O Κωνσταντίνος Ασπιώτης αριστεύει (κι ας έμεινε κάποτε στην ίδια τάξη)

Διαβάζοντας τη συνέχεια θα καταλάβεις γιατί δεν ήταν κομψό να αποκαλύψουμε στον τίτλο το λόγο που έμεινε μετεξεταστέος. Ο πρωταγωνιστής του Rocky Horror Show στο ΟΝΕΜΑΝ.
SHARES

Το Rocky Horror Show που σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Ρήγος χωρίζεται πρόχειρα σε δύο μέρη. Στο μέρος πριν βγει ο Ασπιώτης στη σκηνή και στο μέρος αφού βγει. Δεν είμαι κριτικός θεάτρου -συνεπώς υποθέτω ότι η θεατρική κοινότητα δεν θα ταραχθεί από την κρίση μου- αλλά αυτό που κάνει ο Ασπιώτης στο ρόλο του τραβεστί εξωγήινου Dr. Frank μεταφράζεται στη γλώσσα όλων εμάς που δεν μεγαλώσαμε σε κουίντες, 'παίρνω την παράσταση στο σπίτι μου'.

Η αλήθεια είναι ότι μπαίνοντας στο Rex μια μέρα μετά την πρεμιέρα και χωρίς να έχω προλάβει να διαβάσω ή να δω κάτι γι' αυτήν, μου ήταν αρκετό που θα είχα να τουιτάρω ότι είμαι ένας απ' τους ελάχιστους που έχουν δει το Μαζωνάκη στο σανίδι και όχι στην πίστα.

Βγαίνοντας απ' το Rex αναρωτιόμουν αν και πού έχω ξαναδεί τον Ασπιώτη να παίζει. Κι αυτό δεν οφείλεται στο ότι ο Μαζωνάκης ήταν κακός στο ρόλο του αφηγητή. Μια χαρά ήταν.

Σε ένα μιούζικαλ με σύνθημα το 'μπες μες στη διαστροφή' είναι αναμενόμενο (βασικά, απαραίτητο) να συμβαίνουν σόδομα επί σκηνής. Το ότι ο Dr. Frank το κάνει με όλο το καστ λοιπόν δεν είναι επιχείρημα υπέρ της απόδοσης του Ασπιώτη. Όλοι το κάνουν με όλους σχεδόν.

Επιχείρημα είναι ότι για μιάμιση ώρα σερί, αλωνίζει στη σκηνή, ανεβαίνει σκάλες, κατεβαίνει σκάλες, τραγουδάει, φωνάζει, βάζει το κοινό να φωνάξει, ναι, κάνει σεξ, αλλά όχι όπως το κάνουν ολόγυμνοι οι ηθοποιοί στο Δεκαήμερο του Βοκάκιου, κάνει σεξ με έναν καρτουνίστικο τρόπο που βγάζει γέλιο, γιατί γέλιο θέλει να βγάλει η παράσταση, βλέπει το τέλειο δημιούργημά του -Dr. Frank εκ του Dr. Frankenstein άλλωστε- να χάνεται κι αυτό στην μποτιλιάρισμα της ηδονής, ξανατρέχει, χορεύει και κινείται τόσο μα τόσο φυσιολογικά για έναν άνθρωπο 186 εκατοστών που με τα τακούνια που φοράει ενώ κάνει όλα τα παραπάνω πρέπει να αγγίζει τα 200.

 

“Κάλοι λέγονται αυτά που βγάζεις στα πόδια;”, ρωτάει την Αγγελική που είχε αρχίσει να τον βάφει ήδη πριν φτάσω στο καμαρίνι του και θα συνέχιζε και για τα επόμενα 40 λεπτά που θα ήμουν εκεί. Η Αγγελική γνέφει θετικά λες και πρέπει να κρατήσει εκείνη κλειστό το στόμα και ο Κωνσταντίνος συνεχίζει. “Ε, με τόσο τακούνι, πονάνε τα δάχτυλά μου, οι γάμπες, η μέση. Τα έχεις αυτά όσο ζέσταμα κι αν κάνεις. Γενικά τα πρωινά μετά τις παραστάσεις είναι σαν να έχω φάει ξύλο παντού. Δεν μπορώ να περπατήσω και κάνω αφωνία μέχρι τις 17.00 αν μου το επιτρέψουν οι υποχρεώσεις”.

Περίμενα για χάρη της κοινής λογικής να παραδεχτεί ότι ο Dr. Frank είναι ο πιο δύσκολος ρόλος που έπαιξε ως τώρα. Κακώς. “Δεν έχω ζήσει πιο δύσκολο σε προετοιμασία ρόλο. Έρχομαι δύο ώρες πριν και φεύγω μια ώρα μετά την παράσταση για να βαφτώ και να ξεβαφτώ. Αλλά νομίζω ότι έχω ερμηνεύσει και πιο δύσκολους. Μου έρχονται ο Ονειροπόλος από τις Λευκές Νύχτες του Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Νικόλα Μίχα και ο Καμίλ από τον Θάνατο του Δαντόν σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού”.

Τον ρωτάω αν 'κουβαλάει' τον ρόλο και τις μέρες που δεν έχει παράσταση. Μου λέει ότι τις μέρες που δεν έχει παράσταση προσπαθεί να μην αρρωστήσει κι ότι πάντα φεύγει από τον ρόλο στο τέλος τη μέρας αλλά δεν φεύγει κιόλας “γιατί πρέπει να τον σκέφτομαι συνεχώς, γίνεται από μόνο του αυτό το πράγμα”.

Ο Κωνσταντίνος μεγάλωσε στην Καλαμαριά, φοίτησε στη δραματική σχολή του Κ.Θ.Β.Ε., δούλεψε έναν χρόνο ως ηθοποιός στη Θεσσαλονίκη και κατέβηκε στην Αθήνα το 2005. Όταν ήταν μικρός, οι γονείς του του έλεγαν να μην κάνει συνέχεια γκριμάτσες για να μην κάνει ρυτίδες, αλλά εκείνος δεν τους άκουγε και δικαιώθηκε, δεν έκανε ρυτίδες. Στα του φιζίκ του, εκτός από πάρα πολύ αδύνατος ήταν και υπερκινητικός, πράγμα που επίσης δεν ενθουσίαζε τους γονείς του. Για το Rocky Horror Show έχασε 20 κιλά, δηλαδή από τα 92 πήγε στα 72, έφαγε και τρώει πολύ κοτόπουλο. Όπως μου λέει τη στιγμή που η χρυσή σκιά έρχεται να καθίσει πάνω από τη μαύρη που έχει ήδη απλωμένη στα βλέφαρα, η δουλειά με το Ρήγο τον βοήθησε να βγάζει πιο απενοχοποιημένα μια κατάσταση που βιώνει στη σκηνή.

"Δεν είναι εύκολο να πατάς ένα διακόπτη και να φωνάζεις και να δηλώνεις αυτά που φωνάζει και δηλώνει ο Frank”.

 

Τον έβαλα να σκεφτεί τι έχει μάθει για τον εαυτό σου παίζοντας αυτόν τον ρόλο και τι παίζοντας θέατρο, αλλά συμφωνήσαμε ότι, αν μπαίναμε σε τόσο βαθιά νερά,  η παράσταση θα γινόταν χωρίς τον πρωταγωνιστή της. “Πάντως -και δεν το λέω χριστιανοηθικά αυτό- κάνω αρκετά χρόνια αυτή τη δουλειά για να μπορώ να πω ότι οι εμπειρίες μου σ' αυτήν με εξελίσσουν και σαν άνθρωπο”. Αυτό το 'χριστιανοηθικά' μου φάνηκε φοβερή γέφυρα για να μιλήσουμε για 'εξωγήινους'. Πιστεύει στους εξωγήινους;

“Πιστεύω. Σίγουρα υπάρχουν κι άλλες μορφές ζωής σε ολόκληρο το σύμπαν, δεν μπορεί. Έχω δει UFO στην Καλαμαριά. Είμαι σίγουρος ότι ήταν UFO και δεν το είδα μόνος. Ήταν για κάποια δευτερόλεπτα εκεί και μετά εξαφανίστηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα”, μου λέει με ένα ύφος που έμπλεκε τον ενθουσιασμό του 'δεν περίμενα ότι θα μιλάω για UFO μισή ώρα πριν βγω' και το μάζεμα του 'τι άλλη κουλαμάρα θα με ρωτήσει αυτός εδώ'. Τον ρώτησα ποιο ρόλο θα έδινε στον Μαζωνάκη αν ήταν αυτός ο σκηνοθέτης (σ.σ. ο Κωνσταντίνος είναι και σκηνοθέτης).

Απάντησε πριν τελειώσω.

“Πάλι στο ρόλο του αφηγητή θα τον έβαζα. Το έχω σκεφτεί από τις πρόβες και το σκέφτομαι κάθε φορά που τον βλέπω. Είναι ιδανικός για αυτό το ρόλο γιατί είναι ο πιο γνωστός απ' όλους μας κι αυτό δεν το λέω με διάθεση εισιτηρίων. Το RHS είναι μια καινούργια ιστορία για το ελληνικό κοινό και χρειάζεται να την πει κάποιος που ξέρει να αφηγείται ιστορίες. Η δουλειά που κάνει ο Μαζωνάκης τόσα χρόνια είναι να αφηγείται ιστορίες μέσα από τα τραγούδια του σε τόσες χιλιάδες κόσμου. Από την πρώτη ανάγνωση διάβαζε πιο σωστά απ' όλους”.

Όσο βάραινε το make-up, λιγόστευαν τα γέλια. Αναγκαστικά λόγω του make-up και σχεδόν αναγκαστικά λόγω του θέματος. Πώς θα μεγαλώναμε αν μεγαλώναμε με παραμύθια όπως το Rocky Horror Show και όχι με παραμύθια όπως η Κοκκινοσκουφίτσα; Θα ήμασταν πιο φυσιολογικοί απέναντι σ' αυτό που δυστυχώς βαφτίσαμε διαφορετικό (και βάλαμε απέναντι);

“Μα τα κλασικά παραμύθια είναι πολύ σκληρά. Η φτωχή Σταχτοπούτα που την καφρίζουν όλοι ή οι βάτραχοι που άμα τους φιλήσεις θα γίνουν πρίγκιπες... Γιατί πρέπει να γίνεις πρίγκιπας; Ας είσαι βάτραχος κι ας είσαι ένας καλός βάτραχος. Όσον αφορά τη διαφορετικότητα που λες, μπορείς να την βρεις στα Στρουμφάκια. Όλοι είναι άντρες και μόνη γυναίκα είναι η Στρουμφίτα. Δηλαδή επειδή δεν βλέπουμε τον Μελένιο με κάποιον, σημαίνει ότι δεν τρέχει τίποτα; (γέλια) ΟΚ, κάνω ένα 20% χιούμορ, αλλά είναι όντως σκληρά τα παραμύθια.

Θυμάσαι το παιδικό τραγουδάκι 'Μια ωραία πεταλούδα'; Η συνέχεια είναι 'μες στο δάσος τριγυρνά, μα όταν πέσουν τα φτερά της, πέφτει κάτω και ψοφά'. Αυτό χορεύουν τα παιδάκια.

 

Σίγουρα υπάρχουν πιο εύκολα παραμύθια από το Rocky. To Rocky μπλέκει κι άλλα, λέει 'μπες μες στη διαστροφή'. Δεν θα έλεγα στο παιδάκι μου να μπει στη διαστροφή, αλλά σίγουρα θα 'θελα να του μεταφέρω ότι δεν είναι έγκλημα να παραδίνεσαι στην ηδονή όσο φυσικά δεν θίγεις την ελευθερία του άλλου. Η αποδοχή του διαφορετικού είναι ζήτημα διαπαιδαγώγησης από τα παιδικάτα μας. Έχει να κάνει με τους δασκάλους και με το σπίτι. Και στο σπίτι δε φταίνε οι γονείς, φταίνε οι προηγούμενοι και οι προηγούμενοι. Είχαμε 400 χρόνια τουρκοκρατία, ήμασταν υποδουλωμένοι στους κοτζαμπάσηδες και τους φεουδάρχες, έρμαια των Συνθηκών, ενώ πιο πριν το Βυζάντιο είχε καταστρέψει έναν υπέρλαμπρο πολιτισμό και προσωποποιείται στη μορφή της εκκλησίας που λέει αυτά που λέει στο όνομα του Χριστού που δίδαξε την αγάπη. Τόση υποκρισία!

Πιστεύω ότι είμαστε πολύ ρατσιστές σαν κοινωνία σε όλα τα επίπεδα, αν και ειδικά οι Έλληνες δεν θα 'πρεπε να είμαστε”.

Τα πρώτα του λεφτά τα έβγαλε στα 14 δουλεύοντας ένα καλοκαίρι στην ταβέρνα 'Ίμβρος', στην οποία θα δούλευε και τα επόμενα έξι χρόνια. Μετά το λύκειο που είχε δικά του λεφτά, έτρωγε κάθε μέρα στα Goody's. Το σχολείο δεν τον ενδιέφερε. Την πρώτη του χρονιά στη Β' Λυκείου ακολούθησε τη Θετική κατεύθυνση και το μετάνιωσε. Δεν τον ενδιέφερε η Άλγεβρα -”δυστυχώς” όπως λέει- και την επόμενη χρονιά δοκίμασε τη Θεωρητική. Τελικά πέρασε στο τμήμα Ζωικής Παραγωγής στη Λάρισα. Δεν πήγε ποτέ στη Λάρισα.

“Στην εποχή Αρσένη, εγώ ήμουν επανάσταση. Έλεγα ότι δεν με ενδιαφέρει αυτό το είδος σχολείου και ότι δεν πρόκειται να διαβάσω και το τήρησα. Ήμουν μεγάλο αρχίδι όμως, γιατί οι γονείς μου πλήρωναν φροντιστήρια. Επίσης το Σεπτέμβρη που μπορούσα να σώσω τη χρονιά, ερωτεύτηκα και δεν χρειαζόταν να διαβάσω”. (γέλια)

 

Δεν έχουμε γελάσει και λίγο, συνειδητοποιώ όταν ο κόσμος αρχίζει να πληθαίνει στο καμαρίνι. Ο Ρήγος μπαινοβγαίνει, ο Μουμούρης μπαινοβγαίνει, η Αγγελική συνεχίζει να βάφει τον Κωνσταντίνο, ένας τεχνικός ενημερώνει ότι έχουμε (έχουν) άλλα 15' κι εγώ υποθέτω ότι δεν γελάει και πολύ εύκολα.

“Όχι, δε γελάω εύκολα. Μπορεί να γελάω πολύ, αλλά πάντα από μέσα μου. Το να γελάσω καγχαστά είναι πολύ δύσκολο. Πάντως γελάω με πολύ συνηθισμένα πράγματα. Ας πούμε μ' αρέσει ο Μπέζος στις σειρές κι ο Φιλιππίδης στο θέατρο. Σου λέω πράγματα ευρέως γνωστά για να σου δείξω ότι δε χρειάζεται να δω κάτι ψαγμένο για να γελάσω. Αλλά δεν ξεκαρδίζομαι. Ξεκαρδίζομαι συνήθως στις σχέσεις μου με τη συμπεριφορά μου. Και με τον Λευτέρη Βογιατζή γελούσα πολύ. Μες στην αυστηρότητά του, ήταν τρομακτικά αστείος. Είχε φοβερό χιούμορ ο Λευτέρης”.

Λίγο μετά θα μου πει ότι του άρεσε πολύ ο Σουλεϊμάν κυρίως για τους τρίτους ρόλους και κάτι απίστευτες αντιδράσεις και κάτι ωραία πλάνα. Τον πείραξα αν βλέπει κάποια σοβαρή σειρα και μου είπε ότι τους τελευταίους μήνες είδε όλο το Game of Thrones, αφού πέρασε μερικά χρόνια βρίζοντας όποιους το βλέπουν. “Ήταν άλλη μια αυτο-σφαλιάρα απ' τις ωραίες”.

Μια άλλη αυτο-σφαλιάρα ήταν και ο πρώτος του καιρός στην Αθήνα. Η αρχή δεν ήταν και πολύ ευχάριστη για έναν άνθρωπο που πεισματικά αρνήθηκε να κάνει οποιαδήποτε άλλη δουλειά από αυτή που σπούδασε και που στο κάτω-κάτω ξέρει να κάνει καλύτερα.

“Όσο ασχολούμαι επαγγελματικά με την υποκριτική, δεν έχω δουλέψει σε κάτι άλλο. Είμαι από τους πολύ τυχερούς, παρότι έχω ξεμείνει πολύ καιρό χωρίς δουλειά και χωρίς χρήματα, να κάνω επιλογές και να δουλέψω σχεδόν σε απόλυτο βαθμό με ανθρώπους που θέλω. Ήμουν ζόρικος από την αρχή και ότι ήθελα προσπαθούσα να το πετύχω. Ως χώρα πιστεύω ότι έχουμε μεγάλα ταλέντα, αλλά μικρή παραγωγή. Όταν το θέατρο γίνεται καλά, καθαρά και για το στόχο που γίνεται, είναι καλό θέατρο”.

Αν κρίνω από το πώς κουνήθηκε το REX στην υπόκλιση του στο τέλος της παράστασης, ο Κωνσταντίνος έχει πετύχει αυτό που ήθελε. Παίζοντας έναν χαρακτήρα που ο ίδιος χρίζει 'πατέρα της αυτοπεποίθησης', ο Ασπιώτης καταφέρνει να κάνει όλα αυτά τα χιλιάδες πραγματάκια που πρέπει να κάνει στη σκηνή όχι μόνο σωστά (αν και το 'μόνο σωστά' δεν θα ήταν καθόλου ευκαταφρόνητο εδώ) αλλά και θεαματικά.

Σε κάποιο σημείο του δεύτερου μισού, ο Ασπιώτης ερωτοτροπεί με τη Νάντια Μπουλέ (με διαφορά από τον δεύτερο, η καλύτερη στο τραγούδι στο RHS) σε ένα μπαλκόνι που έχει στηθεί στη σκηνή. Η Νάντια είναι από κάτω, ο Κωνσταντίνος από πάνω. Ρίχνει το σώμα του πάνω της, σηκώνεται. Το ρίχνει, ξανασηκώνεται. Ξαφνικά, με ένα τυφλό σάλτο γαντζώνει το αριστερό του πόδι στο κάγκελο του μπαλκονιού και συνεχίζει να ρίχνει το σώμα του πάνω της. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν η πιο φαντεζί ανάμνηση που έχω από το Rocky είναι αυτό το σάλτο που μιλάει για τους τόνους της δουλειάς του για τον Mr. Frank ή το ντου του μασκαρεμένου σε σφαγέα Κωνσταντίνου Ρήγου στο καμαρίνι λίγο πριν τελειώσουμε. (Ήταν η τελευταία μέρα του Οκτωβρίου, είχαμε Halloween).

Νομίζω ότι θα πάω με το σόου του Ασπιώτη.

Το Rocky Horror Show του Κωνσταντίνου Ρήγου ανεβαίνει στη σκηνή του Rex (Πανεπιστημίου 48) καθημερινά από Τετάρτη μέχρι Κυριακή.

Share
 

24Media Network

 
POP για τις δύσκολες ώρες
Social Man
PROMO