Μπες κι εσύ σε αυτό το “Newsroom”

Ο σεναριογράφος του “Social Network” γράφει για το ΗΒΟ μια σειρά για το πώς θα έπρεπε να είναι οι ειδήσεις στην τηλεόραση, και διχάζει.
SHARES

Στην Αμερική οι κριτικοί το μίσησαν, σε βαθμό που το κανιβάλιζαν μεταξύ τους χαβαλεδιάζοντας στο twitter, στον υπόλοιπο κόσμο άρεσε, τώρα το πού βρίσκεται η αλήθεια είναι δύσκολο να το εντοπίσει κανείς. Αλλά σίγουρα αξίζει να δεις τη σειρά για να διαπιστώσεις μόνος σου αν σου αρέσει.

Έχει ως εξής. Ένας παρουσιαστής ειδησεογραφικής εκπομπής παθαίνει κάτι σαν κρίση συνείδησης, εγκαταλείπει την ουδέτερη στάση που είχε (εξ ου κι ήταν δημοφιλής) και αρχίζει να πιστεύει σε μεγάλες ιδέες, σε μια καλύτερη τηλεόραση, στις ειδήσεις όπως πρέπει να είναι κι όχι σαν σόου στο κυνήγι των αριθμών κλπ κλπ.

Φυσικά όπως καταλαβαίνεις από μια τέτοια αρχική ιδέα, η σειρά περιλαμβάνει ένα κάποιο βαθμό φαντασίωσης μέσα, διότι προφανώς τόσο γλυκείς ιδεολόγοι δε θα είχαν θέση στην τηλεοπτική δημοσιογραφία. Αλλά δεν πειράζει, γιατί καλό είναι μία στο τόσο κάποιος να γράφει κάτι από τη σκοπιά της ελπίδας και της αισιοδοξίας κι όχι του στυγνού ρεαλισμού.

 (ΟΚ, δεν το μίσησαν όλοι οι κριτικοί.)

Τώρα, θα ακολουθήσουν μερικοί από τους λόγους για τους οποίους βρήκαμε το “Newsroom” άξιο παρακολούθησης, έχοντας δει τα 2 πρώτα του επεισόδια. (Η πρώτη σεζόν θα έχει 10 επεισόδια ενώ έχει ήδη ανανεωθεί για 2η.) Το αστείο είναι πως αν ψάξεις να βρεις μερικές από τις αρνητικές κριτικές θα βρεις βασικά τα ίδια points. Κάτι που αποδεικνύει με διασκεδαστικό τρόπο πως η τέχνη είναι υποκειμενική στον ακραίο βαθμό του να βλέπουμε πράγματι το ίδιο ακριβώς πράγμα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αλλά και πάλι ο ένας να βλέπει διαμάντι κι ο άλλος άνθρακα.

Και δεύτερον, πως ακόμα και ένας κύκλος κριτικών μπορεί να λειτουργεί συχνά σαν μάζα που περιμένει αφορμή για λιντσάρισμα, ξεχνώντας πως πάντα αυτό για το οποίο μιλάς και γράφεις είναι πιο σημαντικό από τη γνώμη σου γι’αυτό. (Τσάμπα τα έλεγε ο Άντον Ίγκο στο “Ratatouille”;) Εκτός κι αν είναι τραγούδι των Nickelback ή ταινία του Paul Haggis φυσικά.

ΟΚ, το “Newsroom” λοιπόν! Γιατί αξίζει να το δεις:

Δεν έχει χάσει την πίστη του στους ανθρώπους

Ο παρουσιαστής και η παραγωγός της εκπομπής του (που είναι πρώην, σε ένα κομμάτι της σειράς που είναι καλύτερο να αγνοήσουμε γιατί είναι πολύ άβολο) αποφασίζουν πως αν μεταδώσουν τις ειδήσεις με σωστό τρόπο, κι όχι σαν τηλεοπτικό show, ο κόσμος θα τους εμπιστευθεί. Πιστεύουν στο σωστό, και αποφασίζουν να το επιδιώξουν. Σκότωσε για λίγο τον κυνικό μέσα σου και ακολούθα αυτή την ιδέα. Εξάλλου και στη "Δυτική Πτέρυγα" του Sorkin, πάλι τι είχαμε; Έναν Πρόεδρο αντι-Bush, βγαλμένο κατευθείαν από τα φιλελεύθερα όνειρα της προοδευτικής Δύσης.

Δεν μοιάζει με καμία άλλη σειρά της καλωδιακής

Είναι τέλειο που στα διάφορα ΗΒΟ, FX κλπ μπορούμε να βλέπουμε σειρές που τραβάνε τα όρια του τι είναι αποδεκτό να βλέπουμε στην τηλεόραση, αλλά δε χρειάζεται κάθε σειρά να είναι ακραία, προκλητικό, ενήλικη. Το "Newsroom" δεν έχει πρωταγωνιστές αντιήρωες ή μαφιόζους ή πολεμιστές, δεν είναι γεμάτο βρισιές ή γυμνό, δεν είναι κυνικό, δεν κοιτάζει στο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής ή στα γρανάζια του τέρατος της γραφειοκρατίας και των σάπιων κοινωνικών θεσμών. Ωραία είναι όλα αυτά δηλαδή, αλλά ας υπάρχει και κάτι με διαφορετικές ευαισθησίες και άλλους ρυθμούς, έτσι για πλουραλισμό. Το "Newsroom" μοιάζει περισσότερο με σκρούμπολ δραμεντί, με χαρακτήρες που μιλάνε γρήγορα και χαριτωμένα και μπερδεύονται και μετά ξεμπλέκονται, υπάρχει αρκετή physical comedy, είναι αρκετά παλιομοδίτικο, απλώς με μπόλικη ιδεολογία από πάνω.

Παίρνει ιστορικές ελευθερίες

Δεν ήταν τέλειο που στο "Inglourious Basterds" [SPOILER για το τέλος της ταινίας] τα κωθώνια του Brad Pitt καταφέρνουν να δολοφονήσουν τον Χίτλερ; [/τέλος SPOILER]

Ήταν! Έλεος πια με αυτή την προσήλωση στην αλήθεια, δεν βλέπουμε ντοκιμαντέρ, fiction παρακολουθούμε. Κοινώς, το ότι η σειρά βάζει τους φανταστικούς ρεπόρτερ της να μεταδίδουν πραγματικές ειδήσεις (που προφανώς στην αληθινή ζωή είχε μεταδώσει κάποιος άλλος πρώτος) δεν είναι κάτι κακό, ίσα-ίσα. Χρησιμοποιώντας αληθινά γεγονότα βαρύνουσας σημασίας (όπως στον πιλότο η διαρροή πετρελαίου της BP) υπογραμμίζει ακόμα πιο έντονα τα μεγάλα διλήμματα και τις μεγάλες αποφάσεις των ηρώων της.

Αντικαθιστά τη δράση με το διάλογο

Μιλώντας για Tarantino, πώς ήταν στο "Inglourious Basterds" που κάθε σκηνή δράσης ήταν βασικά δυο άντρες ή τρεις που κάθονταν σε ένα τραπέζι και μιλούσαν για 20 λεπτά; Δεν είναι γαμάτο όταν ο σεναριογράφος γράφει άψογα, να συμβαίνει αυτό; Ο Sorkin το έχει δείξει πολλάκις ότι έχει μεγάλη δύναμη στο διάλογο, κι εδώ βασικά συμβαίνει αυτό ακριβώς. Οι χαρακτήρες είναι σε μεγάλο βαθμό μέσα σε ένα κλειστό χώρο για όλο το επεισόδιο, οι μάχες δίνονται με λέξεις, οι αντιμαχόμενες πλευρές είναι ιδεολογικές θέσεις, και οι εκατέρωθεν πυροβολισμοί δεν σταματούν ποτέ.

Αφορά κι εμάς

Σίγουρα, μετά από πχ το 2ο επεισόδιο της σειράς θα μπορούσες αν ήθελες να συζητήσεις εκτενώς για τη νομοθεσία περί ιθαγένειας στις ΗΠΑ, αλλά ενώ το βλέπεις δε γίνεται παρά να σκεφτείς πως τα θέματα που αγγίζει αφορούν κι εμάς. Υπάρχει σε αυτό το επεισόδιο μια σκηνή 5-10 λεπτών πάνω στη μετανάστευση που δεν είναι ότι το κλείνει το θέμα, αλλά λέει πράγματα που καλό είναι να ακούγονται. Όμοια προσέγγιση θα βρεις, υποθέτει κανείς, και στην πορεία, σχετικά με όποιο άλλο ζήτημα αποφασίσει να πιάσει η σειρά.

Κάθε επεισόδιο συμβαίνει σε μια μέρα

Το έκανε και το "Deadwood" αυτό, και γενικά είναι μια ιδέα που αν ο σεναριογράφος ξέρει να γράφει καλά και σπινταριστά, δίνει πάντα κάτι ωραίο. Ένα επεισόδιο δηλαδή που ξέρεις πως θα αρχίσει και θα τελειώσει μέσα σε μία μέρα. Τα πάντα μοιάζουν έτσι πιο σημαντικά, πιο πιεσμένα, πιο άμεσα. Ως τώρα έτσι το πάει, υποθέτω θα διατηρηθεί το format σε όλη τη σειρά.

Χαρακτήρες σαν αυτόν

Ο Sorkin πάντα γράφει ωραίους άντρες χαρακτήρες στις σειρές του, με ιδιαίτερη έφεση στο είδος εκείνου που είναι λίγο πιο κάτω από την κορυφή της ιεραρχίας, είναι λίγο αμήχανος σε στιγμές, αλλά είναι ηθικός και ξέρει πώς να κρατάει τη σωστή στάση όταν μετράει. Στη "Δυτική Πτέρυγα" είχε μπόλικους τέτοιους. Εδώ είναι ο Τζιμ, που τυχαίνει να γουστάρει και τον χαρακτήρα της Alison Pill, της ντράμερ από το "Σκοτ Πίλγκριμ" αν θυμάσαι.

Βάζει την Olivia Munn να μιλάει για τον ΓΑΠ

Πιστεύω ένα ξεκάθαρο high point για τον Έλληνα πρωθυπουργό, το ότι (μιας και η σειρά διαδραματίζεται ελαφρώς στο παρελθόν) η αφήγηση συνέπεσε με την είσοδο της Ελλάδας στο ΔΝΤ, οπότε είδαμε τα σέξι χείλια της Olivia Munn να μεταδίδει την είδηση στο σύμπαν του "Newsroom". Εμπφ, κάτι είναι κι αυτό. Να περιμένουμε ολόκληρο επεισόδιο αφιερωμένο στην Ελληνική κρίση στη 2η σεζόν;

Share
 

24Media Network

Δεν βοήθησε την ομάδα ο Δώνης

Ο Τσάρλυ γράφει για τη νέα γκέλα του Παναθηναϊκού απέναντι στον Βόλο, τις επιλογές του Γιώργου Δώνη που δεν βοήθησαν στο ελάχιστο και την ανάγκη για αξιοποίηση των παικτών της Ακαδημίας.

Ντέμης στον Sport24 Radio 103,3: "Αστείο ότι δεν ήθελα γήπεδο στη Φιλαδέλφεια"

O Nτέμης Νικολαΐδης, στο πλαίσιο της παρουσίας του στην εκπομπή "Ελα στο λαό σου" του Sport24 Radio 103,3 μίλησε και για το θέμα του γηπέδου στη Νέα Φιλαδέλφεια, την περίπτωση του ΟΔΔΥ, ενώ απάντησε και όσους τον κατηγόρησαν πως δεν ήθελε την κατασκευή στη φυσική έδρα της ομάδας. (AUDIO)

 
POP για τις δύσκολες ώρες
Social Man
PROMO