<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Οι καλύτερες ταινίες της χρονιάς

Από το "Mad Max" ως το "Carol" κι από το "Slow West" ως τη "Νορβηγία", αυτό είναι το φετινό μας τοπ-15.

Το βρίσκω πολύ ειρωνικό πως μετά από όλα αυτά που έχουμε πει και έχουμε δει, κατέληξα σε μια λίστα που έχει στην κορυφή δύο σίκουελ.

Αυτές είναι οι καλύτερες φετινές ταινίες.

Πιθανά spoilers για τα πάντα.

16, Sicario

Ο Ντενίς Βιλνέβ, με μόνιμη πια παρουσία στις year-end λίστες, βάζει την Έμιλυ Μπλάντ στο ρόλο του κοινού και τον Μπενίσιο ντελ Τόρο στο ρόλο του σκοταδιού, μιλώντας με νεύρο για την ηθική του κρυφού πολέμου των ναρκωτικών. Στο τέλος θα αναρωτηθείς αν ο κόσμος είναι καλύτερος, και το στομάχι σου θα δώσει την απάντηση. (Review + Letterboxd)

15, Slow West

Μάικλ Φασμπέντερ ως λιγομίλητη, παστέλ εκδοχή του ανθρώπου που δε λέει πολλά από τα σπαγγέτι γουέστερν, Μπεν Μέντελσον στην πιο εκκεντρική γκαρνταρόμπα της χρονιάς, και ένα γουέστερν των αδερφών Κοέν αν ήταν γυρισμένο από τον Γουές Άντερσον. "In a short time, this will be a long time ago." Από τις πιο όμορφες και πιο υποτιμημένες ταινίες της χρονιάς.

14, Νορβηγία

Λίγο neon '80s μιας παράλληλα παρελθοντικής Αθήνας, λίγο υπόγεια ματιά στην περίθαλψη του Κακού μέσα από ποπ μύθους και περιτυλίγματα, λίγο ρόλος ζωής για έναν ηθοποιό που μοιάζει να έχει μια καριέρα γεμάτη ρόλους ζωής, λίγο αυτή η υπέροχη, ποιητική ιδέα του βαμπίρ που χορεύει για να μη σταματήσει η καρδιά του να χτυπάει. Η πιο όμορφη και απρόσμενη Ελληνική ταινία της χρονιάς. (Review + Letterboxd)

13, Inherent Vice

Ο Πολ Τόμας Άντερσον με την καλύτερή του ταινία εδώ και χρόνια, ένα χαλαρό, πολύ αστείο και πολύ πικρό πορτρέτο της ασυνείδητης διαπίστωσης πως μετά την αθωότητα έρχεται ο κυνισμός. Ο Χοακίν Φοίνιξ είναι προβλέψιμα καλός, χαμένος μέσα στα γρανάζια ενός θλιμμένα αστείου και πούπλοκου νουάρ, κάτι ανάμεσα σε τοτέμ και καρτούν. Η Κάθριν Γουότερστον είναι αποκάλυψη. (Review)

12, Leviathan

Ιστορία τοπικής διαφθοράς στην αγροτική Ρωσία, με τον Αντρέι Ζβυάγκιντσε να ξεκινά από τη λεπτομέρεια (μια οικογένεια, έναν διαπληκτισμό) για να φτάσει σταδιακά να ζωγραφίσει ένα ολόκληρο κοινωνικό πορτρέτο διαφθοράς. Ό,τι είναι το αντίθετο της κοσμογονίας, ο Zβυάγκιντσεφ το έκανε σινεμά. (Review)

11, John Wick

Δύο κασκαντέρ μαζεύουν ιδέες και awesomeness απωθημένα ολόκληρης καριέρας και τα κάνουν περιπετειάρα με τα όλα της, με τον Κιάνου Ριβς να ανασταίνεται, με τον Τζον Γουίκ να ξεκληρίζει μια ολόκληρη μαφία μέσα από neon γραφικά επειδή του φάγανε το σκύλο, με την ταινία να καταφέρνει να αναπτύξει ένα μικρό σύμπαν χαρακτήρων και ιδεών πριν δοθεί στο απόλυτο μακελειό. Έτσι πρέπει να είναι όλες οι περιπέτειες. Σαν κάτι που κάποιος γύρισε επειδή ένιωθε πως θα ήταν η μόνη του ευκαιρία να τα πει. (Review)

10, The Lobster

Κάπου ανάμεσα στο deadpan σουρεαλιστικό χιούμορ, τον απόκοσμα fantasy χαρακτήρα, και τον επεισοδιακής δομής συμβολισμό των ιστοριών του, αυτό το πετυχημένο μεταβατικό βήμα του Λάνθιμου στο εξωτερικό μοιάζει τελικά με αισωπικό μύθο που διηγούνται μεταξύ τους οι άνθρωποι του 31ου αιώνα για τον έρωτα στον 21ο. Για την πίεση, για τους κανόνες, για την απόγνωση, για τους ρόλους- και για την απελευθέρωση. Ο Κόλιν Φάρελ σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του. (Review)

9, The Assassin

Γκολ στις καθυστερήσεις από τον Χου Χσιάο Χσιέν- η ταινία βγαίνει στις αίθουσες σήμερα. Τώρα, απόψε. Να πας να τη δεις. Από τις ομορφότερες ταινίες εδώ και χρόνια, για την ιστορία μιας δολοφόνου που έρχεται αντιμέτωπη με τον ανεκπλήρωτο έρωτά της. Η ομορφιά και η κίνηση της κάμερας στην υπηρεσία όχι της πλοκής, μας της δημιουργίας μιας διαρκούς αίσθησης εξωτερικής απειλής- και πως η Ιστορία πάντοτε είναι μάρτυρας. (Letterboxd)

8, Blackhat

Ξέχνα τους χάκερ και την σαχλή ιστορία. Ο Μάικλ Μαν γύρισε μια ακόμα ψηφιακή νουάρ ιστορία απόδρασης, για έναν ήρωα-φάντασμα που θέλει να αποδράσει από τον κόσμο στον οποίο ζει χωρίς να το πολυθέλει. Όταν η Τανγκ Γουέι αγγίζει τον Κρις Χέμσγουορθ παύουν να υπάρχουν 1 και 0. Το τελευταίο βλέμμα της Βιάολα Ντέιβις είναι ανατριχιαστικό. H μεγάλη σύγκρουση των δύο αντιπάλων γίνεται καθώς κινούνται αντίθετα μέσα σε μια ανθρώπινη παρέλαση, σαν φαντάσματα μέσα στη Μηχανή. Η ταινία άρεσε σε λίγους, αλλά σε αυτούς τους λίγους μας άρεσε πάρα πολύ- όση σημασία κι αν έχει αυτό. (Review + Letterboxd)

7, Force Majeure

Άκρως ειρωνική όσο και δραματική, ματιά πάνω στις δυναμικές μεταξύ των δύο φύλων, ένα έσωτερικό δράμα για τη μάχη των στερεοτύπων και την αιώνια διαπραγμάτευση ανάμεσα στην υποκειμενικότητα και την αντικειμενικότητα της αλήθειας. Όλα μέσα από παντελώς στεγνές σκηνές, όπου υποδόριο δεν είναι μόνο το χιούμορ (η ειρωνική ματιά δεν μετακινείται ποτέ) αλλά και αγωνιούδους κατασκευής μεμονωμένες σκηνές που θα μπορούσαν, η κάθε μία τους, να προέρχεται από θρίλερ, μπλέκοντας ταυτόχρονα την φάρσα με την τραγωδία. Όταν ο Τόμας καταρρέει μπροστά στην Έμπα στο διάδρομο μπροστά από το δωμάτιό τους, δεν αναρωτιέσαι αν πρόκειται περί αστείου ή δραματικού γιατί ο διαχωρισμός αυτός πλέον έχει πάψει να υφίσταται. (Review)

6, Carol

O Τοντ Χέινς κάνει το ένα απίστευτο καδράρισμα μετά το άλλο, ακολουθώντας την ενέργεια προσώπων, αντικειμένων, λέξεων. Κατάφερε και κινηματογράφησε την έλξη.

5, Inside Out

Αυτό που έχει κάνει η Pixar με αυτή την ταινία θα περάσουν χρόνια για να το νιώσουμε ακριβώς. Δεν είναι μια ακόμη καλή ταινία Pixar, είναι καλλιτεχνικό μεγαλείο. Οι άνθρωποι έφτιαξαν ένα καρα-mainstream οικογενειακό καρτούν που παίζει με άνεση ανάμεσα στο δομημένο και το αφηρημένο, αναπτύσσοντας τελικά μια συγκλονιστική αλληγορία για την κατάθλιψη, για την ωρίμανση, για την νοσταλγία, και για την λύπη ως απαραίτητο φάρμακο της ψυχής. Δηλαδή θέλω να πω. Μιλάμε για θαύμα. (Review)

4, It Follows

Χέι, για κοίτα, ήταν η περσινή μας καλύτερη ταινία χωρίς διανομή. Νικήσαμε! (Review)

3, The Pearl Button

Περισσότερο ένα essay άποψης και στοχασμού παρά συμβατική αφήγηση, το ντοκιμαντέρ-δοκίμιο του Πατρίσιο Γκουσμάν εξερευνά την ιστορία βίας και γενοκτονίας της Χιλής από τα βάθη των αιώνων μέχρι τη σύγχρονη πολιτική καταπίεση, διατηρώντας ως συνδετικό ιστό το νερό, την καθαρότητά του και τον αέναο χαρακτήρα του. Από ιθαγενείς που διασχίζουν τη θάλασσα με κανό κι από την ίδια την κοσμογονία μέχρι τις μοντέρνες, απάνθρωπες μεθόδου θανάτου, το έργο του Γκουσμάν δε σταματά ποτέ να είναι αποστομωτικά όμορφο, όσο και ταυτόχρονα αδυσώπητα σκληρό. (Κείμενο από το Best of των ντοκιμαντέρ που είδα στο Dokufest.)

2, Magic Mike XXL

Τα μονοδόλαρα είναι κομφετί της στέψης σε ένα διαγωνισμό που έχει μόνο νικητές. Η παρέα των bros του Μάικ εκπροσωπεί το ματσό βλέμμα ενός "Entourage" ή ενός "Furious 7" αλλά σε έναν κόσμο, αποκλειστικά, ηδονής. Αν το "Magic Mike" ήταν μια ταινία για την κρίση, το "Magic Mike XXL" είναι μια ταινία για την απελευθέρωση που ακολουθεί. Στο "XXL" δεν υπάρχει arc, δεν υπάρχει στόχος ή αντίπαλος, υπάρχει μόνο κίνηση και μαγνητισμός, υπάρχουν μόνο σώματα (κάθε χρώματος, κάθε σχήματος, κάθε σεξουαλικού προσανατολισμού) που συναντώνται με κάθε πιθανό τρόπο, υπό τις διαταγές κάθε πιθανού ρυθμού, σε έναν παράδεισο απόλαυσης. Η απόλυτη κινηματογραφική έκσταση της χρονιάς.

1, Mad Max: Fury Road

Το τέλος της πατριαρχίας κινηματογραφείται από τον Τζορτζ Μίλερ ως μια κόμικ οπερατικότητας δίωρη καταδίωξη , σαν το "Stagecoach" να γυρίστηκε στο μυαλό του Τέρι Γκίλιαμ, όπου CGI και πρακτικά εφέ, νύχτα και μέρα, φίλτρα και εικόνα συνθέτουν ένα έργο αρμονίας που ουρλιάζει. Ο Μίλερ ανατινάζει κάθε πιθανή μπλοκμπαστερική σύμβαση, παραδίδει ένα ακραία καλλιτεχνικό έργο χρωμάτων και κινήσεων σε ένα Χόλιγουντ που όλο και περισσότερο θέλει να θυμίζει syndicated τηλεόραση από τα '90s, επαναπροσδιορίζει την αφήγηση πλοκής, συμβολισμού και θεματικών μέσα από τη συνεχή δράση, και οδηγεί τους πλούσια ζωγραφισμένους, οριακά βωβού σινεμά, ήρωές του στο τέλος της ερήμου για να τους φέρει ξανά πίσω, εκεί που όλα ξεκίνησαν, εκεί που όλα πήγαν στραβά. Αυτό κάνει, τελικά, κι ο ίδιος. Αντί να φύγει τρέχοντας από το Χόλιγουντ προς μια άγνωστη ελπίδα, γύρισε πίσω για να το φτιάξει από την αρχή. (Review + Letterboxd)

***

H καλύτερη ταινία χωρίς διανομή

"Tangerine"

Χριστουγεννιάτικη δραμεντί για μια τρανσέξουαλ που μόλις αποφυλακίστηκε και κάνει άνω κάτω το Λος Άντζελες ψάχνοντας τον άντρα που την πρόδωσε. Οι κώδικες του αισθηματικού φιλμ αλλοιώνονται από τον Σον Μπέικερ, έναν από τους πιο αγνά ανεξάρτητους δημιουργούς σήμερα, ο οποίος στήνει κάτι σαν buddy comedy όπου η απόγνωση γίνεται ένα με την ζεστασιά και το δράμα έρχεται πάντα δίπλα στο γέλιο. Η ενέργεια του φιλμ είναι το κάτι άλλο, σίγουρα οφειλόμενη σε μεγάλο βαθμό στο ότι η ταινία γυρίστηκε πρακτικά στο πόδι, γρήγορα, άμεσα, με ένα iPhone. Κάτι που δε θα καταλάβαινες κοιτώντας απλώς τις εικόνες της, μουντά πολύχρωμες, πανέμορφες, σαν μικροί ψηφιακοί πίνακες στεναχώριας και ελπίδας. Κιτάνα Κίκι Ροντρίγκεζ και Μία Τέιλορ στους δύο κεντρικούς ρόλους, ελπίζω να τις ξαναδούμε. Τον Σον Μπέικερ θα τον ξαναδούμε πάντως σίγουρα.

Τα πιο μεγάλα αντίο

Φέτος μεταξύ άλλων αποχαιρετήσαμε:

Με ποιους μιλήσαμε φέτος

Τα είπαμε με αρκετό κόσμο και φέτος:

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ