<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Η κόλαση του Φάουστ είναι ένα μεγάλο και συνεχές όργιο

Μία από τις καλύτερες αποδόσεις του αριστουργήματος του Γκαίτε παίζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, φέρει την υπογραφή της Κατερίνας Ευαγγελάτου και κλείνει το 2015 με τον πιο αισθησιακό τρόπο.

Έχω ακούσει τόσες πολλές φορές να λένε ότι 'ο χρόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος' που αν δεν ήξερα ότι στο τέλος σκοτώνει τους μαθητές του, δεν θα έβλεπα την ώρα να βρεθώ στην τάξη του και να καθίσω πρώτο θρανίο δίπλα στο σπασίκλα με τα μεγάλα γυαλιά και τον δείκτη του δεξιού χεριού κολλημένο στην ανάταση. Θα σημείωνα με προσοχή και καλλιγραφικά γράμματα την κάθε του λέξη και δεν θα μπορούσα να περιμένω μέχρι να έρθει η ώρα της επόμενης διδασκαλίας του. Κατά πάσα πιθανότητα, θα τον ερωτευόμουν όπως κάθε κορίτσι έλκεται από τη σοφία και τη δύναμη.

Όλα αυτά αν δεν υπήρχε ο θάνατος στη μέση ή μάλλον ο φόβος του θανάτου.

Αν με ρωτήσεις τι είναι εκείνο που φοβάμαι περισσότερο, σίγουρα θα σου απαντήσω τον θάνατο. Παρόλα αυτά, το γήρας είναι εκείνο που βλέπω ζωσμένο με εκρηκτικά να μας ακολουθεί σε κάθε βήμα, κάθε έθιμο, κάθε γιορτή.

 

Η μεγάλη εικόνα του χώρου και του άπλετου αέρα συρρικνώνεται σε μία αποπνικτική τάβλα, έναν άντρα που σκύβει κάθε φορά που πρέπει να μετακινηθεί και ελάχιστο φως. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου μας παρουσιάζει έναν Φάουστ που πνίγεται μέσα στις γνώσεις. Και το χρόνο.

 

Πρώτο Κουδούνι: Η υπόθεση

Ο Φάουστ έχει κατακτήσει το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης, αλλά καθώς πλησιάζει το τέλος του βίου του αισθάνεται ότι δεν γνωρίζει τίποτα για την πραγματική ζωή. Αποζητά μία στιγμή που θα του φανερώσει το νόημα του Κόσμου, της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ένωσή του με τον Μεφιστοφελή τού ανοίγει την πόρτα στην σκοτεινότερη πλευρά του εαυτού του. Αυτό το δαιμόνιο Alter Ego θρέφει τον εθισμό του Φάουστ στην αέναη κίνηση μέσα από την άρνηση κάθε ορίου  και κάθε περιορισμού στις απολαύσεις. Οι δυο τους, με νεανικό σφρίγος, ορμάνε στην εποχή της βίας όπως σε παραλήρημα μετά από τραύμα, αναζητώντας περισσότερο πόνο, περισσότερη ηδονή, περισσότερη δύναμη μέσα σε ένα σύμπαν απεγνωσμένων ανθρώπων και βουβών, αμέτοχων θεών.

Δεύτερο Κουδούνι: Το έργο

Το γεγονός ότι η σύνθεση του έργου του Γκαίτε εκτείνεται σε μια τόσο μεγάλη διάρκεια έχει ως αποτέλεσμα ότι ο συγγραφέας του ενσωματώνει στο κείμενο του Φάουστ όλους τους προβληματισμούς που τον απασχόλησαν κατά το διάστημα της σύνθεσης του έργου, όλες τις διαφορετικές ιδέες και τα θέματα με τα οποία καταπιάστηκε, παραδίδοντας τελικά ένα εξαιρετικά περίπλοκο έργο το οποίο ό ίδιος χαρακτήρισε ως «τραγωδία». Στο έργο ενσωματώνονται πολλά κωμικά στοιχεία που εναλλάσσονται με τραγικές σκηνές αφού τελικά πρόκειται για ένα κείμενο όπου τόσο ο αναγνώστης όσο και ο θεατής του θα αναγνωρίσουν  όλες τις γνωστές μορφές του θεάτρου μέχρι την εποχή του Γκαίτε. Αν θεωρήσουμε ότι ο μύθος του Φάουστ αντανακλά τη μετάβαση από το μεσαίωνα στην αναγέννηση θα πρέπει να αναλογιστούμε πως το έργο του Γκαίτε αντανακλά την είσοδο  στη νεότερη εποχή του θεάτρου. Τα στοιχεία και οι σκηνές που αντλούν τη μορφή τους από την αρχαία τραγωδία και την κωμωδία, το σατυρικό δράμα, και την όπερα, είδη που εναλλάσσονται ακόμη και μέσα σε κάθε πράξη του έργου, προσφέρουν την προπαρασκευή για την είσοδο στο μοντέρνο θέατρο το οποίο θα εξελίσσεται συνεχώς από τα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Φάουστ είναι έργο, στοχαστικό, οραματικό, τραγικό, ποιητικό αλλά και σατιρικό, θεμελιακό για τη νεότερη ευρωπαϊκή λογοτεχνία ενώ ταυτόχρονα είναι ο προπομπός και το βαρόμετρο σκηνικών επιτευγμάτων του εικοστού αιώνα και παραμένει ένα μεγάλο στοίχημα για τους δημιουργούς της σκηνής.

 

Κίνηση. Όλα περιστρέφονται γύρω από μία ατέρμονη κίνηση σωμάτων που μιλάνε δίχως να ακούγονται. Ο Φάουστ μιλά τα πνεύματα που τον στοιχειώνουν. Από τις πρώτες κιόλας γραμμές του έργου ο ήρωας παρουσιάζεται δια της διττής του προσωπικότητας.

Ο Νίκος Κουρής φανερά επηρεασμένος από τον ελληνοποιημένο Φάουστ του Δημήτρη Χορν δίνει την αίσθηση ενός αντρός άπληστου και ανικανοποίητου. Αναζητά τις αλήθειες του κόσμου και μέσα σε αυτές και την ευτυχία.

 

Κίνηση. Η πρώτη συνάντηση του δόκτορα με το alter ego του Μεφιστοφελή αφήνει τον δεύτερο να σαγηνεύσει το κοινό εξεσφενδονίζοντας λέξεις και εικόνες έντονου ερωτισμού. Αγγίζει το πάτωμα, τους περαστικούς, τον Φάουστ με τη γλώσσα, τα δάχτυλα, το σώμα του. Από σκύλος γίνεται αρνί και από αρνί, άρχοντας και δήμιος του καλού ή μάλλον, του βαρετού. 

Ο Μεφιστοφελής της Κατερίνας Ευαγγελάτου είναι η επιτομή του κολασμένου από τις ηδονές σώματος. 

 

Κίνηση. Ένα χορικό στη τραγωδία του Γκαίτε από ημίγυμνους ανθρώπους που χορεύουν ξέφρενα στο ρυθμό του Κάμα Σούτρα καταλαμβάνει τη σκηνή. Το βάπτισμα της αμαρτωλής κορασίδος καθηλώνει το βλέμμα του θεατή που βλέπει την κόλαση σαν σκηνή από το Μάτια Ερμητικά Κλειστά του Κιούμπρικ ή μάλλον, τα Σόδομα του Παζολίνι.

 

Σχεδόν σε παράλληλη δράση (παρότι αλλάζει το σκηνικό) ο Φάουστ προσπαθεί να σώσει το κορίτσι που βρήκε ως αφορμή για να ριχτεί στη μάχη με το χρόνο συνάπτοντας συμφωνία με τον πιο αφερέγγυο σύμμαχο. Εδώ, είναι ίσως και η κορυφαία σκηνή της Ευαγγελάτου.

Η τάβλα παίρνει κλίση προς τα κάτω και ο Φάουστ σε ρόλο Σίσυφου τη διασχίζει. Ξανά και ξανά. Κινείται γρήγορα από πάνω προς τα κάτω γνωρίζοντας ότι μόλις αγγίξει την κορυφή θα βρεθεί και πάλι στον πάτο. 

 

Το υπέροχο δημιούργημα του αρχιτέκτονα Τσίλερ που θυμίζει την Όπερα της Βιέννης μετατρέπεται σε μία άγρια διαμάχη ανάμεσα στο χρόνο και το θάνατο. Το καλό και το κακό. Την υπερβολή και την αλήθεια.

Τρίτο κουδούνι: Το χειροκρότημα

Καταπληκτικός Αργύρης Πανταζάρας στο ρόλο του Μεφιστοφελή, με την πατσινική τρέλα στο μάτι επικυρώνει την εκ Ρήσου συνεργασία του με την Κατερίνα Ευαγγελάτου και μπαίνει δυναμικά στις υποψηφιότητες για το φετινό βραβείο Χορν.

Εξίσου εξαιρετικός Νίκος Κουρής στο ρόλο του 'μίζερου' Φάουστ.

 

Μοναδική η σκηνοθετική άποψη της Κατερίνας Ευαγγελάτου που καταφέρνει με το μισό σχεδόν κείμενο (ίσως ήθελα λίγο περισσότερα κομμάτια) να αποδώσει στο 99% το νόημα του έργου.

Να πέσει η αυλαία, παρακαλώ...

"Κανείς θνητός δεν φτάνει την απόλυτη ευτυχία". #Φαουστ

Μια φωτογραφία που δημοσίευσε ο χρήστης Errika Roussou (@hysterrika) στις

 

Πληροφορίες Παράστασης

Κάθε Τετάρτη και Κυριακή στις 19.00, Πέμπτη και Παρασκευή στις 20.30 και Σάββατο διπλή στις 17.00 και στις 21.00 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μέχρι τις 10/01

Παίζουν: Νίκος  Κουρής, Αργύρης Πανταζάρας, Νάνσυ Σιδέρη, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Ερρίκος Μηλιάρης, Κλήμης Εμπέογλου, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Αγησίλαος Μικελάτος.

Συμμετέχουν επίσης 30 σπουδαστές από την Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου: Δημήτρης Αθανασίου, Χρήστος Βασιλόπουλος, Αντώνης Γκούβας, Γεωργία Γρίβα, Εύη Δαέλη, Μικαέλα Δάνα, Βαγγέλης Δαούσης, Τασούλα Δεληγιάννη, Δήμητρα Δερζάκου, Γιώτα Ζαμπελη, Κατερίνα Καλαμπουρίδου, Ματίνα Κανδύλα, Ρένα Καραγιάννη, Ελένη Καρκανίδα, Αναστασία Κόμη, Μαριάνθη Κολιάκη, Μαιρινίκη Λύκου, Νάγια Μητσάκου, Σίλια Μουστάκη, Αλέξανδρος Παυλίδης, Δημήτρης Ποπλίδης, Νάγια Πυργαρούση, Γιάννης Στρατέλης, Κατερίνα Ταπέ, Νάνσυ Τριανταφύλλου, Αλεξάνδρα Φαρδελακη

Συντελεστές: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος (Μετάφραση), Κατερίνα Ευαγγελάτου (Σκηνοθεσία), Πλάτων Μαυρομούστακος (Σύμβουλος δραματουργίας), Εύα Μανιδάκη (Σκηνικά), Πατρίσια Απέργη (Χορογραφία), Βασιλική Σύρμα (Κοστούμια), Γιώργος Πούλιος (Μουσική σύνθεση), Ελευθερία Ντεκώ (Φωτισμοί), Talkin’heads (Κομμώσεις), Προκόπης Βλασερός (Ειδικά Εφέ – Κατασκευές), Καλλιόπη Παναγιωτίδου (Βοηθός σκηνοθέτη), Βικτώρια Φώτα (Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη), Μυρτώ Μεγαρίτου (Βοηθός σκηνογράφου), Βάσια Αναγνωστοπούλου (Φωτογραφίες), Δημοτικό Θέατρο Πειραιά &  Λυκόφως - Γιώργος Λυκιαρδόπουλος (Παραγωγή)

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΘΕΑΤΡΟ