<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Βρυκόλακες και ποιητές: 7 ταινίες που πρέπει να αναζητήσεις από το 55ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Κατά κοινή ομολογία το 55ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είχε ένα από τα πιο δυνατά προγράμματα των τελευταίων ετών. Αυτές είναι λίγες από τις ταινίες που αξίζει να ανακαλύψεις.

Το σούσουρο στο φετινό 55o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου εμφανιστήκαμε για λίγες μέρες στο τέλος, έλεγε πως το φετινό πρόγραμμα ήταν πολύ δυνατό, το δε διαγωνιστικό εξαιρετικό. Εξ ου και σε -ατυχώς- λίγο χρόνο είδαμε μερικές όντως εξαιρετικές ταινίες.

Αυτές είναι 7 από τις ταινίες του φετινού προγράμματος που αξίζει να συγκρατήσεις για μελλοντική αναζήτηση. (Σε μια λίστα εκ των πραγμάτων ελλιπή, και απλώς ενδεικτική.) Ξεκινάμε από την ταινία λήξης, της οποίας ναι, αυτός είναι ο αληθινός τίτλος.

Ένα Περιστέρι Έκατσε Σε Ένα Κλαδί Συλλογιζόμενο Την Ύπαρξή Του

Ποιοι: Ο Ρόι Άντερσον, Σουηδός μάστερ του συμβολισμού, επιστρέφει με το τρίτο μέρος της ‘τριλογίας των ζωντανών’, τη μοναδική σύγχρονη κινηματογραφική τριλογία δίχως εμφάνιση από τον Σάμιουελ Τζάκσον στο ρόλο του Νικ Φιούρι. Η ταινία βραβεύτηκε με το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία.

Τι: Σειρά συμβολικών στιγμών/πορτρέτα της καθημερινότητας της ύπαρξης μέσα από ένα πρίσμα αποστασιοποιημένά χιουμοριστικού σουρεαλισμού. Ο Άντερσον ξεκινά από τρεις σύντομες ‘συναντήσεις με το θάνατο’ για να καταλήξει σε μια κατάμαυρη, σοκαριστική κορύφωση με τίτλο ‘homo sapiens’ μιλώντας για το εξωφρενικό όχι μόνο της ύπαρξης, αλλά και για το τι έχουμε καταφέρει να κάνουμε με αυτήν μέσα από συμπεριφορές και παρατηρήσεις που αποτυπώνονται στην οθόνη σαν μικροί κινούμενοι πίνακες σύντομων black ανεκδότων μικρή λογικής μα τεραστίου νοήματος.

Αξέχαστη στιγμή: Όλη η σειρά επεισοδίων με τους δύο θλιμμένους εμπόρους πρακτικών αστείων. “Είμαστε στο εμπόριο της διασκέδασης” λένε με ακίνητα χαρακτηριστικά προσώπου, ξανά και ξανά, σα να προσπαθούν να πείσουν το σύμπαν να γελάσει. Εμένα με κατάφεραν.

Πού και πώς: Στις αίθουσες από αυτή την Πέμπτη.

The Duke of Burgundy

Ποιοι: Ο Πίτερ Στρίκλαντ, σκηνοθέτης του θαυμάσιου “Berberian Sound Studio”, το οποίο είχαμε δει σε περασμένο Φεστιβάλ παρουσία της Τόνιας Σωτηροπούλου. (Η οποία έπαιζε σε εκείνη την ταινία, δεν πετάξαμε απλώς μια random αναφορά στην Τόνια Σωτηροπούλου, όχι πως θα είχαμε πρόβλημα να το κάνουμε κι αυτό.)

Τι: Δυο γυναίκες εξερευνούν τη δυναμική ελέγχου και εξουσίας στην ερωτική σχέση τους φτάνοντάς την στα όρια. Ο Στρίκλαντ, βάσει ετούτης της αποστομωτικής ταινίας όσο και του “Berberian”, είναι ένας σκηνοθέτης που αρέσκεται στο να αναλύει μοτίβα βρίσκοντας ανατροπές μες στην διαρκή επανάληψη. Ο τρόπος με τον οποίον εστιάζει σε κάτι, από την ελάχιστη λεπτομέρεια μιας συμπεριφοράς μέχρι ένα ηχητικό μοτίβο, μέχρι ένα κομμάτι κάποιου αντικειμένου, σε κάνει να χαζεύεις τη μεγάλη οθόνη. Ένας σκηνοθέτης που πραγματικά αξίζει κάθε ταινία του να την απολαύσει κανείς αποκλειστικά στο σινεμά.

Αξέχαστη στιγμή: Από το Q&A που ακολούθησε, “πού είναι όλοι οι άντρες;” - “στο διπλανό χωριό”.

Πού και πώς: Εκεί έξω, κάποτε.

Magical Girl

Τι: H πρώτη ταινία που μου απάντησαν οι πάντες όταν φτάνοντας ρώτησα “πες μια ταινία που ΠΡΕΠΕΙ να δω”. Ισπανικό δράμα για έναν πατέρα που θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του ώστε να χαρίσει στην ετοιμοθάνατη κόρη του το πανάκριβο φόρεμα που θέλει από μια γιαπωνέζικη σειρά που της αρέσει. Ακόμα κι αν αυτό το ‘ό,τι’ συμπεριλαμβάνει εκβιασμό. Από την άλλη, μια γυναίκα με ψυχολογικά προβλήματα θα εμπλακεί δίνοντας στην τραγική ιστορία μια σοκαριστική τροπή. Δεν είναι τόσο η ίδια η ιστορία, όσο ο τρόπος με τον οποίο την αφηγείται ο Κάρλος Βερμούτ, χρησιμοποιώντας μια τεχνική που παραπέμπει σε σπονδυλωτή ταινία δίχως να είναι τέτοια, φτάνοντας σε αφηγηματικά σταυροδρόμια και επιστρέφοντας σε παρελθοντικά σημεία για να πει την ιστορία από διαφορετική σκοπιά, γεμίζοντας έτσι τα κενά και συμπληρώνοντας ένα ψηφιδωτό παρά λέγοντας μια γραμμική ιστορία.

Αξέχαστη στιγμή: Το σοκ του τελευταίου δεκαλέπτου. Δύσκολο να απομακρυνθείς χωρίς να έχεις χάσει κάτι λίγο από τον βηματισμό σου.

Πού και πώς: Έχει κινηματογραφική διανομή από την weird wave.

Kumiko, the Treasure Hunter

Ποιοι: H Ρίνκο Κικούτσι του “Pacific Rim” πρωταγωνιστεί στο ρόλο μιας κοπέλας από την Ιαπωνία δίχως κοινωνικές επαφές, που αποφασίζει να ταξιδέψει στη Μινεσότα για να βρει τον θαμμένο θησαυρό του “Fargo”. Χωρίς καν να έχει χρειαστεί να δει τη σειρά.

Τι: Από το Βερολίνο, όπου είχαμε δει την ταινία: Φανταστικός πρωταγωνιστικός χαρακτήρας, σε κάνει να την αγαπήσεις και ποτέ να τη λυπηθείς ή να νιώσεις απόσταση από αυτήν λόγω των ιδιαιτεροτήτων της. Η Κουμίκο στην πορεία βρίσκει βοήθεια από συμπαθείς χαρακτήρες που ανήκουν εξίσου στο περιθώριο, με τους αδερφούς Ζέλνερ να χτίζουν έτσι ένα όμορφο, ιδιόρρυθμο σύμπαν που δεν γίνεται ποτέ αναίτια χαριτωμενίστικο. Η διαδρομή δεν κρύβει εκπλήξεις, αλλά θα σε κάνει να χαμογελάσεις. Το τέλος… δεν ξέρω πώς θα σε κάνει να αντιδράσεις.

Αξέχαστη στιγμή: Το χιόνι. Το τέλος, αναμφίβολα.

Πού και πώς: Εκεί έξω.

Force Majeure

Τι: H Σουηδία συνεχίζει δυναμικά. Εδώ έχουμε την ιστορία μιας οικογένειας σε ένα ski resort στις Άλπεις που βιώνει τεράστια κρίσης σχέσεων και ταυτότητας όταν ο πατέρας πανικοβάλλεται και τρέχει να σώσει τον εαυτό του (αντί να επιχειρήσει να προστατεύσει τα παιδιά του) σε μια δύσκολη στιγμή. Αυτό που συμβαίνει από εκεί και μετά είναι καθηλωτικό, με την ταινία να εξερευνά την ιδέα του προτύπου του αρσενικού-σωτήρα και τη δυναμική της πυρηνικής οικογένειας όταν η εικόνα αυτή τραντάζεται. Είναι πανέξυπνο, με ματιά που διεμβολίζει, αποδομεί και δε σταματά στιγμή να ψάχνει, με ανατρεπτικό φινάλε και, α ναι, με πάρα πάρα πολύ χιούμορ;

Ναι, επειδή ξέχασα να το πω στην αρχή: Η ταινία είναι κωμωδία. Μια πάρα πολύ αστεία κωμωδία. Χτυπάει τοπ-10 χρονιάς.

Αξέχαστη στιγμή: Η στιγμή που το μικρόβιο της αμφισβήτησης μεταφέρεται από το κεντρικό μας ζευγάρι σε ένα άλλο, με ξεκαρδιστικό τρόπο.

Πού και πώς: Έχει κινηματογραφική διανομή από την Feelgood.

Love Is Strange

Ποιοι: O Άλφρεντ “Doc Ock” Μολίνα κι ο Τζον “ΛΙΘΓΚΟΟΥ!!!” Λίθγκοου παίζουν ένα μεσήλικο ζευγάρι σε κρίση.

Τι: Ο ένας χάνει τη δουλειά του, μένουν χωρίς σημαντικό εισόδημα, αναγκάζουν να πουλήσουν το διαμέρισμά τους μένοντας σε διαφορετικά σπίτια φίλων και συγγενών, κάτι που οδηγεί αναπόφευκτα σε κρίση στη σχέση τους. Μια γλυκιά ματιά πάνω στο πώς η αγάπη γεννιέται μέσα από τις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας και τι συμβαίνει όταν αυτή η καθημερινότητα συναντά εμπόδια. Ο Άλφρεντ Μολίνα δίνει μια από τις πιο αληθινές και ευαίσθητες ερμηνείες της χρονιάς, σε μια ταινία που κερδίζει μέσω απλότητας ακριβώς επειδή επιχειρεί να πει κάτι εντελώς απλό.

Αξέχαστη στιγμή: H άβολη στιγμή που όλοι έχουμε ζήσει, όταν ο χαρακτήρας της Μαρίσα Τομέι δε μπορεί να διαχειριστεί τον χαρακτήρα του Λίθγκοου στο ίδιο σαλόνι, αδυνατώντας να συγκεντρωθεί σε μια δουλειά. Πώς είναι η φάση που θες ο άλλος να φύγει για να μπορέσεις να κάνεις το οτιδήποτε μα δε μπορείς να του το ζητήσεις αλλά πρέπει να το καταλάβει μόνος του; Ε, φαντάσου να μην το καταλαβαίνει.

Πού και πώς: Έχει διανομή από τη Feelgood κι εμείς έχουμε συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Άιρα Σακς.

Νορβηγία

Ποιοι: Ο Βαγγέλης Μουρίκης σε έναν εκ των πραγμάτων ρόλο ζωής, ως βαμπίρ Ζανό στην ταινία-ντεμπούτο του μουσικού Γιάννη “Felizol” Βεσλεμέ. Κέρδισε το βραβείο της FIPRESCI για το ελληνικό τμήμα του Φεστιβάλ.

Τι: Το ελληνικό καλτ σπάνια θα έχει ξαναζήσει στιγμές σαν αυτή. Θα επεκταθούμε σύντομα, μα αυτή ήταν η ταινία την οποία δε χορταίναμε να συζητάμε και να κάνουμε αναφορές όπου στεκόμασταν κι όπου βρισκόμασταν. Υπαρξισμός, αγάπη, βαμπίρ, ποίηση, χορός, και μια ‘80s Αθήνα βγαλμένη μέσα από τα νέον όνειρα των βιντεοκλάμπ αναμνήσεών μας.

Αξέχαστη στιγμή: Ας πούμε πως υπάρχει μια σκηνή που οφείλει να γεμίσει το tumblr με γκιφάκια.

Πού και πώς: Παραμείνετε συντονισμένοι.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ