<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Βλέποντας από κοντά τους Avengers, το απόλυτο κινηματογραφικό supergroup

Βρεθήκαμε στο Λονδίνο για το “Avengers: Age of Ultron” και ακούσαμε από κοντά τους Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Μαρκ Ράφαλο, Κρις Έβανς και Σκάρλετ Γιόχανσον, την μεγαλύτερη μπλοκμπάστερ παρέα.

Το παγκόσμιο τουρ σύντομα τελειώνει.

Οι Avengers, και όταν τους λέμε Avengers αναφερόμαστε πλέον εξίσου στους κινηματογραφικούς εαυτούς τους όσο και στους αληθινούς (επειδή είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις πού τελειώνει η αληθινή χημεία και που ξεκινά αυτή που έχει γραφτεί από το πενάκι του σεναριογράφου), έχουν φέρει βόλτα την υδρόγειο. Έχουν προμοτάρει την ταινία στην Αμερική, παίζοντας τηλεπαιχνίδια στην τηλεόραση, έχουν ποζάρει μπροστά από καθιστούς φανς στην Ασία, έχουν παρελάσει εξαντλημένοι στο Λονδρέζικο Σόχο.

Ένα πραγματικό σετάκι υπερδυνάμεων δε θα τους χάλαγε αυτή τη στιγμή.

Μπορεί να μην είναι αληθινοί υπερήρωες, μα είναι αληθινό γκρουπ. Supergroup για την ακρίβεια. Supergroup είναι ο όρος που περιγράφει εκείνα τα συγκροτήματα που σχηματίζονται από λαμπερά αστέρια διαφόρων άλλων συγκροτημάτων, και οι Avengers είναι αυτό ακριβώς το πράγμα. Έχουν τον lead singer του Iron Man, τον κιθαρίστα του Captain America, τον ντράμερ του Thor, τον μπασίστα του Hulk, έχουν πάρει την Black Widow (δεν είναι σε κάποιο συγκρότημα, παρά είναι ο κορυφαίος σεσιονάς στην ιστορία). Είναι supergroup.

Είναι supergroup, και αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε ένα παγκόσμιο τουρ ενόψει της κυκλοφορίας του νέου τους υπερ-άλμπουμ. Η τουρνέ φτάνει προς το τέλος της. Είναι κουρασμένοι, θέλουν απλά να πάνε να συνεχίσουν τις σόλο δουλειές τους, μα περνάνε τόσο καλά μαζί, ρολάρουν απίστευτα. Έχουν αυτή την σχεδόν αναρχική ενέργεια μιας παρέας που έχει περάσει μαζί τον τελευταίο ένα μήνα, αρπάζοντας φέρι μποτ και πηγαίνοντας από νησί σε νησί, και τώρα είναι στον τελευταίο σταθμό πριν την επιστροφή στην πόλη και απλά, 2-3 μέρες πριν το τέλος, δεν τους νοιάζει τίποτα, απλώς διασκεδάζουν τις τελευταίες ένδοξες μέρες.

 

Η αίσθηση του ‘έλα-σχεδόν-φτάσαμε’ φαίνεται σε κάποιες στιγμές αυτής της τελικής ευθείας. Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ γίνεται αντικείμενο μιας αμήχανης ερώτησης, όταν δημοσιογράφος τον ρωτά γιατί είχε τόσο μεγάλο τρέιλερ στα γυρίσματα κι ο Ντάουνι κοιτάζει μη ξέροντας πώς να απαντήσει κάτι κουλ. Μια μέρα μετά θα αποχωρούσε από τηλεοπτική συνέντευξη όταν ο ρεπόρτερ άρχισε να τον ρωτάει για τα ναρκωτικά και τον πατέρα του. Την ίδια μέρα, οι Ρένερ-Έβανς έκαναν κάτι χοντροκομμένα αστεία για την Black Widow και αναγκάστηκαν να απολογηθούν δημόσια. Όταν ο Ρένερ επιχείρησε μπροστά μας ένα ίδιο αστείο παρουσία όλης της ομάδας, η Σκάρλετ, ο Γουήντον και ο Ράφαλο (ο καθένας με τον τρόπο του) φρόντισαν να το μαζέψουν.

Αυτό που θέλω να πω: Όπως συμβαίνει και με τους ίδιους τους ηθοποιούς και με τις σόλο ταινίες τους, όλοι οι Avengers λειτουργούν καλύτερα όταν ο ένας βρίσκονται δίπλα στον άλλον. Βγαίνουν, συνολικά, καλύτεροι. Έτσι δεν γίνεται με όλες τις παρέες;

Έχουν τα injokes τους, έχουν τις προσβολές τους, έχουν τους ρόλους τους ο καθένας μες στην παρέα (είναι πολύ εμφανές αυτό), μα πάνω απ’όλα, έχουν τον ρυθμό τους. Έχει τύχει ποτέ να πας για καφέ και στο δίπλα τραπέζι (που είναι 2-3 τραπέζια ενωμένα, για την ακρίβεια, επειδή συνεχώς προστίθενται μέλη και παραγγέλνουν νέους γύρους καφέδων) να κάθεται μια παρέα που δεν αφήνει δευτερόλεπτο κενού αέρα, που συνεχώς κάποιος λέει κάποιο αστείο που το παίρνει ο δίπλα και το πασάρει στον παραδίπλα, κι εσύ απλά κάθεσαι εκεί και τους ακούς και προσπαθείς να τους παρακολουθήσεις;

ΟΚ, πρώτον, σταμάτα να το κάνεις αυτό, άβολε τύπε. Δική σου παρέα δεν έχεις;

Δεύτερον, έτσι νιώθαμε όσοι βρεθήκαμε στην ίδια αίθουσα με τους Avengers εκείνο το μεσημέρι, και τους παρακολουθούσαμε καθώς μιλούσαν μεταξύ τους.

Το καστ χαρακτήρων:

  • Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ >>> Iron Man
  • Κρις Έβανς >>> Captain America
  • Σκάρλετ Γιόχανσον >>> Black Widow
  • Μαρκ Ράφαλο >>> Hulk
  • Τζέρεμι Ρένερ >>> Hawkeye
  • Ελίζαμπεθ Όλσεν >>> Scarlet Witch
  • Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον >>> Quicksilver
  • Πολ Μπέτανι >>> Vision
  • Τζος Γουήντον >>> Ιδιοφυία

 

O Κρις Έβανς πέρασε όλη την ώρα τρολάροντας τον εαυτό του για τις Σοβαρές Κλισέ απαντήσεις που έδινε, ενώ όλοι οι υπόλοιποι απλώς έσπαγαν πλάκα. Ο Πολ Μπέτανι ήταν ο κυνικός Άγγλος. Ο Τζέρεμι Ρένερ όποτε δεν μίλαγε ψιθύριζε με τον διπλανό του χασκογελώντας. Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ θύμιζε διαρκώς ότι είναι ο αρχηγός. (Κάθε παρέα, κάθε γκρουπ, έχει τον αρχηγό.)

Η Σκάρλετ Γιόχανσον έγινε αποδέκτης των περισσότερων σοβαρών ερωτήσεων (“ήταν σημαντικό που είσαι μια γυναίκα σε αυτό το γκρουπ αντρών;”, “στην ταινία ο χαρακτήρας σου εκτός από σέξι είναι και έξυπνη”(!) ) και ο σκηνοθέτης Τζος Γουήντον των περισσότερων δημιουργικών και λογιστικών (“σε δυσκόλεψαν οι απαιτήσεις της marvel;”, “θα επιστρέψεις στο marvel universe στο μέλλον;”, “ο ultron ήταν πάντα ο κακός της ταινίας;”), μα από εκεί και ύστερα, στις ας πούμε ομαδικές ερωτήσεις, η ίδια η ερώτηση δεν είχε καν σημασία.

“Ποιος σε ενέπνευσε;” Η απάντηση σε αυτή την generic interview 101 ερώτηση σε ένα δίκαιο κόσμο θα έπρεπε να είναι “σίγουρα όχι εσύ”, και οι Avengers της φέρθηκαν με την πρέπουσα ασοβαρότητα.

Μπετάνι: Ο Τζον Λένον.

[σημ: Δίπλα του στο πάνελ κάθεται ο Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον, που έχει όντως παίξει τον Λένον.]

Τέιλορ-Τζόνσον: [αμήχανα] Ενέπνευσε με τι τρόπο…; Ο Γκάρι Όλντμαν είναι κάποιος που με έχει εμπνεύσει πολύ…

Μπετάνι: Κι ο Γκάρι Όλντμαν.

[γέλια]

ΣκάρΤζο: Ο Πάτρικ Σουέιζι στο “Dirty Dancing”.

Έβανς: Δεν το ξεπερνά κανείς αυτό! Εγώ θα πήγαινα προς άλλη κατεύθυνση, εγώ θα έλεγα τον γέρο μου. [Κάνει “awwww” στον εαυτό του.] Ναι, για μένα αυτό είμαι ως άντρας. Ο πατέρας μου είναι η μεγαλύτερή μου έμπνευση.

[Κοιτά κλεφτά τριγύρω καθώς όλοι τον κοιτάνε συναισθηματικά. Ψιθυρίζει στον εαυτό του: ]

Έσκισα.

RDJ: Πίτερ Ο’Τουλ.

Ράφαλο: Μμμ, θα πρέπει να είναι ο Γκάντι.

Ρένερ: Ο Μπεν Κίνγκσλεϊ!

Ράφαλο: Και ο Μπεν Κίνγκσλεϊ.

Όλσεν: Εμένα η Μισέλ Φάιφερ...

[“oooooh yeeeeah” ακούγονται από τριγύρω]

Τζος: Κι εμένα ο πατέρας του Κρις Έβανς με ενέπνευσε.

Υποπτεύομαι πως μια από τις 2-3 βασικές ασχολίες του Γουήντον όσο γύριζε την ταινία θα ήταν να τρολάρει τον Έβανς.

Στη διάρκεια αυτού του εξαντλητικού παγκόσμιου τουρ, ο Γουήντον φρόντισε να κάνει retweet ένα ξεκαρδιστικό (και κατάμαυρο) τουήτ από τον Αύγουστο, που αναφέρεται στο αρρωστημένα εκπληκτικό φινάλε του “Snowpiercer” και τον ρόλο του Κρις Έβανς εκεί:

Όταν ρωτούν τον Έβανς αν προσεγγίζει διαφορετικά τις ταινίες δράσης από τις άλλες, δίνει μια ακόμα Textbook Σοβαρή απάντηση. “Σε μια ταινία δράσης δεν έχεις τις ίδιες ευκαιρίες να παίζεις απέναντι σε άλλους ηθοποιούς. Έχεις το green screen και μιλάς σε μπαλάκια του τένις. Αλλά νομίζω όλοι εδώ έχουν πολύ υγιή φαντασία και μεγάλωσαν τρέχοντας στην πίσω αυλή φορώντας μια μπέρτα στο λαιμό τους. Είναι διαφορετικός μυς οι ταινίες δράσης, αλλά παρόμοια νομίζω η προσέγγιση."

“ΕΣΚΙΣΑ!”

“Εμ, ήσουν ο μόνος που είδα εγώ να μιλάει σε μπαλάκι του τένις, Κρις,“ πετάγεται ο Γουήντον. “Ξέρω ότι σε καθησυχάζει αλλά είναι λίγο περίεργο.”

Αργότερα, μια δημοσιογράφος ρωτά τον Πολ Μπετάνι (που στην ταινία παίζει τον Vision, αλλά ως τώρα έδινε τη φωνή του Τζάρβις από το πρώτο κιόλας “Iron Man”) πώς είναι να εμφανίζεται στην οθόνη ενώ είναι μέρος του Marvel Universe από την αρχή.

“ΚΑΥΤΟ”, απαντά εκείνος διασκεδάζοντας για μια ακόμα φορά την αίθουσα.

“Η φίλη μου σε γούσταρε πολύ ως Vision, το οποίο λίγο παράξενο”, πιάνει το νόημα εκείνη.

“Αααααυτό είναι περίεργο.” απαντά ο Μπετάνι. “Είναι πολύ όμορφο πάντως να είσαι στο σετ με ένα μάτσο ανθρώπων που θεωρητικά συνεργαζόμαστε εδώ και δέκα χρόνια αλλά δεν έχω συναντήσει ποτέ μου. Ωραίο αυτό.” Συνεχίζει: “Αρχικά η δουλειά μου ήταν να έρχομαι στο τέλος της ταινίας και να χρησιμοποιώ την υπερηρωική μου δύναμη που ήταν πως αν κάτι δεν ήταν σαφές το ξεκαθάριζα απλά μιλώντας. Το έκανα αυτό για 2 ώρες και μου έδιναν μια μεγάλη σακούλα με λεφτά. Το τέλειο συμβόλαιο.”

Παραδίπλα στο τραπέζι ο Τζέρεμι Ρένερ κλαίει από τα γέλια. “Αλλά πέρασα πολύ ωραία, ήταν όλοι ένα μάτσο πολύ ευτυχισμένων, συμπαθητικών, πολύ καλοπληρωμένων ηθοποιών.”

“Σε πλήρωσαν σε μετρητά;”, του φωνάζει ο Ράφαλο από πιο πέρα.

Σε αντίθεση με τον Μπετάνι, εύκολα παρατηρούσε κανείς τη σχετική αμηχανία των Ελίμπεθ Όλσεν και Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον. Αναμενόμενη κάπως: Φαντάσου να έχεις μια παρέα που ο ένας συμπληρώνει τα αστεία του άλλου πριν καν πέσουν κάτω, και ξαφνικά έχεις δύο νέους ανθρώπους στον κύκλο. Είναι λογικό πως ο ρυθμός δε θα είναι ο ίδιος. Όλοι οι υπόλοιποι Avengers έχουν συνεργαστεί μεταξύ τους σε ένα σωρό συνδυασμούς μέσα σε μια διαδρομή περίπου 10 ως τώρα ταινιών.

 

(Όταν κάποτε τελειώσει το Marvel Universe, υποθέτοντας πως αυτό θα γίνει πριν την Αποκάλυψη, φαντάζομαι RDJ, Κρις Έβανς και Τζέρεμι Ρένερ να αράζουν για καφέ, αμήχανα βαριεστημένοι, όπως οι χαρακτήρες τους στη σκηνή τίτλων τέλους της πρώτης ταινίας.)

Θέλω να πω λοιπόν, δεν είναι στους καινούριους πάντα απολύτως σαφές πότε είναι η ώρα για χαβαλέ και πότε αναφέρονται σε τι. (Εκτός του Πολ Μπετάνι που είναι πάντα κυνικά αστείος.) Δες αυτό το νωρίτερο ρολάρισμα:

“Καθώς ετοιμαζόσασταν για να γυρίσετε αυτή την ταινία τι σας εξιτάριζε περισσότερο;”

Όλσεν: Εμένα με ενθουσιάζει πιο πολύ το μαγείρεμα και να τρώω.

[γέλια, αμηχανία]

Ρένερ: Που θα άραζα πάλι με αυτούς τους έκφυλους.

Ράφαλο: [Χαζεύει, δεν έχει καταλάβει ότι είναι η σειρά του. Κοιτάζει εμάς σα να περιμένει κάποιον να πει κάτι αστείο. Τον σκουντάνε.] Το να επιστρέφω σε αυτό τον κόσμο και να ξέρω πού θα μας ταξιδέψει ο Τζος μέσα στον διστραμμένο ψυχισμό του.

RDJ: Για μένα οι πρώτες δοκιμές της στολής.

Έβανς: Που μαζευτήκαμε όλοι μαζί ξανά, σαν σχολικό reunion.

Όλσεν: Ναι, μάλλον δεν κατάλαβα την ερώτηση…;

[όλοι γελάνε]

ΣκαρΤζο: Το να βλέπω την Ελίζαμπεθ να τρώει!

Μπετάνι: Τα χρηματικά bonus για το box office.

Η φάση είναι πράγματι εντελώς σχολικό reunion, μόνο το παντς λείπει. (Καθόλου κακή ιδέα btw, αν διαβάζει η Disney Αγγλίας ας κρατάει σημειωσούλες.) Και μιας κι ο Ντάουνι μιλά για τα κουστούμια του, σηκώνεται μετά από λίγα λεπτά εν μέσω συνέντευξης για να αλλάξει κουστούμι.

 

“Πέρασαν 15 λεπτά από την τελευταία αλλαγή γκαρνταρόμπας, καταλαβαίνετε”, μας λέει. Κουβαλάει το coolness του με πολύ αβίαστο τρόπο, μα σε στιγμές σαν αυτή είναι σαφές πως όλα καλά και διασκεδαστικά, αλλά ξέρετε, ας μην ξεχνάμε ποιος είναι ο αρχηγός εδώ μέσα.

Όταν έρχεται μια ερώτηση σχετικά με το ποια ιστορία της ταινίας αγάπησε περισσότερο ο καθένας τους πέραν της δικής τους, ο Ντάουνι παίρνει τον έλεγχο της κατάστασης.

“Ποιου το arc μας άρεσε εκτός του εαυτού μας, σωστά; Εχμ, ο Hawkeye έχει τρομερό arc αυτή τη φορά.”

Ο Hawkeye ήταν σχεδόν διακοσμητικός στην πρώτη ταινία κι ο Τζέρεμι Ρένερ είχε εκφράσει την απογήτευσή του δημόσια- αυτή τη φορά ο Γουήντον του έδωσε πολύ ζουμερό ρόλο, ίσως τον καλύτερο της ταινίας. Κι ο Ντάουνι, ως σωστός αρχηγός του γκρουπ, δίνει την επίσημη γραμμή. Ο Hawkeye. Σα να λέει, σε αυτή την παρέα φροντίζουμε τους δικούς μας. “Ρένερ, αυτό για σένα φιλαράκο.” Σωστός ηγέτης.

(Ο Ρένερ αργότερα μιλώντας για τον ρόλο του σε αυτή την ταινία σε σχέση με την πρώτη, είπε για την ακρίβεια πως “συζητούσαμε με τον Τζος και τον Ρόμπερτ πού μπορεί να πάει ο χαρακτήρας αυτή τη φορά”. Είπαμε. Αρχηγικός.)

are you talkin' to me

A photo posted by tyler (@dark_tyler) on

Συνεχίζοντας ο RDJ, φρόντισε να δώσει και στους νέους τα εύσημα. Έτσι: Φροντίζουμε πρώτα τους πληγωμένους (ο Ρένερ) και τους πιτσιρικάδες. “Ο Πολ είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα στροφή αυτή τη φορά, και η Λίζι με τον Άαρον ήρθαν ως καινούριοι και ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Αυτό είναι που κρατά την ταινία μαζί.”

“Καλή απάντηση”, ψιθυρίζει στον εαυτό του με ψευτο-άγχος ο Έβανς, στην συνεχιζόμενη αποστολή του να βγάλει όλη τη συνέντευξη ως Troll Σοβαρός Καλεσμένος Εκπομπής. “Εμένα μου άρεσε η Σκάρλετ με τον Ράφαλο,” λέει. “Νιααααχ,” απαντά ο RDJ γελώντας. “Ήταν ωραίο να βλέπεις αυτή τη ζόρικη σχέση ανάμεσα σε δύο υπερήρωες, κάτι που έλειπε από την ομάδα,” συνεχίζει ο Έβανς. “Nailed it!”, φωνάζει με ικανοποίηση. “Καλή τύχη,” λέει με ψεύτικο αφ’υψηλού ύφος στην Σκάρλετ που ακολουθεί στη σειρά απαντήσεων.

Μπετάνι: Hawkeye, ήταν η καρδιά της ταινίας για μένα. Το βρήκα πολύ συγκινητικό και ήταν φανταστικός.

Ο Ράφαλο (που, αξιοσημείωτο, τον λένε όλοι απλώς ‘Ράφαλο’, ποτέ ‘Μαρκ’, είναι όπως όταν η Σκάλι με τον Μώλντας αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον ‘Σκάλι’ και ‘Μώλντερ’) αρχίζει να εξηγεί γιατί βρίσκει φανταστικό κι αυτός το στόρι του Hawkeye και την ίδια ώρα ο Ρένερ χασκογελάει μιλώντας με τον Γουήντον. “Σόρι, συνέχισε”, του λέει κάποια στιγμή όταν γελάει τόσο δυνατά που διακόπτει τον Ράφαλο. “Όχι φίλε εντάξει, δική σου είναι η ιστορία, την ξέρεις ήδη”, απαντά εκείνος.

Ρένερ: Εμένα μου αρέσουν όλοι, δε θα διαλέξω κανένα. Είναι σαν σκακιέρα, χρειάζονται όλα τα κομμάτια για να βγει νόημα στο τέλος.

Μπετάνι: Ναι αλλά έπρεπε να έχεις διαλέξει εμένα γιατί εγώ διάλεξα εσένα.

Τα γέλια, που σχεδόν δεν έχουν κοπάσει από την αρχή ως το τέλος της διαδικασίας, γεμίζουν ξανά την αίθουσα. Δε μπορείς παρά να νιώθεις πως στα γυρίσματα, αυτοί οι Avengers είναι ένα γκρουπ όσο διασκεδαστικό, δυσλειτουργικό, απολαυστικό, είναι και εκείνο των αντιστοίχων τους στη μεγάλη οθόνη.

“Τζος, έτσι κάνουν και στο σετ;”

“Όχι,” απαντά ο Γουήντον ξερά. “Όχι, κάποιοι από αυτούς προσέχουν.”

*Η εντυπωσιακότερη παρέα του κόσμου θα βρίσκεται στις οθόνες των ελληνικών αιθουσών από αυτή την Πέμπτη 30 Απριλίου, στο υπερ-σίκουελ “Οι Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron”, σε διανομή Feelgood.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ