<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Γελάμε. Πραγματικά. Με το Cineλθετε!

Ατζαράκης και Ζάμπρας κάνουν πλακίτσα. Σε εμάς, στην ελληνική τηλεόραση, σε όλους. Και επιτέλους έχουμε μία εκπομπή να παρακολουθούμε.

"Δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από τις γενικεύσεις". Είπε κάνοντας μια γενίκευση. Καταλαβαίνεις, όμως, τι λέω. Από μικρός είχα αυτό το κόλλημα... Με τι θράσος μπορεί να λέει κάποιος ότι "αυτό είναι το χειρότερο σουτ που έχει γίνει ποτέ", χωρίς α) να έχει δει όλα τα σουτ β) να έχει κάτσει να βάλει σε σειρά τα χειρότερα σουτ που έχει δει από το κακό στο επίπεδο Τσακ Χέιζ. Δεν μπορούμε να λέμε ό,τι και ό,τι, κύριε.

Το κόλλημα, βέβαια, έγινε αρκετά σοβαρό με την πάροδο των χρονών και το αποτέλεσμα ήταν να "καούν" αρκετές ανθρωποώρες στο να σκέφτομαι ανούσια πράγματα, όπως για παράδειγμα το ποιο είναι το χειρότερο ανδρικό όνομα. Το έκανα όμως επαγγελματικά. Θα μπορούσα απλά να αραδιάσω ονόματα που τελειώνουν σε "ας" (πχ Βρασίδας), αλλά θα ήταν αφελές από μέρους μου. Τελικά μετά από ώριμη σκέψη κατέληξα ότι είναι το Χρόνης και το Ευτύχης, επειδή ακριβώς δεν μπορείς να το σώσεις με τίποτα (το "Άκης" δεν πιάνεται). Μαλάκα με έχουν πει πολλοί. Αυθαίρετο, όμως, κανείς.

Ότι κάνεις, κάν' το σωστά. Έτσι δεν λένε; Οπότε άσε τις γενικεύσεις κατά μέρους, όπως για παράδειγμα το ότι "η ελληνική τηλεόραση δεν βλέπεται". Συμφωνώ ότι τα προγράμματα που παίζονται τα τελευταία χρόνια δεν θα αποτελούν σταθμό στην πολιτιστική ιστορία τούτου του τόπου, αλλά το να γενικεύουμε τη φάση, είναι τόσο λάθος όσο και οι μελιτζάνες.

Προσφάτως, Σάββατο ήταν θαρρώ, πήρα το ένα από τα τρία κοντρόλ που βρίσκονται στο τραπεζάκι (αν όντως χειροτερεύει η τηλεόραση γιατί αυξάνονται τα κοντρόλ; Θα μου απαντήσει κάποιος υπεύθυνος;) και έπεσα πάνω στην εκπομπή "Cine-λθετε" στον ΣΚΑΪ, μια εκπομπή για το σινεμά, που είναι τόσο σχετική με το σινεμά, όσο σχετικές είναι οι εισαγωγές των κειμένων μου με το θέμα. Λίγο. Είναι περισσότερο μια χιουμοριστική εκπομπή που λατρεύει τα λογοπαίγνια και που πιάνει τα κλισέ από τη μύτη μέχρι να σκάσουν. Όπως λένε και οι ίδιοι "μια εκπομπή μαγειρικής, αλλά για το σινεμά". Η απόδειξη ότι γίνονται ακόμη καλές (και διαφορετικές) δουλειές στην TV και ένας ακόμη σοβαρός λόγος κάθε φορά που κάποιος λέει "εγώ δεν έχω τηλεόραση σπίτι μου" να παίρνουμε έναν χίψτερ και να του κάνουμε σαπουνάκι στην πλατεία Συντάγματος, την πιο mainstream πλατεία της Ελλάδος.

Promo cineλθετε
 

Πόσο πλάκα έχει; Τόσο που κοιμήθηκα στις πέντε βλέποντας σχετικά βιντεάκια στο YouTube και το επόμενο μεσημέρι προσπαθούσα να αφηγηθώ τα σκετσάκια στον Τζίμι, ξέρεις αυτή την άβολη διαδικασία που γουστάρεις κάτι που έχει δει μόνο εσύ και πρήζεις τον άλλον που δεν έχει ιδέα και προσπαθεί να καταλάβει αλλά βαριέται κιόλας και καταλήγεις να γελάς μόνος σου; Αυτές τις συζητήσεις που συνήθως καταλήγουν με τη φράση "έπρεπε να 'σουν εκεί για να καταλάβεις", ενώ θα έπρεπε κανονικά τελειώνουν με το "πραγματικά οι αφηγητικές μου ικανότητες θέλουν πολλή δουλειά".

Τελικά καταλήξαμε με τον Τζίμι ότι τόσο πολύ χιούμορ εκεί έξω, σε σημείο που θα ήθελα να το κάνω σαν δουλειά. Όχι να γράφω, ή να φτιάχνω χιομουριστικά βιντεάκια. Θα ήθελα το επάγγελμα μου να ήταν να βλέπω όλη μέρα τέτοια βιντεάκια (όπως celebrity jeoperdy) και τέτοιες σελίδες.

Τι εννοείς αυτή είναι η δουλειά μου;

Τι εννοείς ότι έπρεπε να 'σουν εκεί για να καταλάβεις;

Δες το σκετσάκι που έκαναν στο Cine-λθετε για το 287ο Ρόκι και θα καταλάβεις:

Ρόκι

(Παρένθεση: Πολύ καλό, αλλά τον Ρόκι δεν θα τον ξαναπιάσεις στο στόμα σου. Τον Ρόκι).

Την εκπομπή, λοιπόν, παρουσιάζει ο Διονύσης Ατζαράκης, που τη γράφει κιόλας, μαζί με τον Θωμά Ζάμπρα. Τους οποίους μπορεί να τους έχεις διαβάσει από την προηγούμενη πρόταση (σόρι έπρεπε, για να μπαίνετε στο κλίμα), τους οποίους μπορεί να τους έχετε διαβάσει από το αφιέρωμα του Oneman.gr στη νέα γενιά του Stand Up στην Ελλάδα. Ο Ατζαράκης που κάνει την παρουσίαση έχει πολλή πλάκα, έστω κι αν τονίζει υπερβολικά κάθε συλλαβή, κάθε λέξης (άσχετο) σε βαθμό κακουργήματος. Το ίδιο και ο Θωμάς Ζάμπρας, που αφενός μου θυμίζει έναν παλιό μου συμμαθητή τον Φοίβο κι αφετέρου προσθέτει το αλατοπίπεδο, καθώς το όλο στυλ της εκπομπής δεν είναι λέμε κάτι αστείο και γελάμε δυνατά για να καταλάβεις ότι είναι αστείο, αλλά έχουν μια πιο λουισικεϊκή προσέγγιση στο όλο ζήτημα. Η ανεκφραστικότητα του Θωμά Ζάμπρα, είναι η προσωποποίηση του ύφους και του χιούμορ που βγάζει το Cine-λθετε.

Cine-λθετε

Μερικά αστειάκια είναι συνωμοτικά., άλλα είναι ξενόφερτα, αλλά αυτό δεν μας ενοχλεί καθόλου. Ακριβώς γιατί είναι Α Σ Τ Ε Ι Α. Το μοντάζ είναι εξαιρετικό και μέρος της όλης πλάκας, αν και περισσότερο από όλα μου αρέσει το commitment που κάνουν, η συνεχής δηλαδή περιστροφή γύρω από ένα θέμα, όπως για παράδειγμα οι αναφορές στους χορηγούς της εκπομπής, το τρίπτυχο Φασμπέντερ - Στιβ Τζομπς - καρέκλα, το όλο σκετσάκι του Άρχοντα Δαχτυλιδιών με τον Σαμ που περπάτησε 15.000 χιλιόμετρα και δεν έχασε ούτε γραμμάριο ή το επικό φινάλε με τους τίτλους τέλους του Ρετιρέ.

Γιατί; Γιατί μπορούν.

Η εκπομπή που (συγ)κίνησε την περιέργεια και η περιέργεια με δάκρυα στα μάτια άρχισε να πατάει το ένα βιντεάκι στο YouTube μετά το άλλο, για να ανακαλύψω πραγματικούς θησαυρούς όπως το "Φαινόμενο Μπάτμαν" ή το "φαινόμενο χίψτερ".

Φαινόμενο μπάτμαν
 

Χαχαχα... "Μπάτμαν πιάσε μια από την άλλη"... Χαχαχαχα

Φαινόμενο dubmash
 

Αλλά και το "Φαινόμενο dubmash" που συνοψίζει την όλη φιλοσοφία τους. "Πάντα πίστευα πως είσαι ένας τρελός μπάσταρδος, αλλά δεν περίμενα ποτέ η τρελή μπασταρδοσύνη σου να φτάσει ως εδώ".

Φανταστικό.

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ