13 σημειώσεις για τη 2η σεζόν ‘Daredevil’

Πώς είναι η επιστροφή της σειράς της Marvel σε σχέση με τον πρώτο της κύκλο;

Το “Daredevil” στρημάρει εδώ και μερικές μέρες και στο Ελληνικό Netflix και υποθέτω μέχρι τώρα πια λίγο-πολύ όλοι οι βιαστικοί θα την έχουμε τελειώσει.

Πριν ένα χρόνο η πρώτη σεζόν της σειράς έφερε έναν απαραίτητο αέρα αισθητικής ανωτερότητας σε ένα είδος που, τουλάχιστον στην τηλεόραση, δεν είχε πάρα πολλά να επιδείξει. Οι υπερηρωικές σειρές του CW μπορούν να είναι πραγματικά διασκεδαστικές και η Χέιλι Άτγουελ από μόνη της είναι καλός λόγος να θες να παρακολουθήσεις τις περιπέτειες της “Agent Carter” και, χέι, μέχρι και το “Agents of S.H.I.E.L.D.” είχε ένα φανταστικό επεισόδιο αυτή τη βδομάδα, όμως το ξέρουμε όλοι πως τίποτα από όλα αυτά δεν διεκδικεί ιδιαίτερες καλλιτεχνικές αξιώσεις.

Το “Daredevil” ήρθε με κατευθείαν υψηλές βλέψεις, κοιτάζοντας πιο πολύ προς την αισθητική του νουάρ και έχοντας ως εικόνισμα το “Wire” αντί για, ας πούμε, το “Captain America”. Η 1η σεζόν, ειδικά το πρώτα της ⅔, έμοιαζαν ειλικρινά με μια μικρή λύτρωση. Η σειρά δεν ήταν φυσικά τέλεια, αλλά μας σύστησε έναν αβέβαιο ήρωα σε αναζήτηση συγχώρεσης μέσα σε ένα πραγματικά αποστομωτικά όμορφο αισθητικό πλαίσιο, με νουαρ φωτισμούς και προσεκτικά καδραρίσματα και φοβερές σκηνές δράσης και, μην ξεχνάμε, έναν τρομερό κακό στο πρόσωπο του Γουίλσον Φισκ του Βίνσεντ Ντ’Ονόφριο.

Ο “Daredevil” άνοιξε το δρόμο και για την έλευση της “Jessica Jones” καθώς κατευθυνόμαστε προς την υπερ-μάζωξη των “Defenders”. Η “Jessica Jones”, με τον ακόμα πιο τρομακτικό της κακό και τη θαρραλέα της εξερεύνηση μιας βαθύτατα, ψυχικά χαραγμένης γυναίκας με PTSD ύστερα από μια τραυματική, abusive σχέση, απέδειξε πως αυτές οι νέας γενιάς υπερηρωικές σειρές μπορούν εκτός από cool και διασκεδαστικές, να μιλάνε όντως και για κάτι.

(Είμαι μεγάλος φαν αυτής της σειράς, την οποία έβαλα και στο περσινό μου τοπ-10.)

Όλη αυτή την εισαγωγή την κάνω επειδή έχει σημασία το context, ότι το “Daredevil” ήρθε και διεκδίκησε και άλλαξε κάποια πράγματα προς το καλύτερο, οπότε σε κάθε περίπτωση ένα ευχαριστώ θα του το δίνω πάνοτε. Κι επίσης, επειδή η 2η σεζόν είχε κάποια πράγματα στα οποία έπρεπε να σταθεί αντάξια, κάτι που πιθανώς να δικαιολογεί και την απόφαση των σεναριογράφων να βάλουν ίσως υπερβολικά πολλά πράγματα μέσα.

Αυτά είναι 13 πράγματα που μου έμειναν από τη 2η σεζόν της σειράς. Εννοείται πως ακολουθούν spoilers.

1. Η Ηλέκτρα

Πειράζει να ξεκινήσω από τη μέση; Η Ηλέκτρα είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση χαρακτήρα εν έτει 2016, με την έννοια πως είναι κάτι που μάλλον δύσκολα θα δημιουργούσε κάποιος σήμερα (μυστηριώδης εξωτική νίντζα με τραγικό love story!) όμως η ιστορία της είναι τόσο άρρηκτα δεμένη με του Ματ Μέρντοκ που κάθε διασκευή οφείλει να την πετυχαίνει σωστά. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Η Ηλέκτρα είναι σε μεγάλο βαθμό μια κλισέ περίπτωση χαρακτήρα, όμως λάτρεψα ό,τι έκανε η (σαφέστατα μη-Ελληνίδα) Ελοντί Γιανγκ με το ρόλο. Από τα καλύτερα κάστινγκ που έχω δει σε πρόσφατες κομιξικές μεταφορές (όπως και της Γκαλ Γκαντότ ως Wonder Woman, ξεκάθαρα μας έχουν στο μάτι οι ξένοι, τα βλέπετε), η Γιανγκ πουλάει και τον ερωτισμό, και το πάθος, και την τεράστια αδυναμία της, τον φόβο της, όλη της την αβεβαιότητα σχετικά με το αν αξίζει, αν είναι καλή, αν, αν, αν.

Η ιστορία της δεν είχε κάποια συνταρακτική έκπληξη για όσους γνωρίζουμε έστω στο περίπου τι εστί Ηλέκτρα, και υποπτεύομαι πως δεν έκρυβε κάτι αγωνιώδες ούτε και για τους πιο casual θεατές, αλλά ήταν ένα arc που χάρηκα από την αρχή ως το προδιαγεγραμμένο τέλος του. Το επεισόδιο με τα φλάσμπακς: Ευχάριστο, όσο κι αν το έχεις δει χίλιες φορές. Το επεισόδιο με τη διάρρηξη: Γνωστά όλα, αλλά τρομερά διασκεδαστικό. Αναμένουμε την επιστροφή, εκεί είναι το καλό.

2. Οι υπόλοιποι νίντζα

Το ξέρω ότι παίζει να βαρέθηκα να βλέπω μάχες με νίντζα επειδή είδα τα επεισόδια όλα στα καπάκια, αλλά ειλικρινά, όταν κάτι συμβαίνει σε επεισόδιο μετά το επεισόδιο είναι κάτι που το παρατηρείς όσο απλωτά κι αν δεις μια σεζόν.

3. Ο Punisher

Πάντα έβρισκα πως ο Punisher είναι ένας χαρακτήρας εξίσου δύσκολος να γραφτεί καλά όσο, ξερωγώ, ο Σούπερμαν. Από την ανάποδη, ναι, έστω. Ο ένας είναι παντοδύναμος πρόσκοπος κι ο άλλος είναι ένας κατεστραμμένος άντρας που γαζώνει κόσμο, δηλαδή μπορεί εύκολα να γίνει επαναλαμβανόμενος. Με αυτό θέλω να πω ότι ελπίζω το Netflix μην πάει και του κάνει καμιά σόλο σειρά, γιατί θα γίνει βαρετή πολύ γρήγορα. Σε κάθε περίπτωση, ο Γκαρθ Ένις έχει γράψει μερικά σαρδόνια, απολαυστικά διαμάντια με τον χαρακτήρα και θα χαρώ να τον ξαναδώ, ειδικά τώρα που ξεφορτωθήκαμε το origin story του.

Μου άρεσε ο Τζον Μπέρνθαλ στο ρόλο, κι επίσης να πούμε πως ο τύπος με το που έφυγε από το “Walking Dead” πρέπει να έχει τσιμπήσει τον καλύτερο ατζέντη στην πιάτσα. “Wolf of Wall Street”! “Sicario!” “Show Me a Hero”! Μπράβο φίλε, πάντα τέτοια. Από εκεί και μετά, βαρέθηκα τη ζωή μου στον μονόλογο του 4ου επεισοδίου, ο Φρανκ έλεγε επί 6 λεπτά πράγματα που η σειρά όφειλε να δείξει με κάποιο τρόπο, γενικά η σεζόν δεν ήταν τρομερά καλογραμμένη.

Μου άρεσε πολύ η συνάντησή του με τον Γουίλσον Φισκ (θα επανέλθω), και νομίζω πως η σκηνή στο διάδρομο της φυλακής που σκοτώνει το μισό cell block και στο τέλος ξαπλώνει στο ματωμένο πρόσωπο, είναι με διαφορά η καλύτερη σκηνή δράσης της σεζόν. Το δικαστικό μέρος ήταν κακοφτιαγμένο, όμως μου άρεσε το πώς αναπτύχθηκε με προσοχή η σχέση του Φρανκ με την Κάρεν Πέιτζ. Η σκηνή στο 12ο επεισόδιο που ουσιαστικά γεννιέται ως Punisher είναι δυνατή, έστω κι αν στο τελευταίο δεν έχει τίποτα να κάνει κι απλά πυροβολάει από μακριά για μισό λεπτό.

Όταν τον ξαναδούμε θα ήθελα να τον περιβάλει μια μεγαλύτερη συναίσθηση της ακρότητας της ύπαρξής του, όπως ας πούμε συνέβαινε πέρσι με τον larger than life Φισκ, ο οποίος ενώ ήταν απόλυτα σοβαρός, ταυτόχρονα ήταν και πολύ fun.

4. Το υποχρεωτικό μονοπλάνο

Πότε πέρασε η σχετική νομοθεσία; Την έχασα. Τελοσπάντων, επειδή ανέφερα ότι η σκηνή στη φυλακή ήταν η αγαπημένη μου σκηνή δράσης της σεζόν. Όχι, δεν ξέχασα το ψευδο-μονοπλάνο του 3ου επεισοδίου. Πολύ εντυπωσιακό, και χαριτωμένη πινελιά το κατέβασμα των ορόφων, αλλά νισάφι με τα σώνει και καλά μονοπλάνα.

5. Ροζάριο Ντώσον

Κάπως στεναχωριέμαι να τη βλέπω σε αυτό το ρόλο. Είναι φοβερή και απλά την έχουν να κάνει 4-5 σκηνές το χρόνο; Πολύ κρίμα. Και το στόρι της παραίτησης της Κλερ από το νοσοκομείο, φουλ τεμπέλικο.

6. Η επιστροφή του Φισκ

Όταν στο τέλος του 8ου επεισοδίου είδα τον Φισκ κάτω από εκείνη τη μπάρα ειλικρινά πανηγύρισα. Ο villain της 1ης σεζόν ήταν και παραμένει ό,τι καλύτερο έχει κάνει η σειρά, είναι περίπλοκος, είναι ανώριμος, είναι τρομακτικός, είναι επιβλητικός, είναι τραγικός, είναι απολαυστικός, τι άλλο να ζητήσεις από έναν χαρακτήρα (κακού); Το επεισόδιο που τον τοποθετεί σε θέση ισχύος μες στη φυλακή ήταν το αγαπημένο μου της σεζόν, και ο Βίνσεντ Ντ’Ονόφριο έμοιαζε κι αυτός να ανυπομονεί να παίξει κι άλλο με τον χαρακτήρα. Το κάνει εκπληκτικά και ειλικρινά ελπίζω του χρόνου να τον δούμε να επιστρέφει full time. Η σειρά είναι εμφανώς μικρότερη χωρίς αυτόν.

7. Οι νέοι showrunners

Για μια πετυχημένη σειρά που αριθμεί μόλις 26 επεισόδια, το “Daredevil” έχει μαζέψει μπόλικο δράμα στο παρασκήνιο. Τη σειρά δημιούργησε ο Ντρού Γκόνταρντ (“Buffy”, “Cabin in the Woods”) αλλά μετά τα πρώτα επεισόδια έφυγε για να πάει να ασχοληθεί με το φαλιρισμένο Σπάιντερμαν franchise της Sony. Θλίψη, αλλά ας μη σταθούμε εκεί. Η ουσία είναι ότι ένας πολύ ταλαντούχος σεναριογράφος έφυγε. Χρέη showrunner ανέλαβε ο Στίβεν ΝτεΝάιτ (“Buffy”, δημιουργός του “Spartacus”) ο οποίος δεν έχει και τη μεγαλύτερη χάρη ως σεναριογράφος αλλά έχει πολλές αρετές. Νομίζω δεν είναι τυχαίο που το πρώτο μισό της σεζόν ήταν καλύτερο από το δεύτερο, αλλά τελοσπάντων, παρέμεινε μέχρι τέλους καλό. Και το επεισόδιο με την ιστορία του Γουίλσον Φισκ είναι το καλύτερο όλης της σειράς.

Όμως ο ΝτεΝάιτ έφυγε και showrunners ανέλαβαν από κοινού οι Νταγκ Πίτρι (“Buffy”, “CSI”) και Μάρκο Ραμίρεζ (“Sons of Anarchy”, “DaVinci’s Demons”) που πέρσι έγραφαν για τη σειρά. Το ότι πήραν προαγωγοί περσινοί σεναριογράφοι είναι καλό γιατί υπάρχει σαφής αισθητική συνέχεια, μοιάζει όντως ίδια σειρά. Αλλά το επίπεδο γραψίματος είναι ένα επίπεδο πιο κάτω, νομίζω. Αρκετές απροσεξίες και αρκετά επαναλαμβανόμενα μοτίβα, είτε είναι ο Punisher κι ο Ματ Μέρντοκ που διαφωνούν για το αν λειτουργεί το σύστημα, είτε ο Ματ κι η Ηλέκτρα που αναζητούν την ηθική του ήρωα. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπα ζητήματα αυτά για (υπερ)ηρωικές σειρές, και η προσέγγισή τους δεν έφερε κάτι καινούριο.

8. Ο Σκοτ Γκλεν

Ο Γκλεν, δηλαδή ο ηθοποιός που παίζει τον Στικ, είναι 75 χρονών και τον βλέπεις ακόμα σε σκηνές με νίντζα μάχες να είναι πιο πειστικός από τους περισσότερους. Φοβερός. Γενικά ο Στικ μου φάνηκε πολύ πιο ενδιαφέρων από την υπόλοιπη Hand, που ήταν βασικά κάτι σαν τους εξωγήινους στο “Avengers” απλά με λιγότερο φωτισμό.

9. Το δικηγορικό γραφζζζζζζζζζζζ

Όποτε η δράση μεταφερόταν στα γραφεία του δικηγορικού γραφείου έκανα αγώνα για να συνεχίσω να δίνω σημασία. Όλη η πλοκή με τη Ρέγιες, ο Φόγκι που δεν εμπιστευόταν τον Ματ, η δίκη-φάρσα του Punisher, η αγωνία τι θα απογίνει το γραφείο. Κλείστε το να τελειώνουμε. Όποιος θέλει βοήθεια θα πάει να βρει την Τζέσικα Τζόουνς.

10. Η Κάρεν ρεπόρτερ

Όπως έγραψα και πιο πάνω μου άρεσε η σχέση που αναπτύχθηκε ανάμεσα στην Κάρεν και τον Φρανκ, και γενικότερα αν η σταδιακή της μετάβαση σε ρεπόρτερ έδειξε κάτι, είναι πως μια τέτοια σειρά πραγματικά χρειάζεται εκείνο τον ένα χαρακτήρα που απλά ψαχουλεύει και ανακαλύπτει πράγματα. Καλή σταδιοδρομία να της ευχηθούμε.

Αν και πάνω σε αυτό, μια επιπλέον παρατήρηση. Δεν έχει πλάκα πώς προσπαθεί η σειρά να κάνει τα πάντα πιο παλιομοδίτικα για να ταιριάζουν στην αισθητική των διάσημων Daredevil κόμικς που διασκευάζει; Μέχρι και “το συμβάν μας χάλασε όλους τους υπολογιστές οπότε θα πρέπει να ψάξεις το αρχείο μας με τα χέρια!” ακούσαμε, απλώς για να δούμε την Κάρεν να ξεφυλλίζει μία προς μία παλιές εφημερίδες. Στο τέλος της σεζόν γράφει ένα κείμενο σε… τι είναι αυτό που χρησιμοποιεί; Word; Text document; Τελοσπάντων, είναι κάτι στο desktop της, λες και δεν έχει εφευρεθεί ίντερνετ.

Από την 1η σεζόν ήταν εμφανής αυτή η ρετρό τάση και ειλικρινά δεν έχω αποφασίσει αν είναι άποψη ή τεμπελιά. Πέρσι ας πούμε, η σειρά ξεκαθάρισε πώς η καταστροφή της Νέας Υόρκης στο “Avengers” ουσιαστικά γύρισε την πόλη πίσω στις εποχές πριν το gentrification, απλώς ώστε το σκηνικό να ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις παραδοσιακές μας ιδέες περί νουάρ, όπως και τα αντίστοιχα Daredevil κόμικς. Η “Jessica Jones”, για παράδειγμα, που ζει στις ίδιες γειτονιές, είναι μια σειρά που μοιάζει ένα τσικ πιο σύγχρονη. Όπως και νά’χει- τίποτα που να πειράζει, στα αλήθεια, απλά μια επιλογή αφηγηηματικού πλαισίου που παρουσιάζει ενδιαφέρον.

11. Περί ερωτικών τριγώνων

Kill me now.

Αν και μου άρεσε πολύ η σκηνή του Ματ και της Κάρεν στη βροχή, όταν φιλιούνται.

12. Ο Ματ Μέρντοκ!

Α ναι, κάτι ξεχάσαμε! Ο Ματ. Ο Ματ…

Ναι. Κοιτάχτε, έβρισκα ενδιαφέρον το πώς εξρεύνησαν πέρσι τις ενοχές του, αλλά σε γενικές γραμμές θεωρώ πως ο ίδιος ο Ματ Μέρντοκ είναι από τα λιγότερο ενδιαφέροντα κομμάτια της σειράς του. Καθορίζεται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό από το ποιον έχει απέναντί του και τι κάνει, τι πρεσβεύει εκείνος. Και πάλι, νομίζω δεν είναι τυχαίο ότι στο αγαπημένο μου επεισόδιο της σεζόν (φυλακή! Punisher! Γουίλσον Φισκ!) ο Ματ είναι πρακτικά περαστικός.

13. Και μετά

Είχε ενδιαφέρον η δομή της σεζόν: Μια 4άδα επεισοδίων η εισαγωγή του Punisher, μια 4άδα της Ηλέκτρας, και μετά στο τελευταίο ⅓ είχαμε την Πολλή Τη Δράση με παράληλη κορύφωση των δύο αυτών origin stories. Δεν πιστεύω πως σε αυτό το τελευταίο κομμάτι της σεζόν έδεσαν οι διαφορετικές ιστορίες τόσο αρμονικά, όμως μας αφήνει σε ένα πολύ καλό σημείο για τη συνέχεια: Η σειρά έχει κάνει λίγο-πολύ αποτελεσματικά την πλήρη εισαγωγή του Kingpin, της Ηλέκτρα και του Punisher. Όταν αρχίσουν να επιστρέφουν θα γίνει χαμός- αρκεί η σειρά να επιτρέψει στον εαυτό της και ένα ελαφρύ χαλάρωμα κιόλας. (O Punisher μπορεί να φύγει και σε δική του σειρά, φυσικά.)

Δεν ξέρω πώς θα ταιριάξουν όλα αυτά με το πλάνο για τους Defenders ωστόσο. Το “Luke Cage” έρχεται, και η “Jessica Jones” θα έχει 2η σεζόν, την ώρα που ο “Iron Fist” μοιάζει να σέρνεται κάπως. Σε κάθε περίπτωση, θα στοιχημάτιζα πως θα δούμε 3η σεζόν “Daredevil” πριν το όποιο team-up, ειδικά με δεδομένο το μεγάλο cliffhanger. Στην οποία περίπτωση θα περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον για το ποιος από όλους τους ως τώρα villains πρόκειται να επιστρέψει - ή αν θα έρθει πάλι κάποιος καινούριος, όπως ας πούμε ο Bullseye.

Όσο για το “Defenders”, o Φόγκι βρίσκεται ήδη στη φίρμα της Τζέσικα Τζόουνς, και η όλη ιστορία με τη Hand μοιάζει σαν κάτι με το οποίο θα χρειαστούν παραπάνω από ένας ήρωες.

Για αρχή πάντως, ας περιμένουμε απλά την ανακοίνωση πως η 3η σεζόν όντως θα υπάρξει. Όχι πως έχουμε κάποια αμφιβολία φυσικά.

*Η 2η σεζόν του “Daredevil” στρημάρει στο Netflix.

ADVERTISING
  • top stories

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ