<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Με λένε Θοδωρή και είδα πρώτη φορά ‘Star Wars’ στα 22 μου

Για αυτές τις ταινίες που μεγάλωσαν γενιές φανατικών και καθόρισαν το σινεμά επιστημονικής φαντασίας, δεν είναι ποτέ αργά. Το 'Star Wars' είναι πάντα επίκαιρο

Όλοι έχουν το μεγάλο τους τυφλό σημείο, ακόμα κι οι επαγγελματίες, που είναι δουλειά τους να γνωρίζουν όσο πιο σφαιρικά γίνεται έναν τομέα, όλοι μα όλοι, κάπου θα έχουν ένα τυφλό σημείο. Θα τους λείπει, θα τους έχει ξεφύγει, κάποια πολύ σημαντική γνώση. Κάποιος δε θα έχει ακούσει το “Eleanor Rigby”. Δε θα έχει δει το “Νονό”. Δε θα έχει δει το γκολ του Μαραντόνα με τους Άγγλους. Δε θα έχει διαβάσει το “Μικρό Πρίγκιπα”. Όλο και κάτι huge κάπου στη διαδρομή θα έτυχε να έχει ξεφύγει από τον καθένα μας.

Εγώ ας πούμε μέχρι τα 22 μου δεν είχα δει τα παλιά “Star Wars”.

Φυσικά δεν είχε καμία διαφορά. Ήταν σα να τα είχα δει.

***

H διαστημική εποποιία φαντασίας του Τζορτζ Λούκας είναι από αυτές τις ιστορίες που ξεπερνάνε την έννοια του διαχρονικού και γράφονται πάνω στο DNA μιας ολόκληρης εποχής. Δεν χρειάζεται να έχεις δει “Star Wars” για να ξέρεις τι είναι, για τι μιλάει, ποιοι είναι οι χαρακτήρες του και ποιες είναι οι θεματικές του. Οι αντισυμβατικοί επαναστάτες, οι δεσμοί αίματος, ο έλεγχος, η συντροφικότητα, η πειθαρχία, η αξία του να πυροβολάς πρώτος- το “Star Wars” τα δίδαξε και θα τα διδάσκει για πάντα.

 

Για χρόνια έβλεπα αναφορές στο “Star Wars” και τις αναγνώριζα ως τέτοιες, ακόμη κι αν μου έλειπε η αρχική πηγή. Σε μια σειρά ένας χαρακτήρας αποκαλούσε τον άλλον Πανταγουάν και ήξερα πως πρόκειται για μαθητευόμενο. “Είσαι ο Γιόντα μου!”, έλεγε ένας ήρωας στον άλλον- ήξερα και ποιος είναι ο Γιόντα, και τι σήμαινε η έκφραση. Το “I am your father” ήταν το μεγάλο spoiler έχοντας γνώση του οποίο μεγάλωσα. (Προσπαθώ πάντα να φαντάζομαι τις αντιδράσεις του κοινού της εποχής όταν έβλεπε για πρώτη φορά αυτή τη σκηνή.) “May the Force be with you.” Οι Τζεντάι. Ο Χαν Σόλο. Οι R2-D2 και C-3PO. To χρυσό μπικίνι της Λέια. Το crawl της αρχής. Η μουσική του Τζον Γουίλιαμς. Τα φωτόσπαθα!

Είναι… πώς να το πω; Πώς μπορούσαμε και γνωρίζαμε τις είναι η αρχαιοελληνική τραγωδία προτού διαβάσουμε έστω μία τραγωδία στο σχολείο; Κάτι τέτοιο. Τα σημεία αναφοράς λες και μεταδίδονται με μιντικλόριανς στην ατμόσφαιρα τριγύρω μας. Δεν χρειάζεται να δεις, χρειάζεται απλά να αναπνέεις.

***

Είναι σίγουρο πως όλο και κάπου θα είχα πετύχει μικρά δείγματα δωρεάν του προϊόντος μεγαλώνοντας. Για αυτή την ιστορία ενός πληρώματος που τα βάζει με μια ολόκληρη αυτοκρατορία, για έναν ήρωα που πηγαίνει κόντρα στο DNA του, για έναν δάσκαλο που μεταδίδει τις γνώσεις του ελπίζοντας -γνωρίζοντας- πως τίποτα δεν πάει χαμένο.

Όμως την πρώτη μου συνειδητή επαφή με το σύμπαν του Λούκας την είχα με την έξοδο του “Phantom Menace”, της πρώτης Πιο Πολυαναμενόμενης Ταινίας Όλων Των Εποχών που έχω βιώσει. Πήγαινα ακόμα σχολείο και φυσικά κανονίσαμε να πάμε να το δούμε. Μου είχε φανεί βλακεία όπως και σε όλο το γνωστό και άγνωστο σύμπαν, έστω κι αν στο πλαίσιο της αντίστροφης ωρίμανσης που ζω εδώ και μερικά χρόνια έχω φτάσει στο σημείο να το θεωρώ όχι και τόοοοσο κακό πια.

 

Αυτός ο μπόμπιρας ήταν ο Νταρθ Βέιντερ; Δεν το έχαφτα με τίποτα. Ξέρεις πώς είναι όταν ακούς για κάτι επί χρόνια αλλά δεν το έχεις δει από κοντά. Αρχίζεις να πλάθεις σενάρια. Να φαντάζεσαι. Ο Νταρθ Βέιντερ ήταν η πιο επιβλητική περίπτωση larger than life χαρακτήρα του οποίου ήξερα τη φήμη πριν γνωρίσω τον ίδιο. Κάπως έτσι και με όλο το σύμπαν του “Star Wars”. Η απογοήτευση ήταν αναπόφευκτη. Και η δική μου, και των φανς.

Όταν βγήκε το “Attack of the Clones” λίγα χρόνια μετά, αποφάσισα να απέχω, μέχρι την κυκλοφορία του “Revenge of the Sith”. Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που βγήκε το Επεισόδιο 3 στις αίθουσες. Το πρωί είχα βάλει να ξαναδώ το 1 και να δω για πρώτη φορά το 2, ώστε να είμαι έτοιμος. Στην παρέα ήταν κι ο μεγαλύτερος φαν “Star Wars” που είχα γνωρίσει ως τότε. Όταν τελείωσε η ταινία (η οποία μου άρεσε by the way), δήλωσα αφελώς και ενθουσιωδώς:

“Πάω τώρα σπίτι να δω τη συνέχεια!”

“Ποια συνέχεια;”, η φωνή του πιουρίστα. “Εννοείς να ξαναδείς την original τριλογία;”

“Εννοώ να δω για πρώτη φορά την original τριλογία, ναι.” Κάγκελο ο τύπος.

Πρώτα ήρθε η έκπληξη, πώς είναι δυνατόν κλπ, κι ύστερα η οργή: Η σειρά με την οποία είδα τις δύο τριλογές είναι λάθος, λάθος, λάθος!

*κρατάει σημειώσεις*

Το κακό είχε γίνει βέβαια, οπότε συνέχισα με το μαγικό αυτό σχέδιο, της παρακολούθησης “Star Wars” για πρώτη φορά στα 22 μου.

Το “A New Hope” μου φάνηκε τόσο χαριτωμένο που αν είχε μάγουλο θα του το τσιμπούσα. Το άλμα από τα εντυπωσιακά χοροπηδητά και τον ψηφιακό Γιόντα του Επεισοδίου 3 στην… εχμ… στην ας πούμε μάχη κορύφωσης ανάμεσα σε Νταρθ Βέιντερ και Όμπι Ουάν Κενόμπι ήταν 50 αποχρώσεις του υπέροχου.

Το “Empire Strikes Back” ήταν αριστούργημα με κάθε μέτρηση του όρου- τότε, σήμερα, αύριο, από φανς, από τουρίστες, από αδαείς κι από πιουρίστες. Αναλογίζομαι πόσο θα είχαν χάσει τα μυαλά τους οι θεατές τότε μετά το cliffhanger, όταν θα έπρεπε να περιμένουν 3 χρόνια ενώ εγώ απλώς 13 ώρες ύπνου.

Το “Return of the Jedi” επίσης γυρίστηκε.

***

Βλέποντας το τρέιλερ του “The Force Awakens”, της νέας ταινίας “Star Wars” που θα βγει τον ερχόμενο χειμώνα, συνειδητοποίησα για πρώτη φορά τι είναι αυτό που έχασα παρακολουθώντας τις ταινίες με αυτή τη σειρά και σε αυτή την ηλικία.

Το τρέιλερ είναι ικανότατο. Είναι μια ωραία και εντυπωσιακή συλλογή εικόνων από αυτό που υποπτεύομαι πως θα είναι μια ωραιότατη περιπέτεια: Ο Τζ. Τζ. Έιμπραμς που σκηνοθετεί, εκτός του ότι έχει το συνήθειο να κάνει ταινίες που μου αρέσουν, τρέφει και μεγάλη αγάπη για τον κόσμο του Τζορτζ Λούκας. Ο Έιμπραμς ανέλαβε πριν χρόνια να φέρει στο σήμερα το “Star Trek” κι εκείνος το έκανε μετά χαράς, απλά γυρίζοντάς το περίπου σα να ήταν ταινία “Star Wars”. Και τώρα στον αληθινό του πόθο θα τα κάνει θάλασσα;

Δε νομίζω. Νομίζω ειλικρινά πως θα είναι μια υπέροχη ταινία.

Αλλά στο τέλος του τρέιλερ ο Χαν Σόλο, γερασμένος φυσικά πια, με τη μορφή πάντα του Χάρισον Φορντ, γυρνάει στον έμπιστό του Τσουμπάκα και του λέει, “Chewie, we’re home”. Το ίντερνετ γέμισε στιγμιαία με ανθρώπους, με ενήλικες ανθρώπους, να κλαίνε και χαζογελάνε νοσταλγικά.

 

Το “Star Wars” είναι μεν sci-fi, αλλά με την πολύ χαλαρή έννοια του όρου. Είναι πιο πολύ μια περιπέτεια με νίντζα που απλά τυχαίνει να μάχονται στο διάστημα. Ή ένα γουέστερν. Ή ένα πειρατικό. Ήταν τέλος πάντως κάτι ευρύτερο, κάτι διαχρονικό, με το περιτύλιγμα του sci-fi. Και πρωτίστως, ήταν ένα παραμύθι. Οπότε πάντα από ένα ηλικιακό σημείο και μετά, όταν μπαίνει λίγο ο κυνισμός και αρχίζεις να έχεις δει πολλά, η νοσταλγία δεν είναι η ίδια.

Πιάνω τον εαυτό μου να εύχεται να τα είχα δει σε μικρότερη ηλικία, για να μπορώ σήμερα να είμαι μέρος αυτής της κοινής, σχεδόν θρησκευτικής εμπειρίας. Είμαι σίγουρος ότι θα ένιωθα πράγματα γιατί το “Star Wars” συγκεντρώνει στην αφήγησή του όλα τα πράγματα που αγαπώ στο sci-fi. Και, κάπου εκεί, συνειδητοποιώ πως τα αγαπώ όλα αυτά λόγω του “Star Wars”.

Επειδή ιδέες και χαρακτήρες και αναφορές έμειναν τόσο βαθιά στο συλλογικό μας υποσυνείδητο που για χρόνια ένιωθα σα να τα έχω δει. Επειδή επηρέασαν δημιουργούς που αγαπώ, κάνοντάς τους να γυρίσουν τα αγαπημένα μου έργα τους. Επειδή πριν μερικά χρόνια βρέθηκα σε ένα μπαλκόνι με έναν φίλο να τραβάμε βιντεάκι μια ολιγόλεπτη μονομαχία μας με lightsabers. Επειδή τα τελευταία παπούτσια που αγόρασα είναι Star Wars και είναι τέλεια. Επειδή ποτέ δε θα είναι αργά για κάποιον να δει (ή ξαναδεί) αυτές τις ταινίες.

Chewie; Αυτή είναι η μαγεία με το “Star Wars”: Δεν φύγαμε ποτέ. Ήμασταν πάντοτε σπίτι.

TAGS
STAR WARS
ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

AMERICAN 80S