<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Τα χειρότερα videogames που μας ήρθαν από τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη

10 μεταφορές videogames από τον κινηματογράφο και την TV που διαγράφουμε μονομερώς χωρίς κόκκινες γραμμές και διαπραγματεύσεις.

Τα τελευταία χρόνια, τα videogames έχουν γίνει mainstream, κάτι που κρύβει θετικά αλλά και αρνητικά στοιχεία. Με την εξέλιξη του μέσου αλλά και της τεχνολογίας κατά την πάροδο των ετών, τα παιχνίδια δανείζονται όλο και περισσότερα στοιχεία από τον κινηματογράφο και τις τηλεοπτικές σειρές, π.χ. σε όρους σεναρίου ή voice acting.

Τι συμβαίνει όμως όταν ένα videogame βασίζεται/ εμπνέεται/ συνδέεται με (από) ταινία ή τηλεοπτική σειρά; Συνήθως, καταστρόφα μεγάλη, κι αυτό δεν αποτελεί σημείο των καιρών, αλλά κάτι που ισχύει από αρχαιοτάτων χρόνων στο gaming.

Απαραίτητο, όσο και κουραστικό, για όλους: Κάθε λίστα, ενέχει στοιχεία προσωπικού γούστου και εμπειριών, πόσω μάλλον η συγκεκριμένη, όταν θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει έως και 100 «παιχνιδάρες».

Scarface: The World is Yours

Αρχή με κάτι μάλλον αξιόλογο, το οποίο όμως κρύβει ένα σημαντικό μειονέκτημα, πες το και προσωπικό κόλλημα, δεν θα παρεξηγηθώ. Ο Σημαδεμένος του Brian De Palma και του Al Pacino, αποτελεί μία από τις αγαπημένες μου ταινίες, πιθανώς θα την τοποθετούσα και στο Top-3. Από την άλλη, το παιχνίδι είναι πράγματι ένα καλό open-world game, το οποίο βασίζεται στο κινηματογραφικό αριστούργημα, ως ιστορία και setting, όμως κάνει ένα σοβαρό λαθός.

Ως παιχνίδι ανοικτού κόσμου που σέβεται τον εαυτό του (αλλά όχι τον ήρωά του...), διαθέτει αρκετές υπο-αποστολές για να γεμίσει το περιβάλλον του. Έτσι, όμως, ο Tony Montana καταλήγει ένα παιδί για όλες τις δουλειές, ένας ντελιβεράς πολυτελείας, «ένας Βέγγος που διακινεί ναρκωτικά». Καμία μομφή για το λειτούργημα του delivery boy (χέρι που σε ταΐζει δεν το δαγκώνεις, νόμος) ή τον τεράστιο Έλληνα ηθοποιό (Θου-Βου ίσον άρχοντας), απλώς χάνεται κάθε στοιχείο σύνδεσης με τον χαρακτήρα και το δράμα του, το σήμα-κατατεθέν της ταινίας. Κάπως έτσι, το The World is Yours μετατρέπεται σε διασκεδαστικό κλώνο του GTA, το οποίο, παρεμπιπτόντως, έχει να παρουσιάσει κάτι πιο κοντινό στο πρωτογενές υλικό, βλέπε Vice City. Περίπου στην ίδια παγίδα έπεσε το The Godfather II videogame, ευτυχώς το πρώτο ήταν περισσότερο action adventure game.

Πιτσαρία ο Τόνυ ο Μοντάνα, όλα φρέσκα, στο βάθος κήπος, ώρες παραγγελιών 7 με 12 καθημερινά.

Back to the Future

Αναφέρθηκε ευθαρσώς στον πρόλογο, το φρούτο των σινέ μεταφορών στο gaming, είναι σάπιο, όχι φρέσκο. Έτσι, 4 χρόνια μετά την πρώτη ταινία, δηλαδή το 1989, κυκλοφόρησε το Back to the Future videogame στο NES, από την παραγωγό εταιρεία LJN, η οποία «ειδικευόταν» σε αυτού του είδους τις αλλαξοκαταστάσεις. Bλέπε Jaws (τσέκαρε παρακάτω), The Karate Kid, Friday the 13th, A Nightmare on Elm Street, Terminator 2, Who Framed Roger Rabbit, και άλλα, όλα «υπέροχα» και με ανάπτυξη ολίγων εβδομάδων ώστε η αρπαχτή να βγάζει μάτι.

Επιστροφή στον gamer Marty McFly. Όταν ένας εκ των σεναριογράφων του φιλμ, ο Bob Gale, αναφέρει πως πρόκειται για ένα από τα χειρότερα παιχνίδια όλων των εποχών, η δική μου άποψη περισσεύει. Αλλά, χωρίς πλάκα, πόσα ρολόγια μπορείς να συλλέξεις μέχρι η διαδικασία να θεωρηθεί βαρετή, κάτι σαν Clockboy εκ του Paperboy; Προφανώς, όχι αρκετά, γι’ αυτό και η LJN αποφάσισε να συνεχίσει το έργο της με το sequel Back to the Future: Part II & III. Έξυπνος ήταν μόνο ο τίτλος του παιχνιδιού.

Γραφείο Ταξιδίων στο Χρόνο, ο Marty ο McFly, ειδικές τιμές για νεόνυμφους.

Reservoir Dogs

Το έπος του Ταραντίνο(υ), ή το έπος των Eidos και Volatile Games; Θα μου επιτρέψεις να επιλέξω το πρώτο, ανώτερο στα δικά μου μάτια κι από το Pulp Fiction. Το δεύτερο, τώρα, προσπάθησε να κολλήσει στο πνεύμα και στην ιστορία της ταινίας και να την επεκτείνει, ενώ ήταν playable οι περισσότεροι βασικοί χαρακτήρες του φιλμ.

Παρόλα αυτά, απέτυχε παταγωδώς να μεταφέρει τη συγκλονιστική Quentin ατμόσφαιρα, κάτι που ούτως ή άλλως έμοιαζε αδύνατο, γι’ αυτό και μερικά πράγματα πρέπει να μένουν ανέγγιχτα, να μην μεταφέρονται από το ένα μέσο σε άλλο. Επιπλέον, και το gameplay είχε τα δικά του κουσούρια, οδήγηση και shooting υποφέρουν, άλλο περισσότερο άλλο λιγότερο. Δεν είναι ν’ απορείς ότι τελικά μόνο o Michael Madsen συμφώνησε να δώσει πρόσωπο και φωνή στο παιχνίδι σε σχέση με τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές. Πρέπει να κοπούν αυτιά για την υπόθεση αυτή.

Κοσμηματοπωλείο ο Michael ο Μadsen, ό,τι λάμπει είναι χρυσός, απαγορεύονται οι κλοπές. Εντός λειτουργεί και χασαποταβέρνα.   

Catwoman

Το ΄χω ξαναγράψει, τα super-hero games προερχόμενα από ταινίες (που συνήθως κυκλοφορούν μαζί, τα αποκαλούμενα tie-in), αποτελούν μια καταστροφική κατηγορία από μόνα τους και θα μπορούσαν να συμπληρώνουν την εν λόγω λίστα. Προχειροφτιαγμένα παιχνίδια, με σχεδόν αποκλειστικό στόχο την αφαίμαξη των καταναλωτών/ παικτών που λατρεύουν το original υλικό. Έτσι, από μια σωρεία videogames, χωρίς να σημαίνει ότι και οι ταινίες ήταν αισθητά καλύτερες, επιλέγω το Catwoman. Iron Man, μην χαίρεσαι, έφτασες πολύ κοντά...

Κάπως έτσι, πηγαίνει στράφι η καλοσχεδιασμένη Halle Berry και η φωνή της στο παιχνίδι. Προβληματικό voice acting και ατάκες εφέ χωρίς αντίκρισμα, απλοϊκό gameplay και πάτημα λίγων κουμπιών κατά συρροή, κάμερα για να γελάνε και τα αιλουροειδή. Με άλλα λόγια, Χάλι Μπέρι.

Pet Shop η Halle η Berry του Walter, όλα για τη γάτα και τις ανάγκες της. Σήμερα, προσφορά στις γατοτροφές. 

Lost: Via Domus

Εδώ, θα πρέπει να προσπαθήσω πάρα πολύ να μην αθυροστομήσω. Ας ξεπεράσουμε λοιπόν ότι πρόκειται για την αγαπημένη μου τηλεοπτική σειρά (ναι, ξέρω, υπάρχουν αρκετοί που βρίζουν και καταριούνται για το αμφιλεγόμενο τέλος) και, τουλάχιστον, ας επικεντρωθούμε στο γεγονός ότι παρέες ολόκληρες μαζεύονταν να δουν επεισόδια μαζί και κατέληγαν να συζητούν για το νόημα και τα πιθανά σενάρια περισσότερη ώρα από τη διάρκειά του. Ενδεχομένως, το παιχνίδι διαρκούσε όσο μια τέτοια κουβέντα.

Βέβαια, αν ήταν μόνο η διάρκεια το πρόβλημα, θα το συγχωρούσα. Ανέμπνευστο, επηρεασμένο αμυδρά από τη βασική ιστορία και εμφανώς προσανατολισμένο να εκμεταλλευτεί το buzz της σειράς, ένα action adventure game με γρίφους επιπέδου δημοτικού (ή 1-2 φορές χωρίς νόημα) και σκηνές δράσης όπου η αδρεναλίνη χτυπούσε ροζ. We don’t have to go back, το μόνο σίγουρο. Άσχετο: κακό ήταν και το παιχνίδι του Prison Break, εμφανώς πιο υποφερτό το 24: The Game.

Island Tours o Μπεν ο Λάινους, στάση στην παραλία του Αγίου Κατσάβραχου για μπάνιο και φαγητό στην ψαροταβέρνα του Θόδωρα. Συνεργαζόμαστε με την NeverComeBack Airlines. 

Fight Club

Ο πρώτος κανόνας του Fight Club θα έπρεπε να είναι ότι η μυθική ταινία απαγορεύεται να γίνει videogame, τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε. Δυστυχώς, όμως, αυτό δεν ακούστηκε ποτέ, νόμος δεν υπήρξε, κι εμείς λουστήκαμε το παιχνίδι.

Προφανώς, για ατμόσφαιρα ούτε λόγος, το Fight Club ήταν ένα fighting game με επαναλαμβανόμενες κινήσεις, άμυαλο πάτημα των κουμπιών και σχεδόν τραγικό animation. Όχι απλά δεν έφερε κάτι καινούριο στο συμπαθές είδος, αλλά το πήγε και χρόνια πίσω. Ως εδώ, αρκεί.

Πυγμαχικός όμιλος ο Brad ο Pitt. Λιώσε μια κατσαρίδα με τις μπουνιές σου και κέρδισε την ετήσια συνδρομή σου.

Jaws Unleashed

Α, μάλιστα, εδώ το κακό που μας βρήκε είναι διπλό. Για να πάρουμε τα πράγματα χρονολογικά, υπάρχει το Jaws του 1987 για NES, της περίφημης LJN που συναντήσαμε παραπάνω, ένα χαζοπαίχνιδο όπου ένας δύτης συλλέγει όστρακα και ψάρια (για τους δικούς του προσωπικούς λόγους, δεν θα το εξετάσουμε τώρα αυτό) και περιστασιακά έρχεται σε επαφή με τα Σαγόνια του Καρχαρία, εκτός των άλλων κινδύνων που κρύβει η θάλασσα. Και μετά, ήρθε το Unleashed του 2006…

Έχει δύο καλά (και μόνο αυτά): περισσότερη σχέση με την ταινία, συγκριτικά με την πρώτη Jaws απόπειρα, και δεύτερον ελέγχεις τον καρχαρία. Ένα shark sim ακούγεται ως εξαιρετική ιδέα, αλλά δυστυχώς μένει εκεί, η υλοποίηση είναι τραγική. Κακή κάμερα και χειρισμός του θηρίου, objectives για γέλια, κενό νοήματος και κεντρικής ιδέας. Για τα ρηχά, καλό ήταν...

Ψαράδικο ο Σαγόνιας, μακριά από μας τα κατεψυγμένα. Διανυκτερεύει, διατίθενται παγάκια για πάρτυ με ελαφριά μυρωδιά θάλασσας.

The Polar Express

Άλλη μια πονεμένη ιστορία, η υπο-κατηγορία μεταφοράς παιδικών ταινιών, animated ή μη, στα videogames. Όπως και με τους σούπερ-ήρωες, άνετα θα μπορούσαν να συμπληρώσουν δεκάδα, αλλά θα χάναμε το δάσος. Βέβαια, εδώ στέκει η δικαιολογία ότι είναι απλουστευμένα για να ταιριάξουν με το παιδικό κοινό, από την άλλη οι δουλειές του ποδαριού, ακριβώς για να εκμεταλλευτούν τα νεαρά μυαλά, δεν ήταν λίγες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το The Polar Express, αλλά δεν ξεχνάμε και το The Golden Compass ή το The Chronicles of Narnia.

Σίγουρα, το υλικό στο οποίο βασίστηκαν τα tie-in, και δεν εννοώ τα βιβλία αλλά τις ταινίες, δεν ήταν σπουδαίο. Όπως και να ‘χει, ειδικότερα το The Polar Express ήταν μια κακοφτιαγμένη συλλογή από mini games, κάτι σαν adventure, το οποίο δεν απευθυνόταν απλώς σε παιδιά, αλλά σε ηλικίες που δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι παίζουν videogames, εκτός κι αν καταφέρνουν να διαχειριστούν μπιμπερό και controller ταυτόχρονα. Να το πάρει το τρένο για Σιβηρία και να μην ξαναγυρίσει.

Οργανισμός Σιδηροδρόμων ο Τom ο Hanks. Λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση, όλοι έχουν κάθισμα, τα δρομολόγια φεύγουν στην ώρα τους.

Charlie’s Angels

Όχι, δεν μιλάμε για άγγελο, αυτό εδώ είναι ο σατανάς μεταμορφωμένος σε videogame. Επηρεασμένο από την κινηματογραφική (και των δύο ταινιών) και όχι την τηλεοπτική version, το παιχνίδι κοσμείται από την παρουσία των Drew Barrymore, Lucy Liu και Cameron Diaz ή τουλάχιστον τριών κοριτσιών που μοιάζουν κάπως σε αυτές, π.χ. η Barrymore φέρνει περισσότερο στην Ντόνα του Beverly Hills.

Κακής ποιότητας γραφικά, αποτυχημένο χιούμορ, σύστημα χειρισμού για εξαδάκτυλους, μηχανισμοί gameplay από την προ Χριστού εποχή (π.χ. αόρατοι τοίχοι που εμποδίζουν ενίοτε τις κινήσεις σας), αυτό εδώ δεν είναι ένα fighting game του 2003, αλλά ένα ξεκάθαρα απάλευτο παιχνίδι.

Γραφείο Συνοικεσίων ο Γλυκοψεύτης. Έχεις ατυχήσει έως τώρα στις προσωπικές σου σχέσεις; Έλα να σου γνωρίσουμε τα τρία υπέροχα κορίτσια μας.

E.T. The Extra Terrestrial

Αποτελεί επισήμως, και με τη βούλα, το χειρότερο παιχνίδι όλων των εποχών, όχι μόνο στα στενά πλαίσια των κινηματογραφικών μεταφορών αλλά και γενικότερα. Κυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα του 1982 (Atari 2600), ακολουθώντας τη μεγάλη καλοκαιρινή κινηματογραφική επιτυχία του ίδιου έτους. Για την ακρίβεια, η Atari παρακολουθώντας την τεράστια απήχηση της ταινίας, ζήτησε να ετοιμαστεί πρόχειρα-πρόχειρα ένα videogame (κύκλος ανάπτυξης μόλις 6 εβδομάδων), ώστε να κάνει το μεγάλο κόλπο κατά την εορταστική περίοδο.

Αλλά όποιος πάει για μαλλί, καταλήγει Κότζακ. Η εταιρεία έβγαλε τεράστιο αριθμό κομματιών στην αγορά και, παρά το καλό ξεκίνημα, έμεινε με το cartridge στο χέρι. Δεν ήταν μόνο ότι λειτούργησε σύντομα το word of mouth για την ποιότητα του τίτλου, υπήρξε και μεγάλος αριθμός επιστροφών στα καταστήματα από εξαγριωμένους παίκτες. Τον Απρίλιο του 2014 δε, επιβεβαιώθηκε ο, μέχρι πρότινος, αστικός μυθός ότι η Atari αναγκάστηκε να θάψει στο Alamogordo του New Mexico πολλά από τα αδιάθετα κομμάτια, συνολικά 3,5 εκατομμύρια περίπου. Πάντως, στην προκειμένη περίπτωση ξεθάφτηκαν/ βρέθηκαν 792.000 τεμάχια, ανάμεσά τους κι άλλοι τίτλοι της εταιρείας

Η τεράστια εμπορική αποτυχία του παιχνιδιού, θεωρείται ότι συνέβαλε όχι μόνο στην πτώση του κολοσσού της Atari, αλλά και στο videogame-οικονομικό κραχ του 1983. Η αγορά κονσολών έκανε τουλάχιστον 2 χρόνια να συνέλθει (χάρη στην κυκλοφορία του NES). Για την ιστορία, το E.T. The Extra Terrestrial ήταν ένα κάκιστο game, με τον διάσημο εξωγήινο να ψάχνει τα τρία κομμάτια της τηλεφωνικής συσκευής η οποία θα του επιτρέψει να καλέσει στο σπίτι του. Το αποτέλεσμα ήταν ένα σχεδόν unplayable παιχνίδι, με τον ET να πέφτει μονίμως σε τρύπες-πηγάδια. Ναι, δεν ακούω, πάρτε το μηδέν.

Τηλεφωνική εταιρεία ο Ε ο Τ, δυνατότητα κλήσης και στη Σελήνη. Σύντομα σε Δία, Αφροδίτη, Άρη και Οφιούχο.

Υ.Γ.: Bonus Track: Κλωστές και κουβάρια, ο Τόνυ ο Μοντάνα. Γιατί έτσι σας κεντάει ο Τόνυ. 

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

GAMES