<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Δεκαπέντε ανοιχτά παράθυρα με θέα εσένα και εμένα

Μερικές σκέψεις μετά την ανάγνωση του βιβλίου “Ανοιχτά Παράθυρα (15)” της Σοφίας Παπαπολύζου.

Στη λογοτεχνία πολλές φορές, το δυσκολότερο πράγμα είναι να πεις το απλό και καθημερινό. Εκείνο που έχεις στο μυαλό σου εσύ, εγώ και κάθε ένας που μπορεί να περιφέρεται άσκοπα σε αυτή τη γη. Γι' αυτό και όταν διαβάζω ανθρώπους οι οποίοι μπορούν στο δικό τους μέτρο και τον δικό τους λυρισμό να ξυπνούν εικόνες, σκέψεις και αισθήματα καθημερινά στο μυαλό μου, προσπαθώ να ανιχνεύσω μέσα στους ήρωές τους τον δικό μου εγωκεντρικό κόσμο.

Είναι πολύ εύκολο να πλάσεις μία ιστορία σε έναν κόσμο αλλότριο από τον δικό μας. Έναν κόσμο ασφαλώς προφυλαγμένο μακριά από τη δική μας καθημερινότητα. Η Σοφία Παπαπολύζου γράφει δεκαπέντε ιστορίες που γεννήθηκαν μέσα στη δική μας καθημερινότητα και μιλούν στο μυαλό μας.

Το βιβλίο της λοιπόν με τίτλο “Ανοιχτά Παράθυρα (15)” και υπότιτλο “Δεκαπέντε ιστορίες με θέα ανθρώπους” είναι ξεκάθαρα αυτό που δηλώνει ο υπότιτλος. Δεκαπέντε μικρές ευανάγνωστες ιστορίες με πρωταγωνιστές ανθρώπους της διπλανής πόρτας οι οποίοι παλεύουν με τα δικά τους μικρά ή μεγάλα προβλήματα, με συμπαραστάτη ή συνηθέστερα χωρίς. Άνθρωποι που μας επιτρέπουν να μπούμε στο μυαλό τους μέσα από την αφήγηση της Παπαπολύζου αλλά και να εξετάσουμε τον τρόπο σκέψης τους και την αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Μπορείς να κάνεις το "Ανοιχτά Παράθυρα (15)" δικό σου από τις Εκδόσεις Παπασωτηρίου με €9,90

Μου άρεσαν και οι 15 ιστορίες; Προφανώς και όχι. Κάτι τέτοιο θα ήταν αστείο μιας και οι μικρές ιστορίες πρέπει να σου δώσουν ένα κάποιο ερέθισμα για να δεθείς μαζί τους. Πρέπει να βρεις έναν κοινό τόπο, κάτι για να πιαστείς. Ένα μυθιστόρημα σε κερδίζει με άλλους τρόπους. Ένα μυθιστόρημα δεν έχει ανάγκη να σε κερδίσει από τις πρώτες πέντε σελίδες, έχει και έχεις άλλες 295 για να τα βρείτε μεταξύ σας. Σε μια ιστορία όμως, τριών – πέντε – επτά σελίδων, αν δεν πιαστείς από κάτι στις πρώτες σελίδες, η ιστορία θα φύγει και θα σε αφήσει πίσω. Αλλά επίτρεψέ μου να πω ότι αυτή είναι και η ευκολία σε ένα βιβλίο με μικρές ιστορίες. Ότι δεν είναι δα και θανάσιμο αδίκημα να μην σου αρέσει ή να χάσεις μια ιστορία.

Το “Ανοιχτά Παράθυρα (15)” είναι ένα – ας το πούμε – σύγχρονο βιβλίο. Σε ανάγνωση, σε γραφή σε στιλ. Και κατορθώνει με αστείο και γλαφυρό τρόπο να βάλει πράγματα όπως το facebook ή το twitter μέσα στην συζήτηση. Κάτι που ενδεχομένως να ξενίσει έναν μεγαλύτερο σε ηλικία αναγνώστη αλλά είναι στον πυρήνα της σκέψης ακριβώς εκείνων που θα προτιμήσουν ένα γρήγορο ανάγνωσμα σαν αυτό το βιβλίο με τον ίδιο τρόπο που προτιμούν την γρήγορη κατανάλωση πληροφορίας στα ίδια αυτά μέσα κάθε φορά που ξαπλώνουν στο κρεβάτι τους.

Ας επιστρέψουμε όμως στους ήρωες στο μυαλό της Σοφίας.

 

Ο Θάνος, η Άννα, η Θάνια και ο Σωτήριος. Ο Έρικ, η Νατάσα, η Νεφέλη και η Ioanna Veremis. Ήρωες και αντιήρωες, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι σε μικρές ιστορίες καθημερινής τρέλας αλλά και καθημερινής ασημαντότητας. Απόλυτης ασημαντότητας. Μου αρέσει πολύ το πώς γιγαντώνεται η κάθε σκέψη για τους ήρωές της. Πώς από τόση γίνεται ΤΟΣΗ για να χρησιμοποιήσω μια δική της φράση. Αλλά ταυτόχρονα και πώς μειώνεται αυτή η σκέψη κι ο μικρόκοσμος του κάθε πρωταγωνιστή της μέσα σε ένα σύνολο που κινείται αδιάφορο και ανεξάρτητο με όσα συμβαίνουν στο μυαλό και την καρδιά των ανθρώπων που γνωρίζουμε μέσα από τις ιστορίες.

Κάποιες ιστορίες πατούν σε μοτίβα γνωστά και επώδυνα αλλά πάντα καθημερινά. Κάποιες άλλες καταπιάνονται με ζητήματα που δεν θα βασανίσουν το μυαλό σου, που θα τα προσπεράσεις γιατί έχεις μάθει να τα προσπερνάς και στη δική σου ζωή σαν προβλήματα των άλλων. Το βιβλίο αυτό πατάει ουσιαστικά ένα pause στην δική σου καθημερινότητα και σου ζητά να κοιτάξεις λιγάκι πιο προσεκτικά αυτούς τους ανθρώπους. Να σταθείς λίγο και να αναλογιστείς πόσο “δικά σου” είναι τα δικά τους θέματα. Πόσο “δικοί σου” άνθρωποι μπορούν να είναι εκείνοι. Πόσο “δική σου” είναι η ζωή που ζουν εκείνοι. Και το ανάγνωσμα αυτό, το καταφέρνει πολύ καλά, χωρίς να περηφανεύεται ότι έχει τη λύση για αυτά τα προβλήματα, χωρίς να κομπορημονεύεται ότι μιλά στον καθέναν μας ξεχωριστά, όσο απλοϊκά και όμορφα κι αν το κάνει.

Στο βιβλίο αυτό προσπαθούσα να δω τον εαυτό μου, τους φίλους μου, τους δικούς μου. Αλλά παράλληλα, σαν παιδί μπροστά σε κομμάτια παζλ που δεν κολλάνε μεταξύ τους, προσπαθούσα να ανιχνεύσω ποια από τα στοιχεία στις ιστορίες μιλούν για την ίδια την συγγραφέα. Να καταλάβω ποια από τις ηρωίδες θα μπορούσαν να αποτελούν μικρές εκφάνσεις του εαυτού της. Πάντα το κάνω αυτό στα βιβλία. Και αν δεν κάνω λάθος θα την τοποθετούσα στην τελευταία της ιστορία, στην πλατεία Trafalgar στο Λονδίνο, ζαλισμένη από το ποτό, χαρούμενη, ελεύθερη.

Το διάβασα μέσα σε λίγες ημέρες αν και θα μπορούσα να το κάνω σε ένα απόγευμα. Και με θυμάμαι να θέλω να κουβαλήσω εγώ τις σακούλες της κυρίας Κάτιας, να βιάζομαι να πηδήξω από το αεροπλάνο μαζί με τη Δανάη, να σφίγγομαι από το άγχος της Άννας, να νιώθω την προσωρινή χαρά της Ελευθερίας, να θέλω να αφήσω τον Θάνο να μου μιλήσει για Εκείνη, να ανυπομονώ να πάρω μια αγκαλιά τον Αντρέα. Κι ίσως έκλεινα το βιβλίο μετά από κάθε μικρή ιστορία ακριβώς γιατί ήθελα να την αφήσω να επιδράσει λίγο μέσα μου και να εξετάσω πόσο άγγιζε τα δικά μου στεγανά.

Δεν ξέρω σε ποια πολυκατοικία μένει η Σοφία Παπαπολύζου αλλά η θέα από τα δικά της παράθυρα είναι πολύ ωραία.

Το βίντεο που παίζει στις βιτρίνες Παπασωτηρίου, με μουσική. Οι αντιδράσεις ποικίλλουν, από "χαρούμενο" μέχρι "λίγο Κυνόδοντας" και έκφραση προσώπου παγκοσμίως αναγνωρίσιμη ως "WTF" (το impact είναι μεγαλύτερο σε HD)

Posted by Ανοιχτά Παράθυρα 15 on Sunday, 8 February 2015
 

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΝΕΑ ΟΜΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΟΑΤΗ ΣΚΟΡΕΡ

Αντάλλαξαν τον Bogdanovic οι Nets

Μία μέρα πριν εκπνεύσει το Trade Deadline, οι Brooklyn Nets παραχώρησαν τον Bojan Bogdanovic με ανταλλαγή. Διαβάστε τις λεπτομέρειες.

PRINT