Ο Κωνσταντίνος Φύκας στο MEN 24

Ο Ολυμπιονίκης των Παραολυμπιακών Αγώνων μιλάει στο ΜΕΝ 24 για τη ζωή του μέσα και έξω από την πισίνα (pics & vids)
SHARES
Η ιδέα των Παραολυμπιακών Αγώνων έγινε ευρέως αποδεκτή τα τελευταία χρόνια, σε μια εποχή που το ανθρωπιστικό και ειρηνιστικό κίνημα κατέχει πλέον εξέχουσα θέση στις κοινωνίες του κόσμου. Η κατηγορία όμως των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν ειδικά προβλήματα στην κίνηση, συνεχίζει μέχρι και σήμερα να βρίσκει απέναντί της διαχωριστικές γραμμές και συμπεριφορές, οριοθετημένες άλλες φορές από την άγνοια ή την αμάθεια και άλλες φορές από την ανοησία ή την μικροπρέπεια, αποτελέσματα ενός ιδιότυπου «ρατσισμού» που δυστυχώς επιμένει να δίνει το θλιβερό παρόν του ακόμα και στον 21ο αιώνα.



Πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα, οι απαράδεκτες παράμετροι που ορίζουν την κοινωνική συνείδηση σε μια τραγικά μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, συνεχίζουν να αποτελούν τροχοπέδη στην καθημερινή μάχη των Ατόμων Με Ειδικές Ανάγκες για ίση μεταχείριση τόσο στις ευκαιρίες όσο και στην αντιμετώπιση, κυρίως όμως στον σεβασμό των δικαιωμάτων όλων των πολιτών απέναντι στην ίδια τη ζωή. Τα ΑΜΕΑ πολύ συχνά αποτελούν μια αόριστη σειρά αρχικών που στο άκουσμά τους η «υγιής» κοινωνία αντιδρά με τελείως λάθος τρόπους: οίκτο, συμπόνια, λύπη(ση), μελαγχολία, αλλά και περιφρόνηση, υπεροχή, αδιαφορία.



Το αίσθημα αλληλεγγύης απέναντι στους ανθρώπους που είτε γεννήθηκαν είτε στην πορεία της ζωής τους απέκτησαν κάποια κινητική δυσκολία, αλλά και η πεποίθηση ότι αυτή τους η ιδιαιτερότητα σε τίποτα δεν τους ξεχωρίζει από όλους τους υπόλοιπους, είναι μόνο η αρχή για την κατανόηση και επίλυση των επιπλέον προβλημάτων που η σημερινή κοινωνία συνεχίζει να τους δημιουργεί. Μια κοινωνία που δείχνει να ξεχνάει και κάτι πολύ βασικό. Την αστείρευτη δύναμη – ψυχική και σωματική – που διαθέτουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν, να διεκδικήσουν, να ευαισθητοποιήσουν και να μοιραστούν μαζί μας όσα σε μας φαίνονται αυτονόητα.



Ο Κωνσταντίνος Φύκας γεννήθηκε πριν 29 χρόνια χωρίς δεξί χέρι. Όχι μόνο επιβίωσε σε μια χώρα που το να είσαι ΑΜΕΑ ισοδυναμεί με κατάρα, αλλά διεκδίκησε όσα ήθελε να κερδίσει, κατακτώντας τον σεβασμό, την αναγνώριση, τον θαυμασμό. Το ΜΕΝ 24 συναντήθηκε με τον Κωνσταντίνο ένα πρωινό του περασμένου Δεκεμβρίου στο κολυμβητήριο της Νέας Σμύρνης, εκεί όπου προπονείται καθημερινά με στόχο τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Μιλήσαμε μαζί για τα πρώτα του βήματα, τα εφηβικά χρόνια, τις μεγάλες διοργανώσεις, την Ατλάντα και το πρώτο μετάλλιο, τον θρίαμβο του Σύδνεϋ, την αποθέωση του 2004, την αδικία του Πεκίνου και το όνειρο του Λονδίνου.



Μιλήσαμε όμως και για πολλά άλλα πράγματα που ίσως είναι πιο σημαντικά για κάθε έναν από εμάς, αφού πέρα από τον αθλητή αφορούν τον άνθρωπο. Όταν τελειώσαμε, δεν με ενδιέφερε πλέον τόσο πολύ η συνέντευξη, όσο η γνωριμία με έναν πραγματικό μαχητή. Όχι μόνο της πισίνας, αλλά της ίδιας της ζωής…



Τα πρώτα βήματα



«Γεννήθηκα στις 25 Ιανουαρίου του 1981 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσα, αλλά η καταγωγή του πατέρα μου ήταν από ένα χωριό της Φθιώτιδας, την Μενδενίτσα. Από πολύ μικρή ηλικία οι γονείς μου με ρίξανε στο νερό, επειδή γεννήθηκα με ένα χέρι. Ο παιδίατρός μου τότε, ο κ. Κωνσταντίνου, είχε πει ότι η καλύτερη άσκηση για να μπορέσω να δυναμώσω, ώστε αργότερα να βάλω ένα προσθετικό μέλος, ήταν το κολύμπι.. Έτσι λοιπόν, σε ηλικία 3 ετών με έφερε η μητέρα μου εδώ στο κολυμβητήριο της Νέας Σμύρνης και γράφτηκα στον Μίλωνα. Από την πρώτη επαφή με το νερό είχα αμέσως πλευστικότητα, ο τότε προπονητής μου, Δημήτρης Τεζαλίδης, είχε ξετρελαθεί.



Μεγάλωνα σιγά σιγά, συνέχιζα, έπαιρνα μέρος σε διασυλλογικούς αγώνες με αρτιμελή άτομα πάντα, είχα κάποιες μικρές διακρίσεις, αλλά σε ηλικία 11 ετών άρχισε να ανοίγει η ψαλίδα, γιατί τα παιδιά είχαμε την πρώτη μας σημαντική σωματική ανάπτυξη. Τότε μάθαμε ότι υπήρχε ένας σύλλογος για άτομα με αναπηρία, τα οποία έπαιρναν μέρος σε αγώνες, ότι γίνονταν παγκόσμια πρωταθλήματα, ότι υπήρχε η λεγόμενη Παραολυμπιάδα. Γράφτηκα λοιπόν στους «Αετούς», αφού με σύστησε ο Γιάννης Αλεξάκης – μετέπειτα προπονητής μου – στον Κυριάκο Γριβέα και άρχισα να μπαίνω στον χώρο των ΑΜΕΑ.



Δεν υπήρχαν βέβαια τότε ούτε Ομοσπονδίες ούτε τίποτα, ήταν τα πράγματα πιο απλοποιημένα, όλα υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού. Αυτά συνέβησαν στις αρχές του 1992, που πήρα μέρος και στο πρώτο μου πανελλήνιο πρωτάθλημα. Οι δικές μας κατηγορίες δεν καθορίζονται από την ηλικία (παμπαίδες, παίδες κλπ), αλλά από το είδος της αναπηρίας. Εγώ ανήκω στην κατηγορία S8, επειδή μου λείπει το δεξί άκρο και όπως καταλαβαίνεις, συναγωνιζόμουν με άτομα τα οποία ήταν πολύ μεγαλύτερα σε ηλικία από μένα. Στα 12 χρόνια μου είχα μια διάκριση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα και λίγους μήνες αργότερα πήρα μέρος στο πρώτο μου πανευρωπαϊκό
».



Το πρώτο Ολυμπιακό μετάλλιο



«Την επόμενη χρονιά είχαμε το παγκόσμιο στη Μάλτα, βγήκα 8ος στα 100 μέτρα πρόσθιο, τη μεθεπόμενη χρονιά, το 1995, είχαμε τα παγκόσμια, το πανευρωπαϊκό στη Γαλλία, όπου κατέλαβα την 5η και την 6η θέση και το ’96 ήρθε η μεγάλη στιγμή της Ατλάντα, η πρώτη μου Ολυμπιάδα. Δεν ήταν να πάρω μέρος, θυμάμαι ήμασταν έτοιμοι να πάμε διακοπές με τον πατέρα μου και απλά είχα κάτι αγώνες στο κολυμβητήριο του Ηλυσιακού, όπου σχεδόν πλησίασα το παγκόσμιο ρεκόρ. Χτύπησε το τηλέφωνο την ίδια μέρα το απόγευμα, ήτανε ο συγχωρεμένος ο Κυριάκος ο Γριβέας που είπε στη μητέρα μου, “Χρυσάνθη ετοίμασε το γιό σου, θα λάβει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες”.



Η Ολυμπιάδα σήμαινε καταξίωση, δουλειά, πριμ και αναγνωρισιμότητα για ένα άτομο σε μια κοινωνία που το ’96 η αναπηρία ήταν ακόμα ταμπού. Θυμάμαι έμπαινα στα λεωφορεία και με κοιτούσαν, οι γιαγιάδες έκλαιγαν, διάφοροι μου πρόσφεραν λεφτά. Μια φορά κρατούσα ένα πλαστικό ποτήρι με καφέ και μου έριξαν κέρμα μέσα στον καφέ, έχω περάσει διάφορα τέτοια τραγελαφικά γεγονότα, τα οποία βέβαια τα θυμάσαι μετά και γελάς. Πήγα λοιπόν στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα και έγινα ασημένιος Ολυμπιονίκης, ο νεότερος Έλληνας αθλητής – 15 ετών – που κέρδισε ποτέ μετάλλιο σε Παραολυμπιακούς Αγώνες. Εκεί είναι που άλλαξε η «ταμπέλα» μου και από «το παιδί με το ένα χέρι» ήμουν ξαφνικά ο Ολυμπιονίκης. Στο δρόμο μου έδιναν συγχαρητήρια, υπήρχε πλέον κόσμος που με αναγνώριζε και εμένα αλλά και τα υπόλοιπα παιδιά της αποστολής. Περιττό να πω ότι η κολυμβητική ομάδα στην Ατλάντα ήταν 4 άτομα, ενώ στο Πεκίνο έφτασε να είναι 35 άτομα. Οπότε μιλάμε για μια ραγδαία εξέλιξη του Παραολυμπιακού και του αναπηρικού κινήματος στο χώρο του πρωταθλητισμού
».



Ο θρίαμβος του Σύδνεϋ



«Μετά από εκεί πήραν όλα την πορεία τους. Το 1998 μπήκε στη ζωή μου ο Γιάννης Αλεξάκης – που 7 χρόνια πριν με είχε συστήσει στον Κυριάκο Γριβέα – και ανέλαβε προπονητής μου. Εγώ μέχρι τότε είχα πανευρωπαϊκούς τίτλους, χρυσά μετάλλια σε παγκόσμια, αλλά μου έλειπε το χρυσό στους Ολυμπιακούς και τα παγκόσμια ρεκόρ. Το 1998, μετά από 6 μήνες προπόνησης με τον Αλεξάκη, πήρα μέρος στο Παγκόσμιο της Νέας Ζηλανδίας και κέρδισα τρία χρυσά και δυο ασημένια μετάλλια, ενώ κατέρριψα και 3 παγκόσμια ρεκόρ. Ανάλογη πορεία είχαμε και το ’99 στη Γερμανία, με δυο χρυσά μετάλλια και 4 παγκόσμια ρεκόρ. Όπως καταλαβαίνεις, αυτός ο άνθρωπος έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην καριέρα μου.



Πλέον τα είχα κατακτήσει όλα, το μόνο που έλειπε ήταν το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Και με στόχο το 2000, ξεκίνησε ο «Γολγοθάς». Για 12 μήνες δεν έκανα τίποτα άλλο στη ζωή μου, προπόνηση, φαγητό, ύπνο, ξεκούραση, προπόνηση. Δεν έβγαινα, δεν είχα φίλους, δεν είχα κοπέλα, δεν είχα τίποτα. Ήρθε όμως η μεγάλη δικαίωση στο Σύδνεϋ, με τα δυο χρυσά μετάλλια και τα 4 παγκόσμια ρεκόρ. Επέστρεψα στην Ελλάδα ως ο πιο διακεκριμένος αθλητής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2000. Συνεχίσαμε μετά με τον Γιάννη, πάλι πανελλήνια, πανευρωπαϊκά, παγκόσμια πρωταθλήματα, πολλά μετάλλια, πολλές διακρίσεις, μέχρι που έφτασε η μεγάλη στιγμή της Αθήνας
».



Η αποθέωση της Αθήνας



«Στην Αθήνα με είχε στρεσάρει πολύ ο κόσμος, όλοι ζητούσαν από μένα το χρυσό. Δεν κατάφερα τελικά να ανέβω στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, πήρα δυο ασημένια μετάλλια και έκανα 4 πανευρωπαϊκά ρεκόρ, αλλά οι ζητωκραυγές από τις κερκίδες, το συναίσθημα όλο, δεν το αλλάζω με κανένα άλλο μετάλλιο, ήταν ότι καλύτερο μου έχει συμβεί στη ζωή μου. Το ότι ανέβηκα στις κερκίδες, μου έσκισαν το μαγιό, με κατέβαζαν κάτω οι σεκιούριτι, δεν μπορούσε να ηρεμήσει ένα στάδιο ολόκληρο, οι μέρες που κολυμπούσα ήταν sold out ένα μήνα πριν, το ότι ήταν ο πατέρας μου μέσα στο κολυμβητήριο – που μου λείπει γιατί τον έχασα πριν ενάμιση χρόνο – όλες αυτές οι στιγμές μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες μέσα στο μυαλό μου και δεν τις αλλάζω με τίποτα. Και φυσικά όλα όσα ένιωσα κρατώντας την ελληνική σημαία στην τελετή έναρξης…».







Η αδικία του Πεκίνου



«Είχα κάνει μια δήλωση το 2004 ότι θα αποχωρήσω. Τελικά δε σταμάτησα, είμαι άρρωστος με το νερό, έχω μεγάλη τρέλα. Συνεχίσαμε σε πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο και στο Πεκίνο είχα την πιο άτυχη στιγμή της καριέρας μου. Πέρασα με τον πρώτο χρόνο στον τελικό και με ακύρωσαν λανθασμένα. Δυστυχώς στην κολύμβηση η κάμερα που τους δείξαμε δεν γίνεται δεκτή ως τεκμήριο και απλά βγήκα 8ος στα 100 μέτρα ελεύθερο. Στο 50άρι που πιστεύω ότι θα ήμουν σίγουρα μέσα στην τριάδα και θα γινόμουν μετά τον Πύρρο Δήμα ο δεύτερος Έλληνας αθλητής με μετάλλια σε 4 συνεχόμενες Ολυμπιάδες, δεν τα κατάφερα. Και το ξέρω ότι το «είχα» το μετάλλιο. Εκεί απογοητεύτηκα τελείως, είπα τα παρατάω, αλλά τελικά με την ψυχολογική στήριξη του Γιάννη του Αλεξάκη και τη βοήθεια και τη φρεσκάδα του νέου προπονητή, του Νίκου Γκρέκα, είπαμε να συνεχίσουμε».



Επόμενος στόχος: Λονδίνο 2012



«Είχαμε τους Πανευρωπαϊκούς πριν δυο μήνες, είχαμε πάλι μια άτυχη στιγμή, χτύπησα το γόνατό μου και δεν μπόρεσα να πάω. Παρόλα αυτά είμαι εδώ, συνεχίζω κανονικά την προπόνηση και ο επόμενος στόχος έχει ήδη μπει: είναι η Ολυμπιάδα του Λονδίνου όπου ελπίζω να πάρω το 4ο Ολυμπιακό και μετά μάλλον πιστεύω ότι θα έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου να σταματήσω, αφού θα είμαι 32 ετών. Μιλήσαμε πολύ για πρωταθλητισμό και έτσι πρέπει να είναι, γιατί στο χώρο των ατόμων με αναπηρία, Παραολυμπιάδα σημαίνει ένας πολύ σκληρός ανταγωνισμός και συναγωνισμός, μέσα όμως από όλο αυτό βγαίνει και ένα μήνυμα, ένα νόημα».



Το κράτος



«Να μας βλέπουν τα νέα παιδιά αλλά και οι γονείς που έχουν παιδιά με κινητική αναπηρία, να τα βγάζουν έξω από τα σπίτια τους, να τα βάζουν να ασχολούνται με τον αθλητισμό και που ξέρεις, κάποια μέρα μπορεί να γίνουν και αυτά Ολυμπιονίκες και να καταξιωθούν σε μια χώρα, η οποία δεν ξέρει να φροντίζει όσο πρέπει τους ανθρώπους της, πόσο μάλλον τους αθλητές της και τα παιδιά της. Το κράτος πολλές φορές δεν υπάρχει, αλλά αυτό δεν με αφορά. Εγώ θέλω και νιώθω ότι επιτελώ ένα έργο. Νιώθω ότι προσφέρω στην Ελλάδα και στους Έλληνες, προσφέρω στους απλούς πολίτες ένα παράδειγμα και μια ελπίδα για τα παιδιά τους.



Το κράτος κάνει τη δουλειά του, παίζει ένα καταλυτικό παράγοντα, δεν μπορώ να πω ότι προσωπικά είμαι τελείως απογοητευμένος, γιατί και λεφτά μας έχει δώσει και σε δουλειά μας έχει βάλει, αλλά πάντα υπάρχει το κάτι παραπάνω. Όχι για εμάς τους αθλητές πρωταγωνιστές, αλλά για τους απλούς, ανώνυμους ανθρώπους που έχουν την ανάγκη μέριμνας και φροντίδας. Εγώ πάντως είμαι εδώ και συνεχίζω, το κάνω πρώτα απ’ όλα για μένα, για την οικογένειά μου, τους φίλους μου, και χαίρομαι όταν με προσκαλούν και πηγαίνω σε σχολεία ή μιλάω σε εκδηλώσεις για το Παραολυμπιακό κίνημα. Μέσα μου νιώθω γεμάτος και είμαι ήσυχος με τη συνείδησή μου, γιατί προσπαθώ να προσφέρω έργο, να μορφώσω με τον τρόπο μου τα νέα παιδιά. Μακάρι όταν ήμουν εγώ μικρός, να είχαμε και εμείς ανθρώπους, όχι μόνο αθλητές, που να μας μιλούσαν για όλα αυτά
».



Η κοινωνία και η σύγκριση με το εξωτερικό



«Σίγουρα έχει αλλάξει η νοοτροπία του Έλληνα, η προβολή μας προς τα έξω από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο κόσμος δε μας κοιτάζει πλέον περίεργα στους δρόμους, εντάξει, πάντα υπάρχουν και οι αγράμματοι, οι ανόητοι και οι μικροπρεπείς. Υπάρχει μερικές φορές και ο φθόνος. «Κοίτα τους ανάπηρους. Τους έδωσαν και πριμ…». Σύμφωνοι. Κάντε 6 ώρες προπόνηση κάθε μέρα, παρατήστε φίλους, οικογένεια, διασκέδαση και πάρτε κι εσείς αυτά που παίρνουμε εμείς. Στην Αθήνα, την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, μπορώ να πω ότι ήμαστε κοντά με τα υπόλοιπα κράτη σε ότι αφορά την αντιμετώπιση των ατόμων με αναπηρία από τις εκεί κοινωνίες. Γενικότερα όμως, είμαστε στο δέκα και εκείνοι στο εκατό. Δεν μπορούν να περάσουν τα καροτσάκια στο δρόμο, δεν υπάρχουν αναπηρικές θέσεις, παρκάρουμε όπου βρούμε, δεν υπάρχει σεβασμός ούτε συνείδηση ακόμα.







Δεν πρέπει βέβαια να τα απαιτείς αυτά με κακό τρόπο από τον κόσμο. Υπάρχουν ανάπηροι που βγάζουν κακία στους υπόλοιπους. Πρέπει αυτά τα πράγματα να τα βάλουμε στο μυαλό των ανθρώπων, όχι να τους τα επιβάλλουμε. Πάντως, σίγουρα έχουν βελτιωθεί τα πράγματα. Μένουν όμως πολλά να γίνουν ακόμα. Για παράδειγμα, σε όλες τις καινούργιες πολυκατοικίες θα έπρεπε να υπάρχει μελέτη για μια ράμπα, ώστε ένας φίλος μας με καροτσάκι να μπορεί να έρθει και να πιει έναν καφέ. Οι μεγάλοι είναι συνήθως αγύριστα κεφάλια, αλλά τα νέα παιδιά – με την κατάλληλη ενημέρωση και ευαισθητοποίηση – θα μπορούσαν να καταφέρουν πολλά πράγματα σε θέματα συμπεριφοράς. Και το ίδιο το κράτος δεν θα μπορούσε να βγάλει από το δημοτικό κιόλας, ένα βιβλιαράκι που να ονομάζεται Σεβασμός προς τον Πολίτη;».



Δράμα ή άστρο…



«Είχα τη δυνατότητα να βάλω προσθετικό μέλος. Άλλωστε, αυτός ήταν και ο λόγος που άρχισα το κολύμπι από τόσο μικρός. Όμως εγώ έτσι γεννήθηκα. Χωρίς χέρι. Και δεν θέλησα να βάλω πάνω μου κάτι ξένο. Όπως λέει και ένας φίλος μου: την αναπηρία ή την κάνεις δράμα ή την κάνεις άστρο. Εγώ, με τη βοήθεια της οικογένειάς μου, την έκανα άστρο. Δε με φαντάζομαι με δυο χέρια. Δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορώ να κάνω, οδηγώ ακόμα και μηχανή. Το μότο μου είναι «σκέψου το, ονειρέψου το, πραγματοποίησέ το». Και δεν μιλάω μόνο για τον αθλητισμό. Υπάρχουν Έλληνες με αναπηρία που έχουν διακριθεί και στις τέχνες και στις επιστήμες και στα γράμματα. Όλα όμως αρχίζουν από την παιδεία. Εμένα με βοήθησαν πολύ οι βάσεις και η κουλτούρα σε τέτοια θέματα που πήρα από το σχολείο μου, την Ελληνογερμανική Αγωγή, κυρίως η κα Σάββα και τα παιδιά της, ο Στέλιος και ο Σταύρος, που μου πρόσφεραν δωρεάν φοίτηση για έξι χρόνια και με στήριξαν με κάθε δυνατό τρόπο».



Οι σχέσεις με το άλλο φύλο



«Στη ζωή μου συνάντησα κοπέλες που μου έλεγαν «Κωνσταντίνε είσαι καλό παιδί, είσαι ωραίο παιδί, αλλά…», ξέρεις, δεν μου το έλεγαν κατάμουτρα, αλλά καταλαβαίνεις… Προσωπικά πιστεύω ότι αν διακωμωδήσεις την αναπηρία σου και δείξεις στο άλλο φύλο ότι είσαι κυρίαρχος του παιχνιδιού, μην αφήνοντας σε αυτό το άτομο το περιθώριο να σκεφτεί ότι έχεις ένα χέρι και δεν μπορείς να κάνεις κάτι, μπορώ να σου πω ότι μετά σου τρέφει ακόμα μεγαλύτερη αδυναμία. Όλες οι κοπέλες που είχα στη ζωή μου και ειδικά η Έλενα με την οποία είμαστε τώρα μαζί, πιστεύω ότι με λατρεύουνε. Πως είμαι ανεπανάληπτος, που λέει και ο Τόλης Βοσκόπουλος! Δεν είναι μόνο η φιλική, ερωτική σχέση και η συντροφικότητα, είναι και ο θαυμασμός που νιώθουν, γιατί ακριβώς λειτουργώ σαν όλους τους άλλους ανθρώπους. Βέβαια υπήρξαν και κάποιες άλλες, που θέλησαν να είναι μαζί μου μόνο και μόνο επειδή ήμουν Ολυμπιονίκης. Για να κάνουν τη μόστρα τους και να λένε ότι τα έχουν με τον Φύκα, τον Ολυμπιονίκη. Συμβαίνουν αυτά…».



Χόμπι



«Δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο χόμπι πέραν της μουσικής και των στερεοφωνικών. Μου αρέσει πολύ να ασχολούμαι με την τεχνολογική πλευρά τους. Με τους υπολογιστές δεν τα πάω καθόλου καλά, ούτε και με την τηλεόραση. Είμαι όμως ξετρελαμένος με την καινούργια μου μηχανή, ένα φοβερό τρίτροχο! Μου αρέσουν και τα αυτοκίνητα, γενικά ότι έχει να κάνει με την κίνηση και την ταχύτητα.



Από μουσική ακούω rock. Είμαι κι εγώ λίγο ροκ σα χαρακτήρας και σαν φιλοσοφία. Μεγάλωσα με τους Nirvana, τους Guns ‘n’ Roses και μου αρέσουν πολύ οι Monster Magnet. Αλλά ακούω και τα ελληνικά, πηγαίνω και στα μπουζούκια. Έχω πολλούς φίλους Έλληνες τραγουδιστές, η μεγάλη μου αδυναμία είναι ο Νίκος Κουρκούλης, καλός φίλος είναι και ο Αντώνης Ρέμος. Από ηθοποιούς, έχω φιλαράκι τον Μιχάλη Ιατρόπουλο. Αυτή είναι η αγαπημένη μου τριάδα από το καλλιτεχνικό show biz
».



Ποδόσφαιρο



«Είμαι Παναθηναϊκός. Και φίλος με τα παιδιά. Και ο Μαρίνος και ο Βαγγέλης, όλοι. Δεν πηγαίνω όμως στο γήπεδο. Φοβάμαι. Στο λέω πραγματικά, φοβάμαι. Και το λέω ανοιχτά. Φοβάμαι, γιατί έχω ένα χέρι και αν συμβεί κάτι και φάω κάνα ξύλο, δεν θα μπορώ να κάνω προπόνηση. Δεν πηγαίνω, με παρακαλάνε, με κάνουν χρυσό οι φίλοι μου. Στο μπάσκετ πηγαίνω καμιά φορά, τρέφω και ιδιαίτερη αδυναμία στους κύριους Γιαννακόπουλους και τον κύριο Ομπράντοβιτς. Κάποια στιγμή θα ήθελα να τους γνωρίσω.



Η βία στα γήπεδα; Είμαστε γελοίοι. Είναι γελοίο να μη μπορείς να πας να δεις την ομάδα σου, να πάρεις το παιδί σου, τους φίλους σου, να φας μια πίτσα, να πιεις μια μπύρα και να διασκεδάσεις. Είναι γελοίο να κάθονται στο εξωτερικό στο ένα μέτρο από τον παίκτη και να τον βλέπουν και εδώ να βάζουν κάγκελα 20 μέτρα ψηλά για να μην πεταχτούν φωτοβολίδες. Είναι γελοίο με τόσα εκατομμύρια που πέφτουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο, να μην μπορείς να πας μια Κυριακή στο γήπεδο για να απολαύσεις ένα ωραίο απόγευμα. Δεν ξέρω τι θα γίνει με αυτή την κατάσταση, αλλά δεν την βλέπω να αλλάζει. Από το σχολείο αρχίζουν όλα, το ξαναλέω. Σωστή παιδεία και διαπαιδαγώγηση
».



Η ζωή μετά την πισίνα



«Το μεγαλύτερο δώρο που μου έχει κάνει το ελληνικό κράτος, είναι που με έχει διορισμένο στο Υπουργείο Μεταφορών. Έχω εξασφαλισμένη δηλαδή μια αξιοπρεπή ζωή, όταν με το καλό θα σταματήσω τον πρωταθλητισμό. Με τι θα μου άρεσε να ασχοληθώ μετά την πισίνα; Ίσως, αργότερα, να έφτιαχνα μια dream team από ταλέντα με ανάπηρα παιδιά στην κολύμβηση. Περισσότερο από προπονητής, θα μου άρεσε να γίνω κυνηγός ταλέντων. Να με εμπιστεύονται οι γονείς, να αφήνουν τα παιδιά τους να έρχονται στην πισίνα. Όχι όμως προπονητής, αυτό χρειάζεται ηρεμία και υπομονή. Και εμένα, αν μου τύχαινε μεθαύριο ένας Φύκας, δεν θα τον άντεχα. Με τίποτα!».



Προτερήματα και ελαττώματα



«Το μεγαλύτερο προτέρημά μου; Το πείσμα μου. Που καμιά φορά βέβαια με οδηγεί και σε λανθασμένες αποφάσεις. Πάω κόντρα γενικώς. Ελάττωμα; Τα νεύρα μου. Είμαι πάρα, μα πάρα πολύ οξύθυμος και ανυπόμονος. Όταν μπαίνω μέσα στο νερό, αυτό μετατρέπεται αυτόματα σε προτέρημα. Εκτός πισίνας όμως, πρέπει να το μετριάσω. Σε αυτό το σημείο όμως, θα ήταν καλύτερα να σου μιλήσει για μένα ο προπονητής μου, να σου πει δυο λόγια για τον χαρακτήρα μου».



Ο λόγος στον Νίκο Γκρέκα, προπονητή του Κωνσταντίνου



«Ο Κωνσταντίνος είναι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, έχει πολλά χαρίσματα και – όπως όλοι μας – κάποια ελαττώματα. Είναι εκδηλωτικός, αυθόρμητος και ενθουσιώδης και χρειάζεται κάποιον δίπλα του να τον μαζεύει και να τον ηρεμεί. Το καλό είναι ότι ξεσπάει μέσα στην κούρσα, αυτό είναι και το μεγάλο του πλεονέκτημα, η εκρηκτικότητα και η ψυχή του. Με τον Κώστα γνωριζόμαστε χρόνια. Τον ξέρω από μωρό παιδί. Όταν είχε πρωτοέρθει στην πισίνα, εγώ να φανταστείς, ήμουν ακόμα κολυμβητής. Συνεργαζόμαστε τον τελευταίο χρόνο, μετά την απογοήτευση στο Πεκίνο και την απόφαση να βάλουμε στόχο το Λονδίνο, πάντα με την πολύτιμη βοήθεια του Γιάννη του Αλεξάκη.



Σίγουρα είναι δύσκολα τα πράγματα. Ο Κώστας έχει μεγαλώσει, αλλά όχι μόνο σωματικά. Έχει ωριμάσει και διαθέτει ένα μεγάλο όπλο σε σχέση με τους νέους κολυμβητές και αντιπάλους του που ολοένα παρουσιάζονται, την εμπειρία του και τη σκέψη του. Αυτό προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε. Και πάνω απ’ όλα να περνάμε καλά. Δηλαδή, τον Κώστα δεν μπορείς πια να τον πιέσεις και να του πεις ότι πρέπει να κάνει αυτό ή το άλλο. Ο Κώστας το κάνει αυτό επειδή του αρέσει. Και σ’ αυτό βασιζόμαστε, ώστε να περνάμε καλά και να εκμεταλλευτούμε τα προσόντα του με ορίζοντα το Λονδίνο. Είναι βασικό ότι είμαστε και φίλοι, κάνουμε παρέα και έξω από την πισίνα.



Η κορυφαία στιγμή του Κώστα; Αυτό που έζησα εγώ από κοντά και μου έχει μείνει ήταν ο τελικός του ’04 εδώ στην Αθήνα. Γεμάτο το κολυμβητήριο, με απίστευτο παλμό, πραγματικά ανατριχιαστικό. Είναι και «εμπορικός» ο Κώστας, είναι showman, τον θυμάμαι να πανηγυρίζει στα κάγκελα, να ανεβαίνει στην εξέδρα, ήταν ωραίες στιγμές. Αντίθετα με το Πεκίνο βέβαια, όπου συνέβη μια μεγάλη αδικία, ήταν σα να σε κλέβουν. Κοιτάμε μπροστά όμως. Και παρόλη την ατυχία με τον πρόσφατο τραυματισμό του, συνεχίζουμε. Και πιστεύω ότι κάτι θα καταφέρουμε. Ο Κώστας είναι ακόμα εδώ!
».



Ο επίλογος και πάλι από τον Κωνσταντίνο



«Θέλω να ευχαριστήσω τους χορηγούς μου και ειδικότερα τη Vodafone που με στήριξε πριν τόσα χρόνια, όταν ακόμα δεν υπήρχε στην Ελλάδα χορηγία για άτομα με αναπηρία. Τον δεύτερο πατέρα μου, Γιάννη Αλεξάκη, τη γιατρό μου Σοφία Δάρα, που με παρακολουθεί επί 15 χρόνια, τον φυσικοθεραπευτή μου, Γιώργο Κιρλικίτση, τον καινούργιο μου προπονητή, Νίκο Γκρέκα, που με αντέχει μαζί με τα νεύρα και την τρέλα μου και όλους τους δημοσιογράφους που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην καριέρα μου και βοήθησαν να βγει προς τα έξω ότι έχω κάνει.



Τέλος, ένα τεράστιο ευχαριστώ στην αδερφή μου, στη μητέρα μου και πάνω απ’ όλα στον εκλιπόντα πατέρα μου, που με στήριζε και κάθε φορά που έβαζα κάτω το κεφάλι, μου το σήκωνε ψηλά μαζί με τη μητέρα μου. Δεν μου έδειξαν ποτέ οίκτο, δεν ασχολήθηκαν ποτέ με το ότι είχα ένα χέρι και με μεγάλωσαν με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταφέρω να φτάσω εδώ που είμαι σήμερα. Με έμαθαν μετά από τις αποτυχίες να λέω, όχι ρε γαμώτο, θα συνεχίσω και θα πω εγώ πότε θα σταματήσω. Δε θα με σταματήσει τίποτα και κανείς. Όχι πριν το αποφασίσω εγώ…».




Το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από το πρακτορείο Intime Sports και τα βίντεο από το Dailymotion.com/gr



Βίντεο: Στιγμιότυπα από την καθημερινή προπόνηση του Κωνσταντίνου Φύκα στο Κολυμβητήριο Νέας Σμύρνης.






Κωνσταντίνος Φύκας, Προπόνηση στο κολυμβητήριο Ν. Σμύρνης 1

Ανέβηκε από Naisbit. - Περισσότερα επαγγελματικά, αθλητικά και εκπαιδευτικά βίντεο.





Κωνσταντίνος Φύκας, Προπόνηση στο κολυμβητήριο Ν. Σμύρνης 2

Ανέβηκε από Naisbit. - Δείτε κι άλλα αθλητικά και extreme sports video.





Κωνσταντίνος Φύκας, Προπόνηση στο κολυμβητήριο Ν. Σμύρνης 3

Ανέβηκε από Naisbit. - Περισσότερα επαγγελματικά, αθλητικά και εκπαιδευτικά βίντεο.



Share
 

24Media Network

Φωτιά στα κόκκινα

Η Premier League παίρνει φωτιά την 17η αγωνιστική καθώς η Λίβερπουλ υποδέχεται την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε ένα ντέρμπι που καθηλώνει όλη την ποδοσφαιρική Αγγλία.

Η τελευταία 11άδα της Λίβερπουλ που νίκησε την Γιουνάιτεντ

Το μεγάλο ντέρμπι του Νησιού, διεξάγεται απόψε στο Άνφιλντ με την Λίβερπουλ να υποδέχεται την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, την οποία έχει να νικήσει από τις 16 Μαρτίου του 2014, εντός των συνόρων. Θυμάσαι την 11άδα που κέρδισε τους κόκκινους διαβόλους μέσα στο Ολντ Τράφορντ;

Ανήκει ή όχι στον Παναθηναϊκό ο Λάσμε;

Ο ντεφορμέ Στεφάν Λάσμε εξακολουθεί να μην βοηθάει τον Παναθηναϊκό ΟΠΑΠ επηρεάζοντας όλους τους υπόλοιπους, τη στιγμή που ο Ολυμπιακός πασχίζει ν' απογαλακτιστεί από τον Βασίλη Σπανούλη.

 
Gift Calendar 2018
PROMO
Social Man