Ένας 'ροκ σταρ' που τον έλεγαν Αντύπα

Το ΟΝΕΜΑΝ βρέθηκε στο καμαρίνι ενός ανθρώπου που δικαιούται να πει τέσσερις φορές σε 40 λεπτά ότι έχει ζήσει πολύ μεγάλες στιγμές.
SHARES

Περίπου είκοσι εκατοστά δεξιά από τα κεφάλια μας βρίσκεται γραμμένη η ιστορία του Γιάννη Αγιάννη, καθισμένη αναπαυτικά πάνω από ένα λευκό βιβλίο κάποιου αγίου πατέρα, που ονομάζεται 'Το Σταυροδρόμι της Ψυχής'. Στα αριστερά μας είναι ένα τραπεζάκι σε μια περίεργη απόχρωση του καφέ, το οποίο ο Αντύπας θα χτυπήσει τρεις φορές προληπτικά, μόλις ο δικηγόρος του, που μπήκε για μια καλησπέρα, τη συνόδευσε με ένα 'θα σκίσεις, δεν σε φοβάμαι'.

Ήταν η τρίτη μου φορά σε μπουζούκια (σε όλη τη ζωή μου, ναι). Η πρώτη χάνεται κάπου στα 90s όταν η Δέσποινα Βανδή γνώρισε πρώτα εμένα και μετά τον Ντέμη και η δεύτερη ήταν πέρυσι στον Σάκη ('για δουλειά, για δουλειά'). Το βράδυ της περασμένης Παρασκευής ήμουν στο Βοτανικό με ψυχολογία και προετοιμασία για συνέντευξη με έναν τίποτα λιγότερο από ροκ σταρ.

Ο Αντύπας σίγουρα βρίσκεται σε κάποιο από τα εμβόλια που μας έκαναν όταν ήμασταν πιτσιρίκια και που ενεργοποιήθηκαν πλήρως μετά από δεύτερο, follow-up εμβόλιο στο στρατό. Δεν μπορώ να εξηγήσω με άλλον τρόπο το κεφάλι μου που πήγαινε πάνω-κάτω με λίγο πόνο, αλλά ΤΟΣΗ κατανόηση, στο πρώτο έβγα του Αντύπα στην πίστα από τις 01.52 ως τις 02.40 τη νύχτα.

Τα ξέρεις τα τραγούδια του. Τα έχεις χορέψει. Κάπου, κάποτε, σε κάποια ενδεχομένως αμφιλεγόμενη ψυχοσωματική κατάσταση, τα έμαθες και τα έχεις χορέψει. Με όλο σου το είναι.

 

Πίσω στο καμαρίνι, κάνα δίωρο νωρίτερα, οι απαραίτητες χαιρετούρες του με τον δικηγόρο και οι δυο αμήχανες κουβέντες πρώτης γνωριμίας μου με τη Στέλλα, την επί 30ετία σύζυγό του, λάμβαναν τέλος. Το φως έπεφτε κατευθείαν στον 17χρονο Αντύπα. Στη γραμμή που το 'ελπιδοφόρος ποδοσφαιριστής του Άρη' έγινε ξαφνικά 'τραγουδιστής σε μπουζούκια της Θεσσαλονίκης και των πέριξ'.

"Με γυρίζεις πολλά χρόνια πίσω. Ήμουν πριν 40 χρόνια στο τσικό του Άρη, μετά έπαιξα στα εφηβικά (έχω παίξει με τον Γιώργο το Χατζάρα), μετά στους ερασιτέχνες του Άρη και παραλίγο να μπω και στους επαγγελματίες", μου λέει σχεδόν ψιθυριστά λόγω αφωνίας πριν την εμφάνιση. "Πρόλαβα την καλή ομάδα του Άρη με τον Αλεξιάδη, τον Μπάλλα, τον Χρηστίδη. Ήμουν και παραμένω Αρειανός, αυτό δεν αλλάζει ποτέ".

Ο Αντύπας έπαιζε έξω δεξιά και κέντρο, αλλά μου τόνισε δις πόσο εύκολα έβλεπε δίχτυα. Δεν έβλεπε το ίδιο εύκολα τη μεγαλύτερη ανατροπή της ζωής του, που θα διαδραματιζόταν τότε μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες.

Με ένα μικρό ψεύδισμα που πιάνει το αυτί σου μόνο από κοντά και σε ένα τελείως ήσυχο δωμάτιο, ο Αντύπας έβαλε τη νύχτα στο παιχνίδι. "Στα 17-18 άνοιγα το πρόγραμμα στην 'Καλύβα' στο Πανόραμα με την Αννούλα Βασιλείου και έφτασα να το κλείνω με τον Δημήτρη τον Μπάκα, τον Κυνηγόπουλο, κάποιους τοπικούς καλλιτέχνες. Το πρώτο μου μαγαζί στην Αθήνα ήταν το 'Φαντασία' με τους Μενιδιάτη, Μητροπάνο, Δάκη, τις αδερφές Μπρόγιερ. Άνοιγα το πρόγραμμα κι εκεί".

 

Υπήρχε ένας φανταστικός τρόπος να καταστραφεί η συνέντευξη. Να μπλέξουμε με ονόματα, ημερομηνίες και εμφανίσεις. Ο Αντύπας ήταν εκεί, έτοιμος για την πρόκληση. Αν τον άφηνα, μπορεί να μου ανέλυε σαράντα χρόνια στη νύχτα, καρέ-καρέ. Ο άνθρωπος έχει τραγουδήσει με τους πάντες, οπότε αυτό ίσως είναι γνωστό (και σίγουρα αρκετό) για τον αναγνώστη. Το θέμα είναι ότι τα θυμάται όλα απέξω.

Μιλώντας το απόγευμα πριν τη συνέντευξη με τον άλλοτε 'πιστό' των λαϊκών δρώμενων (sic) Θέμη Καίσαρη (τον έναν εκ των δύο πρωταγωνιστών της Super Βall), μάθαινα για το μαγαζί σταθμό στην 'οδηγώ και δε σκέφτομαι τίποτα' περιπλάνηση του Αντύπα στη νύχτα. Το 'Ποσειδώνιο'. Το σπίτι του. "Ήταν το peak της καριέρας μου" (είπε 'το peak', το ορκίζομαι). "1990-93 στο 'Ποσειδώνιο', με τη Στανίση και τον Νομικό. Με το 'Σημάδι', με το 'Μωρό μου Καλησπέρα', ήμασταν γεμάτοι κάθε μέρα. Σπάγαν τα τηλέφωνα". Ο Καίσαρης είχε δίκιο.

Στην ανάλυση της ποδοσφαιρικής καριέρας, ο Αντύπας δεν μου ανέφερε ποτέ πόσο καλός πασέρ ήταν, πράγμα άδικο, αφού με το 'Μωρο μου Καλησπέρα', με έβγαζε μόνο μου με τον αντίπαλο τερματοφύλακα.

Παρένθεση 1 για να μη θεωρούμε κανένα μέγεθος δεδομένο. Στον κύριο που κάνει το τσιγάρο του μπροστά μου ανήκουν (με τυχαία σειρά και χωρίς να τα ψάξω πουθενά) άσματα όπως τα 'Είμαι στα Χάι μου', 'Πωλείται και το Σπίτι μου', 'Οδηγώ και σε Σκέφτομαι', 'Αραγε', 'Καταιγίδα', 'Της Πουτάνας Γίνεται', 'Μωρό μου Καλησπέρα', 'Για τα Λεφτά τα Κάνεις Όλα', 'Μετακομίζω γιατί Χωρίζω', 'Σε Γουστάρω Πολύ' και άλλα δεκαπέντε σουξέ που σίγουρα ξεχνάω.

 

Και πες ότι αυτά τα ξέρεις. Παρένθεση 2 για να ορίσουμε ξανά τι σημαίνει αποθέωση. Σε ουκ ολίγες πίστες ανά την Ελλάδα, ο Αντύπας έχει κρυφτεί απ' τα λουλούδια που έχουν φτάσει και τα δύο μέτρα ύψος, ο Αντύπας έχει κρυφτεί από σαμπάνιες και ο Αντύπας έχει τραγουδήσει ανάμεσα σε έναν κύκλο από ουίσκι που έχουν πάρει φωτιά.

Δεν χρειάζεται να είσαι συνδρομητής του περιοδικού 'Πίστα' για να τον σέβεσαι. Δεν γίνεται να μη σέβεσαι τον Αντύπα.

 

Πίσω στο 'Μωρό μου Καλησπέρα'. Ο Αντύπας μιλάει στην αρχή του τραγουδιού. Το λες και 'παραμιλάει'. Μπορεί το πρώτο τραγούδι που συνδύασε το ευρύ κοινό με τη φωνή και την εικόνα του να ήταν το Έίσαι Γυναίκα Φίλου μου' το 1985 (σ.σ. ο άνθρωπος κάνει πλάκα με τις ημερομηνίες σε τρομακτικό βαθμό και μετά θυμάται ότι μέχρι και η Μαρινέλλα ρωτούσε ποιος είναι αυτός που το λέει), αλλά ο ψυχεδελικός μονόλογος-εισαγωγή στο 'Μωρό μου Καλησπέρα' είναι τόσο Αντύπας όσο Νίκος Γκάλης είναι το Ευρωμπάσκετ του '87.

"Αυτό το είχαν κάνει τρεις τραγουδιστές μέχρι τότε. Ο Δημήτρης Χορν, ο φίλος μου ο Γιώργος Μαρίνος και ο Πάνος Γαβαλάς. Αυτό το κάτι σαν πρόζα. Μετά από εμένα, μίλησε όλη η Ελλάδα κι εγώ το σταμάτησα. Είναι μέχρι να το κάνει κάποιος πρώτος. Εγώ ακολούθησα τη συνταγή του Χορν".

 

Για την ιστορία, η πρώτη φορά που ο Αντύπας μίλησε πριν το actual τραγούδι ήταν στο 'Δε Σ' Αλλάζω' σε ένα (παγ)κόσμιο παραλήρημα 'παίρνεις τηλέφωνα και κλαις, έχεις το θάρρος και μου λες, ξέρεις αγάπη μου σε αγαπώ, γύρισε πίσω, όμως εγώ δε σ' αλλάζω, δε σ' αλλάζω'.

Με όλο το σεβασμό στη σύζυγό του που ήταν ήσυχη μαζί μας στο μεγαλύτερο μέρος της συνέντευξης, τον ρώτησα για τη σχέση του με τις κεντρικές μεταβλητές των τραγουδιών του. Την απόρριψη, τον έρωτα, τον πόνο, ΤΗΝ ΚΑΨΟΥΡΑ. "Yolo", σκέφτηκα. Το πολύ πολύ να τέλειωνε λίγο νωρίτερα η συνέντευξη. Τον ρώτησα.

"Οπωσδήποτε έχω πονέσει. Κι εγώ καψουρεύτηκα κι έφαγα χυλόπιτες. Βγαλμένα απ' τη ζωή είναι τα τραγούδια. Δεν μπορείς να έχεις πάντα ό,τι θέλεις. Θα φας και το κέρατό σου. Ευτυχώς ο Θεός μου έδωσε αυτήν τη γυναίκα και φτιάξαμε μια πολύ ωραία οικογένεια".

 

Ήταν η δεύτερη φορά που ο Θεός εισέβαλε στην κουβέντα. Τον είχε ευχαριστήσει και λίγο νωρίτερα που του έδωσε τα πάντα τόσο απλόχερα. Όλοι ευχαριστημένοι μέσα σε τρεις γραμμές. Μόνο ο γιος του ο Πρόδρομος ήταν λίγο προβληματισμένος μπαίνοντας στα καμαρίνια, αλλά δεν ήταν για κάτι σοβαρό.

Με αφορμή το cameo του Πρόδρομου, ο Αντύπας σχολιάζει την αγάπη που του δείχνει η νεολαία, παιδιά που ήταν πολύ αγέννητα όταν ο ίδιος πουλούσε 100.000 "αληθινούς" δίσκους στα χρόνια της Minos. "Έχω κοντά μου τα νέα παιδιά, που είναι και παιδιά μου όπως ο Πρόδρομος, κι αυτό με κάνει νέο. Πολλές φορές πάω να ξεχάσω τα λόγια μου και μου τα θυμίζουν αυτοί. Μου δίνει δύναμη το ότι κέρδισα και τη γενικά αυτής της δεκαετίας".

"Ποιος νέος δεν θέλει να πάρει το κορίτσι του και να του πει 'Οδηγώ και σε σκέφτομαι και είν' αυτό επικίνδυνο';"

 

"Την αγάπη των νέων για μένα ενίσχυσε επίσης ο Φοίβος και η πολύ καλή μας συνεργασία. Μου έδωσε την καρδιά του. Ξέρεις, καμιά φορά τα τραγούδια δεν πηγαίνουν στον στόχο που τα στέλνεις. Με τον Φοίβο πήγαμε πολύ ψηλά".

Από τη συνεργασία μαζί του ξεχωρίζει το 'Ωρες Ώρες'. Ανταλλάσσοντας κάτι mail με την Δήμητρα Μαντζούκα το επόμενο πρωί (σ.σ. η Δήμητρα τρέχει την επικοινωνία του σχήματος και είναι ο άνθρωπος, μεταξύ άλλων, που έχει δουλέψει για να έρθουν κάτι Μαντόνες και κάτι Siouxsie and the Banshees στην Ελλάδα, έ;), περάσαμε κάνα δεκάλεπτο αναλύοντας τη μεγιστοσύνη του κομματιού. Πρέπει να το άκουσα 25 συνεχόμενες φορές στο γραφείο το περασμένο Σάββατο.

(Δυο-τρεις φίλοι με ενημέρωσαν χτες ότι στο discover, το Spotify ενημερώνει τους followers μου ότι 'ο Ηλίας Αναστασιάδης έχει ακούσει πολύ το 'Ώρες Ώρες' τελευταία'. Είναι η αλήθεια παιδιά). Δεν είχα ξανακούσει ούτε μισό τραγούδι του Αντύπα ή άλλου Έλληνα λαϊκού καλλιτέχνη όσα χρόνια έχω γραφείο που έχει pc που έχει ίντερνετ που ανοίγει σελίδες σαν το Youtube.

Εκεί, ανάμεσα στον Βίκτορα Ουγκό και στο τραπεζάκι, θα μάθαινα ότι δεν υπάρχει Έλληνας καλλιτέχνης με μεγαλύτερη περιοδεία στις Η.Π.Α. από αυτήν του Αντύπα το 1988 ("60 παραστάσεις στην Αμερική"). "Έχω πάει συνολικά 10 φορές στις Η.Π.Α. Την πρώτη φορά με περίμεναν με ελληνικές σημαίες σε κάθε πόλη".

Η περιοδεία είχε το όνομα 'Αντύπας: Ένα κομμάτι Ελλάδα κοντά σας'.

 

Μετά από ένα διάλειμμα τεσσάρων ετών στα 00s, κατά τη διάρκεια του οποίου γύρισε όλη την Ελλάδα με την οικογένειά του και "ήμουν κοντά στην εφηβεία του γιου μου, που με χρειαζόταν", ο Αντύπας επέστρεψε και μαζί με αυτόν ένα ιστορικό τραγούδι από τα 1989. Το 'Άραγε'.

"Το 'Άραγε' είναι μια απ' τις μεγαλύτερες επιτυχίες μου. Ο κόσμος το λάτρεψε. Το ξαναέβγαλα το 2003 και πήγε στη νεολαία και είναι πιο μεγάλο από ποτέ. Άρα, τα καλά τραγούδια έχουν διάρκεια".

Ήθελα λίγο πριν το κλείσιμο να μου πει αν υπάρχουν Έλληνες καλλιτέχνες που στο μυαλό του είναι πιο μεγάλοι από αυτόν. Μέτρα. "Θαύμασα τον Τόλη Βοσκόπουλο, την εργατικότητα του Γιώργου Νταλάρα. Θεός για μένα από τότε που ξεκινούσα μέχρι σήμερα είναι ο Γιάννης Πάριος. Επίσης έχω πολύ ψηλά τη Μαρινέλλα, την Αλεξίου, την Ελένη Βιτάλη. Όλους αυτούς τους μελετούσα και έπαιρνα τα καλύτερα τους στοιχεία. Ήταν και παραμένουν σπουδαίοι".

 

Μήπως αυτό που άλλαξε τελικά είναι απλά η νύχτα; Βάζω στην ίδια ερώτηση πράγματα όπως Αθήνα, Θεσσαλονίκη, η νύχτα παλιά, η νύχτα σήμερα, τραπέζια, καναπέδες, μπουζούκια, κλαμπ και ο Αντύπας αποδεικνύεται πιο μοντέρνος κι απ' τους μοντέρνους.

"Η αλήθεια είναι ότι ο καναπές έδωσε ένα άλλο χρώμα στο μαγαζί, το έκανε πιο κλαμπίστικο, πιο της παρέας. Μου αρέσει αυτή η εξέλιξη. Βλέπω τον κόσμο που προτιμάει τον καναπέ, ακόμη κι αν στριμώχνονται δέκα άτομα ο ένας πάνω στον άλλον. Όχι, δεν είμαι της παλιάς σχολής. Θα μ' άρεσε να είχε μόνο καναπέδες στο μαγαζί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Θεσσαλονίκη είναι πρωτοπόρα σε πολλά, έχουν κατέβει πολλές ιδέες από πάνω".

Καλά, ο Αντύπας δεν είναι καινούργιος στους νεωτερισμούς. Εδώ έκανε και Harlem Shake με τους Vegas.

 

Δεν ξέρω πώς του φαίνονται οι Vegas, αλλά ξέρω (αυτός μου τα 'πε δηλαδή) ότι άκουγε πάντα λαϊκά και πολλή μουσική από τα Βαλκάνια. "Ήθελα να επηρεαστώ από τους εκεί ρυθμούς και το χρώμα τους. Ποτέ δεν άκουγα αγγλική και ευρωπαϊκή μουσική".

Το άγχος του να ψάξει, του να βρει, του να δώσει στον κόσμο είναι και το μυστικό της επιτυχίας που θα σου προβάλλει, ακόμη κι αν δεν του ζητήσεις ένα. "Μου χτύπησε πολλές φορές την πόρτα η επιτυχία", θα μου πει λίγο πριν αφήσουμε τον καναπέ και βάλει το σχεδόν γκλίτερ μαύρο κοστούμι του για το πρώτο καλησπέρα.

"Ήμουν ανήσυχος, δούλευα πολύ, έψαχνα τι θα πω στον κόσμο την επόμενη χρονιά. Αν θα τους βάλω να χορέψουν τσιφτετέλι, αν θα χορέψουν ζεϊμπέκικο. Από αυτό το σαράκι μέσα μου βγήκαν οι επιτυχίες".

 

Πλέον, ζούμε στα βαθιά χρόνια του θερισμού των καρπών μιας 40ετούς πορείας. Ο Αντύπας περνάει πια καλά. "Τώρα το απολαμβάνω, τότε κοίταγα ποιο θα είναι το επόμενο βήμα, είχα άγχος για το αν θα κάνω επιτυχία και του χρόνου και όλο αυτό με προβλημάτιζε πολύ. Τώρα βγαίνω και το βλέπω στο αγκάλιασμα του κόσμου".

01.52, δεύτερο τραπέζι από την πίστα. Το πρώτο μπουζούκι του Αντύπα παίζει ένα ποτ πουρί 4-5 επιτυχιών του σε ένα λεπτό και από το βάθος της σκηνής, βγαίνει Αυτός. Πλησιάζει στην άκρη της σκηνής, κοιτάζει δεξιά αριστερά, πηγαίνει δεξιά αριστερά, χαιρετάει βουρκωμένος, βάζει τα χέρια στο στήθος και ξεκινάει με φωνή που σείει το μαγαζί.

Μην έχεις αμφιβολία. Κάθε φορά το ίδιο γίνεται. 'Της πουτάνας' δηλαδή.

(Είμαι στα χάι μου και στο @illanastasiadis)

Ο Αντύπας εμφανίζεται με τον Νίκο Κουρκούλη και την Αγγελική Ηλιάδη στον 'Βοτανικό' (Κασσάνδρας 19, Ιερά Οδός και Σπ. Πάτση).

Share
 

24Media Network

Ο Μονομάχος και τα λιοντάρια

Ο Γιώργος Οικονόμου γράφει για τον θρίαμβο του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ στην Ιταλία, με τον Ρικ Πιτίνο σε ρόλο... μονομάχου και τους παίκτες του σαν πραγματικά λιοντάρια.

Ο βραχνάς του Ολυμπιακού με τον Ζοζέ Σα

Ο Ζοζέ Σα είναι ο πρώτος γκολκίπερ στην μετά-Ρομπέρτο εποχή, που επιτρέπει στους ερυθρόλευκους να ελπίζουν πως βρήκαν λύση στην ταλαιπωρία του Νο1. Αλλά την ίδια στιγμή γεννά και τον φόβο πως δεν θα ησυχάσουν για πολύ.

 
POP για τις δύσκολες ώρες

PODCAST

Από το φαινόμενο 'Lost' στο φαινόμενο 'GoT'

Καθώς η πρεμιέρα της τελευταίας σεζόν 'Game of Thrones' πλησιάζει, το POP για τις Δύσκολες Ώρες εξετάζει τη θέση της σειράς στην τηλεοπτική ιστορία και το πώς ακολούθησε το 'Lost' ως το απόλυτο τηλεοπτικό φαινόμενο.

Μουσική

Η δεύτερη διαθήκη του Michael Jackson

Στην κληρονομιά του Michael Jackson, κρύβεται πλούτος και χρέη για όλους. Στον απόηχο του ‘Leaving Neverland’, πρέπει να βρούμε τι θα τα κάνουμε.

PROMO
Social Man