<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

20 κείμενα-θησαυροί που μας αφήνει πίσω το Grantland

Για ένα μικρό διάστημα, ήταν ίσως η καλύτερη σελίδα στο ίντερνετ. Το Grantland μπορεί να έκλεισε μετά από 4 χρόνια, αλλά μερικές ιστορίες του θα μείνουν για πάντα.

Βρέθηκα για πρώτη φορά στο Grantland 5 μήνες αφότου άνοιξε. Έψαχνα να βρω πληροφορίες για έναν παίχτη του NFL και μέσα από μια περίεργη ακολουθία από links και αναζητήσεις προσγειώθηκα σε ένα περίεργο στόρι για έναν quarterback του Καναδικού πρωταθλήματος. Δεν τον είχα ξανακούσει, δε με ενδιέφερε το Καναδικό πρωτάθλημα φούτμπολ, γενικά δε με ένοιαζε καθόλου αυτό που διάβαζα αλλά δε μπορούσα να ξεκολλήσω.

Όταν τελείωσα άρχισα να ψαχουλεύω το υπόλοιπο σάιτ γιατί δεν πίστευα ότι κάπου στον κόσμο υπάρχει ένα αθλητικό σάιτ που βρίσκει χώρο για τέτοιου είδους ρεπορτάζ, εστιάζοντας σε άγνωστους, αφανείς ήρωες αντί να σου μοστράρει τη συνήθη λίστα με τα αποτελέσματα αγώνων ΝΒΑ και τους fantasy πόντους του Άαρον Ρότζερς στο NFL.

Πριν προλάβω να ενθουσιαστώ με την προσέγγιση στο αθλητικό κείμενο, άρχισα να παρατηρώ πως το σάιτ γρήγορα θα εστιάζε με αντίστοιχη νοοτροπία και σε ένα άλλο αγαπημένο μου πεδίο, την ποπ κουλτούρα. Όχι για να βάζει αστεράκια στις ταινίες της βδομάδας ή για να ποστάρει φήμες για το αν ο Θωρ θα εμφανιστεί στην δεύτερη post-credit σκηνή μιας ταινίας που ακόμα δεν έχει ξεκινήσει να γυρίζεται.

Δίπλα σε ονόματα που ήδη γνώριζα, σαν του θρυλικού κριτικού Γουέσλι Μόρις ή του πάντα συναρπαστικού Μαρκ Χάρις (που τον διάβαζα για χρόνια στο Entertainment Weekly) άρχισα να συγκρατώ και νέες αγαπημένες υπογραφές. Το σάιτ που άνοιξε ο Μπιλ Σίμονς υπό τη σημαία, την ανοχή και το μπάτζετ του ESPN, είχε εξαρχής σκοπό να προσφέρει μια πιο προσωπική και αναλυτική ματιά σε πράγματα που κατά κύριο λόγο καταναλώνονται και αναπαράγονται ως κάτι το εντελώς εφήμερο: Τον αθλητισμό και την ποπ κουλτούρα.

Όμως ο Σίμονς, που πάντα είχε καλή πένα αλλά αποδείχθηκε πολύ καλύτερος αρχισυντάκτης από ό,τι γραφιάς, είχε την επίγνωση και το ταλέντο να συγκεντρώσει γύρω του ανθρώπους που τον έκαναν να μοιάζει ο χειρότερος κειμενογράφος του ίδιου του σάιτ του. Καλλιέργησε ένα περιβάλλον στο οποίο ιστορίες σαν εκείνη του άγνωστου Καναδού quarterback θα ήταν ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση. Όπου η κυκλοφορία ενός τραγουδιού της Τέιλορ Σουίφτ ή μια μεταγραφή σαν του Τζέιμς Χάρντεν θα αναλύονταν με ευρύτερο τρόπο, έξω από την απλή, επίπεδη λογική των περισσότερων ιντερνετικών μέσων.

Το σημαντικότερο, το Grantland ήταν ένα σάιτ που δε σταματούσε στιγμή να προκαλεί τον εαυτό του, βρίσκοντας συνεχώς νέους τρόπους να εκπλήσσει και να ενθουσιάζει τον αναγνώστη. Πολλές φορές έκανε πράγματα που σε έκαναν να θες να του ρίξεις μπουνιά στα δόντια (ο Σίμονς κάποτε έγραψε 8,000 λέξεις για μια επιτυχία των Eagles ξεκινώντας με τη φράση "Ποτέ δεν πολυσκέφτηκα τους Eagles", και αυτό δεν είναι καν το πιο εκνευριστικό πράγμα που έγραψε στο σάιτ) όμως όταν πραγματικά προσπαθείς να αλλάξεις κάτι στη νοοτροπία ενός μέσου, αν δεν κάνεις τρανταχτά λάθη σημαίνει πως δεν προσπαθείς αρκετά.

Το Grantland έκλεισε πριν λίγες μέρες επειδή το ESPN που έχει τα δικά του γενικότερα οικονομικά προβλήματα, προφανώς βαρέθηκε α) να ανέχεται τον Σίμονς και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του και β) να ρίχνει λεφτά σε μια οικονομική μαύρη τρύπα όπως το Grantland, ένα σάιτ που απασχολούσε 15-20 από τους καλύτερους Αμερικάνους κειμενογράφους αυτή τη στιγμή αλλά ξεκάθαρα έχανε λεφτά με το τσουβάλι. Αν λοιπόν αυτό το συγκεκριμένο σάιτ, όπως γεννήθηκε και όπως έζησε για το απειροελάχιστο που πρόλαβε να ζήσει, ήταν ένα ευτυχές ατύχημα, μια σύμπτωση, επειδή ο δημοφιλής αρθρογράφος που το ESPN πλήρωνε αποδείχθηκε από σπόντα δημιουργικά φιλόδοξος, η ελπίδα είναι πως η νοοτροπία του θα επιζήσει.

Το σίγουρο είναι πως θα επιζήσουν αυτά τα 20 κείμενα, μια μικρή μόνο επιλογή από φανταστικά άρθρα και ταυτόχρονα το καθένα του μια μικρή επεξήγηση της τεράστιας σημασίας αυτού του μοναδικού σάιτ.

The Sea of Crises (του Μπράιαν Φίλιπς)

Ο Φίλιπς είναι ο αγαπημένος μου από τους αθλητικούς συντάκτες του Grantland και ταυτόχρονα η μεγαλύτερη απόδειξη πως η εξειδίκευση δεν είναι κατ'ανάγκην περιορισμός. Από τον Φίλιπς θα διάβαζες μια φανταστική ανάλυση για τον Κλοπ στη Λίβερπουλ ας πούμε ή για τη Σερίνα Γουίλιαμς, αλλά το ότι ανέλυε αθηλτισμό δεν σήμαινε πως δεν διέθετε εκπληκτική γραφή που μπορούσε να παίζει μπάλα σε 2-3 είδη ταυτόχρονα. Το "Sea of Crises" είναι το ωραιότερο πράγμα που έχει δημοσιεύσει το Grantland, αφήγηση για ένα τουρνουά σούμο, για ένα αποτυχημένο πραξικόπημα, και για το ταξίδι ενός αθρογράφου στην Ιαπωνία και την σταδιακή ανάγνωση των εθίμων και της νοοτροπίας. Όλο αυτό στημένο σε ένα πανέμορφα μινιμαλιστικό longform φορμάτ, που προσθέτει οπτικές πληροφορίες, φωτογραφίες και κεφάλαια με τρόπο που ούτε στιγμή δεν αποσπά από το καθηλωτικό κείμενο.

The Song of Solomon (του Γουέσλι Μόρις)

Θα έλεγα πως αυτό που κάνει ο Γουέσλι Μόρις είναι κάτι παραπάνω από κριτική κινηματογράφου αλλά θα έκανα λάθος γιατί αυτό που κάνει ο Μόρις πρέπει να -θέλει να- είναι η κριτική κινηματογράφου. Εδώ μιλάει για το "12 Years a Slave" με όρους προσωπικούς, κοινωνικούς, καλλιτεχνικούς, ξεκινώντας από μια σύντομη ιστορία ταινιών σκλαβιάς και φτάνοντας στο σήμερα έχοντας στην πορεία θυμώσει τόσο πολύ που το νιώθεις ανάμεσα στις γραμμές. Ξεκινά από τον Στιβ ΜακΚουίν και καταλήγει στον Κάνιε Γουέστ και στην διαδρομή έχει πει τόσα πολλά που δεν γίνεται να μη σε ταρακουνήσει.

An All-Too-Serious Breakdown of 'Space Jam' (του Ζακ Λόου)

Ο Λόου ανέλυε μπάσκετ με συγκινητική μανία και συγκλονιστική πληρότητα, οπότε φυσικά η κορυφαία του συνεισφορά στο σάιτ θα ήταν μια Υπερβολικά Σοβαρή Ανάλυση του "Space Jam". Σκέτη απόλαυση.

The Board Game of the Alpha Nerds (του Ντέιβιντ Χιλ)

Να, ας πούμε το Grantland θα είναι για πάντα το σάιτ που δημοσίευσε ένα βιωματικό κείμενο χιλιάδων λέξεων για την εμπειρία του να παίζεις Diplomacy...

Dropped (του Τζέισον Φαγκόν)

...ή για τη ζωή του μεγαλύτερου ζογκλέρ όλων των εποχών...

The Wet Stuff (του Μπράιαν Κέρτις)

...ή για την προσπάθεια ενός επιχειρηματία να φτιάξει το μεγαλύτερο water park του κόσμου. Επειδή πραγματικά, γιατί όχι. Και μάλιστα αυτό το τελευταίο, ας το κάνουμε feature. Με βίντεο. Με 25 σκρολ ντάουν. Απόλαυση.

No Escape From New York (του Μπιλ Σίμονς)

Νομίζω πως το καλύτερο πράγμα που έγραψε ο ίδιος ο Σίμονς στο σάιτ του ήταν μια παθιασμένη, σχεδόν πληγωμένη εκτίμηση της καριέρας του Καρμέλο Άντονι και το πώς είμαστε καταδικασμένοι (όπως κι ο ίδιος) να μη μάθουμε ποτέ πόσο καλός ήταν στην πραγματικότητα.

Porntopia (της Μόλι Λάμπερτ)

Η Μόλι Λάμπερτ επισκέπτεται τα Adult Video Awards και με αφορμή την πρώτου προσώπου καταγραφή, εξετάζει τι σημαίνει πορνογραφία σήμερα. Κανείς μα κανείς αρθρογράφος του σάιτ δεν έχει όσο ταλέντο είχε η Λάμπερτ στο να μιλάει για την ποπ κουλτούρα εντάσσοντας με ευκολία το παραμικρό εφήμερο στοιχείο σε μια ευρύτερη παρατήρηση. Το έκανε ακόμα καλύτερα σε ένα άλλο κείμενο (παρακάτω, έρχεται) αλλά ετούτο είναι σαφώς πιο απολαυστικό. Το μπλοκμπάστερ της, θα έλεγε κανείς.

Clear Eyes, Full Hearts, Couldn't Lose (του Ρόμπερτ Μέις)

Ο Μέις είναι ένας φοβερός αναλυτής NFL αλλά το καλύτερο κείμενό του ήταν ένα απολαυστικό oral history του "Friday Night Lights", μιας σειράς που είχε εξίσου μικρό, εξίσου παθιασμένο, και πιθανώς το ίδιο ακριβώς κοινό με το ίδιο το Grantland.

A Question of Identity (του Τζέι Κάσπιαν Κανγκ)

Ο Κανγκ ήταν από τους αγαπημένους μου αρθρογράφους της πρώτης περιόδου του Grantland (έφυγε μετά από 2 χρόνια) αλλά τσαντιζόμουν γιατί σχεδόν όλα του τα άρθρα ήταν για πυγμαχία και "American Idol" (ναι) οπότε δεν μπορούσα να τον διαβάσω όσο ήθελα. Το καλύτερό του νομίζω κομμάτι παραμένει το πολύ προσωπικό κείμενο που έγραψε με αφορμή την πρώτη εκείνη έκρηξη του Τζέρεμι Λιν, για τη Linsanity και για την ταυτότητά του ως μέλος της ίδιας μειονότητας.

The Birdcage (του Μαρκ Χάρις)

Ένα άρθρο-κόλαφος για την κατάσταση του σημερινού εμπορικού σινεμά, από τον Μπάτμαν ως τον Μπέρντμαν κι από το box offce μέχρι τα Όσκαρ.

The Front Lines of Ferguson (του Ρέμπερτ Μπράουν)

Ο Ρέμπερτ Μπράουν είναι πιθανότατα ό,τι καλύτερο συνέβη ποτέ στο Grantland. Μετά το θάνατο του Μάικλ Μπράουν που στάθηκε η αφορμή για την εξέγερση στο Φέργκιουσον, ο Μπράουν αγόρασε στο ξαφνικά ένα αεροπορικό εισιτήριο και πέταξε εκεί. Το κομμάτι είναι μια καταγραφή τόσο της κατάστασης που αντίκρυσε εκεί, όσο και μια εσωτερική αναζήτηση πολλών γιατί και πώς.

The Broad Strokes (της Ρέιτσελ Σάιμ)

Shane Carruth Will Have Another (του Ζακ Μπάρον)

Δύο εξέχοντα δείγματα του συνεντευξιακού υπο-είδους 'τα πίνουμε με τον συνεντευξιαζόμενο'. Δεν είναι και Ίντιθ-Ζίμερμαν-μιλάει-με-τον-Κρις-Έβανς καλά, αλλά είναι φοβερά αναγνώσματα όπως και νά'χει, ειδικά αν θαυμάζεις τον Σέιν Καράθ ή/και το "Broad City".

Wu-Tang, Atomically (του Άμος Μπάρσαντ)

Νομίζω οι περισσότεροι συγκλίνουν προς αυτό ως το κορυφαίο κείμενο που δημοσίευσε ποτέ το Grantland. Ο Μπάρσαντ εξετάζει μέσα από πορτρέτο σε 10 μέρη τις σημερινές πορείες των μελών των Wu-Tang Clan 20 χρόνια μετά.

The Malice at the Palace (του Τζόναθαν Έιμπραμς)

Το απόλυτο αθλητικό oral history, μια πρώτου προσώπου καταγραφή του διασημότερου καυγά στην ιστορία του ΝΒΑ, όπου παίχτες δύο ομάδων συνεπλάκησαν με τους οπαδούς μες στον αγωνιστικό χώρο, από τα στόματα των ίδιων των πρωταγωνιστών.

The Rise of the Red Devils (του Σαμ Νάιτ)

Το ωραιότερο από τα κείμενα για το Μουντιάλ του '14 ήταν για την Εθνική Βελγίου, για τους διάσημους Βέλγους, για τους πρώτους Βέλγους, και για τους τελευταίους Βέλγους. Από τον Τεν Τεν και τον Έντι Μερκξ στον Φελαϊνί και στον Stromae κι από τον αποικισμό του 19ου αιώνα στα γήπεδα της Βραζιλίας τον 21ο.

No Country for Old Pervs: The Fall of the Houses of Terry Richardson and Dov Charney (της Μόλι Λάμπερτ)

Η Λάμπερτ ξεκινά από τις κατηγορίες απέναντι στον Τέρι Ρίτσαρντον και την Πτώση του, περνάει από την κουλτούρα των American Apparel, φτάνει στους Strokes, στο Vice και τον Ντικ Τσέινι, σε ένα εκπληκτικό άρθρο που ξεκινά με αφορμή μια απλή είδηση, προσπερνά κλισέ ηρωοποιήσει και συνδέει τέχνη, σεξισμό και πολιτική, με τον lifestyle κυνισμό των '00s. Αληθινά συναρπαστικό.

Α Fighter Abroad (του Μπράιαν Φίλιπς)

Θα μπορούσα να έχω μια εικοσάδα μόνο με κείμενα του Φίλιπς, για να είμαι ειλικρινής. Αυτό είναι για έναν σκλάβο των αρχών του 19ου αιώνα που έδωσε έναν από τους σημαντικότερους αγώνες πυγμαχίας στην ιστορία.

The Greatest Paper That Ever Died (των Άλεξ Φρεντς και Χάουι Καν)

Η National ήταν μια αθλητική εφημερίδα που έζησε για πολύ λίγο, κόστισε πάρα πολύ και άλλαξε για πάντα την αθλητική αρθρογραφία. Στην 3η μέρα ύπαρξής του, το Grantland έκανε το oral history της National θέλοντας με αυτό τον τρόπο όχι μόνο να πει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, αλλά να υπογραμμίσει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον εαυτό του. Ως μια 'εφημερίδα' που σκοπεύει να συνεχίσει εκείνο το legacy. Το lede εκείνου του άρθρου διαβάζεται σήμερα σαν ένα μεγάλο αστείο: "Radically brilliant. Absurdly ahead of its time. Ridiculously poorly planned. The National changed everything about sports journalism — and torched $150 million in the process."

Ελπίζω στο μέλλον να υπάρξει ένα σάιτ (ή ό,τι υπάρχει τότε) αρκετά δημιουργικό ώστε να γράψει το oral history του Grantland.

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

PRINT