Το εορταστικό επεισόδιο του Sherlock ήταν ένα ατελείωτο Inception

Με άλλα λόγια, αγαπητέ μου Watson, μπερδευτήκαμε λίγο.

Ας ξεκινήσουμε από τα προφανή. Το τελευταίο επεισόδιο του τρίτου κύκλου του Sherlock παίχτηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 2014. Το πρώτο επεισόδιο του τέταρτου κύκλου, θα παιχτεί κάπου μέσα στο 2017 (λογικά τον Ιανουάριο). Όπως καταλαβαίνεις, μεσολαβεί ένα διάστημα τριών χρόνων τηλεοπτικής απουσίας του ντετέκτιβ, αφήνοντας μάλιστα ως τελευταία εντύπωση μια μετριότατη κατά γενική ομολογία σεζόν.

Το κενό αυτό έπρεπε κάπως να καλυφτεί. Ο Steven Moffat κι ο Mark Gatiss έξυσαν τα κεφάλια τους, τα έβαλαν κάτω και βρήκαν τη χρυσή τομή. Ένα επετειακό, χριστουγεννιάτικο επεισόδιο, στο οποίο θα βλέπαμε τον Sherlock να επιστρέφει στο φυσικό του περιβάλλον, δηλαδή την Βικτωριανή Αγγλία.

 

Σαν ιδέα έμοιαζε γαμάτο. Τον χαρήκαμε 3 ολόκληρες σεζόν στο μοντέρνο Λονδίνο, ήρθε η ώρα να τον απολαύσουμε κι εκεί που μεγαλούργησε. Τα πρώτα πλάνα που κυκλοφόρησαν με την ατμόσφαιρα του βικτωριανού Λονδίνου, τα ρούχα εποχής και τη μουστάκα του Watson κατάφεραν να μας προδιαθέσουν θετικά.

Το ίδιο το επεισόδιο, φρόντισε να γκρεμίσει τις υψηλές μας προσδοκίες, κατηγορούμενο από υπερβολική αυτοαναφορικότητα μέχρι και για σεξισμό. Ψυχραιμία παιδιά, ας τα δούμε ένα-ένα. 

Η υπόθεση

 

Σαν υπόθεση, το Christmas special του Sherlock με κράτησε. Η ιστορία της Abominable Bride, δηλαδή της Emelia Ricoletti που επέστρεψε από τους νεκρούς για να σκοτώσει τον σύζυγό της και στη συνέχεια να αναλάβει χρέη serial killer, σκοτώνοντας τους αμαρτωλούς άνδρες του Λονδίνου, είχε και ενδιαφέρον και μυστήριο και αγωνία.

Ακόμα και ο τρόπος που ξετυλίχθηκε το κουβάρι της ιστορίας (προφανώς και ακολουθούν spoilers), με το ξεσκέπασμα της συνωμοσίας των γυναικών οι οποίες χρησιμοποιούσαν την ιστορία της πράγματι νεκρής νύφης για να δολοφονήσουν τους άνδρες τους επειδή τις κακομεταχειρίζονται, ήταν ομαλός, χωρίς να αφήσει κενά και ερωτηματικά.

Το πρόβλημα είναι πως το μυστήριο της νεκρής νύφης δεν ήταν τελικά το κεντρικό θέμα του εορταστικού επεισοδίου, αλλά απλά ένα όχημα για να διεισδύσουμε στα άδυτα του μυαλού του Sherlock και τελικά των ίδιων των Moffat και Gatiss.

Inception

 

Όπως έγραψα και πιο πάνω, η τρίτη σεζόν ήταν αρκετά μέτρια, χωρίς να καταφέρει να χτίσει παραπάνω τους κεντρικούς της χαρακτήρες, ενώ δεν παρήγαγε και κάποια άξια λόγου καινούρια ιστορία. Μοιραία, για να καταφέρει να κερδίσει και πάλι το ενδιαφέρον, έπαιξε ρέστα στην τελευταία της σκηνή, επιστρατεύοντας τον Moriarty από τον κόσμο των νεκρών. Όπως φαίνεται, όποτε οι συγγραφείς της σειράς τα βρίσκουν σκούρα, θα σκηνοθετούν έναν θάνατο για να παίξουν με τη φαντασία του κοινού.

Σκηνοθετήσαμε το θάνατο του Sherlock, σκηνοθετήσαμε το θάνατο του Moriarty (αυτό μένει να αποδειχθεί και στην πράξη, στην τέταρτη πια σεζόν) και αφού πήραμε φόρα, σκηνοθετήσαμε και το θάνατο της Emelia Ricoletti, η οποία στη συνέχεια βέβαια αυτοκτόνησε για να καταφέρει να εκπληρώσει το σχέδιο της εκδίκησης των γυναικών απέναντι στους άνδρες τους. Ωραίο το τέχνασμα, αλλά κουραστήκαμε λίγο.

Ένα πρόβλημα με την επιστροφή του Moriarty, ήταν το πώς θα καταφέρει να δέσει σε ένα επεισόδιο που εκτυλίσσεται στο Βικτωριανό Λονδίνο στα τέλη του 19ου αιώνα. Την προσπερνάμε και την ξαναπιάνουμε όταν ξεκινήσει η τέταρτη σεζόν και αφιερώνουμε ένα ολόκληρο εορταστικό επεισόδιο στην ατμόσφαιρα εποχής, αφήνοντας τον ντετέκτιβ και το βοηθό του να λύσουν απλά μια ενδιαφέρουσα υπόθεση; Όχι βέβαια, αυτό θα παρά-ήταν απλό για τον Moffat, έστω κι αν αυτό θα ήθελε το μεγαλύτερο μέρος του κοινού του.

Συνδέουμε λοιπόν απόλυτα το παρελθόν με το παρόν, δικαιολογώντας την επιστροφή στο Βικτωριανό Λονδίνο ως ένα τέχνασμα του Sherlock για να καταφέρει να εξηγήσει την επιστροφή της νέμεσής του. Ο Mycroft καλεί τον αδερφό του να επιστρέψει από την εξορία στην οποία τον έστειλε για το καλό του όταν ο Moriarty ανασταίνεται(;) από τους νεκρούς και μαζί με το ζεύγος Watson, τον υποδέχονται στο αεροπλάνο, όπου και του ανακοινώνουν τα νέα.

Ο Sherlock, ο οποίος λόγω της αποχής του από τη δράση το έχει ρίξει και πάλι στα βαριά ναρκωτικά, αποφασίζει να επισκεφτεί το “mind palace” του, δηλαδή τη μνήμη του, όπως αφοριστικά εξηγεί ο Mycroft στο παρεάκι του αεροπλάνου, για να λύσει το μυστήριο της επιστροφής του Moriarty. Επιστρέφει λοιπόν νοητά πίσω στον 19ο αιώνα για να ξεδιαλύνει την υπόθεση της νεκρής νύφης και της δική της επιστροφή από τους νεκρούς.

 

Πολύ απλά λοιπόν, ολόκληρο το επεισόδιο είναι μια βόλτα μέσα στο κεφάλι του Sherlock κι ένα διαρκές παιχνίδι με τους θεατές. Ένα συνεχές inception με τα όνειρα του ναρκομανούς Sherlock και τα παιχνίδια της δικής του φαντασίας. Όπως εύστοχα γράφτηκε σε μια κριτική του επεισοδίου, ο εναλλακτικός τίτλος του Christmas Special θα μπορούσε να είναι απλά “Ο Sherlock κατεβαίνει από ένα αεροπλάνο”, διότι στην πραγματικότητα, αυτό είναι το μοναδικό καινούριο πραγματικό στοιχείο το οποίο συμβαίνει σε αυτό το επεισόδιο.

Δεν λέω, τίμιο το γεγονός ότι ήθελαν κάπως να δέσουν το εποχιακό επεισόδιο με την σύγχρονη ιστορία της σειράς, αλλά αφού επέλεξαν αυτή την οδό, ας μην το έκαναν τόσο αυτάρεσκα.

Η κριτική

Όσο παρακολουθούσα το επεισόδιο “The Abominable Bride” ομολογώ ότι διασκέδασα με την ίδια την ιστορία, κουράστηκα όμως με τα παιχνίδια του Moffat και τα inception τεχνάσματα.

Τελικά, είδαμε ένα τρομερά meta και αυτοαναφορικό επεισόδιο, στο οποίο όλη η δράση παρουσιαζόταν μέσα από τα μάτια του Sherlock, κάνοντάς τον κάποιες στιγμές μέχρι και εκνευριστικό και αλαζόνα στα μάτια μας. Όλοι γύρω του έμοιαζαν να μην τον καταλαβαίνουν με τίποτα, ο αδερφός του εμφανιζόταν τετράπαχος και έτοιμος να ρισκάρει τη ζωή του για ένα στοίχημα μαζί του και οι πάντες περίμεναν από τον ίδιο να δώσει για ακόμη μια φορά τη λύση.

 

Η αρρωστημένη φαντασία του Sherlock έκανε σεξ με ένα κοκτέιλ ναρκωτικών και μαζί δημιούργησαν ένα παιδί-Φρανκενστάιν, το οποίο ως δια μαγείας κατάφερε να φωτίσει τον ντετέκτιβ και να τον βοηθήσει να φτάσει στη λύση του μυστηρίου που εξελισσόταν έξω από το κεφάλι του, δηλαδή την επιστροφή του μεγαλύτερου εχθρού του.

Φυσικά, γι’αυτό δεν ευθύνεται ούτε ο Sherlock ο ίδιος, ούτε βέβαια κι ο Cumberbatch, αλλά οι Moffat και Gatiss, οι οποίοι είπαν ένα “πάμε λίγο να παίξουμε με το μυαλό τους” και επιδόθηκαν σε συνεχόμενες ανούσιες αυτοαναφορικές ανατροπές οι οποίες δεν εξυπηρέτησαν κανέναν μεγαλύτερο σκοπό στην ιστορία και την πλοκή, αντίθετα περισσότερο μας εκνεύρισαν και μας μπέρδεψαν.

Διαβάζοντας τις αντιδράσεις του κοινού στο ίντερνετ, κατάλαβα ότι όλοι θέλουν να δουν τον Sherlock να επιστρέφει στην επίλυση αγνών ιστοριών μυστηρίου και να σταματήσει να ασχολείται μόνο με τον εαυτό του. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει τους συγγραφείς, μιας και ήδη προέρχονται από μια παράξενη σεζόν που δεν προσφέρεται για εορταστικά επεισόδια-statement “είμαστε τρομεροί και σας γλεντάμε”.

Εκτός από αλαζονεία πάντως, το επεισόδιο κατάφερε να κατηγορηθεί και για σεξισμό, παρουσιάζοντας το κίνημα των σουφραζέτων σαν μια παρέα δολοφόνων με κουκούλες Κου-Κλουξ-Κλαν και το κίνημα του φεμινισμού σαν μια καρικατούρα, προσπαθώντας να απαντήσει πολύ πρόχειρα στις κατηγορίες που έχει ήδη ακούσει από φεμινιστικές πλευρές. Πάντως ο Sherlock κατάφερε να επιβληθεί πολύ άνετα στις δυναμικές δολοφόνους οι οποίες τον άκουγαν με κομμένη την ανάσα. Δικό του είναι το μυαλό όμως, όπως θέλει τα φαντάζεται τα πράγματα, αλίμονο.

Και τώρα τι μας περιμένει;

 

Αφού ξοδέψαμε 1,5 ώρα για να δούμε ένα υπέρ-φιλόδοξο επεισόδιο από τον Moffat και αφού κάηκε και το χαρτί του εποχιακού επεισοδίου, θα περιμένουμε πλέον άλλον ένα χρόνο για την πρεμιέρα της τέταρτης σεζόν.

Στην πλοκή της ιστορίας δεν άλλαξε κάτι δραματικό. Ο Sherlock επέστρεψε, αποφάσισε να κόψει τα ναρκωτικά μιας και πλέον δεν έχει λόγο να τα παίρνει, αφού η επιστροφή του Moriarty δίνει τέλος στη βαρεμάρα του (άλλωστε δεν είναι addict, είναι user) και μένει να δούμε τι σημαίνει η νεκρανάσταση του Moriarty.

 

Είναι σκηνοθετημένη όπως της της νεκρής νύφης και θα συνεχίσουν άλλοι το έργο του, με τον ίδιο να αποτελεί τον ηθικό αυτουργό από τον τάφο, ή σκηνοθέτησε κι αυτός τον θάνατό του; Μας περιμένει δηλαδή άλλο ένα επεισόδιο γεμάτο θεωρίες ή θα δούμε επιτέλους κάτι καινούριο;

Οι κύριοι Moffat και Gatiss έχουν μπροστά τους ένα χρόνο για να σκεφτούν κάτι έξυπνο, στα μέτρα των δυο πρώτων σεζόν που μας έκαναν να λατρέψουμε τον Sherlock. Φιλική συμβουλή: δεν χρειάζεται να αποδείξετε κάτι, δεν θέλουμε να δούμε πόσο τρομεροί συγγραφείς είστε, θέλουμε κάτι fun.

Elementary my Dear Moffat.

Το εορταστικό επεισόδιο του Sherlock προβλήθηκε την Πρωτοχρονιά αποκλειστικά στον ΟΤΕ CINEMA 4 HD1, ταυτόχρονα με τη Μ. Βρετανία και πριν την Αμερική.

TAGS
RECAPS
  • top stories

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ