<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Και αν ο Θεός που πιστεύουμε, πιστεύει στην σφαγή;

Η μαύρη κωμωδία που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη στο Θέατρο Αθηνών είναι μία παράσταση καυστικά ρεαλιστική.

Δεν είμαι καλή στις δημοσκοπήσεις και συγκεκριμένα στο να σταματάω κόσμο ζητώντας του να μου πει την άποψή του πάνω στο οτιδήποτε. Παρόλα αυτά, δεν είναι λίγες οι φορές που σκέφτομαι να ξεπεράσω τους ενδοιασμούς μου ότι δηλαδή το πολύ πέντε θα σταματήσουν για να ακούσουν τι έχω να τους πω και οι τρεις από αυτούς θα εξαφανιστούν αμέσως μόλις θα ακούσουν τη λέξη έρευνα στην πρότασή μου, και να βγω εκεί έξω με ένα σημειωματάριο στο χέρι και να ρωτάω 'Εσείς, σε ποιο Θεό πιστεύετε;'

Πέρα από την προφανή απάντηση της θρησκείας, είμαι βέβαιη ότι στις σημειώσεις μου θα βρεθούν και άλλοι Θεοί, όπως αυτοί του χρήματος, της εξουσίας, της ευσπλαχνίας, της δημιουργικότητας. Οι σελίδες μου είμαι σχεδόν πεπεισμένη ότι θα γεμίσουν από δαύτους και θα αφήσουν τον θρησκευτικό Θεό κάπου στην άκρη να μυρίζει τα λιβάνια του.

 

Όλα γίνονται μέσα σε ένα σαλόνι (μ)πηγμένο τέχνη και καθωσπρεπισμό. Δύο ζευγάρια φαινομενικά ανόμοια μεταξύ τους παίρνουν τη θέση τους στον καναπέ και στην κοινωνία με αφορμή έναν τσακωμό που στις μέρες μας, έγινε (καλώς) μόδα και αγαπημένο θέμα στα θέατρα, τους κινηματογράφους, την τηλεόραση. Έναν τσακωμό που με τη βία, με την πιο ύπουλη και απαράδεκτη βία κατάφερε να κερδίσει στον κόσμο μας έναν διεθνές τίτλο και σήμερα να αποκαλείται bullying.

Στην παράσταση, παρουσιάζεται ως τσακωμός. Και μιλάμε για μία παράσταση που μόνο οπισθοδρομική δεν θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις.

 

Πρώτο Κουδούνι: Η υπόθεση

Δύο  εντεκάχρονα αγόρια τσακώνονται στο πάρκο και το αποτέλεσμα του καβγά τους είναι μώλωπες, σκισμένα χείλη και δυο κατεστραμμένα δόντια. Οι γονείς του θύματος καλούν τους γονείς του θύτη στο σπίτι τους. Τέσσερεις ενήλικες, καλλιεργημένοι και πολιτισμένοι, συζητούν το πρόβλημα κι αναζητούν ευγενικά μια λύση. Λίγη ώρα μετά, τους βρίσκουμε να συμπεριφέρονται πιο ανώριμα και βάρβαρα από τα παιδιά τους. Τα ζευγάρια επιτίθενται το ένα στο άλλο, οι γυναίκες στους άνδρες, οι άνδρες στις γυναίκες, ώσπου στο τέλος είναι όλοι εναντίον όλων. Ο Θεός της Σφαγής εμφανίζεται, ένα χάμστερ εξαφανίζεται και κάθε ενήλικη, πολιτισμένη συμπεριφορά δίνει τη θέση της στον ανήλικο εαυτό και στα ζωώδη ένστικτα που οι τέσσερις ήρωες κρύβουν μέσα τους.

 

Δεύτερο Κουδούνι: Το έργο

Η Ρεζά, με εξαιρετική ακρίβεια και καυστικό, ακραίο χιούμορ, ανατέμνει τον δυτικό άνθρωπο, φανερώνει το ζώο στην ψυχή του και διαλύει ένα σαλόνι όπως ακριβώς διαλύεται η κοινωνία μας, σαρώνοντας κάθε έννοια πολιτικής ορθότητας. Αυτό που μένει, όταν υποχωρήσει ο Θεός της Σφαγής, είναι η ανάγκη μας να βρούμε «μια ηθική αντίληψη του κόσμου» η προσπάθεια μας να βρούμε έναν τρόπο να ζούμε μαζί.

Το έργο έκανε πρεμιέρα στη Ζυρίχη το 2007 και τον Ιανουάριο του 2008 στο Παρίσι, σε σκηνοθεσία της Ρεζά, με την Ιζαμπέλ Υπέρ σ’ έναν από τους τέσσερις ρόλους.  Ακολούθως ανέβηκε στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, με πολύ μεγάλη εμπορική επιτυχία, κερδίζοντας το 2009 μια σειρά από βραβεία, μεταξύ των οποίων βραβείο Ολιβιέ καλύτερης κωμωδίας και βραβείο Τόνυ καλύτερου έργου.

Αν δεις την παράσταση και είσαι σινεφίλ τότε ίσως η ιστορία της σου είναι γνώριμη. Το 2011 έγινε ταινία από τον Πολάνσκι με τίτλο  Carnage με τη Ρεζά να συνυπογράφει το σενάριο μαζί με τον σκηνοθέτη, κερδίζοντας δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία α' γυναικείου ρόλου για τις Τζόντι Φόστερ και Κέητ Γουίνσλετ.

Τα φώτα σβήνουν στιγμιαία. Το άδειο σαλόνι της αρχής γεμίζει από τέσσερις καλοντυμένους τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά χαρακτήρες. Ένα πινκ πονκ από ατάκες ξεκινά σε ένα σκηνικό πνιγμένο στο ρεαλισμό και την καθημερινότητα.

Τέσσερις άνθρωποι που συναντιούνται με αφορμή την ιδιότητα του γονέα που τα στερεότυπα και η κοινωνία επιμένουν να κατατάσσουν στην πρώτη θέση αδιαφορώντας για την ουτοπική αυτή πρωτιά, καλούνται να συνδιαλλαγούν πολιτισμένα για έναν 'απολίτιστο' καβγά.

 

Έναν καβγά που δεν απασχολεί κανέναν από τους τέσσερίς τους ως συμβάν αυτό καθεαυτό. Έναν καβγά που φέρνει στην επιφάνεια τις ενοχές και τις ανασφάλειες του καθενός που δεν μπορεί να σταθεί αντάξιος των υποχρεώσεων ενός τέλειου γονέα, ενός ανθρώπου δηλαδή που δεν υπάρχει ούτε ως μυθιστορηματικός χαρακτήρας.

Σε ένα δίωρο γεμάτο ένταση και αποσυμπίεση, χιούμορ και δράμα ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης καταφέρνει να αποδώσει άρτια σκηνοθετικά τον ψυχισμό ενός σύγχρονου 40άρη που πριν γίνει πατέρας, πριν γίνει σύζυγος και αφού έγινε γιος, διάλεξε τον δικό του Θεό για να πιστέψει.

Έναν Θεό βάρβαρο, έναν Θεό αρπακτικό και βίαιο. Έναν Θεό που με όσες τέχνες και αν μπλεχτεί, με όση φιλευσπλαχνία και αν γεμίσει, θα είναι ο ένας και μοναδικός Θεός της σφαγής.

Τρίτο Κουδούνι: Το χειροκρότημα

Πρόκειται για το πιο ώριμο σκηνοθετικά αλλά και υποκριτικά έργο του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Μετά την τεράστια επιτυχία του Πουπουλένιου στον οποίο έδειξε κάποια ψήγματα μανιέρας του ανήμπορου χαρακτήρα που ξέρει καλά να υποδύεται, επιστρέφει στη σκηνή με ένα ρόλο που δείχνει το μεγαλείο του υποκριτικού του ταλέντου.

Μία εκπληκτική Στεφανία Γουλιώτη να υποδύεται την ενοχική 'κυρία' και να υποστηρίζει μοναδικά τον κόντρα ρόλο της δωδεκάποντης γόβας, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για μία ηθοποιό που δεν κλείνεται ούτε μπαίνει σε καλούπια.

 

Ένας εξαιρετικός Οδυσσέας Παπασπηλιώπουλος να κάνει τις χαρακτηριστικές της πορείας του, εκρήξεις και να παρουσιάζει εκπληκτικά το προφίλ του μέσου Έλληνα μπαμπά που ώρες ώρες απλώς θέλει να καθίσει στην πολυθρόνα του, να απλώσει τα πόδια του στο τραπεζάκι και να δει μπάλα.

 

Μία υπερβολικά καλή 'υπερβολική' Λουκία Μιχαλοπούλου που καταφέρνει παρά την υστερία που απαιτεί ο ρόλος της να μην παραφωνεί ούτε στο ελάχιστο. Στον ίσως πιο αβανταδόρικο ρόλο της μέχρι τώρα πορείας της.

Να πέσει η Αυλαία, παρακαλώ

 

Πληροφορίες Παράστασης

Από Τετάρτη μέχρι Κυριακή στις 21.15, κάθε Σάββατο και Κυριακή και στις 18.15 στο Θέατρο Αθηνών.

Παίζουν: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Στεφανία Γουλιώτη, Οδυσσέας Παπασπηλιώπουλος, Λουκία Μιχαλοπούλου

Συντελεστές: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (σκηνοθεσία), Γιώργος Βούρος (Μετάφραση), Αθανασία Σμαραγδή (Σκηνικά – Κοστούμια), Αλέκος Γιάνναρος (Φωτισμοί), Μίνως Μάτσας (Μουσική), Μανώλης Δούνιας (Βοηθός σκηνοθέτη), Κάρολος Παυλάκης (Παραγωγή)

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΘΕΑΤΡΟ