<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Ξαναβουτώντας στην "Άβυσσο"

Η ιστορική περιπέτεια φαντασίας του James Cameron έγινε 25 χρονών αυτή τη βδομάδα. Δε θέλαμε άλλη αφορμή για να την αφήσουμε να μας ξαναδροσίσει, εν μέσω Αυγούστου.

Το 1989 εκτός από 25 χρόνια μακριά από το σήμερα, καταλαμβάνει ταυτόχρονα μια πιο σημαντική θέση στο χρονικό μας συνεχές. Είναι η τελευταία χρονιά των '80s. Μια χρονιά πριν ή μετά δε θα είχε κάνει διαφορά βέβαια, αλλά είναι συμβολικό: Στα '90s τα μπλοκμπάστερ ήταν αμήχανα, έψαχναν να βρουν εχθρούς. Στα '80s όλα ζούσαν στους ρυθμούς του ψυχρού πολέμου.

Η "Άβυσσος", επειδή ο Τζέιμς Κάμερον εκτός από λάτρης των μεγάλων, απολαυστικών, loud θεαμάτων, είναι ταυτόχρονα και πολύ συναισθηματικός και ευαίσθητος, στάθηκε εκεί ακριβώς στη μέση. Γύρισε ένα μπλοκμπάστερ για τον ψυχρό πόλεμο, ζητώντας απεγνωσμένα να σταθούμε όλοι μαζί και να πιάσουμε τα χέρια.

 

Η ταινία ξεκινά με ένα Αμερικάνικο υποβρύχιο που βυθίζεται στον Ατλαντικό και τον αγώνα δρόμου Αμερικάνων και Ρώσων να φτάσουν πρώτοι στο απομεινάρι. Το κλου είναι ότι τα έκαναν όλα εξωγήινοι που μάλλον φλέρταραν έντονα με την ιδέα να μας κάνουν του αλατιού αλλά πίστεψαν τελικά στην ανθρωπότητα όταν είδαν ότι ένας άντρας και μία γυναίκα μπορούσαν να αγαπήσουν τόσο ώστε να είναι διατεθειμένοι να θυσιαστούν για το ευρύτερο καλό. Aw!

Ο δραματουργικός πυρήνας της ταινίας είναι η σχέση του Μπαντ (Εντ Χάρις) και της Λίντσεϊ (Μέρι Ελίζαμπεθ Μαστραντόνιο, το πιο κουλ όνομα του '80s Χόλιγουντ), που είναι στα χωρίσματα, μισιούνται, εκείνη έχει υψώσει προστατευτικό κέλυφος Σκύλας (ΤΜ) ενώ εκείνος είναι τόσο έξαλλος που πετάει το δαχτυλίδι του στη λεκάνη (και μετά το ξαναπιάνει επειδή βαθιά μέσα του την αγαπάει ακόμα). Ο Κάμερον τα βάσισε όλα αυτά στη σχέση του με την τότε σύζυγό του Γκέιλ Αν Χερντ, που είναι παραγωγός της ταινίας. Οι δυο τους χώρισαν στη διάρκεια της παραγωγής.

Δομικά, η ταινία είναι σαν τα άπαντα του Τζέιμς Κάμερον. Έχει αλληλεπίδραση σε κλειστό χώρο πολλών διαφορετικών χαρακτήρων, έχει μάχες, έχει character drama, έχει τεράστιες σεκάνς επίδειξης κάποιου κινηματογραφικού τεχνολογικού θαύματος, και έχει και οικολογικό μήνυμα. Στην καρδιά της η "Άβυσσος" είναι ένα τεταμένο ψυχροπολεμικό (αλλά και εντελώς προσωπικό) δράμα κλειστού χώρου, που απλά τυχαίνει να διαδραματίζεται στο βυθό και να έχει 2-3 πανάκριβες σκηνές με πολύχρωμους εξωγήινους ΟΚ εντάξει. Είναι η ιδέα του Κάμερον για προσωπικό, intimate δράμα.

Φυσικά ήταν και παραμένει φανταστική ταινία. Γενικά θα δυσκολευτείς να πεις με το χέρι στην καρδιά άσχημα λόγια για κάποια ταινία του Τζέιμς Κάμερον που δεν είναι το "Avatar" (και ακόμα κι αυτό ήταν πανέμορφο), αλλά η "Άβυσσος" έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά πολλών ανθρώπων. Επίσης, πραγματικά: Φυσικά και τα εφέ σε σημεία μοιάζουν με videogame, αλλά ας προσπαθήσουμε λίγο να σκεφτούμε ότι ήταν στα '80s. Θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς πως αυτή η ταινία δεν είναι γερασμένη, αλλά πάντως γερνάει πολύ-πολύ πιο αργά από ό,τι θα έπρεπε.

Ξαναβλέποντας την ταινία πρώτη φορά μετά από χρόνια, με αφορμή την 25η επέτειό της στις 9 Αυγούστου (εντάξει, 25 χρόνια και μια βδομάδα), κρατήσαμε εικόνες και σκέψεις.

Ο μαδερφάκιν Εντ Χάρις

Ο Εντ Χάρις είναι φοβερός, πάντα ήταν φοβερός, αλλά το πιο φοβερό απ'όλα είναι ότι υπήρξε αυτή η στιγμή στο χρόνο όπου μπορούσε ένα ακριβό καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ να έχει για πρωταγωνιστή τον Εντ Χάρις.

Ο οποίος είναι φοβερός.

 

Το crew πολύχρωμων χαρακτήρων

Πάντοτε μια σταθερά στις ταινίες του Κάμερον, έχεις ένα crew αποτελούμενο από έναν που δεν είναι και στα πολύ καλά του, έναν αγροίκο, μια 'δε μασάω' γυναίκα, έναν κούκου τυπάκο κλπ. Δουλεύει πάντα τέλεια. Αν ήθελα να φτιάξω ένα τέλειο μπλοκμπάστερ-Φρανκενστάιν, το κομμάτι με το σχηματισμό των περιφερειακών χαρακτήρων θα το έδινα στον Τζέιμς Κάμερον.

Βασικά τι λέω, όλο στον Κάμερον θα το έδινα και θα τελείωνα.

Ο στιγμιαίος θάνατος της Λίντσεϊ

Το έχουμε δει 8 δισεκατομμύρια φορές, αυτή την ακριβώς ίδια σκηνή, όμως ο ψεύτικος θάνατος της Μέρι Ελίζαμπεθ Μαστραντόνιο σε αυτή την ταινία είναι ίσως ο πιο αξιομνημόνευτος ψεύτικος θάνατος από όλους τους ψεύτικους θανάτους.

Καταρχάς κρατάει για πάντα.

Από εκεί και μετά, έχεις μια Μαστραντόνιο που γίνεται όλο και πιο μπλε όσο περνάει η ώρα, έχεις έναν Εντ Χάρις που προσπαθεί να τη σώσει με μανία, έχεις το απαραίτητο "hey man, let it go" των τριγύρω douchebags (σοβαρά, θα έλεγε ποτέ κανείς στα αλήθεια σε κάποιον σε αντίστοιχη κατάσταση να σταματήσει; θα το έπαιρνες εσύ πάνω σου; όντως;; ΓΙΑΤΊ;) αλλά μετά έχεις τη στιγμή που σα να επανέρχεται στην πραγματικότητα, σα να χαστούκισε τον ίδιο τον εαυτό του, να θυμήθηκε πως όχι, δε θα το αφήσει αυτό.

Ο Χάρις σε αυτή τη σκηνή είναι συγκλονιστικός. Όταν φωνάζει στην Λίντσεϊ πως δεν έχει παρατήσει τίποτα στη ζωή της και αρχίζει να της κάνει ξανά τεχνητή αναπνοή, να τη χαστουκίζει, να κλαίει, να φωνάζει. Η σκηνή είναι απλά απίστευτη και δεν είναι μόνο η διάρκειά της που την κάνει τέτοια. Είναι ο κυματισμός των συναισθημάτων. Από απόγνωση σε παραίτηση κι από πείσμα σε οδυρμό.

 

Ο παραλίγο action star Μάικλ Μπιν

Κοίτα τρελό μουστάκι, έτσι; Ο Μάικλ Μπιν -κάτι σαν... Τζέρεμι Ρένερ... της εποχής;- για κάτι λίγα λεπτά εκεί στα τέλη των '80s πρέπει να έμοιαζε έτοιμος να γίνει ο επόμενος μεγάλος action star, έχοντας παίξει σερί "Aliens", "Terminator" και "Abyss". Βέβαια τώρα τον βλέπουμε κι είμαστε σε φάση "α α ο τέτοιος που τα είχε με τη Σάρα Κόνορ". Κρίμα για την επιμονή του Τζέιμς Κάμερον, όχι τίποτα άλλο.

Ξέρουμε ότι ο Μάικλ Μπιν είναι κακός στην ταινία επειδή κόβει το χέρι του χωρίς λόγο.

Επίσης επειδή στέλνει πυρηνική βόμβα στους ειρηνικούς εξωγήινους.

Γιατί πρέπει κάθε ταινία με τεταμένη ατμόσφαιρα ανάμεσα σε αντίπαλα στρατόπεδα να έχει (συνήθως ακριβώς έναν) τέτοιο douchebag; Το είδαμε και πιο πρόσφατα στο "Dawn of the Planet of the Apes". Παιδιά, δεν ηρεμείτε λίγο;

Η πρώτη επαφή

Ο Κάμερον έχει σκηνοθετήσει τις κάλτσες του στις σκηνές με τους εξωγήινους. Όπως έκανε και μερικά χρόνια αργότερα με τον "Τιτανικό", έτσι κι εδώ λογικά σκέφτηκε πως εφόσον του έφυγε ο πάτος για να μπορέσει πειστικά να στήσει κάτι που σε επίπεδο τεχνογνωσίας θα έπρεπε να βρίσκεται ακόμα καμιά δεκαετία μακριά, τουλάχιστον ας το απολαύσει. Έτσι, μας δείχνει τις εξωγήινες πυγολαμπίδες από κάθε πιθανή γωνία, με κάθε πιθανό τρόπο, στο θάλασσα, στο αρχηγείο τους, στην επιφάνεια της θάλασσας, όταν γίνονται νερό, από κάτω, από πάνω, από διαγώνια, από αντικατοπτρισμούς στα κράνη των ανθρώπων.

Είναι πανέμορφα δημιουργήματα και ακόμα και 25 χρόνια μετά εντυπωσιάζουν. Αυτό δεν είναι εύκολο. 95% των CGI φαίνονται χαζά 5-10 χρόνια μετά. Κι εδώ μιλάμε για μια ταινία που γυρίστηκε το 1989. Αυτό είναι ξερωγώ πριν τα '90s.

Random "Scrubs" cameo

Αγαπημένος.

Φάτσα από νερό

Το να πεις αυτή τη σκηνή iconic είναι λίγο. Αν η ταινία ήταν μόνο αυτό το πλάνο και τίποτα άλλο, θα αρκούσε για να έχει μεγαλώσει μια ολόκληρη γενιά χαζεμένη από εντυπωσιασμό. Για πάρα πολλά χρόνια, οι αναμνήσεις μου από την "Άβυσσο" ήταν "εκείνη η ταινία που το νερό κάνει το πρόσωπο της γυναίκας".

 

Εντ Χάρις τηλεφωνήσει σπίτι

Γενικά το φινάλε της theatrical version της ταινίας είναι τέλειο. Ο Μπαντ κατεβαίνει στην Άβυσσο γνωρίζοντας πως θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνει ποτέ, αποχαιρετά τη γυναίκα του με ένα πολύ συγκινητικό διάλογο μέσω πίξελ, το αρκ της σχέσης τους φαινομενικά ολοκληρώνεται με τον πιο σκληρό τρόπο, και ο χαρακτήρας μαθαίνει να αγαπά και θυσιάζεται για όλους. Τέλειο.

Και γίνεται ακόμα πιο τέλειο όταν εμφανίζονται οι νέον εξωγήινοι, συγκινημένοι κι αυτοί από τη θυσία του, για να τον σώσουν βάζοντάς τον σε έναν θάλαμο χωρίς νερό, και παραδίδοντάς τον στην επιφάνεια αμέσως μετά. Ο Μπαντ κοιτάζεται με τον αρχι-εξωγήινο μέσα από τα νερά και ξέρεις πως ο εξωγήινος μέσα του λέει "άει να χαθεί με συγκίνησες μεσημεριάτικα βλάκα".

Βοηθάει που αυτές οι σκηνές είναι απίστευτα εντυπωσιακές.

Οι εξωγήινοι ήταν... η αγάπη

Στην αρχική βερσιόν τουλάχιστον. Η οποία είναι cheesy αλλά λειτουργεί. Αυτό που δε λειτουργούσε κι ευτυχώς κόπηκε για την κινηματογραφική έξοδο της ταινίας, ήταν το πλήρες φινάλε, που αποκαταστάθηκε για την unrated εκδοχή που κυκλοφόρησε αργότερα σε home video.

Μισή ώρα μεγαλύτερη σε διάρκεια, μιας ταινίας που ήδη ήταν μεγαλύτερη από ό,τι χρειαζόταν, μας εξηγούσε πως στην πραγματικότητα οι εξωγήινοι ήταν #eksalloi με την πάρτη μας, επειδή ήμασταν τόσο ανεύθυνοι με τον πλανήτη. Έδειχναν στον Εντ Χάρις πόσο κακά παιδιά είμαστε λες κι αυτός προσωπικά ξεκίνησε τους πολέμους, σήκωσαν κάτι τεράστια κύματα που ήταν έτοιμα να καταστρέψουν τον πλανήτη, αλλά τελευταία στιγμή ήταν σε φάση "άντε τρελόπαιδα θα σας αφήσουμε αυτή τη φορά επειδή ο Εντ Χάρις έμαθε να αγαπάει".

Η ιδέα αυτή είναι ό,τι χειρότερο και είναι ο Τζέιμς Κάμερον στα πιο προφανή του. Είναι big softie ο άτιμος, έχει αυτές τις κωμικά προφανείς οικολογικές στιγμές του που αρχίζει και μας κουνάει το δάχτυλο, δηλαδή βασικά το "Avatar". Προσπάθησε να δεις το "Avatar" τώρα που δεν θα είναι πια σε μια 3D οθονάρα, κι αν αντέξεις συγχαρητήρια. (Έχει ξαναδεί κανείς ποτέ το "Avatar" από τότε που πρωτοβγήκε;)

Τελοσπάντων. Η ουσία είναι πως η "Άβυσσος" ήταν μια χαρά όπως ήταν και δε χρειαζόταν τον καθηγητή Ιστορίας να μας μαλώνει λες και δε διαβάσαμε το μάθημα της μέρας.

Το cheesy φινάλε

Και στο τέλος περπάτησαν στο νερό και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

 

Perfect Shots

H ταινία του Τζέιμς Κάμερον έχει μπόλικα που θα μπορούσαν να ανήκουν εδώ.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ