<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Το μουσικό κίνημα της ψυχεδέλειας

Το ONEMAN κοιτάζει μέσα στο πολύχρωμο καλειδοσκόπιο των 60ties και σας παρουσιάζει το μουσικό κίνημα της ψυχεδέλειας. Το LSD, οι μπάντες, τα 7ιντσα και τα LPs.

Ήταν ο Βρετανός ψυχίατρος Χάμφρεϊ Όσμοντ αυτός που χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο ψυχεδέλεια, προτείνοντάς τον, σε μια επιστολή του, προς τον Άλντους Χάξλεϊ, ως τον καταλληλότερο για να περιγράψει την εμπειρία των παραισθησιογόνων ναρκωτικών ουσιών. Η λέξη που προέρχεται από το ελληνικό ψυχεδελικός («αυτός που αποκαλύπτει την ψυχή» η ετυμολογία της), έδωσε στη συνέχεια το όνομά της σε ένα από τα πιο γνωστά κινήματα της ροκ μουσικής που συνδέθηκε άρρηκτα με την κατανάλωση αυτών των ουσιών.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑΣ

Το 1966 εμφανίστηκε για πρώτη φορά η λέξη «ψυχεδέλεια» στη μουσική, μια δεκαετία μετά την επινόησή της. Επρόκειτο για τον τίτλο του LP των 13th Floor Elevators, «The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators». Ήδη ένα χρόνο νωρίτερα, η εισαγωγή του LSD στη μουσική σκηνή του Σαν Φρανσίσκο, είχε φέρει μαζί της έναν άνεμο τρέλας και «γέννησε» μια δυναμική αντικουλτούρα που πολύ γρήγορα άρχισε να ακτινοβολεί και να δημιουργεί.

Το οπισθόφυλλο του LP των 13th Floor Elevators, με τον τίτλο "The Psychedelic Sounds", πρώτη ευθεία αναφορά στον όρο ψυχεδέλεια στο χώρο της μουσικής (1966)

Αν όταν μιλάμε για την ψυχεδέλεια αναφερόμαστε κυρίως στη μουσική, αυτό συμβαίνει επειδή εκεί το ψυχεδελικό μήνυμα δημιούργησε μια τέτοια συλλογική εμπειρία απελευθέρωσης, απαλλαγμένη από την πραγματικότητα και τα συμπλέγματά της, που στη συνέχεια εξελίχθηκε στην πιο δυνατή ουτοπία «ηδονισμού και μέθης» που γνώρισε ποτέ το ροκ στην ιστορία του.

Η Γκρέις Σλικ, τραγουδίστρια του συγκροτήματος Jefferson Airplane, διατύπωσε με διάφανο τρόπο αυτό που αποτέλεσε το μεγαλείο αλλά και το αδιέξοδο της ψυχεδελικής εμπειρίας: «Η γενιά μας δεν είχε να απαντήσει σε κάποια πρόκληση. Κατά κάποιο τρόπο επιχειρήσαμε να προκαλέσουμε τους εαυτούς μας». Μια γενιά που πέρασε από το ασπρόμαυρο στο έγχρωμο, τη διαρκή γιορτή, τη διονυσιακή μουσική, τον ελεύθερο έρωτα και την αδελφοσύνη.

Από το ξεκίνημα των 60ties, οι beat συγγραφείς έδειξαν το δρόμο της «φυγής». Έργα όπως το «Ουρλιαχτό» του Άλεν Γκίνσμπεργκ και το «Στο δρόμο» του Τζακ Κέρουακ, έδωσαν σε πολλούς νέους το ερέθισμα για μια μποέμικη ζωή, γεμάτη joints και όνειρα για έναν καινούργιο κόσμο. Το Σαν Φρανσίσκο ήταν εκείνη την εποχή «μια ηδονιστική πόλη που ευνοούσε τις ακραίες και αστραφτερές συμπεριφορές», σύμφωνα με τα λόγια του Πολ Κάντνερ, κιθαρίστα των Jefferson Airplane.

Το παρεάκι των μπίτνικ: Lucien Carr, Jack Kerouac, Allen Ginsberg και William S. Burroughs.

Το «Φρίσκο» ήταν παράλληλα και το πεδίο δράσης του Κεν Κέσεϊ, συγγραφέα του μυθιστορήματος «η φωλιά του κούκου» (1962), ο οποίος δεν άργησε να «αφοσιωθεί» στο LSD και να επηρεάσει την αγέννητη ακόμα ψυχεδελική σκηνή, συναναστρεφόμενος νέους όπως ο Τζέρι Γκαρσία (μελλοντικός ηγέτης των Grateful Dead). Με την ώθηση του Κέσεϊ και του «Bear» Ογκούστους Όσλεϊ Στάνλεϊ του 3ου (διαβόητου κατασκευαστή και προμηθευτή ναρκωτικών), το LSD εξαπλώθηκε στο Σαν Φρανσίσκο και έγινε η «διαχωριστική γραμμή» ανάμεσα στους μπίτνικ και την καινούργια κουλτούρα.

ΟΙ HIPPIES ΚΑΙ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Ήταν οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του beat που επινόησαν τον όρο hippie για να διαχωρίσουν το δικό τους κίνημα από «μια παρέα κακομαθημένων εφήβων που αναζητούσαν την αλητεία». Η παρέα αυτή πολύ γρήγορα μεγάλωσε, φόρεσε παρδαλά ρούχα, κατανάλωσε «αχανείς εκτάσεις» χασίς, «φοίτησε» στα βιβλία της ψυχεδελικής λογοτεχνίας (των Τόλκιν, Χάξλεϊ κλπ) και ασπάστηκε την τελετουργία του LSD. Η στάση ζωής τους, παρέπεμπε σε ένα τρόπο ύπαρξης που ήταν διαμετρικά αντίθετος με οποιαδήποτε ιδέα δομής, δόγματος ή ιεραρχίας.

Ο Augustus Owsley Stanley III (αριστερά), γνωστός και ως LSD Cook, μαζί με τον Τζέρι Γκαρσία των Grateful Dead.

Το ροκ που πλέον είχε άμεση σχέση με τα ναρκωτικά και εμπνεύστηκε από αυτά, γινόταν όλο και πιο δυνατό, συγκρουόμενο κατά μέτωπο με τις απαλές τονικότητες της δεκαετίας του ’50. Για τους νέους χίπις, η μαριχουάνα, το LSD, η μεσκαλίνη, τα παραισθησιογόνα μανιτάρια, οι αμφεταμίνες, «ότι σε κάνει να ταξιδεύεις φίλε», ήταν η δυνατότητα της φυγής από την κυρίαρχη κουλτούρα που ήταν καταπιεστική και τυραννική, αλλά παράλληλα ήταν και ένα μέσο για την απελευθέρωση του πνεύματος από την τροχοπέδη των ταμπού και των κανόνων του κατεστημένου, η δοκιμή νέων εμπειριών, η δόνηση με τις υπερβατικές αρμονίες ενός κόσμου που απείχε έτη φωτός από το σύνολο της αμερικανικής κοινωνίας.

Ναρκωτικά, μουσική και σεξουαλικότητα βάδισαν χέρι – χέρι στην καρδιά της χίπικης αντικουλτούρας. Με εφόδια τις «μαύρες» κυρίως μουσικές της Αμερικής, – blues, folk, country, gospel, rock and roll, rhythm & blues – τα ροκ συγκροτήματα της Δυτικής Ακτής αξιοποίησαν το ταλέντο και τη φαντασία τους δημιουργώντας την «ψυχεδέλεια», διαφοροποιήθηκαν στη συνέχεια από τις ρίζες και τις επιρροές τους, έριξαν λάδι στο καζάνι της αμφισβήτησης και βρήκαν επιπλέον λόγους για να αντιμετωπίσουν την ισχύουσα τάξη.

ΟΙ ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΕΣ ΜΠΑΝΤΕΣ

Η υπέροχη Grace Slick, τραγουδίστρια των Jefferson Airplane, υπήρξε η κορυφαία γυναικεία φωνή της ψυχεδέλειας.

Εκεί, στο «Φρίσκο Μπέι», στα μέσα της δεκαετία του ’60 σχηματίστηκαν οι δυο πρώτες μπάντες που αποτέλεσαν τους πρωτοπόρους του ψυχεδελικού κινήματος στη μουσική: οι Warlocks (που λίγο αργότερα μετονομάστηκαν σε Grateful Dead) και οι Jefferson Airplane. Η κυρίαρχη μέχρι τότε φολκ παραχώρησε τη θέση της στην ηλεκτρική κιθάρα και τα νέα συγκροτήματα που άρχισαν να ξεφυτρώνουν σε όλη την Αμερική, γέμισαν το ρεπερτόριό τους με τραγούδια που γράφτηκαν υπό την επήρεια του LSD.

Ο Μπομπ Ντίλαν είχε ήδη προλάβει να δώσει ιδεολογική ταυτότητα στο ροκ, όμως ο «ήχος του Σαν Φρανσίσκο» (San Francisco Sound) δημιούργησε τις απαραίτητες ρωγμές στις αρμονίες, συμπληρώνοντας το έργο του – όπου δεν ήταν αυτό δυνατό με τους στίχους – με την παραμόρφωση της μουσικής. Έτσι λοιπόν έκαναν την εμφάνισή τους τα reverb, τα fuzz, τα πεντάλ wah-wah και γενικότερα οτιδήποτε μπορούσε να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα που να «αποκαλύπτει την ψυχή» και να «διευρύνει τους διαδρόμους του μυαλού».

Η ιδιαιτερότητα αυτών των συγκροτημάτων ήταν ότι η μουσική τους είχε νόημα όταν ακουγόταν σε συναυλίες, εκεί όπου το κοινό βρισκόταν στην ίδια κατάσταση με το γκρουπ. Αυτός ήταν και ο βασικότερος λόγος που οι ηχογραφήσεις τους σε LPs δεν άντεξαν στο χρόνο (εκτός από μερικά αριστουργηματικά άλμπουμ), με αποτέλεσμα στην πλειοψηφία τους οι ψυχεδελικές μπάντες να αποδειχτούν βραχύβιες. 

Η αυθεντική κασετίνα με όλα τα 7ιντσα των 13th Floor Elevators. Σπάνια, δυσεύρετη, ανεκτίμητη. Η "ναυαρχίδα" της μικρής μου ψυχεδελικής συλλογής!

Όμως τα συγκροτήματα που είτε έπαιξαν αποκλειστικά ψυχεδέλεια, είτε την υιοθέτησαν σε κάποια από τα άλμπουμ τους, είτε ακόμα πειραματίστηκαν μαζί της χωρίς καν να κάνουν χρήση LSD, δημιούργησαν ένα ξεχωριστό, υπέροχο κεφάλαιο μέσα στη ροκ μουσική, δημιουργώντας αξιόλογες συνθέσεις που ακόμα και σήμερα εξακολουθούν να γοητεύουν το κοινό. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος.

Από τους Byrds και τους Beach Boys, τους Pink Floyd και τους Doors, τους Kaleidoscope και τους Electric Prunes, τους Country Joe and the Fish και τους Love, τους H.P Lovecraft και τους Big Brother and the Holding Company, τον Jimi Hendrix και τους Cream, μέχρι τους Beatles και τους Rolling Stones, τους Jefferson Airplane και τους Grateful Dead, τους Seeds και τους Cymbaline, τους Strawberry Alarm Clock και τους Pinkertons Colours, τους 13th Floor Elevators και τους δικούς μας Aphrodite’s Child, η ψυχεδελική σκηνή είναι γεμάτη μεγάλα και μικρά αριστουργήματα, μεγάλα και μικρά διαμάντια, μεγάλες και μικρές μπάντες που έχτισαν το δικό τους μουσικό μύθο.

4 ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΗΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑΣ

Ας περάσουμε να δούμε παρέα μερικά από τα Singles και τα LPs που αποτέλεσαν σταθμούς στην ψυχεδελική δισκογραφία. Διάλεξα τέσσερα από τα πιο αγαπημένα μου 45άρια και θα προσπαθήσω μέσα από αυτά να σας δώσω μερικά παραπάνω στοιχεία για το κίνημα της ψυχεδελικής σκηνής των 60΄s.

1. "Alone again or" των Love

Το πιο αγαπημένο 45άρι της μικρής συλλογής μου είναι το «Alone again or» με φλιπ-σάιντ το «Andmoreagain» που κυκλοφόρησαν το 1967 οι Love από το LP «Forever Changes». Oι Love υπήρξαν ένα από τα κορυφαία σχήματα της ψυχεδέλειας στην αμερικανική δυτική ακτή. Δημιουργήθηκαν το 1965 στο Λος Άντζελες και τα μέλη τους ήταν οι Arthur Lee (κιθάρα και φωνητικά), Bryan MacLean (κιθάρα και φωνητικά), John Echols (lead κιθάρα), Alban «Snoopy» Pfisterer (τύμπανα) και Ken Forssi (μπάσο).

Ο αρχηγός τους, Arthur Lee, θεωρείται μαζί με τους Syd Barrett και Rocky Erickson, από τους μεγαλύτερους συνθέτες και ερμηνευτές της ψυχεδελικής σκηνής στη δεκαετία του ’60. Η μουσική των Love, ένα μείγμα από ψυχεδελικό ροκ, φολκ ροκ, μπαρόκ ποπ, R&B, γκαράζ και πρώιμο πανκ, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση, αν και δεν είχε την ανάλογη προώθηση από τις δισκογραφικές εταιρείες και τα ραδιοφωνικά κυκλώματα της Αμερικής για τον λόγο ότι ο Arthur Lee ήταν έγχρωμος. Πολλοί τούς θεωρούν ανώτερους των Doors, με τους οποίους είχαν παράλληλη πορεία. Προσωπική μου άποψη είναι πως οι δυο μπάντες ήταν ισάξιες.

Οι Love

Οι Love ηχογράφησαν με την αρχική τους σύνθεση τρία άλμπουμ. Το ομώνυμο «Love» (1966) είναι το πιο σκληρό από τα τρία, κυριαρχούν το χαρντ ροκ και το πανκ. Ακολουθεί το «Da Capo» (1967) με γκαράζ και R&B στοιχεία και την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το αριστούργημά τους, «Forever Changes», ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του ροκ. Θυελλώδη πνευστά, μπαρόκ ενορχηστρώσεις εγχόρδων, κλασικές κιθαριστικές φόρμες συνδυασμένες με την πιο προσεγμένη τεχνική επεξεργασία, δίνουν ένα αριστούργημα ψυχεδελικής πανδαισίας. Ακούστε και τα τρία LPs και αγοράστε οπωσδήποτε το τελευταίο σε (βινύλιο).

Ο Lee μετά το Forever Changes διέλυσε τους Love και στην πορεία των χρόνων δημιούργησε πολλά σχήματα με διαφορετικούς μουσικούς κάθε φορά, πάντα όμως με την αρχική ονομασία. Τον Απρίλιο του 2006 τού διαγνώστηκε οξεία λευχαιμία στο μυελό των οστών. Δεν σταμάτησε να περιοδεύει μέχρι το τέλος, που ήρθε στις 3 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς στο Τενεσί του Μέμφις.

Βίντεο: Alone again or - Arthur Lee & the Love

 

2. "Sloop John B" των Beach Boys

Στις 21 Μαρτίου του 1966 οι Beach Boys κυκλοφόρησαν το σινγκλ « Sloop John B» με φλιπ – σάιντ το «You’re so good to me». Το 1961 στο Λος Άντζελες, τρία αδέρφια, ένας ξάδερφος και ένας φίλος από το σχολείο ( Brian, Carl και Dennis Wilson, Mike Love και Al Jardine) σχημάτισαν ένα φωνητικό συγκρότημα και το ονόμασαν «Beach Boys». Ψυχή τους ήταν ο Brian Wilson, μια λαμπρή pop ιδιοφυΐα, που κατόρθωσε να γεφυρώσει το ενστικτώδες, εφηβικό surf του καλιφορνέζικου καλοκαιριού με το μελαγχολικό ρομαντισμό και την ηχητική πολυπλοκότητα, δημιουργώντας μόλις στα 24 χρόνια του το LP «Pet Sounds», ένα από τα αριστουργήματα της μελωδικής, μπαρόκ ψυχεδέλειας και ηχητικό ορόσημο στη σύγχρονη ηλεκτρική μουσική.

Tο «Sloop John B» ήταν ένα παραδοσιακό τραγούδι της Καραϊβικής με πολλές διαφορετικές εκτελέσεις από μουσικά σχήματα κυρίως της Τζαμάικα. Τη διασκευή ενός από αυτά, των Kingston Trio, άκουσε τυχαία ο Brian Wilson και αποφάσισε να προσθέσει μερικές διέσεις στη μονοκόμματη φόρμα για να το κάνει πιο μελωδικό. Το πιάνο του μέσα σε 24 ώρες δημιούργησε έναν πολύπλοκο, πολυεπίπεδο πειραματισμό, βασισμένο πάνω σε ανεξάρτητες φωνητικές δομές, ταιριασμένες τέλεια μεταξύ τους.

Οι Beach Boys

Η μπάντα μπήκε στα στούντιο της Western Records στις 12 Ιουλίου του 1965 και κατάφερε να ολοκληρώσει την ηχογράφηση στις 22 Δεκεμβρίου. Άλλος ένας μήνας χρειάστηκε για τα συνοδευτικά φωνητικά. Το τραγούδι ανέβηκε μέχρι το νούμερο 3 των charts και έμεινε εκεί για 11 εβδομάδες. Το «Sloop John B» σήμανε την αρχή της απομόνωσης του Brian Wilson για τη σύνθεση του «Pet Sounds». Ο αρχηγός των Beach Boys σταμάτησε να ακολουθεί την μπάντα σε περιοδείες και συναυλίες για να αφοσιωθεί στην ολοκλήρωση του δίσκου. Δυο χρόνια αργότερα τόσο ο Paul McCartney όσο και ο George Martin, παραγωγός των Beatles, χαρακτήρισαν το «Pet Sounds» θεμελιώδη πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία του «Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band».

Το «Sloop John B» τραγουδιέται από τους φιλάθλους των περισσότερων βρετανικών ομάδων με αλλαγμένους στίχους. Το χρησιμοποιούν οι οπαδοί της Μάντσεστερ ειρωνευόμενοι τον Μάλκολμ Γκλέϊζερ, ιδιοκτήτη της ομάδας. Το 2005 διασκευάστηκε από την περίφημη Cop της Λίβερπουλ για την κατάκτηση του 5ου Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Το «Sloop John B» ήταν ένα σφουγγαράδικο, του οποίου το πλήρωμα άφησε εποχή         για τα καμώματά του στα λιμάνια της Καραϊβικής. Ναυάγησε και βυθίστηκε το 1900 στις Μπαχάμες. Το «Pet Sounds» ψηφίστηκε δεύτερο στη λίστα του περιοδικού «Rolling Stone» με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών. Το ξεπέρασε μόνο το «Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band» των Beatles.

Βίντεο: Sloop John B - The Beach Boys

 

3. "Arnold Layne" των Pink Floyd

Πριν 46 χρόνια, στις 11 Μαρτίου 1967 κυκλοφόρησε η πρώτη δισκογραφική δουλειά των Pink Floyd, το σινγκλ «Arnold Layne» με φλιπ – σάιντ το «Candy and a Currant Bun», συνθέσεις και τα δυο του Cyd Barrett. Τον Σεπτέμβρη του 1966, στο Κέιμπριτζ της Αγγλίας, οι Roger Keith «Syd» Barrett (κιθάρα/φωνητικά), Roger Waters (μπάσο/φωνητικά), Nick Mason (τύμπανα) και Rick Wright (πλήκτρα) σχημάτισαν τους Pink Floyd Sound (τιμητική αναφορά στους bluesmen της Τζόρτζια, Pink Anderson και Floyd Council). Λίγο αργότερα «περιορίστηκαν» στο Pink Floyd και άρχισαν να εμφανίζονται στο φημισμένο κλαμπ UFO δίνοντας έμφαση στον αυτοσχεδιασμό και ιδιαίτερο βάρος στα οπτικά εφέ και τους ειδικούς φωτισμούς.

Τον Ιανουάριο του 1967 υπέγραψαν συμβόλαιο στην ΕΜΙ, ένα μήνα μετά μπήκαν στο στούντιο και στις 11 Μαρτίου κυκλοφόρησε στην αγορά το «Arnold Layne». Αν και το σινγκλ δεν συμπεριλαμβάνεται στο πρώτο LP της μπάντας, «The piper at the gates of dawn», πολλοί είναι αυτοί που το θεωρούν σαν ένα από τα καλύτερα μελωδικά ψυχεδελικά τραγούδια της εποχής. Ο Barrett από τις πρώτες νότες έδωσε το προσωπικό του στίγμα – επικίνδυνες κιθαριστικές μανούβρες και φωνητικά υπό τη διαρκή επήρεια παραισθησιογόνων ναρκωτικών.

Οι Pink Floyd

Το «Arnold Layne» μιλάει για ένα τραβεστί που έχει χόμπι να κλέβει γυναικεία εσώρουχα απλωμένα σε σκοινιά. Αν και έφτασε στο νούμερο 20 των charts, το τολμηρό του περιεχόμενο προκάλεσε την οργή του πουριτανικού βρετανικού ραδιοφώνου, το οποίο επέβαλε εμπάργκο στη μετάδοσή του, υποχρεώνοντας τους Pink Floyd να αλλάξουν τους στίχους για να αρθεί η απαγόρευση. Οι Waters και Wright δέχτηκαν χωρίς δεύτερη κουβέντα να φτιάξουν καινούργιους στίχους, όμως ο Syd Barrett, ενθουσιασμένος από τη λογοκρισία, απέκλεισε κάθε πιθανότητα αλλαγής του τραγουδιού.

Τον Απρίλη του 1967 γυρίστηκε ένα ασπρόμαυρο φιλμ για την προώθηση του σινγκλ, όπου οι Pink Floyd έντυναν μια κούκλα πριν την περιφέρουν στην παραλία. Ένα χρόνο αργότερα, στις 6 Απριλίου του 1968, ο Syd Barrett αποχώρησε από τους Pink Floyd, χαμένος σε μια καλπάζουσα αντικοινωνικότητα λόγω της αλόγιστης χρήσης LSD και άφησε ανεκπλήρωτες μουσικές υποσχέσεις να πελαγοδρομούν στους κατεστραμμένους λαβύρινθους του μυαλού του.

Το σινγκλ αμφιβάλλω αν θα το βρείτε, ψάξτε όμως στο διαδίκτυο την εκτέλεση από τη ζωντανή ηχογράφηση στο Royal Albert Hall του David Gilmour (Μάϊος του 2006) με τον David Bowie στα φωνητικά. Μοναδική!

Βίντεο: Arnold Layne - Pink Floyd

 

4. "You’re gonna miss me" των 13th Floor Elevators

Τον Ιανουάριο του 1966 οι «13th Floor Elevators» κυκλοφόρησαν το single «You’re gonna miss me» με φλιπ – σάιντ το «Tried to hide». Οι «13th Floor Elevators» δημιουργήθηκαν στο Ώστιν του Τέξας από τους Tommy Hall και Roky Erickson το 1965, όταν ο πρώτος προσκάλεσε τον δεύτερο να διασκευάσουν την πιο μεγάλη επιτυχία του, το «You’re gonna miss me». Ο Έρικσον δέχτηκε, το τραγούδι έφτασε στο Νο 56 των τσαρτς του 1966 και η φήμη τους εκτοξεύτηκε σε όλη την αμερικάνικη ήπειρο.

Μαζί όμως άρχισαν και τα προβλήματα, αφού το συγκρότημα τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της χρήσης ναρκωτικών ουσιών (μαριχουάνα και LSD). Το 1968 ο Έρικσον μπήκε στην ψυχιατρική κλινική του Ώστιν για θεραπεία (του διαγνώστηκε παρανοϊκή σχιζοφρένεια και του εφαρμόστηκε θεραπεία με ηλεκτροσόκ παρά τη θέλησή του). Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στο ίδρυμα για να αποφύγει τη φυλάκιση, βγήκε από εκεί το 1973, αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να συνέλθει, παρόλο που κατά καιρούς ασχολήθηκε και πάλι με τη μουσική.

Οι 13th Floor Elevators

Ο Έρικσον χρησιμοποίησε στους δίσκους του αναφορές στον Αριστοτέλη και τον Αϊνστάιν, στους δε στίχους του επικαλέστηκε τις «κάθετες γνώσεις» και την «αναζήτηση της καθαρής ψυχικής υγείας». Στο ίδιο το εξώφυλλο έδωσε εξάλλου την εξήγηση αυτού του είδους ρητορικής: «Εδώ και λίγο καιρό έγινε δυνατό για τον άνθρωπο να αλλοιώνει με χημικά μέσα τη συνείδησή του». Ο τίτλος του άλμπουμ «The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators» (1966) σημείωσε για πρώτη φορά την επίσημη εμφάνιση στη σφαίρα της μουσικής της λέξης «ψυχεδέλεια», που είχε επινοηθεί δέκα χρόνια νωρίτερα, αλλά που μόλις άρχιζε να διαδίδεται.

Το όνομα της μπάντας προήλθε από το γεγονός ότι σε πολλούς αμερικάνικους ουρανοξύστες δεν υπάρχει για προληπτικούς λόγους 13ος όροφος. Παράλληλα γινόταν αναφορά στο 13ο γράμμα του αγγλικού αλφάβητου, το Μ, που είναι το αρχικό γράμμα της λέξης Marijuana.

To 1990, 21 σύγχρονα συγκροτήματα – ανάμεσά τους οι R.E.M., οι ZZ Top και οι Jesus and Mary Chain – ηχογράφησαν ένα άλμπουμ με διασκευές συνθέσεων του Έρικσον ως φόρο τιμής σε έναν από τους καλλιτέχνες που τους επηρέασαν στο ξεκίνημά τους. Η κινηματογραφική ταινία High Fidelity του Steven Frears (2002, με τους John Cusack και Tim Robbins), ξεκινάει με το «You´re gonna miss me».

Βίντεο: You're gonna miss me - 13th Floor Elevators

 

22 LPs ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑΣ

Κλείνοντας το μικρό αυτό αφιέρωμα στην ψυχεδελική μουσική των 60ties, σας παραθέτω 22 LPs που έγραψαν την ιστορία αυτού του κινήματος. Προφανώς υπάρχουν πολύ περισσότερες μπάντες και δίσκοι, όμως κάθε ένα από αυτά τα 22 άλμπουμ, αποτελεί σίγουρα ένα από τα διαμάντια της ψυχεδέλειας. Ακούστε τα στο διαδίκτυο και αποφασίστε αν θέλετε να τα προσθέσετε στη δισκοθήκη σας.

Οι πιο μυημένοι, ψάξτε σε δισκοπωλεία με μεταχειρισμένους δίσκους την εκπληκτική συλλογή «Rubble» της δισκογραφικής εταιρείας Bam-Caruso, η οποία αποτελείται από 20 LPs μέσα στα οποία είναι συγκεντρωμένη όλη σχεδόν η ψυχεδέλεια της βρετανικής σκηνής της δεκαετίας του ’60. Επίσης, αν ερευνήσετε μεθοδικά, μπορείτε να ανακαλύψετε και πολλά 7ιντσα, τα οποία κυκλοφορούν σε δισκάδικα στο κέντρο και στο Μοναστηράκι.

Για να ξαναγυρίσουμε στα 22 ψυχεδελικά LPs, η σειρά με την οποία θα τα δείτε, είναι εντελώς τυχαία. Πέρα από τη μουσική, απολαύστε και τα εξώφυλλα, τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μικρά έργα τέχνης με στοιχεία από την psychedelic rock art. Δίπλα στο συγκρότημα, μέσα στην παρένθεση, αναφέρεται η χρονιά κυκλοφορίας του κάθε άλμπουμ.

1. «Surrealistic Pillow»

Jefferson Airplane (1967)

 

2. «The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators»

13th Floor Elevators (1966)

 

3. «The Grateful Dead»

Grateful Dead (1967)

 

4. «Forever Changes»

Love (1967)

 

5. «The Piper at the Gates of Dawn»

Pink Floyd (1967)

 

6. «Pet Sounds»

Beach Boys (1966)

 

7. «Sgt Pepper’s lonely hearts Club Band»

Beatles (1967)

 

8. «Their Satanic Majesties Request»

Rolling Stones (1967)

 

9. «Fifth Dimension»

Byrds (1966)

 

10. «The Electric Prunes»

The Electric Prunes (1967)

 

11. «It’s a beautiful day»

It’s a Beautiful Day (1969)

 

12. «Psychedelic Lollipop»

Blues Magoos (1966)

 

13. «The Seeds»

The Seeds (1966)

 

14. «Tangerine Dream»

Kaleidoscope UK (1967)

 

15. «Electric Music for the Mind and Body»

Country Joe and the Fish (1967)

 

16. «The Doors»

The Doors (1967)

 

17. «Incense & Peppermints»

Strawberry Alarm Clock (1967)

 

18. «666»

Aphrodite’s Child (1972)

 

19. «The Inner Mystique»

The Chocolate Watchband (1968)

 

20. «H. P. Lovecraft»

H. P. Lovecraft (1967)

 

21. «Are you Experienced»

The Jimi Hendrix Experience (1967)

 

22. «Disraeli Gears»

Cream (1967)

 

Πηγές: Le siècle rebelle, dead.net, jeffersonairplane.com, thebeachboys.com, lovearthurlee.com, texaspsychranch.com, Εγκυκλοπαίδεια του ροκ, wiki

 

Βίντεο: White Rabbit / Jefferson Airplane (Woodstock, 1969)

Βίντεο: 2000 light years from home / Rolling Stones

Βίντεο: White bird / It's a Beautiful Day

Βίντεο: Soul Kitchen / The Doors

Βίντεο: The four Horsemen / Aphrodite's Child

Βίντεο: Pushin' too hard / The Seeds

Βίντεο: Gloria / The Blues Magoos

Βίντεο: Lucy in the Sky with Diamonds / Beatles

Βίντεο: Incense and Peppermints / The Strawberry Alarm Clock

 

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ