<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Plissken Festival: Παραπάνω από ένα line-up

Πολλά είδη μουσικής, πολλά ωραία live, πολλές ανακαλύψεις. Πήγαμε σε ένα ακόμα Plissken Festival.

Έχει πλάκα: Κάθε χρόνο πριν το Plissken κάνουμε έναν άτυπο εσωτερικό διαγωνισμό με φίλους και άλλους φαν των φεστιβάλ, πόσες μπάντες ξέρει φέτος ο καθένας. Ήταν θέμα κι ενός διασκεδαστικού κειμένου από το σατιρικό Κουλούρι, το οποίο φέτος μοιραζόταν σε έντυπη μορφή στους χώρους ξεκούρασης του Φεστιβάλ, αυτό ακριβώς δηλαδή το γεγονός ότι πρόκειται για ένα Φεστιβάλ που πραγματικά απολαμβάνει τον ρόλο του ως tastemaker, ως πρόταση τελοσπάντων φρέσκων, διαφορετικών, απρόσμενων ήχων.

 

Εννοείται πως ποτέ δεν έχει ιδιαίτερη σημασία πόσες μπάντες τελικά ξέρουμε. Ή τουλάχιστον δεν έχει για εμένα, δεν γνωρίζω πώς θέλει να διασκεδάζει μουσικά ο καθένας. Όμως αυτό που πάντα είχα σαν οδηγό στα αρκετά Φεστιβάλ που έχω επισκεφθεί, είναι πως δε με νοιάζει το line-up. Δεν με νοιάζει, θέλω να πω, σε επίπεδο κρισιμότητας απόφασης. Κάποια θα τα ξέρω, κάποια όχι. Κάποια θα μου αρέσουν, κάποια όχι. Κάποια θα τα απολαύσω ζωντανά, κάποια όχι. Κάποια θα τα μάθω χάρη στο Φεστιβάλ και θα μείνουν για πάντα μαζί μου. Κάποια όχι. Καταλαβαίνω την ασφάλεια και την προστασία του γνώριμου, όμως προτιμώ την περιπέτεια του καινούριου και διαφορετικού.

 

Το Plissken ήταν από την πρώτη στιγμή ένα Φεστιβάλ που με ικανοποιούσε σε ένα πολύ βασικό επίπεδο φεστιβαλικής εμπειρίας, με stages που γεμίζουν μουσική για ώρες, εναλλάξ, η μία πάνω στην άλλη, με βόλτες, με “να δω λίγο αυτό και πάμε”, με πολλές ώρες μουσική από το μεσημέρι ως τα αργά τη νύχτα. Και χαλαρή παρακολούθηση, και κάγκελο, και χορός. Όλα μέσα. Είναι μια αγνή φεστιβαλική εμπειρία που μόνο αυτό το ντόπιο Φεστιβάλ προσφέρει με συνέπεια, χρόνια τώρα.

 

Φέτος, ή αυτή ήταν η αίσθησή μου, ο ήχος του Plissken επεκτάθηκε, και μακάρι να επεκταθεί κι άλλο. Υπήρχε μια εκπληκτική αλληλουχία ετερόκλητων ήχων στην Main Stage το Σάββατο, με τον συγκλονιστικό Perfume Genius (σε ένα βάρβαρο slot μες στο καταμεσήμερο, πραγματικό φεστιβαλικό έγκλημα) να πασάρει στους Liturgy που έφεραν μαζί φρέσκο κοινό στο Φεστιβάλ, και μετά τον ράπερ Pharoahe Monch να βγαίνει πριν τους doom μεταλάδες Electric Wizard, την πειραματική ποπ του Ariel Pink, τη μυσταγωγική post-rock των Mogwai και την dance punk των φοβερών Δανών WhoMadeWho που έκλεψαν την (δική μου έστω) παράσταση.

 

Όλο αυτό, by the way, είναι ένα φανταστικό line-up που θα μπορούσες αυτούσιο να έχεις βρει σε ένα (όχι Main) stage κάποιου διεθνούς indie Φεστιβάλ. Με ονόματα άλλοτε ολόφρεσκα, άλλοτε θαρραλέα, άλλοτε πειραματικά, πάντοτε ενδιαφέροντα, ποτέ μα ποτέ κουρασμένα. Μισή ντουζίνα διαφορετικά είδη και ένα μάτσο ανθρώπων που αγαπούν διαφορετικές μουσικές, όλοι σε ένα χώρο.

Φέτος το Plissken μεγάλωσε ένα τσικ παραπάνω και βελτίωσε κάποιους (όχι όλους) τομείς. Ας πούμε, όλα τα παραπάνω προαναφερθέντα έπαιζαν μια μέρα σε ένα Stage, την ώρα που υπήρχαν άλλα 3. Η Main Stage ήταν η μεγάλη πληγή του Φεστιβάλ τόσα χρόνια, παραμένοντας στριμωγμένη εντελώς αμήχανα μες στον μεγάλ κλειστό χώρο του Κτιρίου 56. Φέτος βγήκε έξω, αποκτώντας μεγαλύτερη άπλα, κίνηση και φεστιβαλική χροιά (ελπίζουμε στο μέλλον να αποκτήσει και καλύτερο ήχο-- το live των Horrors την Παρασκευή το βράδυ ήταν horror όνομα και πράμα) και φέρνοντας τους επισκέπτες σε άμεση επαφή με τα signature ονόματα του line-up.

 

Τη θέση του Main μες στο κλειστό πήρε η κυρίως χορευτική, μέσες άκρες, stage, η Aquarium, και όχι πια στη μέση αλλά στη φυσική της θέση, κοντά στο ένα άκρο του χώρου. Το μόνο αληθινό πρόβλημα είναι πλέον η πολύ περιορισμένη είσοδος-έξοδος, κατά τα άλλα η ηχητική εκεί μέσα ήταν φανταστική, η ατμόσφαιρα και το κέφι σε ιδανικό επίπεδο. Όσες φορές περιπλανήθηκα στο Aquarium ήρθα σε επαφή με πολλη ενέργεια και μερικά από τα καλύτερα live του διημέρου. Τον Andy Stott, για τον οποίον άπαντες παραμιλούσαν, τον έχασα (γιατί παράλληλα με το Main Stage υπήρχε κι ο τελικός του Champions League που επίσης είδαμε εκεί παρέα με μπύρες, μουσικές και μπόλικο λαό) αλλά ας πούμε η Pharmakon την Παρασκευή με έκανε να χαζέψω με το θέαμά της.

 

Ο καθοριστικότερος, τελικά, παράγοντας επιτυχίας για αυτό που βλέπεις είναι οι άμεσες αντιδράσεις τυχαίων θαμώνων. Την Παρασκευή ας πούμε μετά το live των Savages στη Main Stage, στη διάρκεια του οποίου γύρω μου έβλεπα συνεχώς κόσμο να κουνιέται, να χορεύει και να φωνάζει, πετύχαινα κόσμο, τον έναν μετά τον άλλον, να θέλουν να μοιραστούν τον ενθουσιασμό τους. Ήταν μάλλον η συναυλία που δημιούργησε τις εμφατικότερες αντιδράσεις. Το ευτυχές για κάθε live που σε άδειαζε ενεργειακά ήταν πως η Main βρισκόταν λίγα δευτερόλεπτα περπάτημα από την ενισχυμένη φέτος γωνία με τα φαγητά, που ειλικρινά παίζει να είναι και το καλύτερο value for money φαγητό που υπάρχει σε Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ αυτή τη στιγμή. Είχες σουβλάκια, μπέργκερ, χοτ ντογκ, μέχρι και προφιτερόλ, τα πάντα άψογα (σα να έτρωγες κανονικά, κάπου έξω) και σε χαμηλές τιμές. Αντίστοιχα και η μπύρα στα 3.5 ευρώ για το μεγάλο ποτήρι είναι ένα πολύ τίμιο deal (το ίδιο ποτήρι στο Primavera έκανε 5 ευρώ, ας πούμε).

 

Γενικά η ισορροπία ήταν εκεί, ανάμεσα σε μπάντες που ο καθένας θα θέλει να δει Σοβαρά, και που απλώς θα θέλει να τσεκάρει, και το καλό στο Plissken είναι πως, χωροταξικά, ευνοεί πολύ το τσεκάρισμα. Οι αποστάσεις ανάμεσα στα stages (και στο φαγητό!) είναι πολύ μικρές. Το τρίτο stage της περσινής διοργάνωσης είναι το μόνο που παραμένει ως έχει στη φετινή, υπό την ονομασία Tunnel και με κυρίως dance διαθέσεις- αν και μπροστά στο Aquarium υπήρχαν στιγμές νωρίς μες στη μέρα, που ίσως και να ένιωθες πως λίγο περίσσευε. Πάντως για τις πολύ προχωρημένες ώρες, όταν η Main Stage τα είχε μαζέψει, το δίπτυχο Tunnel/Aquarium είχε δύναμη να δώσει. Χορός στο ένα, χωρός στο άλλο, ποτά στο ενδιάμεσο.

Υπήρχαν αρκετά spots για ανεφοδιασμό με μπύρες ή κοκτέιλ και το κλειδί ήταν να ξέρεις ανά πάσα στιγμή ποιο από τα μπαρ είναι η πιο συμφέρουσα επιλογή. Οι ουρές σε κάποια από τα μπαρ ήταν απαγορευτικές, αλλά αν ας πούμε έψαχνες το μπαρ του Aquarium ή το μπαρ της 4ης σκηνής σε ‘νεκρές’ ώρες, έκανες τη δουλειά σου άμεσα.

 

Α, η 4η σκηνή. Την άφησα τελευταία γιατί ομολογώ πως μου ήταν η πιο συμπαθής όλων. Νέα προσθήκη, δεύτερο εξωτερικό stage, τοποθετημένο στην πιο ακραία γωνία του χώρου που μπορούσε να χωρέσει κόσμο, η Republic Stage έβλεπε τον κόσμο να σχηματίζει μπροστά της σαν σε μαζική διχάλα. Επειδή ακριβώς μπροστά υπήρχε χώμα, που με τη βροχή της Παρασκευής μετατράπηκε σε απαλή λάσπη (πρακτικά κινούμενη άμμος φάση), ο κόσμος έμενε στις πλευρές που υπήρχε στέρεος δρόμος, εκατέρωθεν της σκηνής. Κι ενώ νωρίς υπήρχαν προβλήματα (το να βλέπεις αυτοκίνητα να περνάνε απέξω την ώρα που παίζει η μπάντα δεν είναι ακριβώς ονειρώδες), όταν έπεφτε ο ήλιος εκείνη η μικρή γωνία ήταν ό,τι ωραιότερο.

 

'Trail of Dead', Gonjasufi, Acid Baby Jesus μερικά από τα ονόματα που έδωσαν πόνο στη Republic, με τον Mikal Cronin να την κλείνει αργά το Σάββατο με ένα set εντελώς καλοκαιρινό, γκαραζένια κιθαριστικό, μες στα ωραιότερα του διημέρου.

 

Η δική μου εμπειρία από το Plissken ήταν αυτό που γενικά περιμένω από ένα μοντέρνο Φεστιβάλ. Σε σημεία καθαρά μουσική (όταν πήγαινα σε ένα stage με σκοπό να ακούσω προσεκτικά κάτι), σε σημεία go with the flow διασκεδαστική (λίγο εδώ, λίγο εκεί, λίγο ‘πάμε να δούμε τους τάδε;’), σε σημεία χαλαρή (χαλαρώνοντας με δοριστικά κοκτέιλ στο χώρα ξεκούρασης ή βλέποντας το Champions League ενώ στα αυτιά μας αντιμάχονταν οι ήχοι των δύο εξωτερικών stages), και εν τέλει πάντοτε διασκεδαστική.

 

Το Plissken είναι αυτό που πρέπει να είναι ένα μουσικό Φεστιβάλ και, εξίσου σημαντικό, δε σταματά να ψάχνει πώς να κάνει το ένα βήμα παρακάτω για να γίνει ακόμα καλύτερο και ακόμα πιο relevant. Δεν τους φοβάμαι. Και του χρόνου εκεί θα είμαι. Tο ξέρω ακόμα και χωρίς να ξέρω το line-up, επειδή δεν με νοιάζει το line-up: Εμπιστεύομαι το Φεστιβάλ.

(φωτογραφίες: Θοδωρής Μάρκου)

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ