Η Stephanie Jordan είναι στην κορυφή του κόσμου και δεν το ξέρει

Μία συζήτηση με την Global Ambassador του τζιν Tanqueray στο σύντομο πέρασμά της από την Ελλάδα.
SHARES

Την τρίτη από τις πέντε ημέρες που πέρασα παρέα με τους κριτές της δεύτερης φάσης του World Class Bartender of the Year 2016 για την Ελλάδα, η Stephanie με ρώτησε αν γνωρίζω τον όρο “third culture kid”. Αφορά παιδιά τα οποία μεγάλωσαν σε μία κουλτούρα διαφορετική από εκείνη των γονιών τους. Η Stephanie Jordan γεννήθηκε στην Κολομβία από Κολομβιανό πατέρα και Αγγλίδα μητέρα, μεγάλωσε στη Νότια Γαλλία και έκτοτε έχει ζήσει στην Αγγλία, στον Μαυρίκιο, στις Σεϋχέλλες, την Ιρλανδία, την Ινδία και τη Γαλλία.

Το να ζει λοιπόν σαν ένα διεθνής νομάς (υπαρκτός όρος φίλοι μου), είναι κάτι που το έχει μάθει από μικρή. Και μοιάζει τουλάχιστον φυσιολογικό στα 28 της χρόνια, η δουλειά της να είναι ακριβώς αυτό. Να ταξιδεύει από χώρα σε χώρα, υιοθετώντας ένα διεθνές lifestyle για να διαδώσει ένα μήνυμα. Όσα υπέροχα και θαυμαστά περικλείει η φιλοσοφία του τζιν Tanqueray.

Στο Tanqueray αγαπώ το ότι είναι αληθινό

 

Επί ημέρες την παρακολουθούσα να ακούει προσεκτικά τις ιστορίες που είχαν να διηγηθούν οι συμμετέχοντες στο World Class. Να χαμογελάει σχεδόν κρυφά όταν κάποιος έβγαζε από το μανίκι κάποια κρυφή γνώση για το αγαπημένο της Tanqueray. Όταν κάποιος αναπαρήγαγε κάποια από τις ιστορίες που διηγείται μέρα με τη μέρα. Τι είναι όμως αληθινό για εκείνη στο Tanqueray; “Υπήρχε πραγματικά ένας τύπος που λεγόταν Charles Tanqueray και ο οποίος έσπασε κάθε πιθανή αλυσίδα για να φτιάξει το καλύτερο τζιν στο Λονδίνο. Ήταν μια ιδιοφυία, ένας τύπος που είχε εμμονή με το brandy, τις γυναίκες, τα άλογα και την σαμπάνια. Ήταν τόσο λεπτομερής που κατέγραφε κάθε στοιχείο της ζωής του. Έφτιαχνε κρέμες και balms για τα γόνατα των αλόγων. Κάθε μέρα λέω την ιστορία ενός πραγματικά φανταστικού τύπου”.

Το αν αγαπάει τη δουλειά της μπορείς απλά να το υποθέσεις αν ακολουθήσεις την σελίδα της στο Instagram (να το κάνεις, αλήθεια). Αλλά θα το καταλάβεις μόνο αν έχεις την τύχη να την συναντήσεις σε κάποια σημείο σε αυτή την υφήλιο. Την ρωτώ αν την ενοχλεί η εικόνα που έχει κάποιος για τους ambassadors, ότι ζουν μια ζωή χαρισάμενη γεμάτη πάρτι και καλοπέραση. Αυτό δηλαδή που βλέπουμε στα social media. “Θα ήθελα πολύ να ισχύει για τον καθέναν, η ζωή του να ήταν τόσο υπέροχη εμφανίζεται στο Facebook. Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα σε αυτά που δημοσιεύεις και αυτά που βιώνεις. Το περιεχόμενο όσων δημοσιεύουμε είναι φυσικά εμπνευσμένο από αληθινές καταστάσεις αλλά το να πιστεύει κάποιος ότι συνεχώς είμαστε σε party, είναι αφελές”.

 

Μιλάμε λίγη ώρα για το World Class και συγκεκριμένα για όσα έζησε τις ημέρες που πέρασε στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα. Η συνέντευξη βλέπεις έγινε μία ημέρα πριν αναχωρήσει για τον επόμενό της προορισμό. “Υπάρχει κάτι πολύ ιδιαίτερο στην Ελλάδα, κάτι που δεν το συναντάς εύκολα στον κόσμο. Σε κάθε αγορά που επισκέπτομαι βλέπω ανθρώπους περήφανους αλλά δεν είναι όλοι διατεθειμένοι να μοιραστούν πράγματα. Στην Ελλάδα είναι όλοι τόσο φιλόξενοι, η φιλοξενία για εμένα είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της δουλειάς μας και εκείνο που με αγγίζει περισσότερο. Αισθάνομαι ότι οι Έλληνες, όταν υποδέχονται κάποιον, έχουν μια βαθιά επιθυμία να κάνουν αυτόν τον κάποιον να περάσει καλά στη χώρα τους”. Κάτι που σίγουρα δεν μου μοιάζει σαν είδηση αλλά είναι σίγουρα ωραίο να το ακούς από κάποιον που κάθε αρχή εβδομάδας τον βρίσκει σε άλλο σημείο της γης. “Στη διάρκεια του World Class υπήρχε μια παρουσίαση που εστίαζε στον τουρισμό, σε μία χώρα 11-12 εκατομμυρίων ανθρώπων που υποδέχεται περίπου 25 εκατομμύρια τουριστών το χρόνο. Υπάρχουν τόσες επιλογές και αναρωτιέμαι μήπως αυτή η μαζική προσέλευση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στην ελληνική φιλοξενία. Είναι κάτι που έχουμε στις πιο αναπτυγμένες αγορές. Στο Λονδίνο δεν σε φιλοξενούν, στο Παρίσι μια τραγωδία. Η Ελλάδα είναι πολύ διαφορετική”.

Συζητάμε άλλο λίγο για την χώρα, για την εξέλιξή της αυτά τα χρόνια στον κόσμο των spirits, για το momentum που μου λέει ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή για τους Έλληνες bartendes αλλά και τις εμπειρίες που είχε πέρα από το judging κομμάτι. Μου μιλάει με πολύ όμορφα λόγια για την ομάδα του The Clumsies και την προσπάθεια και τη δημιουργικότητα που βάζουν στο να δημιουργήσουν την ιδανική ατμόσφαιρα για εσένα. Μου λέει λίγο και για το παράδοξο της υπόθεσης με τους Έλληνες bartenders. “Δεν υπάρχει ακριβώς λογική στο να είναι η Ελλάδα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες bartending σκηνές στον κόσμο, δεν δικαιολογείται από την οικονομική της κατάσταση ή την θέση της στον χάρτη. Αυτό το έχουν καταφέρει οι bartenders οι οποίοι δεν περιμένουν απλά να έρθει κάποιος να τους διδάξει αλλά κυνηγούν τη γνώση, κάνουν έρευνα, πιέζουν τους εαυτούς τους και ταξιδεύουν οι ίδιοι. Είναι οι ίδιοι οι bartenders που έβαλαν την χώρα τους στον χάρτη”.

Σε αυτόν τον χάρτη υπάρχουν σίγουρα χώρες δύο ταχυτήτων σε αυτόν τον τομέα. Η ίδια έχει δουλέψει παλαιότερα σε χώρες όπου κλήθηκε να εδραιώσει εκείνη την αγορά. “Οι αγορές που δεν είναι ακόμα τόσο εδραιωμένες αποτελούν πρόκληση. Είναι ένδιαφέρουσες γιατί επιτρέπεις στους ανθρώπους να ονειρευτούν. Όταν πηγαίνεις σε αυτές τις αγορές δεν παίζεις τόσο ρόλο εσύ και το brand που αντιπροσωπεύεις, είναι πολύ περισσότερο το ότι χρησιμοποιώντας το δικό σου όραμα, τους ανοίγεις τα μάτια σε νέες πιθανότητες και νέους ορίζοντες. Είναι μία πολύ διαφορετική προσέγγιση από αυτή που έχεις όταν έρχεσαι π.χ. στην Ελλάδα, σε μια εδραιωμένη αγορά. Εδώ θες να μάθουν περισσότερα για το Tanqueray και την ιστορία του. Θες το Tanqueray να είναι ένα κομμάτι του σύμπαντός τους”.

 

Το να εκπροσωπώ το brand σε συνέχεια όλων εκείνων των ανθρώπων που αφιέρωσαν τη ζωή τους σε αυτό είναι κάτι πάρα πολύ κουλ. Είναι τιμή και προνόμιο να μοιράζομαι κάθε μέρα το δικό τους έργο

Το να έχεις τόσο χρόνο με τους κριτές του World Class, σημαίνει ότι έχεις και πολύ χρόνο να τους ρωτάς πράγματα για τη ζωή τους, να διδάσκεσαι από εκείνους αλλά και να τους παρατηρείς επί το έργον. Τόσο ο Ago Perrone όσο και η Stephanie Jordan, μου έκανε τρομερή εντύπωση, πόσο πολύ ασχολούνταν με τους ανθρώπους που στέκονταν πίσω από το bar για να παρουσιάσουν. Πόση αγωνία είχαν και εκείνοι μαζί τους για κάθε παρουσίαση. “Στο judging που κάναμε εδώ στην Ελλάδα υπήρχε η ιδιαιτερότητα ότι κληθήκαμε να δίνουμε feedback σε κάθε συμμετέχοντα, με έναν τρόπο που θα ήταν επικοδομητικός και τροφή για σκέψη. Ναι, είναι πολύ δύσκολο να πεις σε κάποιον ότι δεν τα πήγε καλά, ότι δεν πέρασε. Αλλά πέρα από το πώς τα πήγε κάποιος, έχω απόλυτο σεβασμό για κάθε έναν που στέκεται μπροστά σε έναν κριτή, νομίζω ότι κάθε ένας ξεχωριστά αποτελεί πηγή έμπνευσης”. Μου έλεγε ξανά και ξανά ότι είναι ρίσκο για κάποιον να παρουσιάσει ένα ποτό για το World Class. “Είναι ένα ρίσκο. Δεν φτιάχνεις απλά ένα ποτό. Την ώρα που παρουσιάζεις για τους κριτές του World Class εκφράζεις ένα κομμάτι του εαυτού σου, είναι η έμπνευσή σου, είναι η παλέτα σου, η ιστορία σου. Είναι μια πολύ προσωπική στιγμή. Ο κάθε ένας μοιράζεται μαζί μας μια ιστορία. Στέκεσαι μπροστά σε έναν bartender ο οποίος είχε ένα σοβαρό ατύχημα και παρέλυσε η μία του πλευρά και σου παρουσιάζει ένα ποτό που λέγεται 'Second chance'. Πώς γίνεται να μην σε επηρεάσει κάτι τέτοιο;”.

Μπορώ με άνεση να πω ότι αυτές τις ημέρες είδα και τους δύο κριτές να χαμογελούν, να εκπλήσσονται, να στεναχωριούνται, ακόμα και να φοβούνται. Και σκεφτόμουν τι συναισθηματικό ταξίδι είναι αυτό που βιώνουν κάθε μέρα σε αυτή τη δουλειά. Αλλά προτιμούσα να μου το πει η ίδια. “Συναισθηματικά αυτή η δουλειά πάει από σημεία πολύ ψηλά σε σημεία πολύ χαμηλά. Όταν είσαι σε ένα μέρος πρέπει να πατήσεις play και να δώσεις όλη σου την ενέργεια και την χαρά σου σε όλους. Πρέπει να είσαι θετικός και χαρούμενος για τους bartenders. Πρέπει να είσαι συμπαθητικός και σαγηνευτικός με τους δημοσιογράφους. Τα κάνεις όλα αυτά για μερικές ημέρες και μετά ανεβαίνεις σε ένα αεροπλάνο και πέφτεις σε ένα κενό. Και μετά ξαναμαζεύεις τις δυνάμεις σου και αν είσαι τυχερός πηγαίνεις για λίγο σε κάτι που αποκαλείς σπίτι σου και μετά απλά το ξανακάνεις όλο αυτό. Οπότε συναισθηματικά, είναι πάνω – κάτω. Συναντάς εξαιρετικούς ανθρώπους, περνάς ώρες και μέρες μαζί τους και ξαφνικά από καθημερινότητά σου γίνονται παρελθόν και εξαφανίζονται. Δημιουργείς επαφές αλλά ξέρεις ότι είναι προσωρινές. Και αυτό είναι κάτι που σε κουράζει συναισθηματικά”.

 

Η Stephanie όμως πέρα από την σοβαρή Global Ambassador του Tanqueray είναι ένα κορίτσι το οποίο χαμογελά διαρκώς και κάνει τους ανθρώπους γύρω της να είναι λίγο πιο χαρούμενοι απ' ό,τι πριν την γνωρίσουν. Τι είναι αυτό που της δίνει χαρά σε αυτή τη δουλειά; “Η χαρά βρίσκεται στο να μοιράζεσαι κάτι στο οποίο πιστεύεις, στο να εκπαιδεύεις ανθρώπους και να τους εμπνέεις να γίνουν καλύτεροι και να κάνουν περισσότερα, στο να γνωρίζεις ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Εγώ αγαπώ το φαγητό οπότε απολαμβάνω και το να ανακαλύπτω διαρκώς γεύσεις και φαγητά”.

Της λέω ότι ο τίτλος της και μόνο έχει έναν παράγοντα ενθουσιασμού. Ότι για όλους εμάς εκείνη βρίσκεται σε μια κορυφή εκεί ψηλά παρέα με τους άλλους Global Amabassadors των αγαπημένω μας spirits. Εκείνη κρατά την μπάλα χαμηλά. “Δεν πιστέυω ότι έχω φτάσει σε κάποια κορυφή. Συγκυρίες, επιλογές, προσπάθεια, κίνητρο και αποφασιστικότητα με έχουν κρατήσει στο δρόμο στον οποίο βρίσκομαι τώρα. Ο προορισμός αλλάζει συνεχώς. Αν με ρωτάς αν ζω το όνειρο, αν είμαι τώρα εκεί που θέλω να είμαι, σίγουρα ναι. Αν με ρωτάς αν είμαι στο ανώτερο σημείο που μπορώ να φτάσω, σίγουρα όχι και ελπίζω να μην υπάρχει καν κάτι τέτοιο. Ελπίζω να είναι ένα αιώνιο ταξίδι κι αν η κορυφή του βουνού είναι ο θάνατος και ο παράδεισος, τότε απλά φέρτε το. Για τώρα, αυτό που θέλω είναι να νιώθω συγχρονισμένη και σε αρμονία με το μέρος στο οποίο βρίσκομαι. Αυτό προσπαθώ”.

 

Κι ας μην με ρωτάς τι είναι αυτό που μου αρέσει περισσότερο στον άνθρωπο που είχα απέναντί μου, θα σου πω. Το πόσο απάνθρωπα αληθινή ήταν σε ό,τι κι αν έλεγε. Από το πώς εξέφραζε την χαρά της, στο πόσο φαινόταν η δυσαρέσκειά της και το πόσο όμορφα αλλά ρεαλιστικά αντιμετώπιζε την ζωή της μέχρι τώρα. Η Stephanie Jordan έχει ένα διαβατήριο γεμάτο σφραγίδες και μια βαλίτσα γεμάτη σημάδια από τα διάφορα μέρη στα οποία έχει ταξιδέψει. Θα είναι, πίστεψέ με, υπέροχο να την συναντήσεις κάποια στιγμή στο αδιάκοπο ταξίδι της στον κόσμο και να σου μιλήσει για μερικά από αυτά.

Share
 

24Media Network

Σχέδιο υπέρβασης

Ο Ολυμπιακός είναι έτοιμος να κοντραριστεί με τη φιναλίστ του Champions League, Τότεναμ. Οι σκέψεις του Μαρτίνς για την ενδεκάδα, ενόψει του αγώνα της Τετάρτης (18/9, 19.55).

Ο νόμος της Νάπολι

Η Νάπολι επιβλήθηκε 2-0 της πρωταθλήτριας Ευρώπης, Λίβερπουλ, ενώ η Ντόρτμουντ έμεινε στο 0-0 με την Μπαρτσελόνα, με τον Ρόις να χάνει πέναλτι. Τα αποτελέσματα (VIDEOS).

 
POP για τις δύσκολες ώρες

PODCAST

Γιατί το 'Joker' κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι της Βενετίας

Πώς κέρδισε το 'Joker' το μεγάλο βραβείο και πώς θα επηρεάσει την υπόλοιπη χρονιά; Ποια ήταν η πραγματικά καλύτερη ταινία του φεστιβάλ και ποιο νέο όνομα σκηνοθέτη πρέπει να θυμάσαι; Θα είναι αυτά τα χειρότερα βραβεία του event για τον ιστορικό του μέλλοντος;

Λόγω Τιμής, η προφορική ιστορία

Οι συντελεστές της σειράς εξομολογούνται στιγμές από την πιο 'εσύ κι εγώ' παρέα της ελληνικής τηλεόρασης.

Social Man
PROMO