<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Κορίτσια σαν και Αυτά, δεν το φοβούνται το bullying

Έξι ηθοποιοί μιλούν με αφορμή την παράστασή τους για την εφηβεία και φωτογραφίζονται παρέα με το αντικείμενο που 'κράτησαν' από αυτήν.

Το περίεργο με την Αθηνά, την Τζούλια, την Ειρήνη, την Μαρλέν, τη Φένια και τη Δανάη είναι ότι ενώ γνωριστήκαμε την ημέρα της φωτογράφισης μιλήσαμε σαν να γνωριζόμαστε χρόνια. Καθίσαμε στον καναπέ του (υπέροχου) σπιτιού της Αθηνάς, φτιάξαμε καφέ, φάγαμε κουλουράκια και συζητήσαμε σαν να ήμασταν πρωταγωνίστριες σε μία extended εκδοχή του Girls με ένα κάπως πιο κοινωνικά ευαισθητοποιημένο περιεχόμενο. Τώρα που το ξανασκέφτομαι βέβαια, τα κορίτσια είναι όντως πρωταγωνίστριες, και μάλιστα σε ένα έργο που περιέχει τη λέξη girls στον τίτλο του. Το Κορίτσια σαν και Αυτά, ήταν άλλωστε και ο λόγος της συνάντησης μου μαζί τους (ασχέτως αν μιάμιση περίπου ώρα συζήτησης αργότερα, θα απεδείχθη ότι ήταν μία απλή αφορμή) και μούσα της ιδέας να τις φωτογραφίσουμε με εκείνο το αντικείμενο που έχουν κρατήσει από την παιδική τους ηλικία. 

(Φωτογραφίες: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου - Watkinson)

Το ραντεβού μας ήταν προγραμματισμένο για τις 12 το μεσημέρι. Γύρω στη μία, ήμασταν όλες καθισμένες γύρω από το χαμηλό τραπεζάκι του σαλονιού. Η καθεμιά μας, διάλεξε θέση και (αργότερα) τοποθέτηση. Η Μαρλέν με την Φένια και την Δανάη κάθισαν στον καναπέ, η Ειρήνη στην πολυθρόνα ενώ η Τζούλια και η Αθηνά διάλεξαν την χύμα εκδοχή του οκλαδόν στο πάτωμα. Εγώ,  διάλεξα μία πολυθρόνα που θύμιζε τσουλήθρα και κάθισα στην άλλη  'κεφαλή' του τραπεζιού απέναντι από την Ειρήνη. Έβαλα το μαγνητοφωνάκι στο rec ζητώντας τους να μου μιλήσουν για την παράσταση.

Μετά από περίπου ένα ολόκληρο λεπτό απόλυτης ησυχίας, ο ήχος στην οθόνη άρχισε να κάνει τις φανταστικές καμπύλες του. Η Τζούλια είναι εκείνη που πρώτη, θα πάρει το λόγο. "Διαβάσαμε το έργο στην original  μορφή του, δηλαδή στα αγγλικά, πέρσι το χειμώνα πριν γίνει ο πολύς χαμός με το bullying που καλώς έγινε μετά αλλά τέλος πάντων τότε δεν υπήρχε τόση συζήτηση για αυτό. Το κείμενο ήταν τόσο δυνατό που αποφασίσαμε να το μεταφράσουμε και να οργανωθούμε ώστε να το ανεβάσουμε. Όταν ήμασταν πλέον έτοιμες, το bullying έκανε το μεγάλο μπαμ". Η Μαρλέν είναι τώρα εκείνη που με τα χέρια να κινούνται έντονα, θα πάρει το λόγο: "Θέλαμε να κάνουμε ένα έργο με ρόλους που να μας ιντριγκάρουν. Βρήκαμε λοιπόν ένα φανταστικό έργο με τόσο δυνατή υπόθεση".

 

Οι υπόλοιπες κούνησαν το κεφάλι συγκαταβατικά. Η Μαρλέν εξηγεί ότι "Το στοίχημα με αυτήν την παράσταση είναι ο κάθε άνθρωπος να διακρίνει κάποιο στοιχείο οικείο. Είτε να δει τον εαυτό του είτε να δει τον διπλανό του είτε να κάνει μία ανασκόπηση στο παρελθόν αν είναι μεγαλύτερης ηλικίας είτε να δει με άλλη ματιά το μέλλον που έρχεται είτε αν είναι γονιός να προετοιμαστεί για το παιδί του".

"Στην αρχή νομίζαμε ότι είναι ένα έργο για εφήβους του Λυκείου. Έπειτα, όσο περισσότερο το δουλεύαμε καταλάβαμε ότι αφορά αγόρια, κορίτσια, εμάς τις ίδιες, δίνει λόγους για επαναπροσδιορισμό των σχέσεων, του δίκαιου, του άδικου, αυτού που λέμε και αυτού που δεν λέμε, αυτού που μπορούμε να πούμε και αυτού που δεν μπορούμε να πούμε".

 

Η Τζούλια, προσθέτει: "Τη σχέση μας με τα social media και τον τρόπο με τον διαχέονται οι πληροφορίες". Η Μαρλέν συμφωνεί "Ακριβώς. Πού μπαίνει η γραμμή πού δεν μπαίνει η γραμμή. Τι πρέπει να βγάλουμε προς τα έξω και τι δεν πρέπει να βγάλουμε προς τα έξω. Ποιοι είμαστε αληθινά σαν άνθρωποι και ποιο είναι το προσωπείο μας. Τι αντέχουμε να πούμε στον εαυτό μας, τι μπορούμε να πούμε στους καθηγητές μας".

"Είναι ένα έργο που βλέπεις μία γυναικεία παρέα στα 5, τα 8, τα 10, τα 11, τα 12, τα 17 και τα 45".

 

Η Αθηνά θα μπει στην συζήτηση για να προσθέσει μία ακόμη οπτική "Και το πώς αποτυπώνεται η γυναικεία φύση σε αυτό το έργο πάντως, είναι τρομερό" και η Φένια θα την συμπληρώσει "Είναι φοβερός ο λόγος και η χρήση του λόγου σε αυτό το κείμενο. Είναι γεμάτο εικόνες. Κάποιος ακόμα και να μην ακούει τα λόγια, θα του δημιουργηθούν τόσες εικόνες που σίγουρα θα πάρει ερεθίσματα για να τα επεξεργαστεί αργότερα". "Η μία συμπληρώνει το λόγο της άλλης χωρίς ονόματα, εκτός από τη Σκάρλετ. Την κοπέλα που υφίσταται το bullying και μιλά στο τέλος της παράστασης κάνοντας κάποια flashback στην ιστορία των γυναικών σε προηγούμενους μήνες" θα πει η Τζούλια δείχνοντας τη Φένια που υποδύεται τη Σκάρλετ.

*Να βάλω κάπου εδώ έναν μικρό αστερίσκο και να πω ότι και στη δική μας συζήτηση, όπως ίσως έχεις ήδη και εσύ παρατηρήσει, η μία συμπληρώνει τα λόγια της άλλης. Σαν στην παράσταση.

Είχαμε μείνει στο σημείο που μιλούσε η Τζούλια όμως.

"Το κείμενο έχει όλες τις φάσεις. Από τα πέντε και την πρώτη μέρα στο σχολείο μέχρι τα 8 που μέσα από μία σκηνή σε ένα πισίνα πάρτι σου δείχνει πόσο περίεργο είναι για ένα κορίτσι να αλλάξει μπροστά στις άλλες το μαγιώ του και όλες ασχολούνται με το ποια είναι πιο αδύνατη, πιο χοντρούλα. Έπειτα στα 11 που αυτή η σύγκριση γίνετια ακόμη πιο έντονη γιατί είναι το ποια φοράει σουτιέν, ποια έχει στήθος ποια δεν έχει. Μετά στα 12 μπαίνουν και τα αγόρια στο παιχνίδι, υπάρχει η μπουκάλα".

 

Η Ειρήνη θα κάνει πίσω τα μαλλιά της και θα μπει και εκείνη δυναμικά με μία ακόμη οπτική "Τα συναισθήματα είναι πολύ έντονα. Πέρα από το bullying τίθενται ζητήματα όπως αυτό της ταυτότητας, της αγορίστικης και της κοριτσίστικης συμπεριφοράς, της ύπαρξης μέσα στο σύνολο και πώς αυτό από μόνο του έχει μία δύναμη και πώς αναγκαστικά πρέπει να πάρεις μία θέση μέσα σε αυτό το σύνολο. Μία ταυτότητα. Το bullying είναι η καρδιά αν θες αλλά υπάρχουν και άλλα κομμάτια". "Έχει να κάνει και πολύ με τη δύναμη της ομάδας. Αυτές οι κοπέλες είναι μία ομάδα και έχει τα κουτάκια της" θα πει η Τζούλια κουνώντας καταφατικά το κεφάλι και η Ειρήνη θα εξηγήσει σε μένα "Γι αυτό και το κείμενο έχει ατάκες που συμπληρώνουν η μία την άλλη".

 

Το έργο και η πραγματικότητα

"Να πούμε ότι το έργο είναι βασισμένο σε μία αληθινή ιστορία, την ιστορία της Αμάντα Τοντ. Μίας Καναδέζας η οποία έκανε ένα βίντεο στο Youtube πριν από κάποια χρόνια λίγο πριν αυτοκτονήσει. Το βίντεο αυτό δεν ήταν ένα σημείωμα αυτοκτονίας απλώς, μία διατύπωση του βασανισμού που υπέστη" ήρθε η Μαρλέν να ξαναλλάξει ρότα στην πορεία της συζήτησης. Η Τζούλια γύρισε προς το μέρος μου: " Έχει ενδιαφέρον αυτό το βίντεο αν θέλεις να το δεις. Το κοριτσάκι αυτό έκανε στα 12 της chat με έναν τύπο ο οποίος της ζήτησε να του στείλει μία γυμνόστηθη φωτογραφία της. Εκείνη το έκανε και έπειτα αυτός βρήκε όλους της τους φίλους, τους έκανε add  στο Facebook και άρχισε να κυκλοφορεί τη φωτογραφία της. Έπειτα άρχισε να την απειλεί ότι ξέρει τους δικούς της. Το κοριτσάκι άλλαζε σχολεία και εκείνος έβρισκε πάντα το καινούριο σχολείο κάνοντας την ίδια δουλειά με τη φωτογραφία και τα παιδιά της έκαναν τρελό πόλεμο. Το κοριτσάκι, αυτοκτόνησε". Οφείλω να ομολογήσω ότι την περίπτωση δεν την ήξερα. Όταν την έψαξα λίγο στο Google τη συζήτησή μας με τα κορίτσια, οφείλω να ομολογήσω ότι έφριξα. Όχι μόνο από το λόγο που οδήγησε αυτό το κορίτσι στην αυτοκτονία αλλά και από αυτό που η Δανάη φρόντισε να προσθέσει στα λεγόμενα της Τζούλιας: "Εγώ πάντως είχα πάθει σοκ όταν είχα βρει στο Google ότι υπάρχει και hate page για την Amanda. Είναι ασύλληπτο" με την Αθηνά, να της εξηγεί: "Ο χάκερ της το είχε ξεκινήσει αυτό το site".

 

Η Τζούλια, μας επαναφέρει στην υπόθεση του έργου και το συγγραφέα του λέγοντας ότι "Στον Placey ζητήθηκε να γράψει αυτό το έργο για το εφηβικό Φεστιβάλ της Αγγλίας και δούλεψε με δύο ομάδες εφήβων. Κυρίως κορίτσια. Τους πήγε λοιπόν διάφορα ερεθίσματα όπως τις γυμνές φωτογραφίες της Μίντλετον που είχαν τότε κυκλοφορήσει και τους έθεσε το ερώτημα γιατί τότε οι φωτογραφίες της Κέιτ ήταν πιο σημαντικές από εκείνες του Ουίλλιαμ που βρισκόταν δίπλα της. Ή τους πήγε της φωτογραφίες της χτυπημένης Ριάνα. Τους πήγε γενικά διάφορα πράγματα που έχουν να κάνουν με το φεμινισμό και τη γυναικεία ταυτότητα και όπως λέει και ο ίδιος σε μία συνέντευξή του, εκείνο που συνειδητοποίησε ήταν ότι τα κορίτσια σήμερα έχουν πολύ συγκεχυμένη άποψη για το ποιες ήταν οι διεκδικήσεις των γυναικών μέσα στα χρόνια και πώς οι γυναίκες όταν μπόρεσαν να ενωθούν, προχώρησαν. Εξού και τα flashbacks στην γυναικεία ύπαρξη από σχεδόν την αρχή της". "Τα οποία να πούμε βγαίνουν από το ρόλο της Σκάρλετ. Από τους μονολόγους της" πρόσθεσε η Μαρλέν.

*Στην τρίτη φορά που άκουσα το όνομα της βασικής ηρωίδας του έργου δεν άντεξα να μην ρωτήσω αν το Σκάρλετ είναι μία αντιπαραβολή με την Σκάρλετ Ο Χάρα, μία από τις πιο διαχρονικά δυναμικές ηρωίδες και άθελά μου έβαλα τα κορίτσια σε σκέψεις.

 

Άλλη μία οπτική, έπεσε στο τραπέζι. Η Φένια ανέλαβε το ρόλο του 'στρωσίματος' "Στο έργο, διαρρέει μία γυμνή φωτογραφία της Σκάρλετ και η Σκάρλετ από εκδίκηση διαρρέει με τη σειρά της τη γυμνή φωτογραφία του αγοριού που την τράβηξε. Κάπως έτσι λοιπόν βλέπουμε και την αντιμετώπιση της σχολικής κοινωνίας απέναντι στις δύο περιπτώσεις. Στην περίπτωση του αγοριού, δεν τρέχει τίποτα. Απλά γελάνε και κάνουν πλάκα". "Ή τον θαυμάζουν κιόλας", προσθέτει η Τζούλια. "Ενώ, με τη Σκάρλετ, είναι σίγουρα τσούλα" λέει η Φένια και εμείς γελάμε.

*Η ροή της συζήτησης είναι τόσο γρήγορη που σχεδόν το χω πιστέψει ότι δεν μπορεί, είμαστε όντως ηρωίδες σε κάποιο έργο.

 Η Ειρήνη αλλάζει και πάλι τον παλμό λέγοντας ότι "Για μένα πάντως, το έργο δίνει ιδιαίτερη σημασία στις σχέσεις των κοριτσιών με τις μητέρες τους. Πόσο σε φορτώνουν δηλαδή ως κοριτσάκι οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα με τα οποία σε γεμίζει". Η Φένια παίρνει τον πόντο και συμπληρώνει: "Και κάτι άλλο. Επειδή η Σκάρλετ αντλεί δύναμη από τις γυναίκες της οικογένειάς της και ανακαλύπτει τέλος πάντων ότι η προ προγιαγιά της, η γιαγιά της και η μαμά της έκαναν όλες από τη δική τους μεριά μία επαναστατική πράξη. Μέσα στο χρόνο, οι γυναίκες ενώθηκαν για να πετύχουν να είναι ίσες με τον άντρα και τελικά φτάσαμε στο σημείο να αλληλοσπαράζονται".

"Πάντως οι άντρες παίζουν πολύ βασικό ρόλο στο έργο με την έλλειψη των μπαμπάδων οι οποίοι δεν αναφέρονται ποτέ μέσα σε αυτό" λέει η Τζούλια και η Αθηνά σηκώνει χέρι "Μόνο εγώ έχω μία ατάκα".

Τα όρια στα Social Media

Μου είχαν αναφέρει τόσο προσεχτικά το θέμα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που αποφάσισα να εκμεταλλευτώ το ελάχιστο κενό σιωπής για να ρωτήσω τι πιστεύουν οι ίδιες για τη σχέση των εφήβων με το διαδίκτυο. "Στο έργο έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και ο τρόπος ή μάλλον η ταχύτητα με την οποία διαδίδεται μία πληροφορία. Τα παιδιά πια, δεν έχουν τόσο το Facebook" είπε η Τζούλια. "Το πόσο πολύ μπορεί να ξεφύγει το πράγμα με τους γονείς στο διπλανό δωμάτιο δεν μπορούμε να το φανταστούμε. Όσο το παιδί πηγαίνει στο σχολείο και δεν λαμβάνει την εκτίμηση που θα ήθελε, την αποδοχή από τους φίλους του είναι πολύ εύκολο να βυθιστεί σε αυτό το υπερωκεάνειο του διαδικτύου και να αρχίσει τα chat με τα web cam. Ένα web cam γίνεται ξαφνικά ένα ματάκι κλειδαρότρυπας σε έναν τεράστιο κόσμο εκεί έξω" συμπλήρωσε η Μαρλέν.

"Ένας άλλος με ένα ψευδώνυμο που μπορεί να έρθει να σου πιάσει το χέρι εικονικά επειδή αυτό έχεις ανάγκη και σε αντάλλαγμα να σου ζητήσει να του δείξεις το στήθος σου και έπειτα να του κάνεις ένα strip show και έπειτα αν δεν τα κάνεις όλα αυτά να σε απειλεί με τη διαρροή αυτών που ήδη έχεις μοιραστεί μαζί του".

 

'Έχουν το Snapchat. Που ναι μεν διαγράφεται η φωτογραφία αμέσως αλλά αυτό δεν σε εμποδίζει να κάνεις ένα screen shot και να την αποθηκεύσεις στο κινητό σου" είπε η Αθηνά και η Τζούλια εξήγησε ότι "Το γεγονός ότι το Snapchat έχει κερδίσει μεγάλη μερίδα παιδιών έχει να κάνει και με το γεγονός ότι τα δεδομένα του διαγράφονται. Η μαμά σου για παράδειγμα δεν μπορεί να μπει τι κάνεις όπως στο Facebook. Να δεις ποιος σε τάγκαρε, κτλ.".

 

Η συμπλήρωση της Αθηνάς, κομβική: "Πλέον και οι νέες μαμάδες ασχολούνται με τα social media. Δεν υπάρχει αυτό το χάσμα που βλέπουμε με τους δικούς μας γονείς. Η επόμενη γενιά γονέων δηλαδή εκείνων που έχει ένα παιδί 16 ή 17 χρονών, είχε ούτως ή άλλως Facebook. Είναι θέμα πρότυπου. Βλέπεις και τις μαμάδες οι οποίες ανεβάζουν selfies ή πιο προκλητικές φωτογραφίες. Τους είναι πιο οικείο". " Ένα 15χρονο παιδί έχει μία πραγματικότητα μέσα στο Facebook. Ειδικά όταν και η μαμά του συμμετέχει σε αυτό, τα όρια είναι δυσδιάκριτα" λέει η Δανά ενώ η Μαρλέν παίρνει την πάσα.

"Το bullying δεν ήρθε ξαφνικά με το ίντερνετ και τα social media. Πάντοτε υπήρχε. Απλώς τώρα συνεχίζει να υφίσταται και να υπάρχει και έξω από το σχολικό περιβάλλον. Όταν ο άλλος θα σε πει χοντρή στην τάξη, παλιά θα έμενε εκεί τώρα θα γυρίσει σπίτι του και θα το γράψει και στο Facebook".

 

Και η Τζούλια το ίδιο. "Κάποτε υπήρχε μόνο το τηλέφωνο για να εισβάλλει κάποιος μέσα στον προσωπικό σου χώρο. Τώρα είσαι πολύ ευάλωτος".

Το bullying που δεν άργησε καμία μέρα

Επιστροφή στο έργο με τη Μαρλέν να τονίζει ότι "Η Σκάρλετ πάντως δεν αυτοκτονεί. Έρχεται με έναν συγκλονιστικό μονόλογο στο τέλος που λέει ότι εγώ συνειδητοποίησα μέσα από όλα αυτά". Και τα κορίτσια το ένα μετά το άλλο να εξηγούν. "Στην εφηβεία ετεροπροσδιορίζεσαι. Η ομάδα, η παρέα, οι φίλοι γίνονται κάτι πάρα πολύ σημαντικό όσο εσύ δεν έχεις ένα σταθερό κέντρο. Αυτό που λέει η Σκάρλετ στο τέλος είναι ότι είστε μία μικρή κοινότητα σε ένα τεράστιο κόσμο", λέει η Τζούλια ενώ η Φένια παρατηρεί ότι "Μιλάει για τη μοναξιά που όλοι νιώθουμε κάποια στιγμή στην εφηβεία μας". Η Αθηνά θα λάβει από όλες ένα 'ναι' έπειτα από αυτήν την επεξήγηση: "Νομίζω ότι βρίσκεις τον εαυτό σου ενώ ουσιαστικά απλώς προσδιορίζεσαι από άλλους ανθρώπους". Και η Ειρήνη, θα δώσει την άλλη άποψη: "Το σύνολο από την άλλη νομίζω ότι το σύνολο δίνει όντως μία χαρά και μία οικογένεια. Το να βιώσεις το περιθώριο, το απόλυτο περιθώριο είναι τρομακτικό. Και το σύνολο από μόνο του είναι ένα περιβάλλον στο οποίο θέλεις να υπάρχεις. Και για να καταφέρεις να υπάρχεις, κάνεις κάποιες εκπτώσεις. Μπορεί να κάνεις πολλές  και να χάσεις τον εαυτό σου. Είμαστε όντα κοινωνικά είναι σοκαριστικό για την ανθρώπινη ύπαρξη να είσαι απέξω". Αφού ακούσει και εκείνη τα 'ναι' της, θα συμπληρώσει.

"Το bullying πολλές φορές έρχεται και από αυτήν την ανάγκη. Από αυτόν το φόβο του να μην μείνεις έξω".

 

Κορίτσια σαν και αυτά, από την εφηβεία τους κράτησαν...

Το διαχωρισμό ανάμεσα στο πόσο σε προσδιορίζει η ομάδα στην οποία είσαι. Δηλαδή έχεις τους φίλους σου που ενδεχομένως είναι και η οικογένειά σου αλλά έχεις και ένα δικό σου αυτόνομο κέντρο και οι άλλοι άνθρωποι που είναι γύρω σου, σε αγαπάνε και σε δέχονται γι αυτό που είσαι", Τζούλια (αριστερά).

"Μία μελαγχολία. Τη θυμάμαι σαν όνειρο. Είναι περίεργες οι αναμνήσεις μου από αυτήν. Είχα μία αίσθηση ότι δεν μπορεί, θα υπάρχει και κάτι άλλο. Είχα την παρέα μου, ήμουν μία χαρά. Θυμάμαι για παράδειγμα ότι όλοι κάναμε το ίδιο. Όλοι ήμασταν από την ίδια γειτονιά, ακούγαμε την ίδια μουσική. Ε, και σκεφτόμουν δεν μπορεί θα υπάρχουν και άλλες περιοχές, θα υπάρχει και άλλη μουσική", Φένια (δεξιά).

 

"Λίγο από όλα. Με είχε απορροφήσει πάρα πολύ το σχολείο. Ήταν ο κόσμος μου. Με έκανε ευτυχισμένη αλλά ταυτόχρονα, με έκανε να νιώθω εγκλωβισμένη. Όταν ήμουν μόνη μου ένιωθα μια μαυρίλα που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Όταν τελείωσα το σχολείο ήταν που βρήκα τις ισορροπίες μου", Αθηνά (αριστερά).

 

"Το πόσο τυχερή ήμουν που πέρασα την εφηβεία έτσι όπως την πέρασα. Ήμουν ένα πολύ δραστήριο παιδί και με αθλητισμό και με καλλιτεχνικά οπότε όλο αυτό μου έδωσε την αυτοπεποίθηση που χρειαζόμουν ώστε να μιλήσουν και με τους cool και με τους όχι τόσο cool. Πήρα δύναμη από όλο αυτό και πήρα μία ανάσα ανακούφισης ότι το πέρασα αλώβητα", Μαρλέν (δεξιά).

"Τη δυσκολία. Άλλαξα σχολείο στη Δευτέρα Λυκείου. Ήμουν ένα κοριτσάκι τρομερά εσωστρεφές, χαμογελαστό, σχετικά καλή μαθήτρια, γενικά είχα ένα passport στο σχολείο σχετικά βιώσιμο. Ξέρεις, πάμε εκεί και επιβιώνουμε. Θυμάμαι τον εαυτό μου να γυρνάω σπίτι, να κλείνω την πόρτα του δωματίου και εκεί να γεννιέται ουσιαστικά ένας άλλος κόσμος. Στο δωμάτιό μου γινόταν χαμός. Χόρευα σαν να μην υπάρχει αύριο, τραγουδούσα με τη βούρτσα μου. Υπήρχε ένας τεράστιος κόσμος που δεν φαινόταν πουθενά. Μετά έπρεπε να μπω στα παπούτσια μου και να επιστρέψω στο σχολείο", Ειρήνη (αριστερά).

 

"Το γεγονός ότι δεν έβρισκα τον εαυτό μου στο σχολικό περιβάλλον. Είχα αρκετές τάσεις να βλέπω πολλές ταινίες, τηλεόραση, να διαβάζω περιοδικά. Είχα μία ανάγκη να ξεφύγω γιατί δεν μου ταίριαζε εκείνο το περιβάλλον. Ήμουν κοινωνικό παιδί, υπήρξα στις παρέες αλλά δεν είναι μία ανάμνηση που με ακολουθεί και τώρα", Δανάη (δεξιά).

Πληροφορίες Παράστασης

Κάθε Σάββατο 6μμ και Κυριακή 5μμ, και πρωινές παραστάσεις για σχολεία στο Θέατρο Μικρό Γκλόρια.

Παίζουν: Δελιάδη Αθηνά, Διαμαντοπούλου Τζούλια, Κουμπαρούλη Ειρήνη, Σαΐτη Μαρλέν, Σχοινά Φένια, Τίκου Δανάη

Συντελεστές: Σκουρλή Κατερίνα (Σκηνοθεσία), Διαμαντοπούλου Τζούλια, Δελιάδη Αθηνά, Κυριακού Βαγγέλης (Μετάφραση), Κυριακού Βαγγέλης (Δραματουργική Επεξεργασία), Χαχάγια Ευγενία (Επιμέλεια κίνησης), Βαρδαβά Ελένη (Σκηνικά- Κοστούμια), Χαΐδαλής Κώστας (Βίντεο), Κασιμάτης Δημήτρης  (Φωτισμοί), Παπαγκίκας Γιάννης (Επιμέλεια Μουσικής), Μεγαλόπουλος Θανάσης (Βοηθός Σκηνοθέτη), ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Α.Ε.(παραγωγή)

 

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΘΕΑΤΡΟ