<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Βασίλη ζούμε (με Θηβαίο;) να σε ακούμε

Η επίσημη πρεμιέρα της παράστασης 9.05 στο θέατρο Διάνα μας άφησε με πολλές αναμνήσεις και μία απορία: Μήπως τελικά ο Άμλετ είναι ένας ακόμη αιώνιος έφηβος;

Πριν γράψω το οτιδήποτε πρέπει να παραδεχτώ ότι λίγο πριν περάσουμε την είσοδο του θεάτρου Διάνα ήμουν πεπεισμένη ότι αυτό που πάμε να κάνουμε είναι ένα μεγάλο λάθος. Μα, ποιος ακούει Βασίλη Παπακωνσταντίνου καθιστός; Από σεβασμό αν μη τι άλλο στα εφηβικά εκείνα χρόνια που ουκ ολίγες φορές κλείσαμε τις φωνές μας και πηδώντας σαν τα κατσίκια σε στάδια, γήπεδα, ανοιχτά θέατρα τραγουδήσαμε μαζί του σαν να μην υπάρχει αύριο ή μάλλον σαν το αύριο εκείνο να μας ανήκε, θα έπρεπε να μην πάμε εκείνο το βράδυ στο θέατρο Διάνα και την παράσταση 9.05.

Ωστόσο, πήγαμε.

Αφενός γιατί το παρελθόν του Ηλία Αναστασιάδη δεν είχε καμία σχέση με τα όσα προανέφερα και αφετέρου γιατί δεν σου κρύβω ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε που τον είδα για τελευταία φορά που θα ήθελα να παρακολουθήσω την 'εξέλιξή' του.

Τον Βασίλη τον άκουσα πρώτη φορά στα 13 μου, στην ηλικία που απέκτησα και την πεποίθηση ότι η επανάσταση δεν είναι παρά ένα γιο γιο που αργά ή γρήγορα θα καταλήξει στα χέρια μου. Σε κάθε συναυλία του (γιατί ακολούθησαν πολλές έκτοτε) με θυμάμαι να σηκώνω τα χέρια ψηλά και να είμαι έτοιμη να φωνάξω θάρρος σε ένα παιχνίδι που ούτε καν αλήθειες δεν χωράει. Το είχα γράψει και πρόσφατα στο αιώνιο δίλημμα Βασίλης ή Θανάσης, για μένα ο πρώτος είναι ένας καλλιτέχνης σύμβολο που ακόμα και αν τώρα μου φαίνονται γραφικά και ουτοπικά όλα εκείνα που με έκανε η φωνή του να πιστεύω, δεν παύει να αποτελεί εμβληματική φιγούρα των εφηβικών χρόνων. Όχι μόνο των δικών μου αλλά και αρκετού κόσμου.

Δέκα λεπτά περίπου πριν την παράσταση και σκεπτόμενη όλα αυτά τα παραπάνω γύρισα στον Ηλία για να αποφορτίσω κάπως την ατμόσφαιρα και τον είδα να παιδεύται να βολευτεί στο βελούδινο καθισματάκι. Παρεμπιπτόντως ευτυχώς, που το θέατρο ήταν αυτό που λέμε παλαιάς κοπής. Αν έβλεπα Βασίλη Παπακωνσταντίνου και Χρήστο Θηβαίο σε μοντέρνο θέατρο, αλήθεια δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το διαχειριστώ.

Κάπου εδώ λοιπόν, από το κέντρο της πλατείας του θεάτρου, δίπλα σε δύο κυρίες που αργότερα θα βαλαντώσουν στο κλάμα με τις μουσικές του Χατζιδάκι και σε έναν Ηλία που κουνάει ρυθμικά και νευρικά το αριστερό του πόδι σε φάση 'άντε πότε θα ξεκινήσει', άρχισα να σκέφτομαι ότι με το Χρήστο Θηβαίο μου συμβαίνει το εξής οξύμωρο. Τον γνωρίζω περισσότερο από τις δηλώσεις του περί φτώχειας παρά από την καλλιτεχνική του δραστηριότητα. Ξέρω πέντε με έξι τραγούδια του, τον έχω ακούσει μία φορά στον Σταυρό του Νότου και από εκεί και πέρα, το χάος με τις ντομάτες. Προφανώς αυτό είναι δικό μου θέμα και όχι δικό του. Εννοείται. Ωστόσο ισχύει.

Λίγο πριν χτυπήσει και το τρίτο κουδούνι, οι καλεσμένοι των καλλιτεχνών από Θάνο Μικρούτσικο μέχρι Γιοκαρίνη και Μαχαιρίτσα, Παπαδόπουλο, Κατερίνα Λέχου και φυσικά Ελένη Ράντου έτρεξαν να καθίσουν στις θέσεις τους.

 

Μία κοπέλα εμφανίστηκε στη σκηνή και έβγαλε από το θηκάρι το βιολί της. Γύρω της είχε βαλίτσες και πίσω της ένα video wall που καθόλη τη διάρκεια της παράστασης έδειχνε εικόνες κάπως θλιμμένες και νοσταλγικές. Η αλήθεια είναι ότι όταν πίσω από μία σκηνοθεσία κρύβεται ένας Παντελής Βούλγαρης, δεν περίμενα τίποτα λιγότερο. Οδυσσέας Ιωάννου, Χρήστος Θηβαίος και Βασίλης Παπακωνσταντίνου βγήκαν στη σκηνή και μαζί με τους μουσικούς άκουσαν ξενερωμένοι την φωνή της Ελένης Ράντου να τους ενημερώνει από τα μεγάφωνα ότι το 'το τρένο των 9.05 θα καθυστερήσει γιατί του αλλάζουν το προφίλ'.

 

Η ξενέρα έφερε τον απολύτως σοβαρό Οδυσσέα επί σκηνής να ξεκινάει μία επιστολή στον πατέρα του η οποία καθόλη τη διάρκεια της παράστασης θα δίνει μικρές και μεγάλες πινελιές από την Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Κάποιες σπόντες σε κάτι άκυρα ναι και κάτι έγκυρα όχι, και κάποιες παρομοιώσεις της 'αλλαγής' του Αντρέα Παπανδρέου με την 'ελπίδα' του Αλέξη Τσίπρα. Θα θυμηθεί τις νίκες της Ελλάδας το 2004 και θα τις πάρει πίσω (κάπως απότομα) με τους σεισμούς, τα θύματα της Ρικομέξ, τους πρόσφυγες που πνίγονται καθημερινά στα πελάγη μας.

Την ίδια ώρα, ένας εξαιρετικά θεατρικός Βασίλης (δεν το περίμενα) ερμηνεύει άλλοτε παρέα με τον Θηβαίο και άλλο μόνος του τραγούδια επαναστατικά, τραγούδια μεγάλων συνθετών όπως ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Χατζιδάκις. Λέει την Πρέβεζα του Καρυωτάκη και την Πρώτη Μαΐου και κάνει ένα κοινό να δακρύζει από νεύρα; από νοσταλγία; από ανάγκη;

 

Ο Χρήστος Θηβαίος από την άλλη, με εναλλαγή σε κάποιους μονολόγους του Άμλετ που αλήθεια δεν περίμενα ότι μπορεί να πει τόσο καλά, ακολούθησε την πιο ασφαλή οδό λέγοντας τα τραγούδια του και παρακινώντας τον κόσμο στα ρεφρέν να βοηθήσουν.

Στα highlights πρέπει να μπουν οπωσδήποτε, η καταπληκτική φωνή της Μαίρης Μπρόζη, της κοπέλας που άνοιξε την παράσταση με τις μελωδίες από το δοξάρι της, συνόδευε τους δύο καλλιτέχνες. Και το φινάλε με της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ, που πρωταγωνιστές, μουσικοί, και κοινό τραγούδησαν όρθιοι και βαθύτατα συγκινημένοι.

Δεν περίμενα ποτέ μου θα γράψω για το Βασίλη Παπακωνσταντίνου σε ένα Όρντινο και μάλιστα, ότι θα είμαι σε θέση να μιλήσω με πολύ κολακευτικά λόγια γι αυτό που μου παρουσίασε επί σκηνής. Με μία μικρή αντίρρηση ως προς τη μαυρίλα των κειμένων (θα άντεχα και σε κάτι λιγότερο θλιβερό).

Μία ακόμη μικρή υποσημείωση είναι ότι τώρα που τον είδα στο σανίδι, μπορώ να πω ότι ο Χρήστος Θηβαίος χαραμίζεται τόσα χρόνια στις μουσικές σκηνές. Τουλάχιστον τον Άμλετ, τον έχει άνετα. Αφού σχεδόν με έπεισε ότι σπίτι του κυκλοφορεί με μία νεκροκεφαλή στο χέρι.

 

Πληροφορίες Παράστασης

Κάθε Πέμπτη στις 20:00, Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00 στο θέατρο Διάνα

Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Χρήστος Θηβαίος

Αφήγηση: Οδυσσέας Ιωάννου

Πιάνο: Ανδρέας Αποστόλου, Μάξιμος Δράκος

Τύμπανα – κρουστά: Στέφανος Δημητρίου

Βιολί – μαντολίνο – φωνητικά: Μαίρη Μπρόζη

Κιθάρες –πνευστά – φωνητικά: Γιάννης Αυγέρης

Μπάσο: Βαγγέλης Πατεράκης

Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης

Κείμενα: Οδυσσέας Ιωάννου

Σκηνικά: Αντώνης Δαγκλίδης

Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Μουσική ενορχήστρωση: Ανδρέας Αποστόλου

Ηχοληψία: Αλέκος Μπίτος

Video design: grou3

Φωτογραφίες: Γιάννης Μαργετουσάκης

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΘΕΑΤΡΟ