<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

‘The Knick’: Καλύτερες μέρες

Στο 7ο επεισόδιο της σεζόν ο Έντουαρντς βρίσκει τα πάντα εναντίον του ενώ η Λούσι ανακαλύπτει πώς να τα χρησιμοποιεί υπέρ της.

Αυτό το επεισόδιο διέθετε μερικές από τις καλύτερα σκηνοθετημένες σκηνές όλης της σειράς κι όταν μιλάμε για το “Knick” αυτό λέει πάρα πολλά. Κατά τα άλλα έχουμε πάρα πολύ set-up για αυτό που εικάζουμε θα είναι μια κόντρα ολκής στα τελευταία επεισόδια, κυρίως μεταξύ Έντουαρντς και Γκάλιντζερ

Ακολουθούν spoilers για το επεισόδιο “Williams and Walker”, το 2x07 του “The Knick”.

***

Είχαμε καταρχάς μπόλικη meta μαγεία από μια σειρά που πάντα χρησιμοποιούσε την μετα-αφήγηση με έναν πολύ διακριτικό και υπόγειο τρόπο. Ο Θάκερι ας πούμε ετοιμάζεται να χειρουργήσει τις σιαμαίες αδελφές απομακρύνοντάς τες από το τσίρκο. Θα προσπαθήσει να τις διαχωρήσει ώστε να μπορούν να ζουν τη ζωή τους ως κάτι παραπάνω από απλό θέαμα, όμως την ίδια στιγμή παραδίδει μαθήματα παρουσίασης και πακεταρίσματος ως άψογος σόουμαν που έτσι κι αλλιώς πάντα ήταν.

Την ίδια την εγχείρηση δεν τη βλέπουμε ποτέ, όμως αυτό που όντως βλέπουμε είναι ο Θάκερι καθώς παρουσιάζει το θέαμά του στις αδηφάγες ματιές του ακροτηρίου του, αλλά και σε εμάς, ενώ στην αμέσως επόμενη σκηνή τον βλέπουμε να παρουσιάζει τα συμπεράσματά του μέσα από το βίντεο της εγχείρησης. Κάθε μικρό ή μεγάλο κομμάτι Ιστορίας έρχεται με το πακετάρισμά του- αν δεν παρουσιαστεί στο κοινό, έχει υπάρξει ποτέ;

Είναι ένα επεισόδιο γεμάτο μάχες ανάμεσα στο φαίνεσθαι και το είναι, που παίζει με τη σχέση θεατή και θεάματος.

 

Ας πάμε για παράδειγμα κατευθείαν στο τρομερό φινάλε, όπου ο Έντουαρντς ετοιμάζεται να παραδόσει μια ακόμα τέτοια παράσταση στο δύσπιστο κοινό του. Στο ακροατήριο είναι συνεργάτες και δημοσιογράφοι και η εγχείρηση είναι σιγουράκι. Μόνο που το σαμποτάζ του Γκάλιντζερ έχει ως αποτέλεσμα τα πάντα να πάνε κατά διαόλου κι ο Γκάλιντζερ να εισάγει τον εαυτό του ως Λευκό Σωτήρα που αρπάζει την εγχείρηση από τον Έντουαρντς και σώνει τον ασθενή.

Νωρίτερα στο επεισόδιο, η Όπαλ τα έχει ψάλει στον Ρόμπερτσον για το πώς δε μπορεί να εγγυηθεί τη θέση του Έντουαρντς στο νέο Knick, με εκείνον να απαντά απολογήτικά, πως δεν περνάνε όλα από το χέρι του και πως κάνει ό,τι μπορεί. (Συχνά είναι οι σύμμαχοι που τα ακούνε περισσότερο. Μοιάζει με αδικία αυτό, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι: Όταν διαθέτεις τον εαυτό σου σε έναν σκοπό, αποδέχεσαι και διαφορετικές ευθύνες και απαιτήσεις.) Η πίεση είναι ξαφνικά πάνω στον Έντουαρντς να λάμψει, αλλά από την άλλη, ήταν και διαφορετικά ποτέ;

Το επεισόδιο κλείνει με την Όπαλ να στέκει σιωπηλή δίπλα στον άντρα της ο οποίος μονολογεί, ηττημένος, για το πώς το σημερινό φιάσκο πήγε πίσω τον αγώνα του, όμως υπήρξε ποτέ στιγμή κατά την οποία δεν έπρεπε να λειτουργεί υπό αυστηρότερα στάνταρ τελειότητας απλά και μόνο επειδή είναι μαύρος; “Θα έρθουν καλύτερες μέρες”, είναι το μόνο που μπορεί να πει η Όπαλ.

Ακόμα τις περιμένουμε.

***

Σχέση θεάματος και θεατή εντοπίζει ο Σόντερμπεργκ σε αρκετά ακόμα σημεία, μα κανέναν πιο τσαμπουκαλεμένα σκηνοθετημένο όσο η βραδιά ανέγερσης χρημάτων για το νοσοκομείο. Με ένα πλάνο που κόβει την ανάσα γινόμαστε κομμάτι της δράσης, των παρευρισκόμενων χαρακτήρων, του χορού τους. Το ηλεκτρονικό σκορ του Κλιφ Μαρτίνεζ δεν είναι δυνατό να το υπερεκτιμήσεις, προσδίδοντας σε μια ιστορία εποχής μια αόριστα αχρονική διάσταση επίγειας κόλασης. Το slow-motion του χορού είναι η καλύτερη χρήση που έχει γίνει στα τελευταία επεισόδια.

Αμέσως πριν ο κόσμος παρακολουθούσε μια παράσταση των Two Real Coons από τους οποίους παίρνει το όνομά του το επεισόδιο. Καθώς οι δύο διασκεδαστές, με εμφατικό blackface, βγαίνουν στη σκηνή διασκεδάζοντας το πλήθος, η κάμερα του Σόντερμπεργκ στέκεται από πίσω τους. Δεν ενδιαφέρεται για την παράσταση, παρά μας θέτει αντιμέτωπους με το τότε κοινό ενός θεάματος που σήμερα δε μπορούμε καν να κοιτάξουμε ευθέως από τη ντροπή. Και κάνοντάς το, μας θυμίζει πως είμαστε πάντοτε αυτό το κοινό, σε κάθε εποχή, πως ποτέ δε θα βλέπουμε την Ιστορία που μας κοιτάζει πίσω.

Είναι ένα πάρα πολύ δυνατό επεισόδιο όσο αφορά τις λεπτές κοινωνικές δυναμικές αδικίας που είναι τόσο έντονα γραμμένες στο DNA της κοινωνίας που δεν τις διακρίνεις καν.

Στην ίδια αυτή δεξίωση, η Κορνίλια έχει μια συζήτηση με τη Λούσι, όταν η νοσοκόμα έρχεται με τον Χέρνι Ρόμπερτσον. Η Κορνίλια προσπαθεί να της εξηγήσει τι θα συμβεί όταν δεν γίνουν πραγματικότητα οι προσμονές της, για να λάβει μια αποστασιοποιημένα ψυχρή απάντηση: Κι αν δεν γίνουν πραγματικότητα οι δικές του;

Δεν πρέπει να παρεξηγήσει κανείς την Κορνίλια που δεν καταλαβαίνει τι της λέει η Λούσι, γιατί όπως της σημειώνει (με λεπτό, και πολύ ευγενικό τρόπο), ανήκουν σε διαφορετικά επίπεδα της τότε κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Η Κορνίλια, ως μέλος της υψηλής κοινωνίας οφείλει να υπακούει σε κανόνες, άγραφους και μη. “ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΣΟΥΝ ΕΓKΥΟΣ” φτύνει ξερή οργή προς το μέρος της ο πεθερός Σογουώλτερ σε μια νωρίτερη σκηνή, όταν γίνεται οριστικά έξαλλος με τα τερτίπια και τις έρευνές της και αποφασίζει να πατήσει πόδι.

Όπως πάντα, ο Σόντεμπεργκ εμπνέεται ασταμάτητα από την Τζουλετ Ράιλανς- όταν με το καλό επιστρέψει στο σινεμά θα εκπλαγώ αν δεν την χρησιμοποιήσει περαιτέρω. Η κάμερά του εστιάζει για μια ακόμα φορά στο σοκαρισμένο προσωπό της ενώ εκτός κάδρου κάποιος ισχυρός άνδρας μιλάει για αυτήν, την καθορίζει, την περιορίζει, με τρόπο που δεν χωράει καν στο δικό της περιθώριο. Τα όρια για μια γυναίκα σαν την Κορνίλια εν έτει 1901 είναι τέτοια που δε μπορεί καν να τα διακρίνει, έρχονται από έξω, είναι σαν άγραφοι, προαιώνιοι κανόνες συμπεριφοράς που της επιβάλει κάποιος εξοργισμένος, λευκός, στρέιτ, γερασμένος άντρας-θεός-δυνάστης.

 

Η Λούσι όμως διαφέρει. Δεν ανήκει σε αυτή την τάξη, συνεπώς δεν έχει να απαντήσει σε κανέναν. Όπως σημειώναμε σε περασμένο κείμενο για το πώς ο στοιχειώδης κοιονωνικός ανθρωπισμός περνάει μέσα από ανθρώπους σαν τον Κλίρι, έτσι κι η όποια απελευθέρωση περνάει από ανθρώπους σαν την Λούσι. Οι βαθιά ενταγμένοι και προνομιούχοι ενός εκάστοτε συστήματος ή δομής δεν θα μπορέσουν ποτέ να το ανατρέψουν, είναι οι απ’έξω που θα φέρουν τις αλλαγές.

Η Λούσι, συνεχίζοντας την σεξουαλική της επανάσταση / διαπαιδαγώγιση / απελευθέρωση, πρώτα χρησιμοποιεί τον Πινγκ και ύστερα δηλώνει στον Ρόμπερτσον πως έχει έρθει στη δεξίωση για να το ζήσει, βασικά. Το αποτέλεσμα είναι να ακολουθήσει μεταξύ τους σεξ που μοιάζει να διαλύει τα μυαλά του Ρόμπερτσον στον τοίχο. Η Λούσι έχει μόλις αρχίσει να ψηλαφίζει τους κοινωνικούς συσχετισμούς ώστε να βρει τρόπους να ελιχθεί αντί να μείνει μια ζωή στην προκαθορισμένη θέση της.

Θα έρθουν καλύτερες μέρες;

Μια ταινία του Σόντερμπεργκ για αυτή τη βδομάδα

To “Erin Brockovich” είναι η περισσότερο ‘τρία αστεράκια’ ταινία που επέτρεψε ποτέ ο Σόντερμπεργκ στον εαυτό του. Ευτυχώς δεν έπαιξε ποτέ ξανά με τέτοιους mainstream biopic όρους, αλλά αυτό το λέω περισσότερο επειδή πάντα ήθελα πειραματισμούς από τον σκηνοθέτη, δεν το λέω ως μομφή κατά της ταινίας. Διότι κατά τα άλλα ήταν μια ωραιότατη μεταφορά ενός συναρπαστικού δικαστικού δράματος, ως αφορμή για να γνωρίσουμε την τρομερή περσόνα της Έριν Μπρόκοβιτς, ενός ανθρώπου που αδιαφόρησε πλήρως για κοινωνικά στεγανά και πάσης φύσεως κανόνες, γράφοντας τους δικούς της βήμα βήμα, με μόνη βάση το ένστικτο, το θράσος, και μια απαράμιλλη αίσθηση δικαίου.

TAGS
RECAPS
ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΝΕΑ ΟΜΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΟΑΤΗ ΣΚΟΡΕΡ

Αντάλλαξαν τον Bogdanovic οι Nets

Μία μέρα πριν εκπνεύσει το Trade Deadline, οι Brooklyn Nets παραχώρησαν τον Bojan Bogdanovic με ανταλλαγή. Διαβάστε τις λεπτομέρειες.

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ