<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Σοράγια! Εσμεράλδα! Ουσουρπαδόρα! Και τώρα, Μεξικάνικες σαπουνόπερες

Υποχρεώσαμε έναν συντάκτη να δει τυχαία επεισόδια από 3 διάσημες μεξικάνικες σαπουνόπερες, τις οποίες δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του.

Θα μπορούσαμε να έχουμε Japan Day κι εγώ να γράφω για το “Fullmetal Alchemist” ή Scandinavia Day και να περνάω τη μέρα μου βλέποντας μουντά νουάρ ή France Day και-- βασικά όχι, άκυρο, le ugh, δε θέλω French Day, μη σας μπαίνουν ιδέες.

Τελοσπάντων η ουσία είναι έχουμε Mexico Day, που σημαίνει πως είμαστε τώρα εδώ για να μιλήσουμε για τις μεξικάνικες σαπουνόπερες. Των οποίων… σίγουρα… γνώριζα την ύπαρξη…; Αυτό. Η αμπαλοσύνη μου στο θέμα αυτό φτάνει μέχρι σημείου που όταν έψαχνα για να αποφασίσω ποιες 3 θα έβλεπα, και θέλοντας σίγουρα να συμπεριλάβω αυτή τη Σοράγια της οποίας την ύπαρξη γνωρίζω κατά βάση από το ελληνικό tumblr, κάθισα όντως και γκούγκλαρα ‘σοράγια σαπουνόπερα’ για να δω τι θα μου βγάλει.

Εκτός από τη “Μαρία της Γειτονιάς” διάλεξα και την “Εσμεράλδα” επειδή κάτι μου θύμιζε σαν τίτλος, και την “Παουλίνα της Σφετερίστρια” επειδή omg σφετερίστρια δηλαδή τι σφετερίζεται θέλω να ξέρω. Είδα ένα τυχαίο επεισόδιο από την κάθε σαπουνόπερα βάσει της αλάνθαστης google μεθόδου: πληκτρολογώ ‘μαρία της γειτονιάς επεισόδιο ’ στην address bar και επιλέγω το πρώτο autocomplete. Τι στα κομμάτια, για κάποιο λόγο θα το βγάζει πρώτο, ποιος είμαι εγώ που θα πάω κόντρα στη συλλογική συνείδηση δηλαδή το google.

Με αυτό σαν δεδομένο, ξεκίνησα το πιο περίεργό μου απόγευμα στη δουλειά, όπου συνάδελφοι έρχονταν να μου μιλήσουν και τους έδιωχνα λέγοντας ‘ρε σόρι δε μπορώ τώρα’, εκείνοι κοίταγαν στον υπολογιστή μου κι έβλεπαν ότι είχα fullscreen την Εσμεράλδα. Ένας έφυγε μπερδεμένος, ένας στάνταρ τσαντίστηκε και μία έφυγε γελώντας. Ευχαριστώ, Μεξικό!

Μαρία της Γειτονιάς

Επεισόδιο: 62

Οι τίτλοι αρχής δείχνουν την Ταλία να χορεύει σε κάτι σκηνικά τύπου εθνική Αθηνών-Λαμίας, χρώματα, κέφι και τα λοιπά. Την θυμάμαι την Ταλία, αν και δε θυμάμαι από πού. Μάλλον είχε κάποιο χιτάκι στα ‘90ς γιατί μου είναι πάρα πολύ γνωστή σαν όνομα, ωστόσο δε θα την ψάξω τώρα γιατί ακούω το νέο άλμπουμ του Μπράντον Φλάουερς ενώ γράφω το κείμενο, κι αν πιάσω τα ποπ λάτιν είναι θέμα δεκαλέπτου να καταλήξω να ακούω όλο το “Laundry Service” της Σακίρα (και πραγματικά θέλω να ακούσω τι έβγαλε ο Μπράντον Φλάουερς).

Το επεισόδιο ανοίγει με λίγο οικογενειακό δράμα “εμείς είμαστε οι πραγματικοί σου γονείς” λέει ένας τύπος σε ένα κοριτσάκι και τη δωροδοκεί με ένα ταξίδι στην Ευρώπη. “Δεν ξέρω… έχω και σχολείο” λέει εκείνη, μπράβο, ωραίοι πραγματικοί γονείς ρε, το παιδί έχει σχολείο κι αυτοί είναι σε φάση “ΓΙΟΛΩ ΠΑΜΕ ΠΑΡΙΣΙ”.

“Σκεφτόμασταν να μιλήσουμε στους ντε λα Βέγκα, Τίτα,” λέει αυτό, και η μικρή Τίτα απαντάει “απο νομικής όμως άποψης”-- άσε μας σε παρακαλώ μικρή Τίτα που θα μας πεις και από νομικής άποψης, άστο, πήγαινε λύσε ασκήσεις.

Η οικογενειακή ένταση συνεχίζεται και σε ένα άλλο σπίτι, όπου μια κυρία λέει στον γιο της(;) που κάθεται αμήχανα σε ένα εντελώς στρωμένο κρεβάτι, με παράπονο, “δε σκοπεύει να ξαναμείνεις ποτέ εδώ, έτσι;”. Φροντίζετε τις μαμάδες σας ρε γαϊδούρια. Όχι λέει αυτός μην ανησυχείς, εξάλλου το σχολείο είναι πιο κοντά εδώ από ό,τι στο σπίτι. Α, ευχαριστούμε κιόλας μικρές ντούσμπαγκ που το σπιτικό μας σου είναι πιο βολική στάση λεωφορείου από ό,τι το παγκάκι απέξω.

Ο μικρός ντούσμπαγκ κλείνει τα μάτια...

 

και ονειρεύεται μια γυναίκα στα πορτοκαλί.

 

ΟΚ, αυτή είναι σίγουρα η Σοράγια γυρισμένη από το Στίβεν Σόντερμπεργκ (το οποίο ακούγεται τέλειο).

Προκύπτει ότι ο μικρός αυτός μπούμπης είδε τη Σοράγια ενώ ήταν στο γραφείο του πατέρα του, κι αυτή ήταν εκεί επειδή έχουμε ένα ολόκληρο επεισόδιο να γεμίσουμε και βασικά κάθε 10’ η Σοράγια με ένα διαφορετικό φόρεμα πηγαίνει στο γραφείο του Λούις Φερνάντο.

Πάνω που αρχίζω να αναρωτιέμαι αν το “Μαρία της Γειτονιάς” είναι κάτι το εννοιολογικό και δεν αναφέρεται σε αληθινό άνθρωπο, εμφανίζεται η Ταλία και μας εξηγεί λίγο στα γρήγορα τι γίνεται. “Η Σοράγια παρίστανε τη νεκρή ώστε ο Λούις να παντρευτεί εμένα”. Ε; Τι; “Μα αυτό που λέτε είναι εξωφρενικό,” ναι, βρίσκεις; Κάτσε, κι ακόμα είμαστε στην αρχή. Η Μαρία είναι στην τουαλέτα και κοιτάζεται στον καθρέφτη όταν ξαφνικά εμφανίζεται εκεί το γιγάντιο κεφάλι της Σοράγια.

Είναι καταπληκτικό, γιατί δεν είναι ας πούμε αντικατάσταση του κεφαλιού με το άλλο. Είναι απλά ένα μεγα-κεφάλι Σοράγιας στην ευρύτερη περιοχή του καθρέφτη. Είναι λες και βλέπω την λατινοαμερικάνικης σαπουνόπερας εκδοχή του M.OD.O.K., γνωστό και ως Σ.Ο.Ρ.Α.Γ.Ι.Α.

Η Μαρία έχει ξεκάθαρα πάρει κάτι και τριπάρει άσχημα.

Τελοσπάντων, καταλαβαίνει ότι αυτή έχει γυρίσει από τον τάφο. Δύο παρατηρήσεις πάνω σε αυτό.

α) Στα προηγούμενα 61 επεισόδια τι γινόταν;

β) Η Σοράγια κόβει βόλτες μόνη της μες στο διαμέρισμά της ντυμένη στην τρίχα, πίνει, γελάει μόνη της, σκούζει, ΝΑ ΜΗ ΜΕ ΛΕΝΕ ΣΟΡΑΓΙΑ ΑΝ ΔΕ ΤΟΥΣ ΕΠΕΙΣΑ ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ, γελάει σα μανιακή σίριαλ κίλερ, και σαν σωστός villain μονολογεί τον πόθο της: “Θα πάρω την εκδίκησή μου…. Ιδίως από τη Μαρία της Γειτονιάς….”

Ωραία, συγγνώμη, μια παύση εδώ.

Αναφέρονται στη Μαρία συνεχώς ως Μαρία της Γειτονιάς. Το βρίσκω καταπληκτικό αυτό. “Θα εκδικηθώ τη Μαρία της Γειτονιάς”, “α, ήσουν κι εσύ εδώ Μαρία της Γειτονιάς;” κλπ. Είτε υπάρχουν εξωφρενικά πολλές Μαρίες και ο διαχωρισμός τους έχει πλέον φτάσει γελοία επίπεδα (πού να γνωρίσετε την Κόκκινη Μαρία, την Ultimate Μαρία, την Μαρία-Χ, και την Μαρίκα) ή η Σοράγια νομίζει ότι είναι όντως το όνομά της, σα να προσφωνούσε Ινδιάνο. Καθιστός Ταύρος, Μαρία της Γειτονιάς κλπ.

Μια κάζουαλ στιγμή χαλάρωσης

“Δε θα μπορέσω να ζήσω ήσυχα ύστερα από την επιστροφή της Σοράγια,” οδύρεται η Μαρία της Γειτονιάς, που στη μεταγλώττιση ακούγεται σα να λέει ‘αποστροφή’ αντί για ‘επιστροφή’. Είναι ακόμα καλύτερο. “Δε θα μπορέσω να ζήσω ήσυχα ύστερα από την αποστροφή της Σοράγια”, σαν μοντέρνα ανάγνωση του “Τι Απέγινε Η Μπέιμπι Τζέιν” ακούγεται.

“Είδα μίσος στα μάτια της Σοράγια… έκλαιγε βέβαια, αλλά είδα το μίσος στα μάτια της,” λέει η Μαρία, το οποίο είναι μια απλά φανταστική ατάκα.

“Τι σχεδιάζει η Σοράγια; Μοιάζει με δαίμονα.”

ΟΚ, έχω καραψηθεί. ΤΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ Η ΣΟΡΑΓΙΑ.

Αρχίζω να καταλαβαίνω πού οφείλεται η καλτ διάσταση του χαρακτήρα. Όποτε πάμε σε σκηνή της συμβαίνει κάτι τέλειο. Άλλοτε πίνει, άλλοτε γελάει μανιωδώς, άλλοτε σχεδιάζει πλεκτάνες μιλώντας σε όποιον βρίσκεται τριγύρω. Ψήνεται να αποπλανήσει τον γιο του Λούις Φερνάντο, ο οποίος από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνω ότι είναι ο παλιός αρραβωνιαστικός της και θέλει γενικά να τον εκδικηθεί φουλ αλλά το παίζει ότι και καλά όχι όλα ΟΚ ρε, τσιλλ.

Στο σπίτι της βρίσκεται ένα κορίτσι σε αναπηρικό καροτσάκι στο οποίο η Σοράγια φωνάζει όλη την ώρα. ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ ΓΙΑ ΟΛΑ. “Κάποτε ήμουν τυφλή, όχι πια”, απαντά η μικρή, το οποίο ειλικρινά πιστεύω πως μπορεί και να είναι κυριολεκτικά μετά τα όσα έχουμε δει ως τώρα. “Σκέφτεσαι να με σκοτώσεις και να κρατήσεις όλα μου τα λεφτά;” λέει η μικρή στη Σοράγια, η οποία το αρνείται. (Προφανώς και το σκέφτεται.) Δηλαδή δεν έφταναν όλα τα άλλα, η Σοράγια είναι ΚΑΙ κακιά μητριά. Ποιος το έχει γράψει αυτό; Χειροκροτώ!

Γίνεται ακόμα καλύτερο. Στο γραφείο του δικηγόρου, εκείνος λέει στη Σοράγια καθίστε, κι εκείνη αντ’αυτού στρίβει και πάει προς την άλλη πλευρά του δωματίου, κοιτά τον τοίχο και αρχίζει με ολοένα και αυξανόμενη ένταση να μονολογεί. “Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή που αντί να απωθούν το μίσος των άλλων, το ελκύουν… ΣΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΝ ΕΠΙΤΗΔΕΣ. *μανιακό γέλιο* ”.

“Μη δίνεις σημασία Αρμεντέρος, απλά μιλούσα στον εαυτό μου,” του λέει. Σε αυτό το σημείο δίνω περίπου 13% σοβαρές πιθανότητες η Σοράγια να βγει από τον οθόνη του υπολογιστή μου και να αρχίσει να πίνει ουισκάκι μπροστά μου.

Άσε που μαθαίνει ότι η Μαρία της Γειτονιάς έχει 2 παιδιά αντί για ένα, άρα θα μπορέσει να την εκδικηθεί και για τα δύο. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Ω με συγχωρείτε ήταν τυχαίο

“Εξαιτίας της οικογένειας ντε λα Βέγκα έγινα κακιά. Δεν είμαι τέρας, είμαι απλά μια πληγωμένη γυναίκα που θέλει να εκδικηθεί.” Καλά, τι συζητάμε τώρα, εντελώς μαζί της. Και συγγνώμη κιόλας, έχει ενημερώσει κανείς τον Ράιαν Μέρφι για την ύπαρξη αυτού του χαρακτήρα; Απαιτώ αμερικάνικο ριμέικ.

Οι περιγραφές των χαρακτήρων στην ελληνική wikipedia είναι ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ

Στο μεταξύ το επεισόδιο, μέσα σε όλες τις μηχανορραφίες της Σοράγια και κάπου ανάμεσα στην 10η και την 18η επίσκεψή της στο γραφείο του Λούις Φερνάντο, κλείνει με κάτι σαν χάπι έντ, όταν η κόρη της Μαρίας της Γειτονιάς της λέει πως εκείνην αισθάνεται ως μητέρα. Πραγματικά δε μας νοιάζει καθόλου γιατί είναι προφανές πως όλο το ζουμί είναι στην κακιά, αλλά η σκηνή μας δίνει προς τιμήν της την πιο ξεκαρδιστική ατάκα του επεισοδίου, όταν η Τίτα λέει σα να μη συμβαίνει τίποτα τον γλωσσοδέτη “Δε θέλω να είμαι η Μαρία δε λος Άνχελες Μπαρένα Ρόμπλες ελ Καστίγιο, θέλω να είμαι πάντα η Μαρία δε λος Άνχελες ντε λα Βέγκα Ερνάντες.”

Έχω πεθάνει και είμαι στα πατώματα γελώντας.

Μπαίνω στον πειρασμό να βάλω να δω πώς έχει εξελιχθεί η σειρά σε 10-15 επεισόδια παρακάτω αλλά δυστυχώς έχω ήδη κλείσει ραντεβού με την Εσμεράλντα.

Εσμεράλντα

Επεισόδιο: 26

Αυτό ήταν σουξέ; Παιδιά είναι τρομερά βαρετό.

Καταρχάς μου πήρε κάμποση ώρα να καταλάβω αν είναι εποχής ή σύγχρονο. Μοιάζει σα να διαδραματίζεται στο 1954 και μετά αρκετή σκέψη αποφάσισα πως αυτό είναι κατά λάθος, και πως η σειρά διαδραματίζεται ΟΚ, όχι σήμερα (επειδή τα προβλήματα αυτά με τις υιοθεσίες και τα 'ΙΓΟ ΙΘΕΛΑ ΑΓΟΡ' ΟΧΙ ΚΟΡΙΤΣ' ' είναι λίγο ασπρόμαυρο σινεμά), αλλά το πολύ στο 1991.

"Φέρε μας την πραμάτεια σου παλικάρι μου"

Πάλι πρέπει να έχω πετύχει event επεισόδιο. Το προηγούμενο ήταν η φουλ επιστροφή της Σοράγιας, ετούτο είναι αυτόι που, αν καταλαβαίνω καλά, ο πλούσιος που έχει τη σπιταρόνα όπου διαδραματίζεται όλο το επεισόδιο μαθαίνει την αλήθεια για τα παιδιά του.

Του είχανε πει ψέμματα ότι είχε γιο αλλά δεν ήταν ποτέ γιος του ενώ στην πραγματικότητα είχε κόρη, η οποία είναι τώρα εδώ κι ο τύπος αντί να την αγκαλιάσει κλαίγοντας το παίζει σκλερός. Δε μας κάνεις τη χάρη ρε φίλε;

“Δε μπορώ να συνεχίσω να μένα σε ένα μέρος όπου ο ιδιοκτήτης δε με αγαπά,” λέει η Εσμεράλντα κι έχει απόλυτο δίκιο. Είναι τυφλή; Δε μπορώ να καταλάβω αν είναι τυφλή ή αν είναι πάρα πολύ κακή ηθοποιός, γιατί κι η Ταλία στο προηγούμενο σαν τυφλή έπαιζε.

Στα δεξιά η Ντίνα Κώνστα σε ρόλο-έκπληξη

Αλλά όχι, νομίζω η Εσμεράλντα είναι όντως τυφλή. “Νομίζαμε ότι είχες γεννηθεί νεκρή,” της λένε. Πολύ θλίψη είναι αυτό, δε μου αρέσει. Δεν έχει κανά crossover με το άλλο να εκδικηθεί κι εδώ κανέναν η Σοράγια;

Όλο το επεισόδιο είναι πραγματικά σε αυτό το σπίτι, με τον douchebag πατέρα να σφίγγεται και να μην καταδέχεται την ΤΥΦΛΗ ΧΑΜΕΝΗ ΚΟΡΟΥΛΑ ΤΟΥ, εναλλάξ με σκηνές όπου η Εσμεράλντα κλαίει ή επιδίδεται σε άκομψης πόζας εναγκαλισμούς με τον Χοσέ Αρμάντο(;) ή ξερωγώ ένα από τα πιο awkward φιλιά που έχω δει στη ζωή μου.

"Όχι, άκου, μα άκου με"

"Λίγο πιο πάνω.... δεξιά λίγο... ναι, εκεί, κουλ, ΜΕΙΝΕ"

Η Εσμεράλντα πολύ συχνά κάθεται σε ένα άδειο δωμάτιο μόνη με τις σκέψεις της: “Θέλω να σκεφτώ Ντομίνγκα,” ανακοινώνει, και αμέσως κάνει ακριβώς αυτό. “Μα τι θα κάνω Παναγία μου, πώς να κρύψω από τον Αρμάντο κάτι τέτοιο; Κι αν πείσω τον εαυτό μου ότι δε συνέβη τίποτα στο σπίτι του Λούσιο; Τίποτα δε συνέβη. Μα συνέβη! Γιατί Παναγία μου;”

Καταρχάς, Έσμε μου, στηρίζουμε τακτική. Το να πείθουμε τον εαυτό μας για πράγματα που συνέβησαν ή όχι είναι βασικά στρατηγική ζωής. Αλλά δε μου φαίνεται να το πολυπιστεύει. Με προσευχές δε γίνεται δουλειά, πρέπει να το βιώσεις το ψέμα. Τίποτα, καμία σχέση με μονολόγους Σοράγιας.

Στο μεταξύ ο άλλος μονολογεί στον κήπο ότι δε μπορεί η Εσμεράλδα να είναι κόρη του. “Μου είπες ψέμματα ότι αυτό το αγόρι ήταν γιος μου”, λέει στην, εχμ, Χρυσάνθη; Δε συγκράτησα ονόματα 100%. Σίγουρα μια από όλες λέγεται Χρυσάνθη, το θυμάμαι γιατί όταν αναφέρθηκε νόμιζα ότι παράκουσα. “Περνούσες ωραία με το αγόρι Ροδόλφο. Νόμιζα ότι η κόρη σου είχε πεθάνει γιατί να σε απογοητεύσω; Θα το καταλάβαινες;”

ΜΠΡΑΒΟ ΤΕΛΕΙΑ ΔΟΥΛΕΨΕ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ.

Ο Βίκτωρας Ουγκώ θα ήταν περήφανος. Ή αυτό ή θα το έριχνε στις τεκίλες.

Στο τέλος του επεισοδίου, το οποίο γενικά παιδιά πραγματικά, πολύ βαρετό, εμφανίζεται ένας κυριούλης που γελάει μανιακά και είναι ντυμένος έτσι:

omg this is like so offensive

Γενικά ο τρόπος που στη μεταγλώττιση γεμίζουν χρονικά κενά βάζοντας χαρακτήρες να γελάνε σαν βλαμμένα ή να επαναλαμβάνουν συνεχώς “μμμμ ναιιιι έτσι ναι ναι ναι Ροδόλφο αχαχαχαχ ναιι ναιιιι είμαι η Σοράγια ναιιιιιι εκδίκηση ιχιχιιχι ναιιιι” είναι τέλειος. Βάζω στοίχημα ότι έβγαινε στη μία λήψη το κάθε επεισόδιο, φάση παιδιά έχουμε και θέατρα να πάμε το βράδυ, τελειώνετε θα μου κρυώσει το ντελίβερι.

Τελοσπάντων, ο μανιακός κύριος που ήρθε πιο πριν έφερε στην Εσμεράλδα δώρο μια κερύθρα, for realz, και η Εσμεράλδα πάει να τη μυρίσει και την πιάνει βήχας και έτσι τελειώνει το επεισόδιο.

 

Παολίνα η Σφετερίστρια

Επεισόδιο: 100

ΛΑ ΟΥΣΟΥΡΠΑΔΟΡΑ. Πώς ζούσα τόσα χρόνια χωρίς αυτή τη λέξη στην καθημερινότητά μου; Είναι μια από τις 5 τελειότερες λέξεις της μπεϊκονόσφαιρας.

Παρατηρώ πως εδώ η μουσική παίζει πολύ σε λογική νιωσιματικές κιθάρες τύπου Κάρλος Σαντάνα, κάτι σμουυυυυδ σαξοφωνάκια και τέτοια. Ηρεμήστε λίγο, βάλτε καμιά καραμούζα, κανά λάτιν κούνημα.

"Braaaains"

Τελοσπάντων, το επεισόδιο ανοίγει με μια κοπέλα σε κώμα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείο και πάνω από το κρεβάτι βρίσκεται ο Τόνι Σταρκ και, εχμ, η ίδια κοπέλα που είναι και σε κώμα; Τι βλέπω, το “Secret Wars”;

“Σε συγχωρώ,” λένε στην κοπέλα που αργοπεθαίνει, λίγο πριν πεθάνει. Πολύ μεγαλόψυχο! Εκείνη τη στιγμή αρχίζει να σφυρίζει το μηχάνημα, κοιτάνε όλοι έντρομοι, έρχεται ένας γιατρός ο οποίος διαπιστώνει το θάνατο κοιτάζοντας το ρολόι του (επιστήμονας) και κάπου εκεί αρχίζουν οι ετοιμασίες για την κηδεία.

Είναι σημαντικό στη ροή της σκηνής ότι δεν διαπιστώνει τον θάνατο και μετά κοιτάει την ώρα, αλλά ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΙΚΟΒΑΛΛΕΤΑΙ

ΟΚ, προφανώς είναι κι αυτό σημαντικό επεισόδιο σαν τα προηγούμενα δύο, αλλά ακόμα περισσότερο; Αυτή που πέθανε στην πρώτη σκηνή τη λένε Πάολα. Ήταν η πρωταγωνίστρια; Πέθανε; Βλέπω το τελευταίο επεισόδιο; Όχι,  υπάρχει σίγουρα και 101 από ό,τι βλέπω στα σχετικά βίντεο, πάνω από μια “Μαρία της Γειτονιάς” και κάτω από το “Epapses Agaph Na Thimizeis” των ‘Pyx Lax’. Άρα τι γίνεται;

Όλο το επεισόδιο το περνάμε μετά μιλώντας για ενοχές και τέτοια άλλα βαριά. “Μετάνιωσε πριν πεθάνει,” λέει ο ένας. “Το παρελθόν είναι καρφωμένο σα μαχαίρι στο μυαλό μου,” λέει η άλλη. Ηρεμήστε λίγο. Τι σας συνέβη; Τι έκανε αυτή η Πάολα, ο Χίτλερ ήταν; Βάζω στοίχημα δεν έπιανε μία ούτε καν μπροστά στη Σοράγια.

Στο μεταξύ η ΚλωνοΠάολα βάφει τη ΝερκήΠάολα επειδή “αν και δε μου το ζήτησε ξέρω πως θα το ήθελε, πάντα ήταν κοκέτα και ματαιόδοξη”. Πολύ γλυκό.

“Να την κάψουν να την εξαγνίσει η φωτιά,” ακούγεται μια ψύχραιμη ανάγνωση των γεγονότων. “Αν δε μπορούμε να συγχωρήσουμε στο θάνατο πώς μπορούμε να λεγόμαστε Χριστιανοί και παιδιά του θεού”, “όταν πεθάνει κακός άνθρωπος του συγχωρούνται οι αμαρτίες; ο θεός είναι ο κριτής” παιδιά από την πολλή βαρύτητα έχω κολλήσει ανάσκελα στο πάτωμα. “Ο θεός θα τη συγχωρέσει όπως τη συγχωρέσαμε κι εμείς όλοι.” ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΠΙΑ. Και μια που τα έφερε η κουβέντα τα all caps, ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΟΛΙΝΑ.

(Είναι Παολίνα ή Παουλίνα; Και τι σφετερίστηκε; Και ποια είναι; Είναι η Πάολα που πέθανε; Τόσες απορίες! Κανένα “Lost”.)

Αλλά μισό λεπτό γιατί κάτι ακούω έρχεται σαν ποδοβολητό σελήνης. “Λυπάμαι την Παολίνα” λέει μια ανθυποσοράγια, κι ένας έξαλλος τύπος με πάρα πολύ έντονες κινήσεις γυρνάει κι αρχίζει να κουνάει χέρια και σώμα απειλητικά προς την κάμερα φωνάζοντας “Τη λυπάσαι;; Τη σφετερίστρια;; Τη δίδυμη της Πάολα;; ΠΟΥ ΤΗ ΝΤΟΥΜΠΛΑΡΙΣΕ;;”

"ΟΥΣΟΥΡΠΑΔΟΡΑ!"

Α, οκέι. Ευχαριστούμε για την πάρα πολύ βολική απόλυτη επεξήγηση των 99 επεισοδίων που προηγήθηκαν, έντονε τύπε. Μα φυσικά, 3 μεξικάνικα και ακόμα μια δίδυμη αδερφή δεν είχαμε πετύχει. Λες κι ο Ντρέικ Ραμόρε δε μας δίδαξε τίποτα.

"Κακιά, μετά έγινε καλή"

Αυτό το ‘τη ντουμπλάρισε’ by the way, αληθινή ατάκα που ακούστηκε. Πόσες πιθανότητες δίνουμε οι άνθρωποι που αποδίδουν τα σενάρια για την ελληνική μεταγλώττιση να βγάζουν πλοκές από το κεφάλι τους; Έχεις να γεμίσεις ας πούμε κενό 25” και δεν έχεις τίποτα να πεις. Ή το γεμίζεις με κακαριστά γέλια ναιιι ναιιιιι η Σοράγια είμαιιιι ιχιχιιχι ή απλά πετάς μέσα ένα “βασικά Δρ. Ρίτσαρντς δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, γιατί όταν επισκέφθηκα τη διάσταση Ωμέγα ανακάλυψα πως η αυτοκρατορία των ζόμπι έχει εξαπλωθεί και σε άλλους κόσμους και τα τείχη ανάμεσα στις διαστάσεις κινδυνεύουν με διάτρηση, είναι σε κίνδυνο όλο το multiverse!” Εγώ άνετα αυτό θα έκανα, ζήστε λίγο. Λες και θα καταλάβει κανείς τη διαφορά. Στη “Μαρία της Γειτονιάς” υπήρχε χαρακτήρας ‘μάγισσα’. Well, άμα θέλω το πιστεύω εγώ ότι ήταν όντως μάγισσα και δεν την έκανε ‘μάγισσα’ κάποιος εταφραστής που βαριόταν πάρα πολύ εκείνο το απόγευμα και σολάριζε αγρίως προσπαθώντας να γεμίσει το απελπιστικό κενό με ό,τι του ερχόταν στο κεφάλι.

Κάπως σαν την εξέλιξη αυτού του κειμένου δηλαδή.

Σαγιονάρα μαντμαζέλ ουσουρπαδόρα Παολίνα ή Παουλίνα ή όπως σε λένε, πετάγομαι στο διπλανό παράλληλο σύμπαν να δω τι γίνεται με τη Σοράγια.

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ