<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Γιατί δεν βλέπεις “Banshee” τόσα χρόνια;

Η τελευταία σεζόν της καλύτερης περιπέτειας στην τηλεόραση μόλις ξεκίνησε. Πρέπει να είσαι εκεί.

To “Banshee”, και πραγματικά δε μπορεί να υπερτονιστεί η σημασία αυτής της διάκρισης, είναι η καλύτερη περιπέτεια στην τηλεόραση. Έχει την καλύτερη δράση, τελεία. Τίποτα δεν βρίσκεται καν στο ίδιο ηλικαό σύστημα με αυτό που κάνει το “Banshee” όταν συζητάμε για σκηνές δράσης.

Οι συμπαθείς σειρές έχουν συμπαθείς σκηνές δράσης αλλά σίγουρα όταν φτάνει η ώρα να δεις χαρακτήρες να παίζουν ξύλο μεταξύ τους κάπου νιώθεις ένα διαβολάκι μέσα σου να ψελλίζει πράγματα όπως “και πότε θα πλύνεις τα πιάτα” ή “ευκαιρία να πας τουαλέτα”, ξέρεις τι εννοώ. Θα πάρει το μάτι σου μερικά καλά stunts αλλά αν χάσεις αυτό το πεντάλεπτο δε θα ταραχθεί και η ύπαρξή σου κιόλας.

Μετά υπάρχουν οι πολύ καλές σειρές, με το ψηλό επίπεδο παραγωγής, τις φοβερές χορογραφίες, την ωραία αισθητική, τους άπειρους νίντζα, τα εξεζητημένα πλάνα. Εκεί η δράση δεν είναι απλά κάτι που κοιτάς μέχρι να τελειώσει, είναι ένα κύριο στοιχείο της παραγωγής, θες να δεις τον Daredevil ας πούμε να πλακώνεται για 5 λεπτά. Μπορεί να γίνει λίγο επαναλαμβανόμενο, αλλά το ξύλο είναι λόγος παρακολούθησης.

ΟΚ; Και μετά υπάρχει το “Banshee”. To “Banshee” κάνει αυτό:

[Όλα τα βιντεάκια που ακολουθούν περιλαμβάνουν spoilers για τις 3 πρώτες σεζόν της σειράς.]

 

Κι αυτό δεν έτυχε. Η όλη φιλοσοφία της σειράς είναι βασισμένη πάνω στην διαρκή εφευρετικό και μετάλλαξη των σκηνών δράσης ώστε πραγματικά καμία να μη μοιάζει με κάποια άλλη. Όταν στο “Banshee” ετοιμάζονται να πλακωθούν νιώθεις σα να βλέπεις μουσικό reality και να ετοιμάζονται να τραγουδήσουν, είναι ο λόγος που είσαι εκεί, είναι αυτό για το οποίο θα μιλάς την επόμενη μέρα, αυτό που ο κάθε θεατής έχει το αγαπημένο του.

 

Η αποστολή της σειράς φαινόταν εξαρχής να είναι απλή, με έναν εντελώς τίμιο pulp τρόπο: Σεξ και ξύλο. Είναι εξάλλου η πρώτη σειρά του Cinemax, του τσοντο-ξαδέρφου του ΗΒΟ. Η λογική ήταν σαφής. Δεν είσαι εδώ για να μιλήσουμε για Ταρκόφσκι και για την ασαφή καλλιτεχνικότητα του φινάλε του “Sopranos”, είσαι εδώ επειδή σεξ και επειδή ξύλο.

 

Το “Banshee” είναι τόσο αγνό και ορμητικό μέσα σε αυτά τα πλαίσια, που τελικά μοιάζει με μια διαρκής υπέρβαση. Ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια ως η ιστορία ενός κατάδικου που αποφυλακίζεται και φτάνει στην πόλη του Μπάνσι, μπλέκει σε καυγά σε μπαρ (επειδή φυσικά και θα έμπλεκε), στη διάρκεια του καυγά ο μόλις διορισμένος νέος σερίφης της πόλης σκοτώνεται, κι έτσι ο ανώνυμος κατάδικος βρίσκει την ευκαιρία της ζωής του: Παίρνει την θέση του νέου σερίφη, που κανείς δεν έχει ακόμα δει, κανείς δεν ξέρει πώς μοιάζει, και κάνει μια νέα αρχή από την απέναντι πλευρά του νόμου.

Προφανώς το παρελθόν του θα είναι εκεί για να τον στοιχειώσει, αλλά η σειρά δεν βασίζεται αποκλειστικά στα ένοχα μυστικά ή στο γέμισμα παρελθοντικών κενών. Χτίζει ένα εκπληκτικό σύμπαν κόμικ χαρακτήρων, χαρτoγραφεί μια μικρή κωμόπολη σα να ήταν πλανήτης. Συμμορίες παρανόμων, Άμις, νεοναζί, Ινδιάνοι, μια διαρκής σύγκρουση ομάδων, και larger than life φιγούρων που σε κάνουν να ξεχνάς ότι βλέπεις ένα φτηνό τηλεοπτικό δράμα και νιώθεις πως παρακολουθεί την καλύτερη b-movie που φτιάχτηκε ποτέ από τις πιο ξεφτισμένες σελίδες pulp βιβλίων και κόμικς δράσης. Χουντ! Πρόκτορ! Τσέιτον! Κάθε όνομα μοιάζει σαν υπερ-villain μιας δικής του b-σειράς.

 

Ο ‘σερίφης’ Χουντ τα βάζει με κάθε λογής εχθρό, σε κάθε λογής σκηνικό. Καμία σκηνή δε θυμίζει την άλλη, κι όλες κάνουν άριστη χρήση του περιβάλλοντος χώρου και της ιδιαιτερότητας των εμπλεκόμενων χαρακτήρων.

Δες αυτό. Και μετά εκείνο. Και μετά το άλλο. Κάτσε, δεν τελειώσαμε. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε για όλο το βράδυ.

Άραξε, πάτα ένα play.

 

Τα λέμε όλα αυτά τώρα για δύο λόγους.

Πρώτον, καμία αφορμή δεν είναι κακή αφορμή για να αρχίσουμε να ποστάρουμε ξανά τις καλύτερες σκηνές ξύλου του “Banshee”. Ιδιαίτερα τη σκηνή με Νόλα και Μπάρτον στο γκαράζ πρέπει να την έχω δει περίπου 50 φορές στη ζωή μου, δηλαδή θυμάστε μια εποχή που βλέπαμε τους Μπορν του Πολ Γκρίνγκρας και λέγαμε “τι κάνει ο άνθρωπος”; Ο Γκρίνγκρας θα βλέπει αυτή τη σκηνή και θα ψάχνει στα τηλέφωνα ουρλιάζοντας τον τύπο που το σκηνοθέτησε μέσα σε μια μέρα.

 

Δεύτερον και κυριότερον. Συγγνώμη, όχι κυριότερον. Το κυριότερο παραμένει ότι ήθελα να ξαναποστάρω τη σκηνή με Νόλα και Μπάρτον. Δεύτερον λοιπόν, είναι ότι ξεκίνησε η 4η σεζόν. Και τελευταία.

Ναι, μαζευτήκαμε εδώ για να μιλήσουμε για μια σειρά που παίζεται χρόνια και τελειώνει σε 2 μήνες. Αλλά συγγνώμη, είχαμε καθήκον να το κάνουμε. Οι showrunners Τζόναθαν Τρόπερ και Γκρεγκ Γιειτάνις πήραν αυτοί την απόφαση οι ίδιοι, κάτι που την κάνει πιο σημαντική, δημιουργικά. Η σειρά δεν τελειώνει επειδή δε την ήθελε άλλο το κανάλι ή επειδή βαρέθηκαν οι δημιουργοί, η σειρά τελειώνει επειδή ήρθε η ώρα να τελειώσει. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να το τιμήσουμε έξτρα. Πόσες φορές δεν έχουμε δει μια σειρά να ξεχειλώνεται στην προσπάθεια να ξεζουμιστεί λίγη ακόμα ιστορία; Το “Banshee” δεν έχει τέτοια, στο “Banshee” όταν η ιστορία φτάνει στο τέλος της, θα τελειώσει με φόρα και ξύλο, όχι με αναθυμιάσεις.

 

Πάντα έτσι ήταν η αίσθηση που είχαμε βλέποντας και τις προηγούμενες σεζόν. Όταν τελείωνε η 1η σεζόν δεν ήσουν απαραίτητα σίγουρος για το τι θα συμβεί μετά, όπως ακριβώς και στο τέλος κάθε επεισοδίου απορείς για το μετά ή διαρκώς στη διάρκεια της ώρας πιάνεσαι συνεχώς απροετοίμαστος για ό,τι συμβαίνει. Οι σκηνές μάχης δεν βρίσκονται όλες στο ίδιο σημείο, μπορεί να έρθουν στην αρχή, στη μέση, στο τέλος, στα 2/7, παντού, πουθενά. Οι ανατροπές, οι μεγάλες εξελίξεις, οι θάνατοι, το ίδιο. Το “Banshee” είναι η μία σειρά που ποτέ δεν έμοιαζε συμβιβασμένη με το πώς πρέπει να πει την ιστορία της. Την έλεγε με τσαμπουκά και αποφασιστικότητα και αν τελειώσει, τελείωσε.

 

Ε, τελείωσε. Ή μάλλον, τελειώνει. Έχεις μια μεγάλη ευκαιρία για catch-up, για να δεις το μεγάλο τέλος ενώ συμβαίνει. (Τα επεισόδια προβάλλονται κάθε Τρίτη στο OTE CINEMA 1 HD αμέσως μετά την προβολή στην Αμερική.)

Στην 4η σεζόν, χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, η δράση απομακρύνεται κάπως από τα γεγονότα του περσινού κύκλου- ο οποίος είναι και ο καλύτερος της σειράς ως τώρα, αν απορείς. Ένα σοκαριστό γεγονός, ένα γεγονός που (φυσικά!) δεν το έβλεπες να έρχεται, ανατρέπει τα δεδομένα για μια τελευταία φορά, στέλνοντας όλους τους ήρωες της σειράς σε μια μανιώδη αναζήτηση της αλήθειας. Φλάσμπακς μπλέκονται με το παρόν, η δράση απλώνεται στο τότε, στο τώρα, και στο ακόμα πιο παλιά, καθώς το κρεσέντο μοιάζει να έρχεται λυσσασμένο.

 

Θα τα λέμε στη διάρκεια της τελευταίας σεζόν με τις όποιες αξιοσημείωτες σκηνές δράσης- αν υπάρχει ένα μόνο σίγουρο πράγμα σε αυτή τη σειρά, είναι ότι θα ζήσουμε ακόμα πολλές απίστευτες σκηνές μέχρι το τέλος. Και θα προσφέρουμε ένα απαραίτητο post-finale κείμενο όπως αξίζει στη σειρά. Ως τότε, αυτή είναι απλώς μια πρώτη καυγή αγωνίας, αν θες: Το “Banshee” αξίζει μια θέση στο μεγάλο τηλεοπτικό πάνθεον.

*Το “Banshee” προβάλλεται στο OTE CINEMA 1HD.

TAGS
PREVIEWS
ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ