<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

‘The Knick’: Flesh without blood

Στο 8ο επεισόδιο της σεζόν το ένα απρόσμενο σοκ χτυπά μετά το άλλο.

Ναι, υποθέτω σε κάποια φάση θα γινόντουσαν κι όλα αυτά.

Ακολουθούν spoilers για το επεισόδιο “Not Well at All”, το 2x08 του “The Knick”.

***

Στην 1η σεζόν της σειράς σε αυτό περίπου το σημείο είχαμε το απόλυτο (μέχρι ακόμαι σήμερα) αποκορύφωμά της, με το νταμπλ επεισοδίων για την εξέγερση και κατόπιν για τη στιγμή που ο εθισμός του Θάκερι τον καταλαμβάνει πλήρως. Σε επίπεδο τόσο κοινωνικό όσο και προσωπικό, η σειρά χτύπησε κόκκινο. Είναι ένα πολύ σύνηθες μοντέλο για την καλωδιακή τηλεόραση, όπως το καθιέρωσαν σειρές όπως το “Sopranos” και το “Deadwood”, όπου τα πιο σημαντικά, πιο καθηλωτικά πράγματα συμβαίνουν λίγο πριν το φινάλε, κι όχι σε αυτό.

Το “Knick” σε αυτή του τη 2η σεζόν ακολουθεί βέβαια πολύ περισσότερες ιστορίες από ό,τι πέρσι κι από όσες γενικότερα έχουμε συνηθίσει αυτού του τύπου τα πρεστίζ δράματα. Είχα αρχίσει να πιστεύω πως θα επρόκειτο να οδηγηθούμε σε κάποιου τύπου “Twin Peaks”/1η σεζόν (απο)τελείωμα όπου σε ένα μεγα-κρεσέντο θα βλέπαμε τη μία κορύφωση μετά την άλλη.

Όμως, τελικά όχι και τόσο έξαφνα, έχουμε εδώ ήδη μερικά πρώτα σοκ.

Το μεγαλύτερο όλων; Η Άμπι πεθαίνει στο χειρουργικό κρεβάτι, όχι επειδή έγινε κάποιο λάθος αλλά απλά #επειδή. Κάτι που είχε πιει μπλέχτηκε απρόβλεπτα με την ουσία της προσωρινής νέκρωσης με αποτέλεσμα όλες οι ζωτικές της ενδείξης να παύσουν. Το παρατηρούν πρώτα η Λούσι κι ο Μπέρτι, σε μια φευγαλέα στιγμή τρόμου όπου το βλέμμα που μοιράζονται δεν έχει τίποτα πια το αθώο.

Η Άμπι επιβίωσε ενός πρωτοποριακού χειρουργείου χάρη στο οποίο ο Θάκερι της έσωσε τη σάρκα, ενώ φέτος έγινε αντικείμενο εστίασης της εμμονικής του ιδιοφυίας, σώζοντάς την από τη σύφιλη που ως τότε δεν είχε γιατρειά. Ο Θάκερι ξεπέρασε κάθε όριο αλλά παρέμενε υπό έλεγχο, σε αντίθεση με πέρσι, επειδή η Άμπι τον κράταγε. Η Άμπι γενικώς είχε το χάρισμα αυτό, όπως κατάλαβε έστω και τελευταία στιγμή ο Τζον, βάζοντάς την να ψυχολογήσει τον τελευταίο εθισμένο ασθενή του. (Άθελά του, κάνοντας έτσι και τα πρώτα ουσιαστικά βήματα προς αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως αληθινή αντιμετώπιση του προβλήματος.)

Κι αφού ο ένας συνέχισε έτσι να σώζει τον άλλον, ήταν φυσιολογικό πως η Άμπι δε θα επιβίωνε γιατί υποθέτω πως το όλο point της σειράς δεν είναι το πώς ο Τζον Θάκερι βρήκε την ειρήνη του στις σκληρές και υπερ-βίαιες στιγμές γένεσης του σκληρού και υπερ-βίαιου 20ου αιώνα. Όπως και νά’χει, για τον ένα ή για τον άλλο τρόπο, ο θάνατος της Άμπι έμοιαζε να ήρθε ξαφνικός, από το πουθενά, μια πραγματική σπατάλη ζωής, ταλέντου και αγάπης.

Ειλικρινά φοβάμαι για το τι θα συμβεί στον Θάκερι στα δύο εναπομείναντα επεισόδια.

(By the way, δεν υπάρχει κανένα νέο σχετικά με πιθανή 3η σεζόν. Είναι νωρίς ακόμα για σενάρια αλλά ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι θα συμβεί ή τι όχι.)

 

***

Ας μιλήσουμε λίγο για τον Κλίρι, γιατί ο Κλίρι είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου. Είναι ένας άξεστος και ακούλτουρος γορίλας, ναι, αλλά δε μοιάζει να έχει τίποτα κακό μέσα του. Μόνο για τους κακούς, τελοσπάντων, έχει. Γενίκευση φυσικά, αλλά σκέψου σε τι φάσεις έχουμε δει τον Κλίρι να γίνεται βίαιος ή να εξαπατά. Έχει εξαπατήσει μόνο όταν ήθελε να σώσει τη Χάρι, και βίαιος… Ε, τον είδαμε σε αυτό το επεισόδιο στην πιο αστεία και απολαυστική σκηνή της σεζόν, να ξεκάνει με το ρόπαλό του τον κρετίνου ιδιοκτήτη τσίρκου που είχε μπουκάρει στο Knick απαιτώντας πίσω τις σιαμαίες αδερφές που ο Θάκερι είχε διαχωρίσει στο προηγούμενο επεισόδιο.

Η ροπαλιά του Κλίρι ήταν ικανή να ξεσηκώσει κύμα πανηγυρισμών και χειροκροτημάτων, κάτι που ενδεχομένως να συνέβαινε και στην περίπτωση που όντως φιλούσε τη Χάρι αργότερα στο επεισόδιο, όταν και το επιχείρησε.

Δεν μου είναι σαφές εδώ ένα πράγμα. Είχε ανέκαθεν αισθήματα για εκείνην και γι’αυτό τη βοηθούσε με τα πάντα; Ή αναπτύχθηκαν στην πορεία; Όπως και νά’χει εδώ το σημείο είναι πολύ λεπτό, γιατί η Χάρι ούτως ή άλλως δεν είχε πολύ εμπιστοσύνη στην -πλατωνική- σχέση της με έναν άντρα, και αυτή η εξέλιξη σίγουρα δεν βοηθάει. Θα έχει ενδιαφέρον το πώς θα το πάρουν κι οι δύο στη συνέχεια, αλλά ο λόγος που δεν νιώθω απογοητευμένος από την εξέλιξη είναι επειδή ο Κλίρι μοιάζει να αντιμετωπίζει εξαρχής με απόλυτο σεβασμό τη Χάρι και όσα αυτή πρεσβεύσει, παρότι σε μεγάλο βαθμό δεν σημαίνουν όλα αυτά τίποτα για τον ίδιο.

Ελπίζω να μην γίνει απαιτητικός, γιατί αυτό θα γκρεμίσει μια από τις λιγοστές αληθινά (και αναπάντεχα) feelgood γωνιές αυτού του τόσο κατάμαυρου κοινωνικού σχήματος.

***

Να, ας πούμε, ας εστιάσουμε σε οτιδήποτε άλλο για να φανεί πόσο άσχημα και μάταια είναι όλα.

Γκάλιντζερ. Να πούμε για τον Γκάλιντζερ; Θαυμάσιος άνθρωπος. Ο Γκάλιντζερ έχει εκτελέσει πάνω από 50 επεμβάσεις στείρωσης σε άτακτα παιδιά μεταναστών επειδή οι λευκοί γενικά είναι τρομεροί άνθρωποι και πάρα πολύ ισορροπημένοι και ηθικοί και σίγουρα ο πλανήτης χρειάζεται περισσότερους από δαύτους. Επίσης σαμποτάρισε ένα χειρουργείου του Έντουαρντς επειδή εκτός από ρατσιστής είναι και κομπλεξικός, αν και υποθέτω ρατσιστής αν δεν είσαι κομπλεξικός δεν γίνεται.

Ο Έντουαρντς προσπάθησε να βρει κάποιο στοιχείο για το φιάσκο της εγχείρησης, και αντ’αυτού ανακάλυψε αρχεία για τις προαναφερθείσες επεμβάσεις στα ανήλικα αγόρια, κάτι που κάνει τον ίδιο τον Έντουαρντς να φρίξει αλλά αφήνει τον Θάκερι σε μια φάση “εχ, νταξ, ναι”, επειδή όπως έχουμε ξαναπεί, ο Θάκερι είναι ένας ψυχρός και υπολογιστικός douchebag που δεν ενδιαφέρεται καθόλου μα καθόλου για την ηθική ή για τους ανθρώπους, και τώρα που έχασε και την Άμπι να δείτε τι έχει να γίνει.

Στο μεταξύ στο σπίτι του Γκάλιντζερ η γυναίκα του ομολογεί στην ψύχρα ότι δηλητηρίασε τον γιατρό που προσπάθησε να την κάνει καλύτερα τραβώντας της τα δόντια ένα ένα. Ο Σόντερμπεργκ για μια ακόμα φορά παραδίδει ένα μικρό μεγαλείο σκηνοθεσίας στη σεκάνς της επίσκεψης του επιθεωρητή. Σκηνοθετεί τους Γκάλιντζερ από πίσω όταν σκάει η αποκάλυψη, κρύβοντας κι από εμάς το αληθινό εύρος της αντίδρασης του Έβερετ, ενώ μας κρατάει ουσιαστικά στο σκοτάδι ως προς τι συμβαίνει μετά. Κοντινά, νευρώδη πλάνα προσώπων υπονοούν πως ίσως και να δηλητηρίασαν και τον επιθεωρητή. Ίσως και όχι. Μα βλέμμα πάνω στο βλέμμα, η Ντόροθι τα κατάλαβε όλα κοιτώντας τον Έβερετ μες στα μάτια ενώ εκείνος κοίταζε την κούπα του καφέ του επιθεωρητή.

Εδώ το μεγαλείο είναι σε όσα κρύβονται. Ανάμεσα σε βλέμματα και ανάμεσα στα πλάνα, η Ντόροθι κι ο Έβερετ στήνουν ένα πλάνο που έχει ως ύστατο αποτέλεσμα το να γίνει η Έλενορ εσώκλειστη σε ίδρυμα, εφ’όρου ζωής. Οι δυο τους μένουν στο τέλος μαζί, τι υπέροχο happy end, τι γλυκά ζουζούνια.

*κοιτάει την οθόνη με νεκρό βλέμμα*

Α, κι αυτός δεν ήταν καν ο πιο στεγνός χωρισμός του επεισοδίου, καθώς ο Χέρμαν, του οποίου την ιστορία ειλικρινά είχα βαρεθεί να βλέπω γιατί εντάξει, το καταλάβαμε το ποίημα, χρωστάει, βουτάει, χρωστάει, βουτάει, ας καταλήξουμε κάπου, ε, και τι το ήθελα, καταλήξαμε, τι κατάλαβα; Ο Χέρμαν λοιπόν αγοράζει σπίτι για να μείνει αυτός κι η απελευθερωμένη πλέον κοπέλα του Πινγκ, και όταν του ζητούνται 2,000 δολάρια καταβολή για να γίνει μέλος της λουσάτης λέσχης λευκών πάμπλουτων douchebags, εκείνος πουλάει το άλλο του σπίτι, ναι, αυτό που μένει η γυναίκα του και η οικογένειά του. Τα μέλη της λέσχης του θα ήταν περήφανα για αυτόν.

Η γυναίκα του μαθαίνει την αλήθεια από ένα ξώφαλτσο τηλεφώνημα, νομίζει πως το σπίτι είναι έκπληξη για εκείνην, ε και τελικά μάντεψε, όντως ήταν. ΈΚΠΛΗΞΗ!!

*κοιτάει την οθόνη θέλοντας να σταματήσει να την κοιτάει*

 

Και μιλώντας για αλήθεια, η Κορνίλια αποκαλύπτει στον αδερφό της πως ο πατέρας τους, ένας από τους λιγοστούς σχετικά progressive ανθρώπους όλου αυτού του δράματος, είναι στην πραγματικότητα ένας αναίσχυντος εγκληματίας επειδη, τι, φυσικά και θα ήταν. Έφερνε και μοίραζε άρρωστους μετανάστες στη Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο για να καρπωθεί τα ακριβά εισιτήρια του ναύλου αλλά και να μην χρειαστεί να πληρώσει πρόστιμα για τους αρρώστους. Οπότε βασικά ο καλός της όλης υπόθεσης είναι ο υπεύθυνος για τη βουβωνική πανώλη που ξέσπασε σε δύο πόλεις των ΗΠΑ.

Συγχωρείστε με λίγο, πάω να βάλω να δω κανέναν επεισόδιο “Brooklyn Nine-Nine” για να ισιώσω.

Μια ταινία του Σόντερμπεργκ για αυτή τη βδομάδα

Έξαφνοι θάνατοι χαρακτήρων που δεν περίμενες πως θα πεθάνουν τόσο ψυχρά και απρόσμενα! Δυσάρεστες καταστάσεις όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα σου! Κοινωνία σε πλήρη αποσύνθεση! Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ ξέρει πώς να γίνεται η ψυχή του πάρτυ. Το “Contagion” δεν μου πολυ-άρεσε όταν το είχα πρωτοδεί αλλά στην πορεία αναθεώρησα κυρίως επειδή δε μπορούσα να ξεκολλήσω ούτε σκηνή αυτού του κοινωνικού εφιάλτη από το κεφάλι μου.

TAGS
RECAPS
ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ