<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Οι μεγαλύτερες Οσκαρικές αδικίες της τελευταίας 25ετίας

Κάθε χρόνο στα Όσκαρ όλοι θα έχουμε ένα σωρό διαφωνίες. Αλλά είναι κάποιες που αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου.

Ναι, είναι ένα από αυτά τα άρθρα! Καθώς έχουμε μπει στην τελική ευθεία για τα φετινά μας Όσκαρ, που αναπόφευκτα θα γεννήσουν μπόλικες γκρίνιες, είναι μια καλή αφορμή να κοιτάξουμε στο παρελθόν και να μαζέψουμε τις μεγαλύτερες από τις γκρίνιες μας διαμέσου των χρόνων.

Το θέμα είναι ότι τα Όσκαρ έχουν πάνω από 20 κατηγορίες κάθε χρόνο, που σημαίνει πως μέσα σε τόσες κατηγορίες είναι αδύνατον να βρεις δύο ανθρώπους με ίδια γνώμη για όλες. Άρα το “αδικία” είναι κάτι ακραία υποκειμενικό. Όμως εδώ δε μιλάμε για αυτό. Μάλιστα, για αρκετές από τις περιπτώσεις που παραθέτω παρακάτω, ο τελικός νικητής μου αρέσει- αλλά το ότι κέρδισε κάποιον από τους συνυποψήφιούς του, είναι απλά λάθος. Ή, αντίθετα, προτιμώ με μεγάλο πάθος μια ταινία που ηττήθηκε- αλλά η ήττα της δε συνιστά κάποιου είδους ιστορικής αδικίας. (Πχ ήθελα “Benjamin Button” αντί “Slumdog Millionaire” αλλά ΟΚ, κανένας ιστορικός δε θα νοιαστεί για αυτό.)

Προσπαθήσαμε, εξετάζοντας τις μεγάλες (Ταινία, Σκηνοθεσία, Σενάριο, Ερμηνείες, Ξενόγλωσσο) κατηγορίες των τελευταίων 25 χρόνων, από το ‘90 και μετά δηλαδή, να ξεχωρίζουμε εκείνες τις κατηγορίες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η ιστορία έχει βγάλει λάθος. Που για το νικητή απλά δε μιλάμε πια, ή έστω που ο ηττημένος μπορεί να σημαίνει ακόμα περισσότερα. Που η επιλογή ήταν απλά ανάποδη. Να το πω αλλιώς; Το “Forrest Gump” είναι μια χαρά ταινία. Αλλά κέρδισε το “Pulp Fiction”. Το “Dances with Wolves” το απολαμβάνω και τον Κόστνερ τον αγαπώ. Αλλά κέρδισε το “Goodfellas”.

Προσπαθήσαμε σε αυτά τα 25 χρόνια να βρούμε τέτοιες περιπτώσεις. Με χαρά διαπιστώσαμε πως πολλές χρονιές ήταν αληθινά απολαυστικές. Υπάρχουν χρονιές που πράγματα σαν το “Silence of the Lambs” έχουν σαρώσει- πώς να μην χαμογελάσεις απέναντι σε τέτοιες σπάνιες στιγμές αναγνώρισης για μια ταινία είδους; Υπάρχουν θρίαμβοι για αδερφούς Κοέν, για Αλφόνσο Κουαρόν, για Τζέιμς Κάμερον, για Κάθριν Μπίγκελοου. Ή ας πούμε τα περσινά Όσκαρ- τι όμορφες στιγμές, με Κουαρόν, Τζονζι, “12 Years a Slave” να κερδίζουν.

Και μετά, υπάρχουν πράγματα όπως το 1994. Ή, τρέμω, το 2010. Εντάξει, δεν είναι τίποτα. Όλοι έχουμε τις άσχημες στιγμές μας, όπου απλά διαβάσαμε μια στιγμή εντελώς λάθος.

Αυτές είναι 21 (συν κάτι ψιλά) τέτοιες περιπτώσεις. Στα σχόλια μπορεί πυροβολάτε αλύπητα με τις δικές σας μεγάλες αδικίες.

Καλύτερη Σκηνοθεσία, 1991

Το πήρε: Κέβιν Κόστνερ, “Dances with Wolves”

Το πήρε από: Μάρτιν Σκορσέζε, “Goodfellas”

Εντάξει δεν τρέχει τίποτα, απλά ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στην ιστορία του σινεμά γύρισε την κατά πολλούς κορυφαία ταινία της καριέρας του, αλλά έπρεπε να περιμένει 15 ακόμα χρόνια πριν πάρει Όσκαρ Σκηνοθεσίας επειδή ήταν τρελή η ανάγκη να σαρώσει τα βραβεία του ‘91 ο Κέβιν ο Κόστνερ. Ξέρεις, αυτά είναι λίγο φάση ΠΑΣΟΚ, αν ρωτήσεις σήμερα μέλη της Ακαδημίας ποιον ψήφισαν για Όσκαρ το ‘91 περιέργως όλοι “τι, εγώ; εγώ Σκορσέζε το έριξα” θα σου πουν.

Καλύτερος Α’ Γυναικείος Ρόλος, 1998

Το πήρε: Γκουίνεθ Πάλτροου, “Shakespeare in Love”

Το πήρε από: Κέιτ Μπλάνσετ, “Elizabeth”

Ε σα δε ντρεπόμαστε λίγο.

Καλύτερη Σκηνοθεσία, 2011

Το πήρε: Μισέλ Χαζαναβίσιους, “The Artist”

Το πήρε από: Τέρενς Μάλικ, “The Tree of Life”

Παιδιά. Παιδιά. Ας συμφωνήσουμε πως κάνουμε την πλακίτσα μας και δίνουμε τα Όσκαρ σε ό,τι ταινία γουστάρουμε ανά πάσα στιγμή και όλα μια χαρά. Αλλά αν είναι να προτείνεις τον Τέρενς Μάλικ, φίλε, τότε βράβευσε τον Τέρενς Μάλικ. Αλλιώς θα είσαι για πάντα ο θεσμός που υποχρέωσε τον Τέρενς Μάλικ σε ήττα από κάποιον σκηνοθέτη που δεν θα ξαναδεί ο κινηματογραφικός χάρτης. Στο έγκυρο ψήφισμα του Sight & Sound για τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, το “Tree of Life” ήταν μόλις μία από τις τρεις ταινίες των 2000ς της λίστας, μετά τα “In the Mood for Love” και “Mulholland Dr.” Ο Χάρβεϊ θα έχει για πολλά εγκλήματα να λογοδοτήσει.

Καλύτερη Ταινία 1994

Το πήρε: “Forrest Gump”

Το πήρε από: “Pulp Fiction”, “The Shawshank Redemption”

Κάπως με διασκεδάζει πάρα πολύ το γεγονός ότι 2 από τις 5 πρώτες ταινίες στη διαβόητη λίστα ‘καλύτερων ταινιών στην ιστορία’ του imdb βγήκαν την ίδια χρονιά, και έχασαν και οι δύο από τον Φόρεστ Γκαμπ.

Καλύτερη Σκηνοθεσία, 1994

Το πήρε: Ρόμπερτ Ζεμέκις, “Forrest Gump”

Το πήρε από: Κουέντιν Ταραντίνο, “Pulp Fiction”, Κριστόφ Κισλόφσκι, “Trois Couleurs: Rouge”

Και δεν είναι απλώς ότι δεν πήρε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας ο Ταραντίνο με μια από τις πιο επιδραστικές ταινίες στην ιστορία του σινεμά, αλλά για μπόνους πόντους εδώ ήταν (με κάποιο τρόπο) υποψήφιος και ο Κριστόφ Κισλόφσκι με το “Trois Couleurs: Rouge”, την καλύτερη δηλαδή ταινία της σπουδαίας τριλογίας των χρωμάτων. Πώς το είπαμε για τον Μάλικ; Αν προτείνεις τον Μάλικ, βραβεύεις τον Μάλικ; Ε, και για τον Κισλόφσκι το ίδιο ισχύει. Κάνεις τον νικητή να νιώθει άβολα που νίκησε, πώς το λένε δηλαδή.

Καλύτερος Α’ Γυναικείος Ρόλος, 2009

Το πήρε: Σάντρα Μπούλοκ, “The Blind Side”

Το πήρε από: Κάρεϊ Μάλιγκαν, “An Education”

Η all-american Σάντρα Μπούλοκ έπαιξε έναν all-american ρόλο σε μια all-american ταινία που διηγείτο με αηδιαστικά κατασκευασμένο τρόπο μια all-american ιστορία. Η Κάρεϊ Μάλιγκαν, από την απέναντι πλευρά, γέμισε τη σκηνή με class, μέσα από έναν από τους απολαυστικότερους breakthrough ρόλους των τελευταίων χρόνων στο σινεμά. Φυσικά και μετά από αυτό έγινε σταρ, και φυσικά έδωσε στην πορεία και ακόμα καλύτερες ερμηνείες (στο “Shame” γονατίζω).

Το 1999

Τα πήρε όλα: “American Beauty”

Τα πήρε από: “The Insider”, “The Sixth Sense”, “Magnolia”, “Being John Malkovich”

Συγγνώμη, εδώ είμαι χαμένος, δεν έχει καν νόημα να τα χωρίσω σε κατηγορίες. Το “American Beauty” είναι μια χαρά ταινία αλλά το 1999 είναι για πολλούς η χρονιά που άλλαξε το σινεμά. Και, πιάνοντας μόνο τις ταινίες που βρέθηκαν υποψήφιες (γιατί δεν ξέρω καν από πού να ξεκινήσω για αυτές που έμειναν απέξω ΓΚΟΥΧ “FIGHT CLUB” ΓΚΟΥΧ), έχασαν τα μεγάλα βραβεία ιστορικές δουλείες όπως το “Insider” του Μάικλ Μαν, το “Sixth Sense”, η “Magnolia” του ΡΤΑ, το τρελό “Being John Malkovich” των Τζόνζι/Κάουφμαν. Απλά αδιανόητη χρονιά.

Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο, 2002

Το πήρε: “The Pianist”

Το πήρε από: “Adaptation.”

Στην κατηγορία του διασκευασμένου υποτίθεται βραβεύεις και με γνώμονα τι έχει κάνει ο/η σεναριογράφος πάνω στο πρωτογενές υλικό βάσει του οποίου δούλευε, εξ ου και ο διαχωρισμός. Δεν λες απλά “γαμώ ιστορία, καλή φάση, Όσκαρ”. Οπότε είναι απλά εξωφρενική η βράβευση Μίας Ταινίας (σοβαρά, ποιος άνθρωπος έχει ασχοληθεί με τον Πιανίστα την τελευταία δεκαετία;) σε βάρος ενός ιδιοφυούς σεναρίου το οποίο διαρκώς σχολιάζει την ίδια του την ύπαρξη ως αντικείμενο διασκευής, δια χειρός του ιδιοφυούς Τσάρλι Κάουφμαν.

Καλύτερη Ταινία, 2006

Το πήρε: “Crash”

Το πήρε από: “Brokeback Mountain”

Τα ακριβή μου συναισθήματα.

Καλύτερος Α’ Ανδρικός Ρόλος, 2008

Το πήρε: Σον Πεν, “Milk”

Το πήρε από: Μίκι Ρουρκ, “The Wrestler”

Μπράβο στον Σον Πεν που έχει 2 Όσκαρ, αλλά το “Milk” ήταν η πιο οσκαρική του (και το λέω αυτό με εντελώς χλιαρό χρωματισμό) ερμηνεία του, την ώρα που ο Μίκι Ρουρκ ολοκλήρωνε ένα comeback θριάμβου βουτηγμένο μες στην παρακμή, παίζοντας έναν ρόλο ζωής γραμμένο ακριβώς πάνω του. Ο Μίκι Ρουρκ ως Παλαιστής έδωσε μια ερμηνεία τόσο αληθινή και ψυχωμένη που δε χόραγε στην οθόνη- για τον Σον Πεν ήταν απλά μια Κυριακή. Αυτό μπορεί να κάνει τον Σον Πεν καλύτερο ηθοποιό, αλλά κάνει και τον Μίκι Ρουρκ του 2008 πιο σημαντικό από τον Σον Πεν του 2008.

Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία, 2010

Το πήρε: “In a Better World”

Το πήρε από: “Κυνόδοντας”

Με κάθε σοβαρότητα, και δηλαδή μια χαρά ταινία είναι το “In a Better World”, αλλά ο “Κυνόδοντας” είναι μια από τις απόλυτες ταινίες-σημείο αναφοράς των τελευταίων αρκετών χρόνων. Το “ααα! Ντογκτουθ! Λάντιμος!” είναι για τα σημερινά διεθνή Φεστιβάλ κάτι σαν το “ααα! Γκρις! Πανατινάικος!” όταν συζητάς για την Ελλάδα. Η ταινία του Λάνθιμου έγινε αντικείμενο θαυμασμού για πολύ μεγάλη μερίδα του διεθνούς φιλμικού κόσμου, έδωσε στο εσωτερικό μια νέα ταυτότητα, και έστειλε τον σκηνοθέτη της στο εξωτερικό, να δουλεύει με τον Κόλιν Φάρελ, την Ρέιτσελ Βάιζ και τον Τζον Σ. Ράιλι. Αλλά το κυριότερο είναι, πάντα, το τεστ της διαίσθησης. Όλοι ξέρουν τον “Κυνόδοντα”, μπορούν να αναγνωρίσουν τον “Κυνόδοντα”, θυμούνται επακριβώς τον “Κυνόδοντα”. Κι αυτό είναι μια τρομερά δύσκολη κατάκτηση για μια ανώνυμη, μη αγγλόφωνη ταινία δίχως σταρ και από έναν -τότε- άγνωστο δημιουργό από πίσω της.

Καλύτερη Ταινία, 1990

Το πήρε: “Driving Miss Daisy”

Το πήρε από: “Dead Poets Society”

25 χρόνια μετά, το “Driving” δεν έχει απασχολήσει ζωντανή ψυχή που δεν πρόλαβε να ζήσει τα ‘90s, το άλλο ακόμα γεννά αναφορές και αναμνήσεις. Επίσης συνηποψήφια: “Γεννημένος την 4η Ιουλίου” και “My Left Foot”. Ούτε καν υποψήφιο: “Do the Right Thing”. Το αναφέρω όχι για να αρχίσουμε να λέμε τι έμεινε έξω κάθε χρονιά δεν τελειώσουμε ποτέ, αλλά επειδή η αντίθεση είναι πιο συμβολική κι από το όνομα του πλανήτη Μελαγχολία στο ομώνυμο του Τρίερ. Το αριστούργημα του Σπάικ Λι μας έβαζε συλλογικά σε μια εποχή όπου μιλούσαμε πλέον με διαφορετικούς όρους για τις διαφυλετικές δυναμικές μέσα από μια μαζική τέχνη όπως το σινεμά, αλλά η Ακαδημία επέλεξε μια αραχνιασμένη, ακίνδυνη σαχλαμάρα την οποία θα μπορούσαν με ασφάλεια να επικροτήσουν οι λευκοί γέροι του εκλογικού της σώματος. Η Ακαδημία πολύ απλά βρέθηκε εδώ όχι απλά στη λάθος πλευρά της ιστορίας, μα και μερικά κεφάλαια πίσω στο διάβασμα.

Καλύτερη Ταινία, 2010

Το πήρε: “The King’s Speech”

Το πήρε από: “The Social Network”

Καλύτερη Σκηνοθεσία, 2010

Το πήρε: Τομ Χούπερ, “The King’s Speech”

Το πήρε από: Ντάρεν Αρονόφσκι, “Black Swan”

Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο, 2010

Το πήρε: “The King’s Speech”

Το πήρε από: “Inception”

Υπάρχουν μεγαλοδικηγόροι υπεράσπισης που έχουν κρατήσει έξω από τη φυλακή εγκληματίες, που θα πρέπει να ντρέπονται για τον εαυτό τους λιγότερο από ό,τι ο Χάρβεϊ Γουάνστιν και η οσκαρική καμπάνια που φόρτωσε με Όσκαρ μια ασήμαντη τηλεταινία σε μια χρονιά στην οποία είδαμε μεταξύ άλλων την απόλυτη ταινία-προφίλ της εποχής που ζούμε (“The Social Network”), το διασημότερο μη-franchise sci-fi των 2000ς (“Inception”) και ένα από τα πιο αναγνωρισμένα σκηνοθετικά tour de force των τελευταίων ετών (“Black Swan”), όλα από τρεις από τους σημαντικότερους μοντέρνους auteurs (Φίντσερ, Νόλαν, Αρονόφσκι) που παραμένουν, όλοι τους, αβράβευτοι. ΜΠΡΑΒΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.

Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο, 1999

Το πήρε: “The Cider House Rules”

Το πήρε από: “Election“

ΤΟ ΠΗΡΕ ΤΟ ΠΟΙΟ;;

Εκτός από το βιτριολικό σενάριο που ίσως και να παραμένει ό,τι καλύτερο έχει κάνει ο Αλεξάντερ Πέιν, ήταν υποψήφιο σε αυτή την κατηγορία και το “Insider”. Και έχασαν και τα δύο από μια ταινία που δεν είμαι καν σίγουρος πως είναι αληθινή.

Καλύτερος Β’ Γυναικείος Ρόλος, 2003

Το πήρε: Ρενέ Ζελβέγκερ, “Cold Mountain”

Το πήρε από: -

OK, το δέχομαι, η κατηγορία ήταν πολύ αδύναμη εκείνη τη χρονιά. Δηλαδή φανταστική η Σόρε Αγκντασλού στο “House of Sand and Fog” αλλά δεν το λες και ιστορική αδικία που της το στέρησαν. Όχι. Η αδικία είναι ευρύτερη, είναι το ότι η Ρενέ Ζελβέγκερ πήρε Όσκαρ για μια αυθεντικά κακή ερμηνεία. Δε με νοιάζει ποιον είχε αντίπαλο. Ας έβαζαν καλύτερες υποψήφιες. Ας πρότειναν την Λόρα Λίνεϊ από το “Love Actually” ή την Τσιάκι Κουριγιάμα από το “Kill Bill”, δε με ενδιαφέρει. Όλα εμείς θα τα σκεφτόμαστε;

Καλύτερος Α’ Ανδρικός Ρόλος, 2012

Το πήρε: Ντάνιελ Ντέι-Λιούς, “Lincoln”

Το πήρε από: Χοακίν Φοίνιξ, “The Master”

Το ξέρουμε ότι ο DDL είναι ‘ο καλύτερος όλων των εποχών’, αλλά ο Φοίνιξ είναι ο καλύτερος του τώρα. Στο “Lincoln” ο DDL δίνει την ‘οσκαρική ερμηνεία’ του, πόζα, μίμηση, φρύδι, εκατοστό Όσκαρ. Στο “Master” ο Φοίνιξ είναι εμπειρία. Αυτό που με τσαντίζει περισσότερο είναι πως όταν αποφασίσουν να του δώσουν το Όσκαρ, θα είναι επειδή θα παίξει σε βαρετή βιογραφική ταινία κάποιον ετοιμοθάνατο επιστήμονα που βρήκε το εμβόλιο κατά της αδιαφορίας.

Καλύτερος Β’ Γυναικείος Ρόλος, 1997

Το πήρε: Κιμ Μπέισινγκερ, “L.A. Confidential”

Το πήρε από: Τζούλιαν Μουρ, “Boogie Nights”

Να, ορίστε ας πούμε. Έχεις κάτι ρολάρες από ηθοποιάρες και τα προσπερνάς επειδή σε παρέσυρε μια αφήγηση (“χέι χέι την Κιμ τη σεξωγήινη τη θυμάστε;; ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΣΟΒΑΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΑΚΙΝΗΤΗ ΚΑΙ ΜΗ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗ ΣΕ ΑΥΤΗΝ”) και μετά φτάνεις 18 χρόνια να δίνεις βραβείο παρηγοριάς στην εν λόγω ηθοποιάρα για μια ταινία που στην πραγματικότητα δε θα δει κανείς, απλά και μόνο επειδή έχτισε τη δική της αφήγηση (“χέι χέι τη Τζούλιαν Μουρ τη θυμάστε;; ΕΝΤΕΛΩΣ ΞΑΝΑΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΦΕΤΟΣ Η ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΑ”). Άντε, πότε θα βραβεύσουμε και καμιά ερμηνεία από μόνη της να δω.

Και τώρα ας περάσουμε στις τρεις αγαπημένες μου κατηγορίες της τελευταίας 25ετίας.

Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο, 2009

Το πήρε: “Precious”

Ήταν υποψήφια: “District 9”, “An Education”, “In the Loop”, “Up in the Air”

Ένα από τα πιο έξυπνα sci-fi των τελευταίων χρόνων, ένας απολαυστικός Νικ Χόρνμπι εποχής, ένα βιτριολικό αριστούργημα πολιτικής σάτιρας από τον Αρμάντο Ιανούτσι του “Veep” και το υπέροχο, ανθρώπινο “Up in the Air” που βούτηξε βαθιά στην ψυχοσύνθεση του ήρωά του με θάρρος. Εκπληκτική κατηγορία. Όπου κι αν πήγαινε θα χειροκροτούσα. Οπότε φυσικά το Όσκαρ πήγε στο υστερικό, καταγέλαστο “Precious” του Λι Ντάνιελς, σοβαρή υποψηφιότητα για τον τίτλο της χειρότερης ταινίας που έχει πάρει ποτέ μεγάλο Όσκαρ.

Καλύτερος Α’ Ανδρικός Ρόλος, 1998

Το πήρε: Ρομπέρτο Μπενίνι, “La Vita e Bella”

Ήταν υποψήφιοι: Τομ Χανκς (“Saving Private Ryan”), Ίαν Μακέλεν (“Gods and Monsters”), Νικ Νόλτε (“Affliction”), Έντουαρντ Νόρτον (“American History X”)

Κοιτάχτε, ας είμαστε ψύχραιμοι για μια στιγμή. Να, κουνάω λευκή σημαία ειρήνης. Το ξέραμε πως ερχόταν αυτή η στιγμή. Το γνωρίζω πως υπάρχει τυφώνας στήριξης Ρομπέρτο Μπενίνι εκεί έξω, ομολογώ πως είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνω, αλλά όπως και νά’χει εδώ μιλάμε για κάτι άλλο. Δείτε λίγο αυτή την κατηγορία. Δύο ζωντανοί θρύλοι (Ίαν Μακέλεν και Νικ Μαδερφάκιν Νόλτε) σε τεράστιες, σε υποβλητικές, σε κορυφαίες ερμηνείες ζωής, ένα σύγχρονο οσκαρικό τοτέμ (Τομ Χανκς) στην πιο σκληρή στιγμή του, και ένας άνισος-μα-κατά-τόπους-σπουδαίος ηθοποιός (Έντουαρντ Νόρτον) σε μια ηλεκτρισμένη ερμηνεία-σταθμό. Μιλάμε για 4 τιτάνες. Και το πήρε ο Μπενίνι. ¯\_(ツ)_/¯

Καλύτερη Σκηνοθεσία, 2001

Το πήρε: Ρον Χάουαρντ, “A Beautiful Mind”

Ήταν υποψήφιοι: Ρόμπερτ Άλτμαν (“Gosford Park”), Πίτερ Τζάκσον (“The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring”), Ντέβιντ Λιντς (“Mulholland Dr.”), Ρίντλεϊ Σκοτ (“Black Hawk Down”)

Υπάρχει τίποτα πιο αποκαρδιωτικό από το να βλέπεις, απέναντι σε κάθε λογική ή δυναμή σου, να θριαμβεύει βήμα το βήμα κάτι το αυθεντικά μέτριο ενώ κάθε τι άξιο που συναντά στη διαδρομή του μένει πίσω αργοπεθαίνοντας; Ο Ρον Χάουαρντ, που τον πάνω με τα χίλια και έχει κάνει ένα κάρο ωραιότατες ταινιούλες και είναι και αφηγητής στο “Arrested Development” άρα εφ’όρου ζωής bro, είναι ο ορισμός του ‘τρία στα πέντε’. Καλές, ικανές ταινίες. Μπράβο του. Έξοχο.

Και τώρα ας δούμε ποιους κέρδισε για να πάρει Όσκαρ Σκηνοθεσίας: Ντέιβιντ Λιντς, έναν από τους σημαντικότερους auteurs του αμερικάνικου σινεμά και τηλεόρασης τα τελευταία, εμφ, ας πούμε 50 χρόνια, με το “Mulholland Dr.” που το Sight & Sound κατέταξε ως 28η καλύτερη ταινία όλων των εποχών. Αυτό θα αρκούσε, αλλά έχει κι άλλο. Ο Πίτερ Τζάκσον έφερε στη ζωή ένα από τα πιο μεγαλόπνοα κινηματογραικά πρότζεκτ που έχει τολμήσει ποτέ άνθρωπος. Ο Ρόμπερτ Άλτμαν, ένας κινηματογραφικός θρύλος, επέστρεψε σε φουλ φόρμα μετά από χρόνια- τόσο μεγάλο ήταν το λάθος της Ακαδημίας, που λίγα χρόνια μετά του έδωσε τιμητικό “ουπς!” Όσκαρ. Ουπς δε λες τίποτα.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ