<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Ο Χάρης Φραγκούλης θέλει να καίγεσαι για αυτό που κάνεις

Καθίσαμε με τον ταλαντούχο ηθοποιό (και σκηνοθέτη) για έναν καφέ στα Εξάρχεια και μας μίλησε για την υποκριτική, για το άγχος της ιδιοκτησίας και για τον Νίκο Τριανταφυλλίδη.

Καταρχάς, μην τον λες σκηνοθέτη. “Δεν είμαι σκηνοθέτης, ηθοποιός είμαι. Ως αντίδραση έγινε αυτό. Ως άρνηση. Ως όχι. Σαν στον παιχνιδότοπο που έπαιζα να μην είχε τα παιχνίδια που είχε κι απλά είπα να φτιάξω έναν άλλο, για να παίξω όπως θέλω”.

Τον Χάρη Φραγκούλη τον πρόσεξα πρώτη φορά στους “Αισθηματίες” του Νίκου Τριανταφυλλίδη, μια από τις πιο αναπάντεχα αγαπημένες μου σύγχρονες ελληνικές ταινίες. Εκεί έπαιζε τον Γιάννη, έναν άντρα που αναλαμβάνει τη διεκπεραίωση των βρωμοδουλειών ενός μεγαλοαστού, μέχρι που όλα πάνε κατά διαόλου επειδή, φυσικά, τον έπνιξε ένα λάθος πάθος. Όλοι είχαμε φύγει από την προβολή μιλώντας για τον Φραγκούλη.

Ξεκίνησε σπουδάζοντας βιολογία, έκανε και χρόνια σε ωδείο, αλλά εν τέλει τον κέρδισε η ηθοποιία. “Έφαγα από το γλυκό και μετά ήθελα κι άλλο”, λέει συγκεκριμένα. “Έδωσα στο Εθνικό χωρίς να έχω συναίσθηση αν ήμουν καθόλου καλός. Αν μου λέγανε ότι δεν έχουμε ξαναδεί χειρότερο ή ότι δεν έχουμε ξαναδεί καλύτερα, θα τα πίστευα και τα δύο. Δεν έβλεπα καθόλου θέατρο, δεν είχα ετεροπροσδιορισμό κανέναν”. Απλά ένιωθε πως το αγαπούσε, κι έτσι αφοσιώθηκε. “Για να πεις ότι ζεις από αυτό πρέπει να σου φύγει η πίστη”.

Φωτογραφίες: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου-Watkinson

Τώρα σκηνοθετεί την παράσταση “Ο Άρντεν Πρέπει Να Πεθάνει” στο θέατρο Τέχνης “Κάρολος Κουν”, αλλά όπως είπαμε, δεν βλέπει τον εαυτό του ως κάτι άλλο πέρα από ηθοποιό. “Δεν δουλεύω γενικά με ηθοποιούς. Εδώ είμαστε ομάδα, δεν είμαι σκηνοθέτης. Μου έχουν πει πολλές φορές να σκηνοθετήσω και έχω πει όχι. Όχι από σνομπισμό αλλά επειδή νομίζω δε θα το κάνω καλά. Και όταν νομίζεις ότι δε θα κάνεις κάτι καλά, δε θα το κάνεις καλά".

Εξάλλου, σύντομα θα τον δούμε ξανά να πρωταγωνιστεί στη μεγάλη οθόνη, στο “Ουζερί Τσιτσάνης” του Μανούσου Μανουσάκη. Ο Μανουσάκης τον είδε στους “Αισθηματίες” και, όπως είναι φυσιολογικό, τον έψαξε κατευθείαν για να τον βάλει και στη δική του ταινία. Ανάμεσα στο θέατρο και στις μεγάλου μήκους ταινίες, ο Φραγκούλης συνεχίζει να παίζει σε πρότζεκτ πάθους μικρομηκάδων σκηνοθετών, γιατί όπως μου είπε καθώς πίναμε καφέ στο Va.ben.e. στα Εξάρχεια, είναι αυτές οι παθιασμένες δουλειές που τον εμπνέουν. Τα σενάρια που οι δημιουργοί τους φαινόταν πως είχαν ανάγκη να βγάλουν από μέσα τους.

Από εκεί ξεκίνησε η κουβέντα μας. Από τους “Αισθηματίες” και τον Νίκο Τριανταφυλλίδη, για να φτάσουμε στο θέατρο, στον “Άρντεν”, μέχρι τα μεγάλα υπαρξιακά άγχη, την κριτική, την εξουσία. Και ξανά πίσω στους “Αισθηματίες”.

 

Για τον Νίκο Τριανταφυλλίδη και τους “Αισθηματίες”

"O Νίκος Τριανταφυλλίδης είναι αδερφός. Είναι σπουδαίος, δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, τόσο ελεύθεροι και τόσο κινηματογραφικά εμπλουτισμένοι χωρίς κανένα δήθεν στοιχείο.

Στους “Αισθηματίες” δεν κάναμε ούτε μία πρόβα. Ούτε μία. Με την Ευτυχία (σσ. Ευτυχία Γιακουμή, συμπρωταγωνίστρια στην ταινία) γνωριστήκαμε στο σετ πρώτη φορά, αυτά που της λέω δεν υπάρχουν καν στο σενάριο. Αλλά υπήρχε ένα κλίμα που στο επέτρεπε αυτό. Αυτοσχεδιασμός φουλ. Αλλά δεν είναι ότι μου ήρθε κάτι από το πουθενά, ήταν όλα αυτά από το Νίκο παρμένα. Το Νίκο κάνω στην ταινία, ένα άλτερ έγκο του".

Για τα αντικείμενα και το άγχος

"Με πανικοβάλει οτιδήποτε ηλεκτρονικό, μου προκαλεί άγχος. Δεν έχω υπολογιστή ας πούμε. Όχι από άποψη, ότι η τεχνολογία μας γαμάει. Απλά δεν μπορώ. Είχα λάπτοπ για μια περίοδο, δεν ήξερα τι να το κάνω. Για άλλους είναι οικείο και είναι προέκτασή τους. Εμένα με αγχώνουν γενικά τα υλικά πράγματα. Τα κλειδιά ας πούμε. Μάλλον γι’αυτό τα χάνω συνέχεια. Χάνω το κινητό μου 4 φορές το χρόνο σίγουρα. Λες κι είναι επίτηδες. Μακάρι να μην είχα πράγματα, να έμενα κάθε μέρα σε ξενοδοχείο, να είχα απλά μια μικρή βαλιτσούλα και να ζούσα έτσι. Η ιδιοκτησία με αγχώνει. Όχι ιδεολογικά. Απλά μου είναι πολύ αγχωτικό. Είναι σαν το κάθε αντικείμενο να μου παίρνει κι από κάτι".

Για την τηλεόραση

"Μου έχουν πει και για σειρές, δεν είναι ιδεολογικό, δεν θεωρώ καθόλου μαλακία το να κάνεις τηλεόραση, απλά πρέπει να έχεις συνείδηση τι μπορείς να κάνεις καλά. Και δεν εννοώ αποδοτικά. Εννοώ εσύ να μη νιώθεις μαλάκας και περιορισμένος, να μην είσαι 10 πόντους κοντύτερος μετά από μια δουλειά και να μην είναι κανείς ικανοποιημένος. Αν νιώθεις ότι θα είσαι ψηλότερος μετά από μια δουλειά, κάντο ακόμα κι αν είναι τσόντα. Δεν είναι οι ιδεοληψίες το θέμα μου. Αλλά γιατί να κάνεις κάτι που δεν το κάνεις με όλη σου την ψυχή. Βρες έστω κάτι, κάτι μικρό".

 

Για τον ηθοποιό ως παραμυθά (και -ξανά- για τον Νίκο Τριανταφυλλίδη)

"Ο ηθοποιός χρειάζεται τροφή, χρειάζεται έμπνευση. Να τον φτιάξει ένας σκηνοθέτης, να παραμυθιαστεί με αυτό που είναι ο άλλος. Κι αυτό που σουκ άνει μετά το μετατρέπεις σε κάτι στην ταινία. Όχι με το σενάριο, όχι με τον επαγγελματισμό. Χρειάζεται τον σκηνοθέτη να τον παρασύρει, όχι να του πει κάνε αυτό και κάνε εκείνο. Αυτή είναι η δουλειά. Μαζευόμαστε και λέμε παραμύθια. Πρέπει να με παραμυθιάσει ο σκηνοθέτης για να παραμυθιάσω εγώ μετά τον θεατή.

Ο Νίκος δε μου είπε ποτέ τι να κάνω. Ο Νίκος με εμπνέει, από τη ζωή του, τις ιστορίες του, τις αναφορές του. Όταν ο Νίκος με καλεί σπίτι του και μου βάζει μουσικές, μου διαβάζει από ένα βιβλίο που του αρέσει ή μου βάζει μια σκηνή να δούμε στην τηλεόραση, νιώθω ότι είμαι σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Αλλάζει ο χρόνος".

Για το ωραίο και για τον Μεσαίωνα

"Όλοι έχουμε ζήλιες, κόμπλεξ, ναρκισισμούς, αλλά θεωρούσα αφελώς ότι προς το καλό και προς το ωραίο θέλουμε να πάμε. Ανακάλυψα ότι δεν το θέλουμε. Μια ματιά να ρίξεις γύρω σου, φυσικά και δεν θέλουμε το ωραίο. Φυσικά και σταύρωσαν τον Ιησού, φυσικά και σκοτώσανε τον Λαμπράκη, φυσικά και πέσανε να φάνε την Έιμι Γουάνχαους. Έτσι είναι ο κόσμος. Δεν είμαστε καθόλου πιο εξελιγμένοι από τον Μεσαίωνα. Είμαστε πιο καλά μασκαρεμένοι. Ως τεχνολογία είμαστε πιο εξελιγμένοι, αλλά αυτός είναι ένας τομέας. Ως άνθρωποι δεν είμαστε πιο προοδευτικοί. Στην ουσία δε θέλουμε το ωραίο. Αλλά είναι πιο καλυμμένο ότι είμαστε στο Μεσαίωνα, ότι έχουμε πόλεμο. Ότι στην Ελλάδα δεν έχει τελειώσει ο εμφύλιος κι ότι αυτός είναι ο #1 λόγος της κρίσης. Ότι ο ένας θέλει να βγάλει τα μάτια του άλλου".

 

Για την ηρωική διάσταση του ηθοποιού

"Πάντα θα ανασύρεις τα παιδικά σου χρόνια, τις αναμνήσεις, τις αναφορές σου. Αυτό βλέπει ο θεατής. Βλέπει εσένα που είσαι κάπου αντί για αυτόν. Γι’αυτό είναι κάπως ηρωικό το θέατρο και το σινεμά. Το ότι μπαίνω εγώ σε κάτι που μπορεί πολλές φορές να είναι ψυχοφθόρο. Μπαίνω εκεί αντί για σένα, κι εσύ μπαίνεις μέσα από εμένα. Αυτό πληρώνεις, κάνω έναν κόπο για σένα. Μια ψυχοθεραπεία. Θεραπεύεσαι κάπως".

Για τους κριτικούς και την αξία της ανακάλυψης

"Μπορεί να είσαι μέσα στα σκατά και να έχεις βρει ένα διαμάντι, και ο άλλος να λέει 'κοίτα τον, είναι μέσα στα σκατά'. Ε, ναι. Άμα δεν ήταν μες στα σκατά το διαμάντι κρυμμένο θα είχαμε όλοι από ένα αγκαλιά. Όλοι ψάχνουν. Και οι θεατές δεν οφείλουν να νοιάζονται τι ψάχνεις, δεν τους νοιάζει, αλλά οι κριτικοί θα έπρεπε. Δεν είναι θεατές. Ο κριτικός είναι για να πεις ότι α, εκεί που είναι γεμάτο σκατά, εγώ βλέπω κάτι. Πρέπει να είναι διορατικός. Αν δεν βλέπεις ή αν δεν καταλαβαίνεις, σώπα. Πάψε. Η κριτική πρέπει να φωτίζει, να μου πει πράγματα που ούτε εγώ ο ίδιος ως δημιουργός δεν βλέπω. Η κριτική πρέπει να φωτίζει, όχι να στουμπώνει. Πρόκειται για υπαρξιακό φόβο όταν κάποιος στουμπώνει και είναι εμπαθής, κρύβεται μια απειλή από κάτω. Κι εμένα δε μου αρέσουν πολλά πράγματα αλλά γιατί να είσαι εμπαθής; Σου λέει, αν ισχύει αυτό δεν ισχύω εγώ. Όμως ο κριτικός θα έπρεπε να είναι πιο βαθύς ακόμα κι από τον καλλιτέχνη".

 

Για τις θέσεις εξουσίας

"Για να φτάσει κάποιος να είναι σε μια θέση εξουσίας σημαίνει πως θέλει να είσαι σε αυτή τη θέση. Εγώ είμαι δύσπιστος. 'Ο διευθυντής του τάδε'. Είμαι πολύ δύσπιστος απέναντι σε κάποιον που θέλει να είναι βουλευτής. Που θέλει να έχει κάποια θέση. Ότι ότι δεν υπάρχουν και καλοί, αλλά συνήθως… Μου είπανε να αναλάβω ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ, είπα όχι. Χωρίς καμία διάθεση ταπεινοφροσύνης, απλά δεν μου πάει η καρδιά. Δεν θέλω να ασχοληθώ με αυτό. Δεν θες απλά να κάνεις τη δουλειά σου; Το να θέλεις τη θέση, για μένα, είναι περίεργο".

Για την ανάγκη της απόδρασης

"Οι ταινίες που βλέπουμε είναι τόσο… εμείς, τόσο η ζωή μας, τα διαμερίσματά μας, οπότε αναζητούμε την απόδραση. Ψάχνουμε την παραμύθα, τη χρειάζεται πολύ ο κόσμος. Την ταινία του Μανουσάκη γι’αυτό την έκανα. Ανάσανα. Είναι κι η φωτογραφία του Γκίγα έτσι σαν θεατρικό. Και πολλοί κομπάρσοι, και η ιστορία, και τα χιόνια… Γι’αυτό είπα ναι. Διάβασα εκεί για τρένο, για αποχωρισμούς στα χιόνια. Λες κάπου φτάνει πια, θες κάτι παραμυθένιο. Κι η παράσταση που έκανα είναι κατεξοχήν παραμύθα. Είναι μια ανάγκη. Θες μια ανάσα, να φύγεις λίγο από το τσιμέντο. Ναι ρε φίλε, τρένο που φεύγει. Ναι, πολύς κόσμος. Ναι, κομπάρσοι. Ναι, κλάματα. Και ο Νίκος ας πούμε αυτό είναι. Μια παραμύθα ο ίδιος. Σε παραμυθιάζει ο μαγικός ρεαλισμός του στους “Αισθηματίες”

Για το “Άρντεν” και τους ηθοποιούς-μαριονέτες

"Στο έργο αυτό ο ηθοποιός είναι μαριονέτα. Χαρακτήρες που από τη μία στιγμή στην άλλη πάνε από την απόλυτη ευτυχία στην απόλυτη δυστυχία. Ακροβατικά. Ένας άνθρωπος δε μπορεί να το κάνει αυτό, αν ήταν στην καθημερινότητά μας θα πεθαίναμε από καρδιακή προσβολή. Οι ηθοποιοί λειτουργούν ακραία. Από τη μία να φωνάζουν κι από την άλλη να ψιθυρίζουν. Σαν γάτα που της κάνεις μια κίνηση και πετιέται στην άλλη άκρη. Ένα πράγμα που έχει στη βάση του τον αρλεκίνο, τον κλόουν.

Έτσι είναι το “Άρντεν”. Σα συμπυκνωμένος χωροχρόνος από όλα τα είδη θεάτρου. Γι’αυτό μου άρεσε. Ήθελα να ανεβάσω Μάρλοου και διάβαζα έργα του, και μέσα σε αυτά βρήκα κι αυτό που είναι αγνώστου. Κάποιοι λένε ότι είναι δικό του. Το διάβασα, ήταν σαν συνοθύλευμα όλων των ειδών θεάτρου. Οι 2 δολοφόνοι είχαν στοιχεία αρλεκίνου. Οι σκηνές του εραστή με τη γυναίκα είναι αστικό δράμα, σαν Ίψεν. Αυτό το πράγμα λοιπόν πώς γίνεται; Μόνο από ηθοποιούς-κλόουν".

Το σινεμά και οι δημιουργοί που καίγονται

"Στο σινεμά μπήκα με τους μικρομηκάδες, φίλοι Εξαρχειώτες με μικρού μήκους δουλειές. Έκανα πολλές τσάμπα μικρού μήκους, αλλά υπήρχε πάντα κάτι σε αυτές τις δουλειές και συνήθως έχει να κάνει με αυτόν που την γυρίζει. Έχω κάνει δουλειά με σενάριο που δε μου άρεσε, αλλά όταν είδα ότι ο άλλος το πιστεύει τόσο πολύ, ότι ΕΙΝΑΙ αυτό που έχει γράψει, το έκανα. Δεν είναι ανάγκη τα πάντα να είναι της αισθητικής μου, αλλά αν δω ότι εσύ έχεις να δώσεις κάτι, θα πάρω το κάτι σου και θα το κάνω δικό μου. Αυτό με ενδιαφέρει. Ο σκηνοθέτης να έχει την κάβλα και εγώ από αυτό θα πάρω κάτι και θα παίξω.

Αν δω ότι ο άλλος είναι στεγνός και δεν το νιώθει, τότε άστο. Εδώ δε νιώθεις εσύ, θα το κάνω εγώ; Κάν' το εσύ με έμπνευση, να το κάνω κι εγώ με έμπνευση! Δε θες εσύ μία; Δε θέλω εγώ δέκα. Μου στέλνουν κάτι σενάρια που είναι σα να μην το θέλουν κι οι ίδιοι. Κάτσε γράψε την κάβλα σου, να νιώθω ότι καίγεσαι, ότι θες να το κάνεις αυτό το σενάριο, κι ας είναι μαλακία, εγώ θα το κάνω. Όταν καίγεσαι φαίνεται. Δεν με νοιάζει τίποτα άλλο άμα ο άλλος καίγεται.

Συνάντησα τον Νίκο και ένιωσα ότι αυτός ο άνθρωπος καίγεται, βράζει, θέλει να το πει αυτό που έχει μέσα του. Αυτός ο άνθρωπος έχει καεί για έρωτες. Άμα σε νοιάζει η Espresso, φαίνεται. Όλα φαίνονται. Δεν κρύβεται τίποτα στην πραγματικότητα".

*Οι τελευταίες παραστάσεις του "Ο Άρντεν Πρέπει Να Πεθάνει" στο Τέχνης "Κάρολος Κουν" - Υπόγειο (Πεσματζόγλου 5, 2103228706) διαρκούν ως τις 25 Οκτωβρίου. Η ταινία "Ουζερί Τσιτσάνης" βγαίνει στις αίθουσες στις 3 Δεκεμβρίου.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ