ζήλεια; Είναι λύπη; Αυτή τη φορά, κανείς τους δε φοράει φανέλες της Ολλανδίας. Είναι όλοι ντυμένοι Κόκκινοι Διάβολοι.

Την επόμενη μέρα συναντάμε έναν Βέλγο που μας είχε πιάσει την κουβέντα την πρώτη μέρα στην ουρά των εισιτηρίων. “Α, οι Έλληνες που σας έλεγα!” φωνάζει στους φίλους του. Μιλάμε για πατάτες, για μπύρες, για την κρίση και φυσικά για ποδόσφαιρο. Πάω να του πω, πως σε 2 χρόνια, στο Euro 2016, θα ξανάρθω γιατί θέλω να είμαι εδώ όταν παίζει πάλι το Βέλγιο. Πάω να του πω, σε 2 χρόνια στο Euro “θα το πάρετε!”.

Ξεκινάω, “σε 2 χρόνια στο Euro--”

“θα κερδίσουμε την Ολλανδία στον τελικό!”

12, Ήλιος και βροχή

Η τελευταία μέρα του Φεστιβάλ ήταν σκέτη απόλαυση. Ξεκίνησε μουντά, με βροχή που δεν έλεγε να σταματήσει, και τελείωσε με τον ήλιο στις 10 το βράδυ.

Στους Bastille, ένα από τα live που με τίποτα δεν ήθελα να χάσω, ο κατακλυσμός βρισκόταν στο αποκορύφωμά του. Δεκάδες χιλιάδες αδιάβροχα κάθε τύπου ή χρώματος γύρω μας, κι εμείς να υπολογίζουμε τη γωνία της βροχής για να βρούμε ένα χοντρό κορμό δέντρου και να προστατευτούμε βρίσκοντας το κατάλληλο τυφλό σημείο.

Το έδαφος λάσπη, να κάνεις είκοσι λεπτά μέχρι να τσουλήσεις προσεκτικά, σαν ιδιότυπο ice-skating, μια απόσταση λίγων μέτρων ανάμεσα στις σκηνές.

Οι Bastille παίζουν δυνατά, σχολιάζοντας κάθε δεύτερο κομμάτι πόσο απίστευτο είναι αυτό που βλέπουν μπροστά τους, τόσο κόσμο κάτω από τόση βροχή. Και επειδή ήμασταν όλοι μας πολύ καλά παιδιά, η βροχή κοπάζει ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζονται να παίξουν το Pompeii κλείνοντας το live. “Great clouds roll over the hills / Bringing darkness from above” τραγουδά o Νταν Σμιθ προφανέστατα αντιλαμβανόμενος κι εκείνος -όπως όλοι μας- την ειρωνεία του timing.

Από κάτω, μπροστά του, χιλιάδες κόσμος στο κοινό έχει βγάλει από πάνω του τα αδιάβροχα και τα κουνά ρυθμικά πάνω από το κεφάλι του στο ενθουσιώδες ρεφρέν, σχηματίζοντας ένα πολύχρωμο χάος βάζει κάτω το ουράνιο τόξο του Ντέιμον Άλμπαρν και του πατάει το κεφάλι μες στη λάσπη.

13, Από τα παλιά

Σαλπάρουμε πάνω στους ωκεανούς λάσπης μετά τους Bastille για να ζήσουμε την καλύτερη συναυλιακή μέρα του 2008. Franz Ferdinand και μετά MGMT και μετά Interpol.

Οι Franz παίζουν ένα από αυτά τα live (όπως οι Black Keys την προηγούμενη) που δεν σκέφτεσαι ούτε χιλιοστό του δευτερολέπτου πόση ώρα έχει ακόμα, απλά ελπίζεις να είναι πολλή. Η τέλεια σέτλιστ, απαρτιζόμενη κυρίως από το πρώτο άλμπουμ, από όπου έπαιξαν όλα πλην 3 τραγουδιών.

Οι MGMT παίζουν το εσωτερικό είδος του live μιας μπάντας που ακόμα προσπαθεί να κάνει αυτό που γουστάρει ενάντιο σε αυτό που άλλοι θέλουν από αυτήν. Αδειάζουν νωρίς το Time to Pretend, παίζουν μπόλικο δεύτερο άλμπουμ (ευτυχώς, μιας και το λατρεύω), και φτάνοντας στο Kids εκλύουν όσο ηλεκτρισμό και ενέργεια φύλαγαν για μια ώρα.

Οι Interpol είναι από τις μπάντες που έχουν καθορίσει τόσο πολύ το lifestyle της ποπ κουλτούρας των ‘00s που δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεραστούν ακριβώς. Φυσικά η μουσική τους δεν είναι πια καλή, και πρώτοι το αναγνωρίζουν οι ίδιοι με την εκπληκτική τιμιότητα μιας σέτλιστ απαρτιζόμενης αποκλειστικά από τα 2 πρώτα άλμπουμ τους (συν 2 νέα κομμάτια). Όμως είναι αυτό: Όσο κι οι ίδιοι επιστρέφουν στον ήχο και στο στυλ που σημάδεψαν μια γενιά, δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσουν να σημαίνουν πράγματα.

Σε αυτό το τελευταίο live μας για φέτος, φτάνω για πρώτη φορά στο κάγκελο, φωνάζοντας, τραγουδώντας και χειροκροτώντας κάθε νότα. Μέσα από την χρωματιστή ομίχλη στη σκηνή, μπορώ να διακρίνω σε σημεία τον Πολ Μπανκς να χαμογελά.

14, Danse

Φεύγοντας από τη σκηνή που είδαμε τους Interpol, το τελευταίο live του Φεστιβάλ, στην κεντρική σκηνή, παίζει ακόμα για λίγο. Είναι ο Stromae, που λέγαμε παραπάνω, ο Βέλγος σταρ που το κάνει τρομερά δύσκολο να μην κουνιέσαι όσο δίνει το live του στη σκηνή.

Καθώς πλησιάζουμε την πόρτα της εξόδου, παίζει το Alors On Danse, που την παραμικρή ιδέα δεν είχα πως ήταν δικό του. Βγαίνοντας έξω συζητάμε γελώντας την ειρωνία του να έρθεις στο εξωτερικό για ένα ροκ φεστιβάλ 4 ημερών και να φύγεις την ώρα που στη σκηνή παίζει το Alors On Danse.

Από την άλλη, αν το σκεφτείς, το φετινό Rock Werchter των Κόκκινων Διαβόλων δε θα μπορούσε να έχει κάποιον πιο κατάλληλο στον επίλογό του, από τον Stromae.

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ