<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Το 'Sicario' είναι ο πόλεμος των ναρκωτικών όπως δεν τον έχουμε ξαναδεί

Ο σκηνοθέτης του “Prisoners” βάζει Έμιλι Μπλαντ και Μπενίσιο ντελ Τόρο στην πρώτη γραμμή ενός πολέμου χωρίς κανόνες.

Είμαστε όλοι μας η Κέιτ Μέισερ.

Το “Sicario” ξεκινά με την κάμερα αργόσυρτα μα στοχευμένα να ακολουθεί μια ομοσπονδιακή ομάδα κρούσης σε μια έφοδο σε ένα ‘σπίτι θανάτου’. Μέσα στα τείχη αυτού του κέντρου διανομής ναρκωτικών κρύβεται φρίκη και θάνατος και σήψη. Η εικόνα εστιάζει και τα μάτια σου γουρλώνουν. Οι επιθετικές νότες του Γιόχαν Γιόχανσον σου τρυπάνε το κεφάλι. Τα μέλη της ομάδας, εκπαιδευμένοι, σκληροί άντρες και γυναίκες, πασχίζουν να σταθούν όρθιοι και όρθιες.

Πόλεμος. Βαρβαρότητα. Μόνο.

 

Η Κέιτ Μέισερ (Έμιλι Μπλαντ) προσεγγίζεται από τα ανώτερα κλιμάκια του υπουργείου εσωτερικών να συνεργαστεί με μια μυστηριώδη και ασαφή ομάδα που θα επιχειρήσει να βρει τον υπεύθυνο για αυτά τα σπίτι θανάτου. Την επιλέγει ένας αφύσικα χαλαρός τύπος που φοράει φτηνές πλαστικές παντόφλες σε μίτινγκ στο Πεντάγωνο, παιγμένος με ταιριαστή ποσότητα γλίτσας από τον Τζος Μπρολίν.

Η Κέιτ συμφωνεί, παρότι τα ναρκωτικά δεν είναι ο τομέας της, επειδή θέλει να δει τον υπεύθυνο να σύρεται ενώπιον της δικαιοσύνης. Την κουβαλά προς το άγνωστο μια αίσθηση ευθύνης και οργής. Η πίστη σε έναν κόσμο που βγάζει νόημα, που έχει κανόνες, όπου η βαρβαρότητα πρέπει να εξαλειφθεί ως κάτι το γκροτέσκο. Κι έτσι ταξιδεύει μαζί με την ασαφούς δικαιοδοσίας ομάδα του Μπρολίν στα σύνορα με το Μεξικό.

 

Κανείς δεν της λέει τι και πώς και γιατί. Κανείς δεν της εξηγεί. Κανείς δεν της λέει ποιος είναι ο ρόλος της. Απλά κοιτάζει και μαθαίνει και προσπαθεί να επιπλεύσει, καθώς η ομάδα προσπαθεί να βρει και να στοχεύσει έναν βαρώνο ναρκωτικών ώστε να καταρρίψει -αποτελεσματικά, εμφατικά- το καρτέλ του. Όχι μέσα από μικροσυλλήψεις, όχι από ομολογίες, μα με όσο πιο ευθύ τρόπο είναι δυνατόν. “Τόσα χρόνια, τόσες συλλήψεις- Νιώθεις πως ο κόσμος έχει γίνει καλύτερος, Κέτι;”, τη ρωτάει στο μίτινγκ το αφεντικό της, λειαίνοντας το έδαφος για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν.

Παρακολουθώντας αυτό το αγωνιώδες ξεδίπλωμα ενός ασαφούς ιστού μες στο σκοτάδι, θυμήθηκα αυτή την αίσθηση που αγαπώ όταν μου προκαλούν ταινίες και σειρές: Του να μην ξέρεις τι συμβαίνει. Η ομάδα του Μπρολίν, με κεντρικές φιγούρες την Κέιτ αλλά και τον μυστηριώδη Αλεχάντρο (του τρομερού Μπενίσιο ντελ Τόρο), μεταπηδά από το ένα μέρος στο άλλο φέρνοντας σε πέρας μικροαποστολές όλο και πιο ακραίας νομιμότητας.

 

Είναι λες και η ταινία θέλει να σε κάνει να αναρωτηθείς, σε ποιο σημείο σταματάς καν να προσεγγίζεις ό,τι συμβαίνει από ηθικής βάσεως;

Υπό αυτή την έννοια, η πιο συγγενική προς το “Sicario” πρόσφατη ταινία είναι το “Zero Dark Thirty”, άλλο ένα έντονο πολιτικό θρίλερ που αναλογιζόταν τη θέση της ηθικής σε έναν κόσμο διεστραμμένο, παρουσιάζοντας ακραίες πράξεις όχι ως καλό, όχι ως κακό, μα ως ένα μέρος του γραναζιού. Μακριά όμως από τους άμεσους, ευαίσθητους πολιτικούς συνειρμούς της ταινίας της Μπίγκελοου, και δίχως να έχει κάποια συγκεκριμένη αλήθεια να υπηρετήσει, το “Sicario” μπορεί να μοιάζει πιο εύστοχο.

 

Γραμμένο ως πρώτο σενάριο από έναν ηθοποιό του “Sons of Anarchy”(!), τον Τέιλορ Σέρινταν, το στόρι είναι έξυπνα δομημένο δίχως να προσπαθεί να μοιάσει ακραίο. Βάζει τον θεατή στη θέση της Κέιτ με έναν τρόπο απλό, σαφή και άμεσο. Ψηλαφίζουμε στο σκοτάδι όπως κι η ηρωίδα της ταινίας, τρομάζουμε μαζί της, αγωνιούμε, απορούμε μαζί της. Και, παράλληλα, με πολύ λεπτό και προσεγμένο τρόπο, γέρνει προσεκτικά την αφήγηση προς την φοβερή της κατάληξη, έχοντας προηγουμένως τουμπάρει σταδιακά (και σίγουρα συζητήσιμα) την προελαύνουσα ιδέα περί Δυναμικής Κεντρικής Ηρωίδας την εποχή της Φιουριόσα.

Το σενάριο είναι λοιπόν ενδιαφέρον στα όσα επιχειρεί (αλλά και στα όσα αποκρύπτει, όπως για παράδειγμα την σαφέστατη έλλειψη ενδιαφέροντός για την οποιαδήποτε ανάπτυξη των κεντρικών του χαρακτήρων), αλλά έχει και την τύχη να βρίσκεται στα χέρια ενός από τους καλύτερους ανερχόμενους σκηνοθέτες παγκοσμίως αυτή τη στιγμή.

 

Για τον Ντενί Βιλνέβ δεν έχουμε κρύψει ποτέ τον θαυμασμό μας. Ο Καναδός σκηνοθέτης, που πρόκειται να γυρίσει το σίκουελ του “Blade Runner”, καταφέρνει εδώ και χρόνια να μεταπηδά από είδος σε είδος, φτιάχνοντας ταινιάρες που ποτέ δε σου επιτρέπουν να αισθανθείς ασφάλεια βλέποντάς τες, μα και δίχως η κάθε μία να προδίδει τις υπόλοιπες. Για να το πω αλλιώς, ενώ όλες οι ταινίες του Βιλβέν έχουν τρομερό νεύρο και εξερευνούν την προσωπική και κοινωνική ηθική με μια πλειάδα τρόπων, δεν μοιάζει η μία να είναι αποτύπωμα της άλλης- μα πάντοτε, όπως και με το “Sicario”, ο κοινός παράγοντας είναι το πόσο εγκεφαλικές είναι όλες, αντί να αναπαράγουν τις συνήθεις μπλοκμπαστερικές δομές των διαφόρων αυτών ειδών.

Το κοινωνικό δράμα “Polytechnique”, η τραγωδία “Incendies”, το αστυνομικό θρίλερ “Prisoners”, ο συμβολικός τρόμος του “Enemy” (το οποίο λατρεύω). Και τώρα το “Sicario”, όχι ένα ναρκο-δράμα όπως όλα τα άλλα. Άλλοτε κυνηγά τον ρεαλισμό, άλλοτε όχι. Άλλοτε πήζει μια ταινία με πλοκή μια τηλεοπτικής σεζόν κι άλλοτε αφήνεται στο κυνηγητό. Μα πάντα, ανεξαρτήτως όλων, σε καθηλώνει στην καρέκλα σου και, πώς αλλιώς να το πω, σου δίνει το στομάχι σου στο χέρι.

 

Συμμαχούν εδώ πολλοί παράγοντες. Ο σπουδαιότερος εν ζωή διευθυντής φωτογραφίας, Ρότζερ Ντίκινς, επιστρέφει στον Βιλνέβ μετά το “Prisoners” και καταφέρνει πάλι να βουτήξει το φονικό αυτό θρίλερ ηθικής μέσα σε χρώματα που ακροβατούν διαρκώς ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Στο “Prisoners” ο Ντίκινς μάγεψε με εκείνη την απίστευτη σκηνή καταδίωξης, εδώ έχει και πάλι μια σκηνή-υπογραφή: Στη διάρκεια μιας εφόδου, η οπτική διαρκώς εναλάσσεται ανάμεσα στην υπέρυθρη και στο σκοτάδι, υπογραμμίζοντας ιδανικά την ιδέα ενός άκρως πρωτόγονου πολέμου που διεξάγεται με σύγχρονα μέσα.

 

Είναι μια εκπληκτική σκηνή, η οποία και δίνει το έναυσμα για ό,τι ακολουθήσει έπειτα ως το καθηλωτικό φινάλε. Οι παρεμβατικές νότες του Γιόχανσον θα συνεχίσουν να σου επιτίθενται σαν πιστολιές. Το άψυχο βλέμμα του Μπενίσιο ντελ Τόρο θα συνεχίσει να σου ρουφά την ζωή σαν φιλί από Dementor. Η απόγνωση της Έμιλι Μπλαντ θα συνεχίσει να σε κρατά αιχμάλωτο. Η τεχνική του Βιλνέβ θα σε κρατά, από την εναρκτήρια συγκλονιστική σεκάνς ως την αποστομωτική τελευταία, καθηλωμένο. Στο σκοτάδι που μας οδηγούν όλοι τους, πρέπει μόνοι μας να βγάλουμε άκρη.

Και να αναρωτηθούμε. “Τώρα; Νιώθεις πως ο κόσμος είναι καλύτερος;”

 

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΣΙΝΕΜΑ