ONEDAD

'Όχι, δεν θα πάμε στην Disneyland, καρδιά μου'

Ένας πατέρας αναρωτιέται αν πρέπει να αφήσει το φόβο να νικήσει τη χαρά (του παιδιού, του ταξιδιού, τη δική του).

Δεν ήταν να πάμε φέτος στην Disneyland. 'Νο money, honey' φάση. Ωστόσο, παρόλο που είμαι χαρντκορ Looney Tunes τύπος, ήθελα κάποια στιγμή, πριν η πεντάχρονη κόρη μου μεγαλώσει και ξεπεράσει εντελώς το 'θέλω να γίνω πριγκίπισσα στάδιο', να την πάω.

Διαβάστε περισσότερα

Το βάσανο του 'Έλα να παίξουμε, μπαμπούλη'

Πέρασα ένα (ακόμη) ολόκληρο Σαββατοκύριακο προσπαθώντας να αποφύγω να αποκλειστώ σε ένα δωμάτιο γεμάτο Barbie. Κάτι που ποτέ δεν περίμενα ότι θα μου συμβεί.

Δεν εννοώ, προφανώς, τις 'κανονικές', δηλαδή τις δίμετρες ξανθές Καλιφορνέζες με την μέση δαχτυλίδι, αλλά τις πλαστικές. Εκείνες με τις οποίες είναι γεμάτο κάθε σπιθαμή του δωματίου της 5χρονης κόρης μου. Εκείνες που, κάθε Παρασκευή απόγευμα, γίνονται (χωρίς να φταίνε οι ίδιες) ο χειρότερος εφιάλτης μου.

Διαβάστε περισσότερα

Το παιδί θέλει το crossover του

Ένας δημοσιογράφος του ΟΝΕΜΑΝ μιλάει για τα αυτοκίνητα και τα ελεύθερα γούστα του κάθε άντρα σε αυτά. Ελεύθερα μέχρι να έρθει το small boss.

Για μια γυναίκα και για ένα αυτοκίνητο λένε ότι τα κάνουν όλα οι άντρες. Αλήθεια, αλλά όχι παντοτινή, γιατί τα priorities στη μεγάλη των to do λίστα σου, αλλάζουν μόλις έρθει το πρώτο παιδί. Κι επειδή δεν γνωρίζω, για την ώρα τουλάχιστον, τι εστί δεύτερο παιδί (αν και φίλοι και γνωστοί λένε “ένα ίσον κανένα και το καταλαβαίνεις στα δύο”), η οδηγική μου απόλαυση και συμπεριφορά ορίζεται από τον μονάκριβο γιο ο οποίος κάθε φορά που είναι να πάμε βόλτα φωνάζει “μπαμπά, τουτού, άσπγιο”.

Διαβάστε περισσότερα

Στο κυνήγι των μαγικών πουέντ

Αν ήξερα ότι θα ήταν τέτοιο μανίκι να την πείσω να διαλέξει σχολή μπαλέτου -και γενικά δραστηριότητα- θα την άφηνα να σαπίζει στον καναπέ.

Όχι, δεν είμαι αυτός ο πατέρας. Ο αδιάφορος για τις δραστηριότητες του παιδιού του. Όπως δηλαδή υπήρξε ο δικός μου. Όμως, μετά από πέντε διαφορετικά δοκιμαστικά σε μπαλέτα, δυο σε σωματεία ρυθμικής γυμναστικής και από μια σε σχολή μαγειρικής για παιδιά, εργαστήρι κεραμικής και κολυμβητήριο, παρέδωσα πνεύμα.

Διαβάστε περισσότερα

Η επιστροφή στο σχολείο είναι μεγάλο μανίκι

Για το παιδί, την μάνα και, περισσότερο από όλους, τον τίμιο, φιλότιμο -και, ας μην κρυβόμαστε, ολίγον εγωιστή- μπαμπά.

'Ρε μάνα, έτσι ήμουν και εγώ πιτσιρικάς; Αν ναι, σου ζητώ μεταχρονολογημένα συγνώμη'. Αυτό γύρισα και είπα απελπισμένος στην μητέρα μου, στην οποία σπάνια λέω καλό λόγο, έχοντας υποστεί πέντε εβδομάδες πρωινών βασανιστηρίων.

Διαβάστε περισσότερα

Η απόλαυση του να βλέπεις ταινία με το παιδί σου

Ο μόνος λόγος που η κόρη μου 'πείθεται' μια στο τόσο να πάμε σινεμά, είναι το ποπ κορν που της παίρνω. Αλλιώς δεν ξεκολλάει με τίποτα από τον καναπέ του καθιστικού. Εκεί που το τηλε-κοντρόλ είναι δικό της.

Οι γονείς μου πήραν, μετά από πολλά παρακάλια και ένα δακρύβρεχτο γράμμα όπου υποσχόμουν ότι δεν θα επηρεαστούν οι βαθμοί μου στο σχολείο, το πρώτο μου βίντεο όταν ήμουν 6η δημοτικού. Οι βαθμοί μου δεν έπεσαν ποτέ. Αλλά τα τριγύρω βιντεοκλάμπ πλούτισαν, αφού δεν πέρασε μέρα που να μην είχα τουλάχιστον 4 ταινίες στο σπίτι.

Διαβάστε περισσότερα

'Εσύ, μπαμπά, πότε θα γίνεις αστέρι στον ουρανό;'

Μια από τις δεκάδες δύσκολες ερωτήσεις που, ως πατέρας, καλείσαι να απαντήσεις. Ναι, σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Την συγκεκριμένη μου την έκανε η μικρή πριν από μερικές μέρες. Από το πουθενά, όπως συμβαίνει συνήθως. Το αποτέλεσμα; Ένα λαχταριστό σουβλάκι μπούτι κοτόπουλο που μου έπεσε από το χέρι. Και μια παύση αρκετών λεπτών μέχρι να βρω κάτι που να θυμίζει απάντηση.

Διαβάστε περισσότερα
1 2 3 4 5 6 7
equalizer
POP για τις δύσκολες ώρες

Ο δρόμος έχει τη δική του μουσική

Συναντήσαμε τους ανθρώπους που δίνουν ήχο στην καλοκαιρινή Αθήνα.

Social Man
PROMO