<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

'11.22.63': Όταν ο James Franco προσπάθησε να αποτρέψει τη δολοφονία του JFK

Στη μίνι σειρά ‘11.22.63’, ο Franco θυμάται πώς είναι να είσαι, απλώς, ένας νορμάλ πρωταγωνιστής.

Πέρασα μεγάλο μέρος του πρώτου, διπλού επεισοδίου της μίνι σειράς ‘11.22.63’ του FOX, διερωτώμενος τι ακριβώς παριστάνει αυτή τη φορά ο James Franco. Πώς βλέπεις καμιά φορά έναν γνωστό σου να λειτουργεί εκτός χαρακτήρα, να μοιάζει πιο σοβαρός (ή πιο γελοίος) από συνήθως, και γυρνάς και του λες “δηλαδή τώρα εσύ τι παριστάνεις”; Κάπως έτσι.

Αλλά και κανονική, αγνή απορία. Πάντα με ενδιαφέρει το τι αποφασίζει να παριστάνει ο Franco, έστω κι αν στο μυαλό μου πολύ συχνά είναι μια λιγότερο πειστική εκδοχή του Shia LaBeouf, αλλά σε κάθε περίπτωση δείχνει πάντα να βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση περσόνας που τον κάνει ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική περίπτωση.

Όσοι συντονιστούν για να δουν τι τρελό κάνει αυτή τη φορά ο Franco, ας μην μπουν καν στον κόπο. Στο ‘11.22.63’ φαίνεται να επιστρέφει πλήρως (αν και, είμαι σίγουρος, προσωρινά) στην εκδοχή του βαριεστημένου νορμάλ πρωταγωνιστή νορμάλ πραγμάτων. Είναι ο παγκοσμίως γνωστός James Franco, που πρωταγωνιστεί στο ρόλο του δασκαλάκου Jake Epping σε μια σειρά από το εργοστάσιο παραγωγής J.J. Abrams που αποτελεί διασκευή βιβλίου του Stephen King. Πιο νορμάλ δεν πάει.

Είναι επίσης το λιγότερο fun πράγμα σε μια πολύ fun σειρά.

Ο Franco μοιάζει μόλις και μετά βίας να είναι εκεί, είναι λες και την ακριβή αυτή στιγμή που παρακολουθούμε εμείς το ‘11.22.63’ κάποιος έχει ταξιδέψει στο παρελθόν για να πείσει τον Abrams να αλλάξει πρωταγωνιστή, και αυτό που βλέπουμε είναι τον Franco να αργοσβήνει μπροστά στα μάτια μας, α λα Marty McFly στο ‘Back to the Future’.

 

Α, μιας και είπα ‘Back to the Future’ ας εξηγήσω και την πλοκή του ‘11.22.63’, η οποία στηρίζεται πάνω σε ένα από αυτά τα πολύ απλά, αξιαγάπητα σαχλά concepts ταξιδιού στο χρόνο. Στη σειρά λοιπόν, ο Franco παίζει έναν δάσκαλο που μαθαίνει από τον φίλο του Al (τον οποίο παίζει απολαυστικά ο Chris Cooper, φαινομενικά καθηλωμένος μέσα σε ένα σκηνικό, σα να γύρισε όλο το ρόλο του σε ένα δωμάτιο μέσα σε ένα τριήμερο) πως η αποθήκη στο εστιατόριο του τελευταίου αποτελεί τρύπα στο χρόνο. Αν την περάσεις, ταξιδεύεις πίσω, σε μια συγκεκριμένη μέρα του 1960.

Γιατί; Γιατί όχι.

Πώς; Γιατί όχι.

 

Ο δασκαλάκος βρίσκεται ξαφνικά στο 1960, μια εποχή που είμαι σίγουρος πως ο King (επειδή αυτό περνάει πολύ και στη σειρά) βρίσκει βασικά μαγική, ξέρεις ρε παιδί μου, τότε που όλα ήταν απλά κι όμορφα, οι αθρώποι ήτανε καλλίτεροι, το γιασεμί μοσχοβόλαγε, οι τάρτες είχανε πιο γευστική γεύση, τα ντυσίματα ήτανε πιο γουστόζικα(*), και γενικά ξέρεις, πώς το λένε, ήτανε τα πράματα κάπως πιο απλά, πιο αθρώπινα. Αυτές ήταν εποχές.

(*εντάξει, ήταν)

Το ταξίδι αυτό στο χρόνο είναι παντελώς απλοϊκής σύλληψης, αλλά δεν το λέω καθόλου σαν αρνητικό αυτό. Λατρεύω τα τόσο τυχαία ‘απλά δέξου το!’ κονσεπτάκια όπως αυτό. Πώς θα ήταν αν έμπαινες σε μια ντουλάπα και έβγαινες πάντα στην ίδια μέρα του 1960; Ναι ΟΚ, σίγουρα, ό,τι θες. Επίσης γυρνάς πίσω με έναν ασαφή τρόπο, αλλά μόνο εσύ, κανείς άλλος, και ό,τι κάνεις όσο βρίσκεσαι στο 1960 έχει επίδραση στο σήμερα. Κουλ, ναι. Α, α, και μην ξεχάσω, α ξαναπάς στο 1960 τότε κάθε αλλαγή που έκανες πριν σβήνεται και ξαναγράφεις από πάνω, ναι; Βεβαίως κύριέ μου! Και, και, και!, τελευταίο, όσο προσπαθείς να αλλάξεις το παρελθόν, ο Χρόνος αντιστέκεται. Σύμφωνοι; Τι, το ρωτάς κιόλας; Συμφωνότατοι.

 

Και τι κάνουμε με όλο αυτό; Α, ναι, ξέχασα. Ο εστιάτορας βάζει τον δάσκαλο να αποτρέψει τη δολοφονία του JFK. Λογικό. Δηλαδή δεν ξέρω, εγώ κυρίως θα έβρισκα κάποιον τρόπο να γίνω πλούσιος στο σήμερα προτού βουτήξω με τα μούτρα σε μια τέτοια κοσμοϊστορική προσπάθεια, αλλά ευτυχώς κανείς ακόμα δε μου έχει δείξει το δρόμο για το παρελθόν. (Για το μέλλον το συζητούσα ωστόσο.)

Ουσιαστικά ο King έχει στήσει ένα ‘Groundhog Day’-οειδές κατασκεύασμα, όπου ο χαρακτήρας του Franco πρέπει να παίζει με διαρκείς μικροδοκιμές στα ‘60s προτού κάτσει εκεί για τα καλά ώστε να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Μάλιστα, εδώ νιώθω πως η τηλεοπτική μεταφορά (από την Bridget Carpenter, του ‘Friday Night Lights’) χάνει μια μεγάλη ευκαιρία. Αντί να πιάσει σχετικά άμεσα την πλοκή του Franco που προσπαθεί να αποτρέψει τη δολοφονία του JFK, πιάνοντας πίτσι πίτσι με τον Lee Harvey Oswald, η σειρά θα μπορούσε να έχει εκμεταλλευτεί πλήρως τις δυνατότητες του μέσου και να παίξει πολύ περισσότερο με την ιδέα της διαρκούς επανεγραφής του παρελθόντος.

 

Ένα επεισόδιο όπου ο Franco θα ήταν δάσκαλος στο 1960. Ένα που θα ερωτευόταν μια κοπέλα και θα την ακολουθούσε στην περιοδεία ενός τσίρκου. Ένα άλλο που θα γοητευόταν από την ιδέα του να γίνει μεγάλος καλλιτέχνης και θα πέρναγε χρόνια στα ‘60s χτίζοντας την μετέπειτα υστεροφημία του για το σήμερα. Σε ένα παράλλο επεισόδιο ο χαρακτήρας του Franco θα γινόταν πρωταγωνιστής σε καθημερινή σαπουνόπερα. Αχμ. Τελοσπάντων, κάτι τέτοιο.

(Και σκέψου επιπλέον πόσο καλύτερη χρήση του Franco θα έκανε η σειρά με όλα αυτά.)

Στη διάρκεια όλων αυτών των υπο-πλοκών, ο Jake θα μπορούσε κάλλιστα να ερευνά την δολοφονία του JFK και να πλησιάζει, κομμάτι-κομμάτι, στη λύση, ώστε την τελική, αποφασιστική φορά που θα ταξίδευε στο 1960, να μπορούσε να κάτσει και να την αποτρέψει. Αντάυτού, η σειρά ήδη από τα 3 επεισόδια που έχουν παιχτεί στο FOX, φαίνεται ήδη να έχει στεριώσει στα ‘60s.

Όχι πως δεν παραμένει fun. Στο ‘60s σκηνικό η σειρά εξερευνά πτυχές των θεωριών συνωμοσίας για τη δολοφονία του Kennedy, εστιάζοντας την ίδια στιγμή στη νέα ζωή που φτιάχνει εκεί ο Jake, καθώς αρχίζει να βρίσκει στο παρελθόν πράγματα που του λείπουν στο σήμερα. Δεν είναι τρομερά πρωτότυπο, όμως καθώς πλανώνται διαρκώς πάνω από την αφήγηση κάποια βασικά ερωτήματα (τι επίδραση θα έχουν αυτές οι πράξεις στο σήμερα;, τι θα γίνει με τον Kennedy;), και καθώς όσο περισσότερο πιέζει με την έρευνά του τόσο πιο εφευρετικός γίνεται ο Χρόνος στην αυτο-προστασία του, το ‘11.22.63’ μοιάζει αν μη τι άλλο ικανοποιητικά φτιαγμένο.

 

Έχει καλό καστ (ο Josh Duhammel στο ρόλο ενός creepy, βίαιου οικογενειάρχη ξεχωρίζει σε αυτά τα πρώτα επεισόδια) και μια επιφανειακά διασκεδαστική ανάπλαση των ‘60s, πακέτο με μια βασική πλοκή που σε κάθε περίπτωση, δίνει αρκετό καύσιμο ώστε αυτές οι περιορισμένες τηλεοπτικές ώρες να είναι συμπαθής (όχι απαραίτητη) τηλεόραση. (Ακούγεται πως ο King ετοιμάζει και κάποιο σίκουελ το οποίο θα έχει ενδιαφέρον. Δεν έχω ιδέα πώς τελειώνει το ‘11.22.63’, αν και συνήθως τα φινάλε του King με αφήνουν απογοητευμένο.)

Όμως, όσο κι αν η σειρά είναι διασκεδαστική τηλεόραση, δεν παύεις ποτέ ως θεατής να σκέφτεσαι πόσο πιο εφευρετική θα μπορούσε να είναι. Ίσως σε κάποια μελλοντική προσπάθεια;

*To '11.22.63' προβάλλεται κάθε Τρίτη στις 22.40 στο FOX.

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ