<img height="1" width="1" style="display:none" src="https://www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Η νέα σεζόν του ‘True Detective’ είναι αγνό L.A. noir

Όσα είδαμε στην πρεμιέρα του 2ου κύκλου της πολυαναμενόμενης αστυνομικής σειράς, με τους Κόλιν Φάρελ και Ρέιτσελ ΜακΆνταμς.

Το νέο “True Detective” ανοίγει με μια ακολουθία νωχελικών πλάνων που πασχίζουν να εστιάσουν σε αυτό που δείχνουν. Μια ματωμένη ανατολή. Ένα εγκαταλειμμένο οικόπεδο με το ίχνος μια πινακίδας που αναγράφει κάτι περί μόλυνσης. Και τελικά, ένα πρόσωπο, παντελώς κενό συναισθημάτων. Είναι ο Ρέι Βελκόρο του Κόλιν Φάρελ που στέλνει τον γιο του σχολείο και τον κοιτάει σα να μην ξέρει πώς να τον κοιτάξει. Η κάμερα, υπό μία έννοια, ακόμα και τώρα προσπαθεί να εστιάσει.

Η 2η σεζόν του “True Detective” δεν κρύβει κάποιο πολύ προφανές μυστήριο, ούτε δείχνει διάθεση να υπονοήσει προς την ύπαρξη κάποιου μέσα από τη χρήση μεταφυσικών αναφορών. Το μυστήριο εδώ, γίνεται σαφές από την πρώτη στιγμή, είναι τι κρύβεται πίσω από αυτό που βλέπεις. Ούτε κίτρινοι βασιλιάδες, ούτε μεταπήδηση στο χρόνο, από το ένα άλυτο έγκλημα στο άλλο. Το κάναμε το παγανιστικό, το american gothic, το buddy cop. Από την πρώτη στιγμή, η νέα αυτή ιστορία είναι εμφανές πως θέλει να επιχειρήσει κάτι διαφορετικό.

“This is Chinatown,” θα μπορούσε να μας γράφει ο Νικ Πιζολάτο, δημιουργός της σειράς και αποκλειστικός συγγραφέας κάθε επεισοδίου.

 

Κάθε Δευτέρα βράδυ στις 22.00 μέσα από τα κανάλια Novacinema προβάλλονται τα καινούρια επεισόδια της σειράς σε prime time, καθώς και στις 4 τα χαράματα ταυτόχρονα με την πρεμιέρα στην Αμερική και το ΗΒΟ.

Ακολουθούν περιγραφές και spoilers για το πρώτο επεισόδιο του κύκλου.

***

Τα πρόσωπα είναι αυτή τη φορά περισσότερα και μοιάζουν να περιστρέφονται γύρω από μια κεντρική, τύπου Kingpin φιγούρα του ας-μην-το-λέμε εγκλήματος. Ο Φρανκ Σέμιον του Βινς Βον είναι ξεκάθαρα ένας πάλαι ποτέ φουλ μαφιόζος που σταδιακά μεταπήδησε σε πιο φαινομενικά νομοταγή φάση, κάνοντας νόμιμες δουλειές με την πόλη, αλλά διατηρώντας επαφές με τον κύκλο που είχε ως μαφιόζος. Βρισκόμαστε στην μη υπαρκτή πόλη Βίντσι της Καλιφόρνια, που θα μπορούσε να είναι κάθε κομμάτι της Καλιφόρνια που έχει περάσει από την κάμερα του Ντέιβιντ Λιντς.

Ο τεχνοκράτης Μπεν Κάσπερ είναι ένας από τους συνεργάτες του Σέμιον και εξαφανίζεται ξαφνικά, μια μέρα πριν την παρουσίαση μιας σιδηροδρομικής γραμμής. Ο Σέμιον προχωρά μόνος του, έχοντας την ίδια στιγμή έγνοια πώς θα καλύψει τα νώρα του από την πλευρά των παράνομων δοσοληψιών του, όταν στην τοπική εφημερίδα εμφανίζεται ένα ρεπορτάζ με διάθεση να βουτήξει βαθιά στην τοπική διαφθορά. “Δεν αναφέρεσαι μέσα,” του λέει ένα πρωτοπαλίκαρο, κι ο Σέμιον μόνο που δεν του δαγκώνει την καρωτίδα. Είναι ένας άνθρωπος που μοιάζει να έχει απόλυτο έλεγχο των γύρω του και του εαυτού του, προσέχει και έχει. Φιλοσοφία του είναι πως “δεν πρέπει ποτέ να κάνεις τίποτα από πείνα, ούτε καν όταν τρως”.

Ο Βινς Βον, και δεν είναι τυχαίο που έχουμε ήδη αφιερώσει 2 παραγράφους στον χαρακτήρα του, είναι τρομερός. Προσωπικά ποτέ δεν τον χώνεψα ως κωμικό. Δεν έβρισκα τίποτα αστείο ποτέ πάνω τυ. Αντιθέτως πάντα μου έβγαζε μια υποψία παρακμής. Όχι της παρακμής λόγω εγκατάλειψης, της άλλης της παρακμής, της εξουσίας, ενός ανθρώπου δηλαδή που έχει ζήσει, έχει απολαύσει, και το έχει κάνει τόσο πολύ που πλέον δεν έχει τη διάθεση να απολαύσει. Αυτός είναι ο Φρανκ Σέμιον. Έχει βάλει την παράνομη αυτοκρατορία του σε έναν νομοταγούς περιβλήματος αυτόματο πιλότο, και πηγαίνει. Κοντρολάρει, ελέγχει. Δεν κάνει τίποτα από απόγνωση ή από πείνα- ούτε καν το ίδιο το φαγητό.

 

Γύρω του, σταδιακά, συγκεντρώνονται οι τρεις, θεωρητικά, ήρωες της ιστορίας.

Η Αντιγόνη Μπεζερίδη (ναι, ναι) είναι ντετέκτιβ, όχι στο Βίντσι αλλά στη Βεντούρα. Πατέρας της είναι ένας new age γκουρού (ο αγαπημένος Ντέιβιντ Μορς στο ρόλο) κι αδερφή της είναι η Αθηνά, την οποία γνωρίζουμε στη διάρκεια μιας εφόδου της αστυνομίας σε ένα υποπτευόμενο ως κύκλωμα πορνείας που τελικά καταλήγει να είναι μαι νόμιμη επιχείρηση webcam πορνογραφίας. Σαν τις επιχειρήσεις του Σέμιον, έτσι κι εδώ το παιχνίδι ανάμεσα στο φαίνεσθαι και το είναι επανέρχεται ως μοτίβο.

Η Αντιγόνη (‘Άνι’), ερμηνευμένη από μια Ρέιτσελ ΜακΆνταμς που κάνει μπόλικο κόπο για να βγάζει συνεχώς φωνή-γρύλισμα, φαίνεται πως έχει επιλέξει την αστυνομία ως καριέρα τουλάχιστον εν μέρει χάρη σε αντίδραση προς τον πατέρα της και τις επιλογές του. Στο μεταξύ η αδερφή της υπερασπίζεται την επιλογή της να εκφράζεται καλλιτεχνικά μέσω του γυμνού. Υπάρχει τρομερή ένταση και προφανέστατα άπειρα πράγματα που δε γνωρίζουμε για αυτή την οικογένεια και το πώς είναι τόσο δυσλειτουργική, στα όρια του εχθρικού, η σχέση τους.

Έπειτα, έχουμε τον Πολ Γούντρο, δηλαδή τον Τέιλορ Κιτς, δηλαδή τον Τιμ Ρίγκινς της καρδιάς μας, έναν βετεράνο που τώρα δουλεύει στην τροχαία και έχει μια πολύ ενθουσιώδη με την πάρτη του κοπέλα, όμως κάτι κάτι κάτι μοιάζει να λείπει. Κάτι δεν είναι εκεί. Όπως και οι ιστορίες των άλλων μας ηρώων, έτσι και του Γούντρο παρουσάζει κενά. Όταν γδύνεται σε μια σκηνή, παρατηρούμε πως το σώμα του είναι γεμάτο ουλές, που όπως λέει δεν είναι από όταν υπηρετούσε. Άρα από πού είναι; Τι δαίμονες κουβαλάει κι αυτός;

 

Τον γνωρίζουμε σε μια σκηνή εν ώρα καθήκοντος, όταν σταματά μια κοπέλα για DUI κι εκείνη του προτείνει να πάνε σπίτι της ώστε να την αφήσει. Στην αμέσως επόμενη σκηνή τον βλέπουμε να απαλάσσεται προσωρινά των καθηκόντων του, δίχως ποτέ να μάθουμε τι ακριβώς συνέβη κι αν οι κατηγορίες ευσταθούν. Βλέπουμε έναν άντρα που στάζει μελαγχολία από το κάθε του βλέμμα, που τη νύχτα καβαλάει τη μηχανή του και τη γκαζώνει επικίνδυνα για να ξεδώσει. Δεν είναι, πώς το λένε, δεν είναι όλος εκεί, έχει ελλείψεις και κενά, και μας είναι ένα απόλυτο ερωτηματικό. Φαίνεται πως είναι ένας τίμιος, εργατικός βετεράνος- το τι βρίσκεται από κάτω είναι μια άλλη ιστορία.

Τέλος, πάμε στην αρχή.

Ο Ρέι Βέλκορο είναι κατεστραμένος ντετέκτιβ της αρχής που γρήγορα μαθαίνουμε πως έχει λόγο να είναι κατεστραμμένος: Πριν χρόνια η γυναίκα του βιάστηκε και, όπως μαθαίνουμε τη διάρκεια μιας συνέντευξης με δικηγόρο, δεν ξέρει (δεν θέλει δηλαδή να ξέρει) αν το παιδί του είναι δικό του ή αποτέλεσμα του βιασμού. Φυσικά χώρισε και ζει πλέον μακριά από την οικογένειά του. Στην ερώτηση αν πιάσανε ποτέ τον βιαστή, η κάμερα τον πλησιάζει (η κάμερα διαρκώς, για όλο το επεισόδιο, πλησιάζει, εστιάζει, ζουμάρει, αναζητά), η μουσική γίνεται έντονη. Απότομα σταματά κι εκείνος δηλώνει “όχι, δεν τον έπιασαν ποτέ”.

Ξέρουμε κατευθείαν πως η αστυνομία μπορεί να μην τον έπιασε, ο Ρέι όμως τον έπιασε κι όχι μόνο. Γρήγορα μαθαίνουμε πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα: Ο Φρανκ του παρέδωσε την ταυτότητα του βιαστή και έκτοτε ο Ρέι είναι στο τσεπάκι του, δουλεύοντας ως δεξί παράνομο χέρι του Σέμιον. Μάλιστα, αργότερα στο επεισόδιο, ο Ρέι στέλνει τον Φρανκ να απειλήσει τον δημοσιογράφο που απειλεί να βγάλει τα άπλυτά του στη φόρα.

 

“Κάποιες φορές, δεν είναι όλοι στην ίδια πλευρά, είναι απλώς δουλειές, αλλά αυτό… γάμα το,” λέει ο Φρανκ στο φλάσμπακ πριν παραδώσει στον Ρέι την ταυτότητα του βιαστή, υπογραμμίζοντας ουσιαστικά ένα κυρίαρχο μοτίβο του επεισοδίου και, υποθέτουμε, της σεζόν: Τις διαφορετικές διαδρομές διαφορετικών ανθρώπων που διασταυρώνονται με ανεξέλεγκτους τρόπους. Ο Ρέι κι ο Φρανκ δεν είναι στην ίδια πλευρά, μα ξαφνικά είναι, χάρη σε μια τυχαία(;) διακλάδωση της πορείας τους. Αυτό είναι ένα έτσι κι αλλιώς συχνό μοτίβο σε πολλά νουάρ, αλλά εδώ αποκτά κεντρική θέση στην εικονογραφία της ιστορίας.

Σκηνοθέτης αυτή τη φορά, παίρνοντας για τα 2 πρώτα επεισόδια τα ηνία από τον βραβευμένο με Έμμυ Κάρι Φουκουνάγκα, είναι ο Τζάστιν Λιν. Ο Λιν ("Fast Five", "Community", το επερχόμενο "Star Trek") αρπάζει τα μοτίβα του Πιζολάτο και τα ζωντανεύει στα κάδρα του με τρόπο εντυπωσιακό και ονειρικό. Ξέρει πάντοτε πώς να καδράρει ένα βεβαρημένο πρόσωπο που μοιάζει σαν πίνακας έτοιμος να δακρύσει. Αφήνει την κάμερά του να πλησιάζει προς τον στόχο της όχι βιαστικά, ότι πολύ ‘τεχνικά’, όχι απότομα, αλλά λες και κυλάει προς κάποιο αναπόφευκτο σημείο. Και, πάνω απ’όλα, κοιτάζει λεωφόρους, διαδρομές και διακλαδώσεις με λυρισμό και χρωματικές παλέτες που παραπέμπουν στον Μάικλ Μαν, τον κορυφαίο έτσι κι αλλιώς σκηνοθέτη της νυχτερινής-Καλιφόρνια-ως-νουάρ-σκηνικού.

 

Ο Λιν ακολουθεί υπομονετικά του πρωταγωνιστές καθώς διαγράφουν τις πορείες τους μέσα από τους χαοτικούς δρόμους της παραθαλάσσιας Καλιφόρνια, με τρόπο ποτέ αγχώδη και όσο πρέπει ελλειπτικό. Πολλές φορές μοιάζει να γλυστρά από τον έναν στον άλλον. Μια στιγμή θα καδράρει πάνω στον αγνοούμενο Μπεν Κάσπερ στο πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου, την επόμενη στιγμή ο Γούντρο καβαλά τη μηχανή του, και λίγο πριν ο Ρέι το περιπολικό του. Διαφορετικά επίπεδα διαπλοκής συνδέονται σε μια κολασμένη εικονογραφία, και οι πρωταγωνιστές της ιστορίας, σαν πίξελ παγιδευμένα μέσα σε ένα νωχελικό Pacman, οδηγούν προς διαφορετικά σημεία μέχρι, αναπόφευκτα, να συναντηθούν. “Κάποιες φορές δεν είναι όλοι στην ίδια πλευρά.” Αλλά αυτό; Γάμα το.

Στην τελευταία πράξη αυτού του πρώτου, αναγνωριστικού, επεισοδίου ο Γούντρο σε μια νυχτερινή του απόδραση, ανακαλύπτει το πτώμα του Μπεν Κάσπερ. Οι αστυνομικοί, από τις δύο πόλεις, που καταφθάνουν στον τόπο του εγκλήματος, κι οι δύο μετά από μια επίπονη νύχτα γεμάτη αλκοόλ και καταχρήσεις, είναι φυσικά η Άνι κι ο Ρέι. Οι τρεις ήρωες στέκονται σε ημικύκλιο γύρω από το τυφλό, άψυχο κορμί και αφουγκράζονται, κοιτάζουν αναγνωριστικά τους γύρω τους.

Ο Πιζολάτο αυτή τη φορά έχει επιλέξει να αφηγηθεί ένα καθαρό urban νουάρ, με τα φώτα της πόλης να αφήνουν στις σκιές καταχθόνιες πράξεις και συμφέροντα, με διεφθαρμένους πολιτικούς και μπάτσους-υποχείρια, με τοπικά εμπορικά συμφέροντα να εμποδίζουν την κοινωνική ανάπτυξη, με σκυθρωπούς ανθρώπους να ανταλλάζουν υπόγειες απειλές μέσα σε σκοτεινά δωμάτια πνιγμένα στον καπνό, στο αλκοόλ και στις αποχρώσεις του κόκκινου.

 

Η κάμερα του Λιν κάνει μια στροφή καθώς κοιτάζει τους τρεις αστυνομικούς-- καθώς οι τρεις αστυνομικοί κοιτάζονται μεταξύ τους. Ύστερα, επιτέλους, οπισθοχωρεί. Σηκώνεται ψηλά και μας δείχνει την ευρεία εικόνα, πώς όλα βρίσκονται δίπλα, οι δρόμοι, η πόλη, η βιομηχανία, η θάλασσα. Μας αφήνει χώρο. Είναι σα να καθοδήγησε τον έναν στους άλλους, κι εμάς σε όλους τους.

Η 2η σεζόν μοιάζει ήδη εντελώς διαφορετική από την 1η, μα έχει ήδη κερδίσει το ενδιαφέρον μου.

ADVERTISING
  • top stories
  • BEST OF NETWORK

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ