<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Τομ Χανκς: Τα πάνω και τα κάτω ενός σταρ

O οσκαρικός πρωταγωνιστής επιστρέφει με πολλαπλό πρωταγωνιστικό ρόλο στο “Cloud Atlas”. Είναι τόσες οι διακυμάνσεις μες στην ίδια την ταινία, που μας δίνει αφορμή να κοιτάξουμε με τον ίδιο τρόπο όλη του την καριέρα.

Θυμάστε πόσο μα πόσο πολύ τα ‘90s ανήκαν στον Τομ Χανκς; Εκεί στα μέσα ειδικά ήταν λες και δεν υπήρχε άλλος σταρ στον κινηματογράφο. Σερί ταινιών με μεγάλη επιτυχία σε ταμεία και κριτική, συνεχόμενα Όσκαρ δύο χρονιές (κάτι που μόνο ο Σπένσερ Τρέισι είχε πετύχει παλιότερα στην ιστορία του θεσμού) και θεμελίωση ενός στάτους σεβάσμιου προσώπου τόσο ισχυρού που διατηρείται ανέπαφο ακόμη και σήμερα, μια δεκαετία αστοχιών και μια περούκα “Κώδικα Ντα Βίντσι” αργότερα.

Ξεκίνησε στα τέλη των ‘80s με ανάλαφρες κωμωδίες πριν η δραματική στροφή στη “Φιλαδέλφεια” τον κάνει αναπάντεχο δραματικό σταρ μεγατόνων. Δεν ήταν ποτέ ο σπουδαίος ηθοποιός με την έννοια που θα το έλεγες για έναν Ντάνιελ Ντέι-Λιους ή έναν Φίλιπ Σέιμουρ-Χόφμαν (ίσως χρειαζόταν αυτό το έξτρα middle name, δε ξέρω, δε ξέρω) αλλά οι επιλογές του υπήρξαν προσεκτικές, δεν έπαιζε σε αηδίες, και μπορούσε πάντοτε να σηκώσει το βάρος του όποιου ρόλου.

Και έπλασε, σε κάθε περίπτωση, εμβληματικούς ρόλους. Με αφορμή το “Cloud Atlas”, όπου πρωταγωνιστεί με διαφορετικό ρόλο σε κάθε μία από τις 6 παράλληλες (και αλληλοσυμπληρούμενες) ιστορίες της ταινίας, κάνουμε μια συνοπτική αναδρομή 20 στάσεων, στους ρόλους μιας μεγάλης καριέρας. Και τους βαθμολογούμε με -τι άλλο, μα την κόμη του Ρόμπερτ Λάνγκτον!- Χανκς-περουκίνια με άριστα το 3: Ένα τις στιγμές ντροπής, τρία για τις στιγμές θριάμβου, δύο για όλες τις υπόλοιπες. (Το focus είναι πάντα ο ίδιος ο Χανκς.)

 

“Η Γοργόνα” / “Ο Άνθρωπος με το Κόκκινο Παπούτσι” / “Το Κελεπούρι” (1984-1986)

Πρώιμος, διασκεδαστικός Τομ. Τίποτα δεν προϊδεάζει το μέλλον των βραβείων και της κριτικής αποδοχής, σε αυτό το αρχικό σερί ρομαντικών κωμωδιών. Το οποίο δεν είναι κακό. Τους διασκέδαζε αυτούς τους ρόλους, και υπάρχει λόγος που όλες αυτές οι πρώτες του ταινίες διατηρούν, κοντά 3 δεκαετίες αργότερα, έναν κάποιο βαθμό αναγνωρισιμότητας. Καλό entertainment. (Και δε ντρέπομαι να παραδεχτώ πως ακόμα γελάω με το “Κελεπούρι”.)

 

 

“Big” (1988)

Η διασημότερη ταινία του ‘μικρός και μεγάλος αλλάζουν σώματα’ υπο-genre, με τον Χανκς να παραδίδει μια φοβερή ερμηνεία ως πιτσιρικάς σε σώμα χαρτογιακά. Χρησιμοποιεί σώμα και εκφράσεις και κάνει παραπάνω από τα απολύτως απαραίτητα, σε μια πρώτη ένδειξη πως θα πήγαινε μακριά, ακόμα κι αν η ταινία δεν διεκδικεί κάποια ιδιαίτερη δάφνη ποιότητας. Παραμένει μια από τις 2-3 κορυφαίες προσωπικές στιγμές του.

 

 

“Τέρνερ & Χουτς” / “Ο Τζο Ενάντια στο Ηφαίστειο” (1989-1990)

Έχασε και από τον Χουτς, και από το Ηφαίστειο. Σόρι μαν.

 

 

“Η Απατηλή Λάμψη της Ματαιοδοξίας” (1990)

Α, αυτή η πάντα άβολη πρώτη ‘δραματική προσπάθεια’ ενός ηθοποιού που έχει αρχίσει να καθιερώνεται για πιο ανάλαφρο υλικό. Μιλάμε για πατατράκ. Η ταινία, για έναν ανερχόμενο οικονομικό σύμβουλο που βλέπει τα πάντα να καταστρέφονται όταν η ερωμένη του χτυπά ένα μαύρο παιδί με το αυτοκίνητο, είναι μια μεγάλη σύγχυση που δε ξέρει τι να πρωτοπιάσει, κι ο Χανκς είναι εντελώς αμήχανος στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

 

 

“Άγρυπνος στο Σιάτλ” (1993)

Δεν υπάρχει η παραμικρή ντροπή στην παραδοχή πως όλοι κάποτε ευχηθήκαμε “άντε, να συναντηθούν!” βλέποντας αυτή την ταινία, που παραμένει ένα από τα πιο έξυπνα, πιο καλογραμμένα, πιο επιτυχημένα ρομάντζα του σύγχρονου σινεμά. Και παράλληλα η πρώτη αληθινή δραματική επιτυχία του Χανκς.

 

 

“Φιλαδέλφεια” (1993)

Δεν είναι ταινία που στέκεται θαυμάσια στο πέρασμα του χρόνου αλλά δεν έχει καμία σημασία, γιατί η σημαντικότητά της έγκειται αλλού. Ήταν η πρώτη mainstream στουντιακή παραγωγή που ασχολήθηκε ευθέως με το AIDS, ήταν σε ένα καιρό που το να αναλάβει κάποιος το ρόλο που ανέλαβε εδώ ο Χανκς ήταν όντως τολμηρό, το πρώτο Όσκαρ ήρθε περίπου και σαν πολιτικοκοινωνική δήλωση από την Ακαδημία. Και πήρε και Όσκαρ ο Μπρους. (ΦΕΡΤΕ ΤΟΝ ΜΠΡΟΥΣ.)

 

 

“Φόρεστ Γκαμπ” (1994)

Αυτό το καυτό σερί δεν έχει ξαναϋπάρξει. Ασχέτως της ταινίας, ο Χανκς συνθέτει τον εμβληματικότερο ρόλο της καριέρας του. Από το “run Forrest run” μέχρι την αργόσυρτη μοτονία στην παράδοση του θρυλικού μότο “η ζωή είναι σαν ένα κουτί από σοκολατία”, ο Χανκς δημιούργησε τον Φόρεστ, πήρε το δεύτερο Όσκαρ του, πήρε το box office κι έφυγε μαζί του, και γενικώς για να μη τα πολυλογούμε, έγινε μια για πάντα ‘Ο Τομ Χανκς’.

 

 

“Απόλλο 13” (1995)

Έχω θετική ανάμνηση από αυτό με την έννοια ότι αν το χαζέψω ένα βράδυ πριν τον ύπνο δεν θα περάσω άσχημα, αλλά δεν είναι ότι στον Χανκς έδωσε κάτι παραπάνω. Πέραν δηλαδή της έστω και προς στιγμήν τότε υποψίας πως μπορεί να έπαιρνε 3ο συνεχόμενο Όσκαρ. Και μόνο στην ιδέα είχαμε πάθει όλοι κλακάζ.

 

 

“Toy Story” (1995)

Και αυτό και όσα ακολούθησαν: Υπάρχει λόγος που ακόμα και η φωνή του Τομ Χανκς δημιουργεί κάτι βαθιά καθησυχαστικό κι ευχάριστο μέσα μας. Είναι ο λατρεμένος Γούντι, δηλαδή η προσωποποίηση του κάθε παιχνιδιού που αγαπήσαμε ποτέ ως παιδιά. Χωρίς τη χροιά του δεν ξέρω καν αν θα μπορούσε αυτή η ταινία να είναι όλα αυτά που ήταν.

 

 

“That Thing You Do!” (1996)

Η πρώτη φορά που σκηνοθέτησε ήταν για αυτή την ανάλαφρη μουσική κομεντί εποχής, για μια ανερχόμενη μπάντα της οποίας έπαιζε τον μάνατζερ, κρατώντας έτσι για τον εαυτό του ένα πιο διακριτικό ρόλο. Χαριτωμένο, έστω κι αν το θυμόμαστε κυρίως ως trivia.

 

 

“Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν” (1998)

Ας μην ανοιχτεί τώρα κουβέντα για το πολυσυζητημένο έπος Β’ Παγκοσμίου Πολέμου του Στίβεν Σπίλμπεργκ, αλλά πιστεύω μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αν υπάρχει κάποιος σταρ που ξεχωρίζει εδώ, βρίσκεται αναμφίβολα πίσω από την κάμερα κι όχι μπροστά από αυτήν. (Αλλά οδήγησε στο τηλεοπτικό “Band of Brothers” του ΗΒΟ, οπότε πόσο να του κακιώσεις.)

 

 

“Έχετε Μήνυμα στον Υπολογιστή Σας” (1998)

Άβολο.

 

 

“Το Πράσινο Μίλι” (1999)

Στη συνεχιζόμενη επιχείρηση του να καθιερωθεί ως ένας σύγχρονος Τζίμι Στιούαρτ, ο Χανκς πρωταγωνιστεί σε αυτό το ευχάριστο παραμυθάκι του Φρανκ Ντάραμποντ, παίζοντας τον υπεύθυνο σε μια φυλακή όπου εισέρχεται ένας εγκληματίας με ξεχωριστό χάρισμα. Στην αφίσα μοιάζει πλαστικός. Και στην ταινία το ίδιο.

 

 

“Ναυαγός” (2000)

Αντικειμενικά γαμάτη ερμηνεία, θέλει ένα κάποιο χάρισμα για να σηκώσεις ταινία πάνω σου όντως πρακτικά το μόνο πράγμα που βλέπουμε επί δύο ώρες. (Μόνο ο Χανκς κι ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης τέτοιο πράμα.) Αλλά ας μην παραβλέπουμε το γεγονός ότι χάνει από μια μπάλα του βόλεϊ. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΣΚΑΡ ΤΟΥ ΓΟΥΙΛΣΟΝ ΡΕ ΑΛΗΤΕΣ.

 

 

“Ο Δρόμος της Απώλειας” (2002)

Ο Χανκς τσαλακώνει επιτέλους την εντελώς καθαρή περσόνα του, παίζοντας έναν επαγγελματία εκτελεστή που τραβάει το κανάλι όταν ο γιος του γίνεται μάρτυρας σε μια σκηνή βίας που δε θα έπρεπε. Η ταινία σηματοδότησε μια νέα εποχή στην καριέρα του σταρ, εκείνη όπου πλέον ταινίες του βρίσκονταν υποψήφιες για Όσκαρ αλλά εκείνος δεν ήταν ανάμεσα στις υποψηφιότητες. Το μήνυμα ήταν καθαρό, κάτι του στυλ ‘μη το ξανακάνεις αυτό Τόμι’, αλλά σίγουρα δε θα είμαστε οι μόνοι που βρίσκουν αυτό το φοβερό φιλμ πολύ υποτιμημένο.

 

 

“Πιάσε με αν Μπορείς” / “The Terminal” (2002-2004)

Minor Χανκς σε minor Σπίλμπεργκ. Ευχάριστος. Αλλά καριέρα σε σταυροδρόμι αμηχανίας.

 

 

“Κώδικας Ντα Βίντσι” (2006)

Υπάρχουν στιλιστικές επιλογές. Και μετά υπάρχει αυτό.

 

 

“Παιχνίδια Εξουσίας” (2007)

Το “Charlie Wilson’s War” είναι αυτό, επειδή γιατί να κρατήσει ο διανομέας τον χαρακτηριστικότατο τίτλο και να μην τον αλλάξει σε κάτι επίπονα generic που θα μπορούσε να είναι ο τίτλος άλλων 153 ταινιών; Τελοσπάντων, πρώιμος κινηματογραφικός Άαρον Σόρκιν είναι αυτό, έξυπνο σενάριο, Χανκς και Ρόμπερτς παίζουν πολύ καλά πάνω στους διαλόγους-μυδραλιοβόλο και τους ρυθμούς του σκριπτ, αλλά η ταινία κάπου στην πορεία έμεινε από καύσιμα και η εμπορική της βουτιά σήμανε το οριστικό τέλος εποχής για το εμπορικό άστρο των δύο μεγάλων ονομάτων.

 

 

“Υπόθεση Λάρι Κράουν” (2011) / “Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά” (2011)

Βάζω στοίχημα ότι πολλοί δεν πήραν καν χαμπάρι ότι υπήρξαν αυτές οι ταινίες. Και ευτυχώς δηλαδή. Γιατί Τομ Χανκς σε σκουτεράκι σε ταινία της Νία Βαρντάλος; Αυτό μου ακούγεται σαν αρκετά πειστικό low point καριέρας.

 

 

“Cloud Atlas” (2012)

Η ταινία είναι 6 ιστορίες που μπλέκονται μεταξύ τους, κι ο Χανκς είναι ένας από τους 5 ηθοποιούς που παίζουν από έναν ρόλο στην κάθε μία. Όπως καταλαβαίνεις δεν χωράει σε μια συμβατική αξιολόγηση αυτό. Ας πούμε απλά πως σαν Ζάκρι (μελλοντικός αφηγητής, κατά μία έννοια) είναι δυνατός και σαν μαφιόζος Ντέρμοτ απολαυστικά campy (από τρία περουκίνια), σαν πηροφοριοδότης Άιζακ Σακς είναι τίμιος αλλά ανασύρει κάποιους λίγους συνειρμούς με Ρόμπερτ Λάνγκτον hair (δύο περουκίνια), ενώ σαν Δρ. Χένρι Γκους με αυτή τη φρικτή μασέλα και τα χάχανα που μοιάζουν να ξέφυγαν από επιθεώρηση του Σεφερλή είναι, well, ας πούμε απλά πως όχι. Οπότε κλείνουμε με αυτή τη φανταστική (αλλά δίκαιη) υπεκφυγή:

 

 

*Το “Cloud Atlas” παίζεται στις αίθουσες από αύριο Πέμπτη 22 Νοεμβρίου.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ