<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

To 'Shadow of the Beast' ξυπνάει μέσα σου το κτήνος

Το παρελθόν επιστρέφει κι η μαγεία μπορεί να μην το ακολουθεί, σου δίνει όμως λόγους να δοκιμάσεις αυτό το remake.

Σπανίως αναμένω σαν τρελός (και τελικά παρακολουθώ), remakes, reboots, restarts, re-something, ταινιών και τηλεοπτικών σειρών (όχι, Prison Break, φύγε, μην με αγγίζεις). Η μαγεία δεν επιστρέφει ποτέ, είτε γιατί μιλάμε για κόπια Α4 (δεν έχει αλλάξει τίποτα στην πλοκή, συν ότι ατμόσφαιρα, σκηνοθεσία και ερμηνείες είναι εμφανώς κατώτερες), είτε γιατί ακολουθείται ένας άλλος δρόμος που αλλοιώνει σαφώς το αρχικό όραμα.

Είναι κάτι που, πάνω-κάτω, ισχύει και στα videogames. Μόνο που το μέσο, από τη φύση του, είναι αλληλεπιδραστικό, παίζεις δεν βλέπεις απλά. Αυτό βοηθάει στο να εμπλακείς περισσότερο, να εισέλθεις στον κόσμο του και μπορεί η μαγεία να μην επιστρέφει ούτε εδώ, παρόλα αυτά συντρέχει ένας λόγος παραπάνω να (ξάνα;)παίξεις και ενδεχομένως να γνωριστείς εκ νέου (ή για πρώτη φορά) με το videogame. Shadow of the Beast, λοιπόν, η σκιά του κτήνους, κυριολεκτικά και μεταφορικά. 

Reflection of you

1989 και στην Amiga (αφιέρωμα για τα αγαπημένα μας games, εδώ κυκλοφορεί ένα videogame που έμελλε να αφήσει το στίγμα του σε format και μέσο γενικότερα. Βέβαια, αρκετοί κριτικοί θεωρούν το original Shadow of the Beast υπερεκτιμημένο.

Είναι μια τοποθέτηση που αντικειμενικά έχει βάση. Υποκειμενικά, με άφησε σαν χάνο να κοιτάζω την οθόνη της Amiga και το μυαλό μου να ταξιδεύει, χάρη στην υπέροχη μουσική του David Whittaker. Πράγματι, το gameplay είχε ορισμένες αδυναμίες, αλλά είναι από τις ελάχιστες φορές (αν όχι η μία και καλή) όπου γραφικά και ήχος, η ατμόσφαιρα γενικά, υπερίσχυσαν. Άξια, πολύ άξια, θεωρείται πρωτοποριακό για την εποχή, ακόμα και σε καλλιτεχνικό επίπεδο.

Επιστρέφοντας στο σήμερα, η ολιγομελής ομάδα της developer Heavy Spectrum, 7 νοματαίοι, είναι δικά μου παιδιά. Έζησαν την αυθεντική μαγεία, την καταχώνιασαν στη σκέψη και στη ψυχή, και θέλησαν να νοσταλγήσουμε, να συγκινηθούμε και να περάσουμε καλά.

Σε μεγάλο βαθμό, το αποκλειστικό στο PS4 remake, ή καλύτερα re-imagining (το κατεβάζεις από το PS Store), τα καταφέρνει. Ίσως όχι τόσο θριαμβευτικά όπως η πρόσφατη απόπειρα του Ratchet and Clank, αλλά τηρουμένων των αναλογιών «σκοράρει» ικανοποιητικά. Για την ακρίβεια, το team ποντάρει στο gameplay, στο αδύναμο σημείο του original τίτλου. Κι αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Προφανώς γιατί υπήρχαν περιθώρια βελτίωσης, και σε δεύτερο βαθμό διότι θα ήταν αδύνατο να φτάσει στα πρωτόγνωρα τεχνικά επίπεδα του αυθεντικού στην εποχή που ζούμε, όση βοήθεια και να είχε. Ας ρωτήσει τη Naughty Dog για το κόστος του Uncharted 4.

Altered Beast

Τι παιχνιδάρα κι αυτό το Altered Beast της Sega. Τελοσπάντων, το νέο Shadow of the Beast είναι αλλαγμένο συγκριτικά με το πρώτο, όσο ακριβώς χρειάζεται. Το σύμπαν, το σενάριο, το είδος, δεν διαφοροποιούνται σημαντικά. Ο Aarbron έχει κάτι το special, o τρισκατάρατος Maletoth τον αρπάζει, ο ήρωας κάποια στιγμή «ξυπνάει» και γυρεύει την εκδίκησή του.

 

Επιπλέον, παραμένει ένα side-scrolling action/ platform game, όπου το κτήνος κινείται αριστερά και δεξιά, σκοτώνει, λύνει ορισμένους γρίφους, αποφεύγει εμπόδια, προσέχει μην πέσει στο κενό και γίνει γκράφιτι. Αυτό που αλλάζει, όμως, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό, είναι η gameplay αίσθηση.

Πλέον, ο Aarbron δεν γρονθοκοπεί απλά. Χτυπάει βάναυσα, αρπάζει, ζαλίζει, μπλοκάρει σε πρώτο επίπεδο, ενώ σε ένα δεύτερο διαθέτει κι αρκετές ειδικές κινήσεις. Το όποιο αυτοσχέδιο combo δένεται αυτοστιγμεί και η επιτυχία στις grande (ή μη) αναμετρήσεις χαρίζει πόντους. Κάθε τέτοιο encounter παίρνει και ranking ανάλογα με το πως τα κατάφερες. Συνεπώς, πέρα από την αγωνία να βγάλεις την πίστα (7 συνολικά), υπάρχει το να γίνεσαι καλύτερος στο παιχνίδι, αλλά και το θέαμα.

 

Κάθε πραγματικά καλή ομάδα που ξέρω, προσπαθεί να συνδυάσει την ουσία με τη χαρά του παιχνιδιού. Σε έναν videogame αντικατοπτρισμό, το Shadow of the Beast φιλοδοξεί να κάνει αυτό ακριβώς και επιτυγχάνει το στόχο του. Αρχικά, οι περίπου 4 ώρες που θα χρειαστείς να ολοκληρώσεις το παιχνίδι θα σου φανούν ελάχιστες. Κι όμως, ο τίτλος είναι εξαιρετικά δομημένος και θα επιστρέψεις άμεσα, ξανά και ξανά, κι όχι απλά για να το τελειώσεις σε ψηλότερο επίπεδο δυσκολίας.

Κρυμμένα orbs που αλατοπιπερώνουν την ιστορία, talismans που ξεκλειδώνονται (και αποκτάς μέσω των κερδισμένων πόντων ή mana, που λέγαμε) τα οποία σε προστατεύουν ή σε ανεβάζουν επίπεδο ή σου χαρίζουν ιδιότητες (έως τρία εξ αυτών ταυτόχρονα), εναλλακτικά φινάλε, υπάρχει πάντα ένας λόγος να ξαναπαίξεις, με κεντρική ιδέα να τελειοποιηθείς.

 

Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή προσπαθώ να ολοκληρώσω το παιχνίδι μην χρησιμοποιώντας αθώες ψυχές όταν χάνω (μόνο με ελιξήρια δηλαδή, που αποκτώνται με platinum rank στα μεγάλα encounters), για να δω ένα συγκεκριμένο φινάλε. Από την άλλη, ένας παίκτης μπορεί να επιστρέψει για να ξεκλειδώσει τη μετάφραση (αν θες υπότιτλους θα κοπιάσεις), ή ακόμα και το original game του 1989, το mode αυτού με τις απεριόριστες ζωές (θα στάξεις κάτι παραπάνω), τη μουσική του Whittaker που μπορείς να την απολαύσεις και στο νέο παιχνίδι, και πολλά ακόμη.

Α να χαθείς να (μην) χάνεσαι, κτήνος

Το Shadow of the Beast του 2016 ακροβατεί μόνιμα ανάμεσα σε παλιό και νέο. Από πλευράς μου, το σίγουρο μειονέκτημα είναι το platforming, δυσκολεύομαι να καταλάβω τη χρήση του Χ σε δεύτερο χρόνο και ότι το κρατάς πατημένο για να γαντζωθείς από κάπου.

Επίσης, μετά από τόσα χρόνια, είχα ξεχάσει τους νευρικούς κλονισμούς που μου προκαλούν τα τυφλά άλματα και οι οδυνηρές πτώσεις που τα συνοδεύουν (να ‘ναι καλά ένα συγκεκριμένο talisman, να το έχεις μόνιμα εντός τριάδας).

 

Συνεχίζοντας τη λίστα των αρνητικών, το τελικό boss fight είναι ξενερωτικό, ενώ η αλήθεια είναι πως θα ήθελα περισσότερες πίστες σαν την πέμπτη (Hydrath’s Castle), η οποία είναι εξαιρετική και πολύπλευρη σε gameplay επίπεδο. Οι υπόλοιπες, όταν συγκρίνονται με αυτή, μοιάζουν (και είναι) κατώτερες.

Όσο για το backtracking, υπάρχουν καλές και κακές στιγμές, ορισμένες που θυμάσαι τα παλιά με νοσταλγία και άλλες με σιχτίρισμα, π.χ. όταν ξεκλειδώνεις secret encounter και ψάχνεις να βρεις που στον Maletoth βρίσκεται.  Τουλάχιστον, όταν η υγεία του κτήνους φτάνει στο μηδέν, χρησιμοποιώντας αθώα ψυχή ή ελιξήριο συνεχίζεις από εκεί που έχασες. Ευτυχώς, για την υγεία τηλεοράσεων και χειριστηρίων.

 

ΝΑΙ: Γιατί είναι εθιστικό και σε σπρώχνει να γίνεσαι ολοένα και καλύτερος

Εν κατακλείδι, το κλίμα για την αναβίωση ενός θρύλου είναι εορταστικό. Θα μπορούσε να είναι πιο πλήρες αλλά, πίστεψέ με, και πολύ χειρότερο, τα μάτια μας έχουν δει πολλά. Το videogame, μέσω των νέων δημιουργών, σέβεται και αγαπά το πρωτότυπο, ίσως το σημαντικότερο στοιχείο όλων σε μια τέτοια περίπτωση. Και σε εντελώς πρακτικό επίπεδο να το δεις, κοστίζει 15 ευρώ, πολύ καλή τιμή γι’ αυτά που προσφέρει. Προσωπικά, το βλέπω σε συναισθηματικό, γι’ αυτό και θα χαρίσω μισό βαθμό στο μαθητή που ακούει με προσοχή τον δάσκαλο. Για πρώτη και τελευταία φορά, γιατί απλά είναι το Shadow of the Beast. Δεν είμαστε όλοι ίσα και όμοια.

ΝΑΙ: Γιατί είναι εθιστικό και σε σπρώχνει να γίνεσαι ολοένα και καλύτερος

OXI: Γιατί ένα Shadow of the Beast αναγνωρίζεις κι αυτό είναι του 1989. Ότι νομίζεις, ζήσε με τις αναμνήσεις σου.

TAGS
REVIEWS
ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

GAMES