<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

The X-Files, Mulder & Scully Meet the Were-Monster: Scooby-Doo έβλεπες;

Όσα είδαμε στο τρίτο επεισόδιο της επιστροφής των X-Files. Το κείμενο περιέχει spoilers που μπορούν να ταράξουν την ισορροπία σε πάνω από έναν πλανήτη.

Πανσέληνος, στο δάσος, και ένα μασκαρεμένο και βαμμένο στο κλίμα ζευγάρι ακούει ένα ουρλιαχτό από τους θάμνους και πλησιάζοντας βλέπει μια σαύρα με κόκκινα μάτια και διαστάσεις ανθρώπου να περνάει με ένταση από δίπλα τους και να χάνεται. Αυτό που έχει μείνει πίσω είναι ένας νεκρός και ένας τραυματίας υπεύθυνος ελέγχου ζώων.

Ήδη από την πρώτη σκηνή γίνεται αντιληπτό ότι το επεισόδιο που έχει σκηνοθετήσει ο Darin Morgan δεν έχει προσανατολισμό να τρομάξει ή να φυλακίσει σε κάποιο πέπλο μυστηρίου. Το κλίμα είναι ανάλαφρο, ναι, ακόμη κι όταν βλέπεις μια τεράστια βδελυρή σαύρα να εγκαταλείπει ένα crime scene.

Με λένε Mulder και νομίζω ότι ξόδεψα τα χρόνια μου σε μια φενάκη

Είναι ευχάριστο να βλέπεις και πάλι τον Mulder και τη Scully στα γραφεία τους στην Υπηρεσία, παρότι ο τρόπος που κάθονται(;), ο τρόπος που αράζουν(;), ο τρόπος που τα λένε(;) μοιάζει περισσότερο με δύο παλιούς συνάδελφους που περαστικοί γαρ, ανέβηκαν μια βόλτα στα παλιά γραφεία, παρά με τύπους που χτυπάνε κάρτα στην είσοδο του κτιρίου και σκέφτονται καθημερινά τι θα φάνε στο lunch break.

Όποιο κι αν είναι το κλίμα, η στιγμή που ο Mulder ανάλαφρα απογοητευμένος και γυρτός στην πλάτη της καρέκλας του δείχνει παλιές υποθέσεις στη Scully, αποκαλύπτοντας τι πραγματικά θνητό κρυβόταν πίσω από αυτές, είναι μνημειώδης. Είναι το 'All the Money or the Simple Life Honey' που τραγούδησαν οι Dandy Warhols. Είναι ένα έπος. Γλυκό, ευαίσθητο, ανθρώπινο, μια ψιλοβαριά διδαχή του 'πρόσεχε παιδάκι μου πού αφιερώνεις όλη σου τη ζωή', μια μικρή μεταμέλεια χωρίς καθόλου μεταμέλεια.

Ένα “Τι ψάχναμε ρε συ Scully; Μας ξεφτίλισε η αλήθεια”, που δεν συνοδεύεται από ελιές και τσιπουράκι, αλλά από τον Mulder που επιτέλους βρίσκει ρυθμό.

 

Αυτό που πραγματικά φέρνει χαμόγελα καθ' όλη τη διάρκεια του επεισοδίου δεν είναι το ξεδίπλωμα της πλοκής που δεν μου φάνηκε τόσο αστείο όσο φάνηκε ας πούμε στο Variety, αλλά ο τρόπος που η Scully γίνεται Mulder, έστω για ένα επεισόδιο. Βλέποντάς τον σε αυτό το αθώο φλερτ με την κατάθλιψη, η Scully του διαλύει το συννεφάκι της απογοήτευσης και του λέει, “Mulder, έχουμε καινούργια υπόθεση. Έχει κι ένα τέρας μέσα της”.

Με λένε Ηλία και δεν μπορώ να γελάσω (σχεδόν) με τίποτα

Δεν ενθουσιάστηκα με το πώς κύλησε η υπόθεση. Ελπίζω να με καταλάβει ο Darin Morgan που έγραψε το επεισόδιο. Μπορεί να συμφωνεί και ο ίδιος ότι το δυνατό του κομμάτι δεν ήταν η πλοκή ή οι διάλογοι, αλλά τα υπαρξιακά του Mulder. Είπαμε, εκεί, πέτυχε διάνα.

Στα της υπόθεσης, οι αγαπημένοι πράκτορες γρήγορα ανακαλύπτουν τον άνθρωπο που μεταμορφώνεται σε γιγαντιαία σαύρα παρά τη θέλησή του. Ο άνθρωπος αυτός είναι ο Rhys Darby (Guy Mann για το επεισόδιο) και το φοβερό twist της υπόθεσης θα στο εξηγήσω για λόγους οικονομίας λίγο αργότερα, προς το τέλος αυτού του review.

(αυτός είναι ο Pasha, ο υπεύθυνος ελέγχου ζώων)

Αν επιμένεις να σου πω πώς μου φάνηκε ο αέρας και η μυρωδιά αυτού του επεισοδίου, θα σου απαντήσω με ερώτηση. Έχεις δει Scooby-Doo; Αν έχεις δει Scooby-Doo, το κλίμα θα σου φανεί πολύ οικείο. Απλά αντί για τον Shaggy και την Daphne, υπολόγισε τον Mulder και τη Scully. Με αυτό σαν δεδομένο, καταλαβαίνω απόλυτα τον ενθουσιασμό αυτού που θα ενθουσιαστεί μαζί του, αλλά συμπάσχω το ίδιο ολικά με αυτόν που θα πει, “εχμ, δεν περιμέναμε αυτό ακριβώς στη μεγάλη επιστροφή των X-Files”.

Παρ' όλ' αυτά, η σκηνή που ο Mulder είναι στον τόπο του εγκλήματος και χρησιμοποιεί ένα application που βγάζει φωτογραφίες κατά ριπάς ώστε να 'φυλακίσει' το τέρας(;) είναι πράγματι αστεία. Όχι τόσο λόγω περιεχομένου, όσο λόγω συνειρμών. Είναι πολύ αστείο να βλέπεις τον απογοητευμένο Mulder της αρχής του επεισοδίου να τρέχει με το κινητό ανά χείρας πασχίζοντας να τραβήξει τη φωτογραφία που θα αποδείξει ότι δεν υπάρχουν τέρατα(;), που θα αποδείξει ότι υπάρχουν(;), που θα αποδείξει ότι ο ίδιος δεν θέλει και τόσο να πιστεύει πια(;).

Μες στην κωμικότητα του πράγματος, ο πυρήνας και η ουσία της σκηνής είναι η πάλη του Mulder να διώξει τα φαντάσματα. Αν έπρεπε λοιπόν να τη δούμε επί της οθόνης, παραδέχομαι ότι προτιμώ που την είδαμε με light γαρνιτούρα παρά με βαριά, υπαρξοϋπαρξιακή και άραχλη.

Με λένε Guy Mann και είμαι ένα ειρηνικό τέρας

Μιλώντας με τον ημίτρελο ψυχίατρο του Mann, ο Mulder μαθαίνει λίγα περισσότερα για τον ύποπτο λίγο σαύρα-λίγο άνθρωπο που είναι ο βασικός ύποπτος πίσω από τις δολοφονίες στο δάσος (ναι, ξέχασα να πω, είχαμε κι άλλους -εύθυμα- νεκρούς κατά τη διάρκεια του επεισοδίου).

Η κορύφωση έρχεται όταν ο Mulder συναντά τον Mann (οξύμωρο όνομα, ειδικά αν είσαι στην πραγματικότητα ένα τέρας) σε ένα νεκροταφείο. Εκεί ο Mann του εξηγεί ότι όλο αυτό είναι πλεκτάνη και σχεδόν του λέει, “Ένα φιλήσυχο τερατάκι είμαι κυρ-αστυνόμε μου, δεν πείραξα κανέναν. Με δάγκωσε ένας άνθρωπος και να, δες τι παθαίνω, εκεί που δεν το περιμένεις μεταμορφώνομαι σε έναν Αυστραλό με κακό κούρεμα και περίεργο μουστάκι”.

Αυτή είναι η αλήθεια, αυτό είναι το plot twist και έτσι για αλλαγή, ψάχνουμε πλέον τον άνθρωπο που δάγκωσε το τέρας και όχι το τέρας που δάγκωσε τον άνθρωπο.

Οι πιο παρατηρητικοί θα πρόσεξαν στη σκηνή του νεκροταφείου έναν από τους πραγματικούς λόγους, για τους οποίους επέστρεψαν αυτά τα X-Files, ο οποίος δεν είναι άλλος απ' το να τιμήσουν την ιστορία και τον εαυτό τους. Ένας εκ των τύμβων φέρει το όνομα Kim Manners. Ο Manners υπήρξε εις εκ των θρυλικών παραγωγών της σειράς, έχοντας δουλέψει για 132 επεισόδια και έχοντας σκηνοθετήσει μερικά από τα κορυφαία όλων των εποχών (βλέπε 'Home'). Ψάξαμε και μάθαμε ότι οι ημερομηνίες πάνω στον τύμβο είναι οι ακριβείς ημερομηνίες γέννησης και θανάτου του, ενώ η επιγραφή 'Let's kick it in the ass' ήταν η στάνταρ ατάκα του πριν γυρίσει μια σκηνή.

Εν αναμονή της μετουσίωσης των πιστολιών περί υιού William, που ακούσαμε στα δύο πρώτα επεισόδια, σε πραγματική εμφάνισή του σε αυτή τη μίνι σειρά, τα X-Files αποδεικνύουν ότι γύρισαν για μια σειρά από homage και για μια σειρά από επεισόδια, όχι και τόσο συνηθισμένα.

 

Στο πρώτο τσινίσαμε, στο δεύτερο απολαύσαμε ένα παλαιάς κοπής επεισόδιο και στο τρίτο, μπερδεμένοι ακόμα πάνω από τη ζυγαριά των καλών, των κακών και των άστοχων στιγμών, μένουμε με το τελευταίο βλέμμα του Mulder, αμέσως μετά τη διήγηση της άδοξης ζωής του Mann ως άνθρωπος μετά το δάγκωμα. Στα μάτια του Mulder, έβλεπες να σχηματίζεται αυτό το 'I want to believe', που στο κάτω-κάτω είναι όλο το X-Files στο μυαλό μας. Την ώρα που το τέρας χανόταν στους θάμνους με την ευχή να ζήσει μια φυσιολογική ζωή... σαν τέρας, ο Mulder άρχιζε να πιστεύει ξανά.

Ίσως υπό αυτό το πρίσμα, το επεισόδιο να είναι πράγματι σπουδαίο και το μούδιασμα μετά την προβολή του να οφείλεται στο ότι θέλαμε λίγο χρόνο για να καθίσει ωραία μέσα μας. Ίσως. Αυτό θέλω να πιστεύω δηλαδή.

(Για την ιστορία, ο κακός της υπόθεσης ήταν ο υπεύθυνος ελέγχου ζώων. Το μάθαμε σε μια σωστή σκουμπιντουακή αποκάλυψη κακού).

Μην ξεχνάς ότι τα επεισόδια του X-Files προβάλλονται αποκλειστικά στο Fox κάθε Τρίτη στις 06.15 ταυτόχρονα με την προβολή στην Αμερική και στις 21.50 σε επανάληψη. Η αλήθεια είναι εκεί έξω. Η αλήθεια είναι στην επόμενη Τρίτη.

TAGS
RECAPS
ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ