Η ιστορία της ρακέτας είναι ένα «αγόρι»

Η Μαρία Παπαναστασίου μίλησε στο ONEMAN για την ιστορία πίσω από τις πλέον διάσημες ξυλορακέτες.

«H ρακέτα είναι ψυχοθεραπεία. Ξεχνάς τα πάντα. Είσαι εσύ, η ρακέτα και το μπαλάκι. Η μόνη σου έννοια εκείνη την στιγμή είναι να μην πέσει κάτω». Η Μαρία Παπαναστασίου έχει πάθος με την ρακέτα, αφιέρωσε την ζωή της για την δημιουργία και την απογείωση της. Είναι το κορίτσι πίσω από το “Αγόρι”. Είναι η γυναίκα πίσω από κάθε ρακέτα “Αγόρι” που έχουμε κρατήσει και παίξει στην παραλία. Μιλήσαμε μαζί της στο εργαστήριο της πίσω από την Παντειο και μας είπε για το (μεγάλο) παρελθόν αλλά και το μέλλον της ξυλορακέτας.

Το “Αγόρι” έχει μεγάλη ιστορία

Πάμε λίγο πίσω στο παρελθόν. Κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε στα μέσα της δεκαετίας του 50’. Τότε που ο Μπάτης στο Φάληρο έσφυζε από ζωή και είχε πεντακάθαρα νερά, ο Άλιμος δεν ήταν παραλία αλλά λουτρά με εξέδρα και η Βουλιαγμένη ελεύθερη και εξωτική. Τότε είναι που ο Δημήτρης Φερεντίνος, ξυλουργός, είδε δύο άτομα να παίζουν τέννις στην παραλία με ξύλινες ρακέτες. Ήταν σε μακρινή απόσταση και προσπαθούσε ο ένας να πετύχει τον άλλον. Ζήλεψε και αποφάσισε να φτιάξει τις δικές του ξυλορακέτες. Βαριές με μακριά λαβή και καθόλου εύχρηστες. Πείσμωσε και προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την τέχνη του για να τις βελτιώσει. Κάπως έτσι μείωσε το βάρος και τις έκανε ιδανικές για γρήγορο και δυνατό παιχνίδι.

Ο Δημήτρης Φερεντίνος παίζει ρακέτα στην παραλία. Δεν ξέρω αν πρόσεξες ότι παίζει με δάχτυλο

«Κάπως έτσι εμπνεύστηκε και το όνομα ο Δημήτρης. Κατέβαινε σχεδόν καθημερινά με τον φίλο του τον Αλέξανδρο και έπαιζαν άπειρες ώρες ρακέτα. Τον έβλεπαν οι άλλοι τριγύρω και του ζήταγαν και εκείνοι να αγοράσουν. Έτσι έφτασε να κατεβαίνει στην παραλία με μία τσάντα και όποιος ήθελε να πάρει ρακέτα του φώναζε «ε, αγόρι, φέρε και εδώ ρακέτα». Έτσι του έμεινε και το έκανε brand όταν άρχισε να τις πουλάει πιο μαζικά». Ένα brand που ανέλαβε εξ΄ ολοκλήρου η γυναίκα του, Μαρία Παπαναστασίου το 1989 όταν εκείνος πέθανε ξαφνικά από καρδιά.

Η εξέλιξη της ρακέτας

Δεξιά και αριστερά είναι οι πρώτες ρακέτες που έφτιαξε ο Δημήτρης Φερεντίνος και στην μέση τα μοντέλα που οδήγησαν στην σημερινή της μορφή.

Μου δείχνει τις ρακέτες στον τοίχο και μου λέει: «Ο Δημήτρης ήταν πολύ λεπτολόγος. Είχε σκεφτεί πάρα πολύ για να την τελειοποιήσει και έτσι έβαλε τα κενά αέρος το 1972 και έριξε πάρα πολύ το βάρος της. Δημιούργησε την τέλεια ρακέτα. Του έλεγα ότι είχε στα χέρια του έναν θησαυρό που δεν τον είχε εκμεταλλευτεί. Ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε τα απλά πράγματα και δεν μπορούσε να δει την ρακέτα σαν επάγγελμα. Την έβλεπε αποκλειστικά σαν χόμπι. Χαρακτηριστικά έλεγε ότι το καλύτερο μου ρούχο είναι το μαγιό».

 

Η Μαρία Παπαναστασίου εν ώρα εργασίας

Όταν ανέλαβε εκείνη όμως ξεκίνησε ταξίδια σε όλη την Ελλάδα για να φτιάξει πελατολόγιο και άρχισε να γεμίζει με ρακέτες όλη την χώρα. «Την δεκαετία του 90’ είχαν μάθει όλοι το “Αγόρι”. Μετά τον Δημήτρη δεν αλλάξαμε τίποτα στον τρόπο κατασκευής της. Παρέμεινε ίδιος και όλες είναι χειροποίητες. Μόνο το 2007 πήραμε μηχάνημα που κόβει το περίγραμμα του ξύλου. Όλα τα άλλα έχουμε παραμείνει τα ίδια και όλα στο χέρι. Την ρακέτα την αγαπάμε, δεν θα την χαλούσαμε ποτέ». Αυτή η αγάπη φαίνεται και από τον τρόπο που μιλάει για την ρακέτα.

 

Η Μαρία Παπαναστασίου μοιάζει τόσο δυναμική και τόσο διψασμένη ακόμα και μετά από τόσα χρόνια. Μιλάει για την ρακέτα και τα μάτια της γυαλίζουν. «Η ρακέτα είναι το 70 % της ζωής μου. Και χρονικά και συναισθηματικά. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Είναι ενοχλητική όταν κάθεσαι στην παραλία με τον καφέ και το βιβλίο σου. Δεν γίνεται όμως να γίνει αθόρυβη. Εμείς παίζουμε στις παραλίες σε ειδικούς χώρους με δίχτυ. Σε αρκετούς δεν αρέσει και από παλιά μας κυνηγούσαν να φύγουμε από την παραλία. Η λύση που βρήκαμε είναι μία. Τους δίναμε μία ρακέτα και τους μαθαίναμε να παίζουνε. Αυτοί γινόντουσαν πιο φανατικοί από εμάς και δημιούργησαν τις δικές τους ρακετοπαρέες. Είναι ένα σπορ σεβασμού και όχι ανταγωνιστικό. Θέλει μυαλό η ρακέτα και γι’ αυτό κολλάς».

 

Από το γραφείο βλέπω κόσμο να μπαίνει στο κατάστημα και να αγοράζει ρακέτες με πάθος. Ακόμα και γυναίκες ρωτάνε για τα διαφορετικά βάρη και τις λαβές. Ακούω ιστορίες για ρακέτες «αγόρι» που έχουν αντέξει 20 και 25 χρόνια ή για ρακέτες που έχουν κληρονομηθεί. «Αυτή είναι η ευτυχία μας. Να ακούς τέτοιες ιστορίες. Να ακούς ανθρώπους να μιλούν για τις ρακέτες που έχουν αγοράσει από εμάς. Έτσι παίρνουμε δύναμη να συνεχίζουμε». Μια συνέχεια η οποία έχει σαν στόχο να γεμίσει τις παραλίες όλου του κόσμου με ρακέτες «Έχουμε ήδη δώσει ρακέτες στην Αίγυπτο, από όπου ξεκίνησε και το σπορ, στην Κύπρο, την Νέα Υόρκη, ενώ φιλοδοξία μας είναι να συνεργαστούμε και με το Ισραήλ και την υπόλοιπη Αμερική».

Κρατάω μία ρακέτα και συνειδητοποιώ ότι κάθε μία είναι ιδιαίτερη και μοναδική. Φέρει ένα λογότυπο που έχει από πίσω του τεράστια ιστορία. Φέρει ένα λογότυπο που αντιπροσωπεύει το μεράκι ενός άνδρα και το πάθος μίας γυναίκας. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που αγαπάς και προσέχεις τόσο πολύ την ρακέτα σου. Ίσως είναι αυτός ο λόγος που κάθε πορτ παγκάζ το καλοκαίρι έχει και μία ρακέτα «αγόρι».

ADVERTISING
  • top stories

PRINT