Το Bueno είναι η μεγαλύτερη Kinder έκπληξη

Μία συντάκτρια αποδίδει στο Kinder Bueno τις τιμές που αρμόζουν στην ομολογουμένως πρωτότυπη γεύση του.
SHARES

Ας θυμηθούμε μαζί το πλέον cult ερώτημα: «Τι είναι;;; Είναι η Kinder έκπληξη».

(Την ίδια, κάπου σε κάποιο μέρος στην Ελλάδα) Ένας άνθρωπος γεύεται για πρώτη φορά στη ζωή του ένα Kinder Bueno: Ανοίγει προσεκτικά τη συσκευασία και αφαιρεί το περιτύλιγμα της πρώτης μπάρας (το Kinder Bueno θα είναι πάντα in a relationship στην καρδιά μας, τι και αν πλέον βγαίνει και single). Σχεδόν εν αγνοία του για το τι πρόκειται να επακολουθήσει, τη βάζει στο στόμα (sorry για το kinky αλλά, δεν βγαίνει αλλιώς). Μόλις τα δόντια εντοπίσουν την εγκοπή της πρώτης κυψέλης, σταματούν. Και δαγκώνουν. Νιρβάνα.

 

Η ιεροτελεστία μύησης ενός ακόμη ατόμου στον φανταστικό κόσμο των αισθήσεων και των «παραισθήσεων» που δημιουργεί ένα Kinder Bueno, μόλις ολοκληρώθηκε. Όποιος και αν είναι αυτός ο τύπος που τη δοκιμάζει για πρώτη φορά στη ζωή του ξέρει, ότι πλέον καμία άλλη σοκολάτα δεν θα καταφέρει να του προκαλέσει τέτοια έκπληξη στη γεύση.

Το άκουσμα της επικάλυψης σοκολάτας γάλακτος αρχίζει να υποχωρεί την ώρα που ο ουρανίσκος εντοπίζει τον υπέρτατο συνδυασμό της κρέμας φουντουκιού με την ελαφριά γκοφρέτα. Υπάρχει παράδεισος.

 

Και τώρα, ας περάσουμε στο παρασύνθημα και την κατ' εμέ εξόχως εύλογη απορία...

Είναι δυνατόν, κάποιος να έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα τόσο μοναδικό γλύκισμα με μία τόσο ιδιαίτερη γεύση και να μην έχει επιδιώξει να την ταυτίσει με την υπέρτατη έκπληξη;

 

Ρε παιδιά, σόρι κιόλας αλλά είναι άδικο. Α-δι-κο.

Ας μην το πάμε πολύ μακριά. Ας σκεφτούμε ο καθένας τη δική του πρώτη φορά (που δοκίμασε Kinder Bueno, μην πάει ο νους σας στο πονηρό). Είναι δεδομένο. Είναι σίγουρο. Δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί κάποιος που δοκίμασε και δεν είπε: «Πρωτότυπη γεύση. Δεν μου θυμίζει κάτι παρόμοιο».

 

Φυσικά και θα υπάρξουν κάποιοι που δεν θα ενθουσιαστούν από τη γεύση (whats wrong with you guys?). Δημοκρατία έχουμε (εντάξει, αυτό το κεφάλαιο θα το αναλύσουμε μία άλλη φορά). Ωστόσο, αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχει έστω και ένας που δοκιμάζοντας το πρώτο του Kinder Bueno δεν ένιωσε κάτι διαφορετικό. Μία έκπληξη στη γεύση του.

Εντάξει, μπορεί και το παιχνιδάκι του αυγού να είναι σε θέση να προκαλέσει μία άλφα έκπληξη στο πιτσιρίκι που θα το σπάσει -με μία κάποια μανία- για να δει τι κρύβει μέσα του. Αλλά και πάλι, διαμαρτύρομαι. Δια-μα-ρτύ-ρο-μαι. Και σαν φόρο τιμής στα εφηβικά μου χρόνια, παίρνω βήμα μέσα από το «κάτι λίγο πιο ποπ» ώστε να καταθέσω ότι τόσα χρόνια όλοι εμείς οι kinderbuenistas βιώνουμε αυτήν την κατάφωρη αδικία.

Κρέμα φουντουκιού να λιώνει στο στόμα την ώρα που μερικές νιφάδες γκοφρέτας γαργαλάνε σχεδόν σαδιστικά τη γλώσσα. Αν αυτό δεν είναι η πιο ωραία έκπληξη της βαρετής και ενίοτε πηγμένης καθημερινότητάς μας, τότε ποιο;

 

Όλοι εμείς οι κολλημένοι-με-την-μπάρα (ενός Kinder Bueno) μπορούμε πλέον να εκφράσουμε ελεύθερα την έκπληξη και το θαυμασμό μας (ίσως και τις κατάρες που το βρήκε αυτός και όχι εμείς) απέναντι στον άνθρωπο που εμπνεύστηκε αυτήν την απίστευτη λιχουδιά.

 

Βέβαια, εντάξει, για να είμαστε δίκαιοι, και η διαφημιστική ταύτισή του με τη λιγούρα («Θέλω να φάω κάτι ελαφρύ. Κάτι έτσι για τη λιγούρα») δεν είναι και απολύτως λανθασμένη. Το Kinder Bueno μεταξύ όλων των άλλων χαρακτηριστικών του που το καθιστούν ιδανικό σνακ/γλύκισμα/πες-το-όπως-θες-αρκεί-να-το-βάλεις-στο-στόμα-σου έχει και το πλεονέκτημα ότι είναι τόσο-όσο. Δεν σε φουσκώνει.

Εξαιρείται η περίπτωση του: τρώω κόλλημα και κατεβάζω τρία μονοκοπανιά (δεν το έχω πάθει εγώ, κάτι φίλοι μου). Εντάξει, ναι σε αυτήν την περίπτωση, δεν το λες και ελαφρύ. Αλλά, κατά γενική ομολογία, δεν είναι βαρύ. Και το κυριότερο: Είναι ελάχιστα λιγωτικό.

Καταναλώνεται ιδανικά το απογευματάκι εκεί κατά γύρω στις 19.30 (μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι αυτή είναι η ώρα της πρώτης λιγουρίτσας. Η ώρα του «θέλω κάτι γλυκό να βάλω στο στόμα μου»).

 

Δεν θα ξεχάσω τα απογεύματα στο φροντιστήριο, όταν ανυπομονούσαμε να έρθει η ώρα να χτυπήσει κουδούνι, να κατέβουμε στο περίπτερο και να σαρώσουμε όλα τα τσιμπιτσίμπια (εξαιρετική λέξη, όντως) που βρίσκονταν στο δρόμο μας. Ναι, το Kinder Bueno ήταν πρώτο στη λίστα. Προφανώς. (Μόνη μου γράφω τόσην ώρα;)

Και πριν κλείσουμε, ας αυτοαναιρεθώ: Το παραδέχομαι. Μπορεί να μην είναι 19.30 τώρα που γράφω αυτό το κείμενο. Μπορεί να μην είναι καν απόγευμα. Και ναι. Όσο απίθανο και αν διαβάζεται, μπορεί πλέον να μην πηγαίνω φροντιστήριο. Παρόλα αυτά, εγώ μία βόλτα μέχρι το περίπτερο, θα την κάνω. Για το καλό (μου).

Share
 

24Media Network

 
POP για τις δύσκολες ώρες

Κανένας γονιός δεν θέλει να διαβάσει αυτό το κείμενο

Μιλήσαμε με την παιδοψυχολόγο της Υποδιεύθυνσης Προστασίας Ανηλίκων, Κωνσταντίνα Κωστάκου.

Σκιτσάροντας το τελευταίο πορτρέτο του Γιάννη Ιωάννου

Έξι Έλληνες σκιτσογράφοι αποχαιρετούν τον δάσκαλό τους.

Ο τελευταίος ρινόκερως

Η ιστορία του Ταμ, του τελευταίου τριχωτού ρινόκερου της Μαλαισίας, που πέθανε κι άφησε πίσω του ένα γενετικό κενό 10.000 ετών.

Social Man
PROMO