<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Οι Planet of Zeus έμαθαν την Ευρώπη 'γκάζια' και διπλοπαρκάρισμα

Τους συναντήσαμε στον Κρίνο, το υπεραιωνόβιο λουκουματζίδικο στην Αιόλου, και μιλήσαμε για 90s, πιουρίστες και το πώς είναι να γυρίζεις την Ευρώπη σε 48 μέρες.

Την πρώτη φορά που τον άκουσα έμοιαζε σαν να φρενάρει απότομα ένα φορτηγό και να πατάει ένα σκυλί στον πεζόδρομο της Αιόλου. Τη δεύτερη το ίδιο. Την τρίτη το ίδιο. Όλες, και τις περίπου τριάντα φορές που άκουσα αυτόν τον άθλιο, άρρωστο θόρυβο από τα τραπέζια που είχαμε ενώσει στον πρώτο όροφο του Κρίνου για να χωράμε και οι πέντε -οι Planet of Zeus κι εγώ-, στράβωνα τη μούρη μου και κοίταζα προς τα κάτω.

Θα ήταν η έκτη φορά που συνέβη αυτός ο ήχος σαν να τσαλακώνεις σίδερα με τα χέρια σου, γιατί είσαι ο Χουλκ ή γιατί θες για κάποιο λόγο να πείσεις ότι είσαι, όταν κατέληξα ότι βγαίνει από τα εξαρτήματα της μηχανής για το ομώνυμο παγωτό κάθε φορά που η υπάλληλος κινούσε να βγάλει ένα για κάποιον περαστικό τόσο ενθουσιασμένο με τον ήλιο που βγήκε πια στην πόλη μετά τον καιρό των μουσώνων, ώστε να φάει το πρώτο παγωτό της χρονιάς μια στιγμή πριν μπει ο Απρίλης.

Θα μπορούσα να συνεχίσω τη νουβέλα μέχρι το Σάββατο που οι Planet of Zeus θα ανέβουν στη σκηνή του 'Ιερά Οδός' για το πρώτο τους live στην Αθήνα μετά από λίγο λιγότερο από έναν χρόνο, αλλά το παγωτό του Μπάμπη που καθόταν απέναντί μου κόντευε να λιώσει, ο Γιάννης, ο Στέλιος και ο Σεραφείμ είχαν τελειώσει από ώρα με τους λουκουμάδες τους και κυρίως, δεν είχαμε μαζευτεί στον θρυλικό Κρίνο (Αιόλου 87) για να γράψω βιβλίο.

Αν και το υλικό ήταν εκεί.

Φωτογραφίες: Θοδωρής Μάρκου

Η ζωή σε ένα βαν για 48 μέρες

Οι τέσσερις κύριοι γύρω μου πέρασαν 48 μέρες το περασμένο φθινόπωρο καταπίνοντας 17.000 χιλιόμετρα σε όλη την Ευρώπη για 38 συναυλίες, 13 εκ των οποίων έγιναν σερί, δηλαδή κάθε μέρα άλλη πόλη και άλλη συναυλία για δύο εβδομάδες. Δεν ήμουν μαζί τους στο βαν οπότε ήταν λογικό να θέλω να με βάλουν εκεί από την πρώτη μέρα μέχρι την τελευταία. Στα γρήγορα έμαθα ότι η πρώτη βδομάδα είναι η πιο δύσκολη και ότι η ρουτίνα που έρχεται είναι πολύ ιερό πράγμα και ότι τις πιο χειροπιαστές δυσκολίες όπως το κουβάλημα και το στήσιμο αρχίζεις να μην τις καταλαβαίνεις πια και να τις κάνεις μηχανικά. Και ότι αυτό που λείπει πολύ είναι το καλό φαγητό.

Στο βαν είδαν όλοι μαζί, ολόκληρο το Derek του Ricky Gervais, επεισόδιο επεισόδιο περιοδεύοντας στην Αγγλία. Με μια φωνή παραδέχτηκαν ότι ήταν ό,τι πιο άβολο έχει υπάρξει ποτέ και ότι σκέφτηκαν άπειρες φορές να το σταματήσουν.

 

Συνεχίζοντας με τη ζωή πάνω σε τέσσερις ρόδες, ο Στέλιος λέει για τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι παρότι μένεις κάθε βράδυ σε άλλο δωμάτιο, το σπίτι σου όλο αυτόν τον καιρό είναι το βαν. Κατά τη διάρκεια των τουρ, οι τέσσερις τους έχουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μάθουν τι μουσική ακούει ο καθένας τους τον τελευταίο καιρό. Με συνεπή σειρά, το play του ενός διαδέχεται το play του άλλου. Ο συνήθως συνοδηγός Σεραφείμ βάζει τα 'ψυχανώμαλα' που του αρέσουν, ο Μπάμπης σχεδόν τον παρακαλάει να ακούσουν κάτι πιο ανθρώπινο και με μια μικρή ασυνέχεια, ο Στέλιος και ο Σεραφείμ καταλήγουν να παίζουν 'Πες Βρες', να τσακώνονται και να μη μιλάνε για δυο ώρες.

Είχα καταλάβει απ' την αρχή ότι ο Γιάννης είναι ο πιο 'σοβαρός' της παρέας.

Παίρνει το λόγο ο Σεραφείμ και μου λέει ότι ακόμη και οι πιο φτασμένοι σκηνοθέτες του θεάτρου θα ζήλευαν αυτό που συμβαίνει μες στο βαν, αν και στην αρχή θα τους φαινόταν πολύ φτιαχτό. Μιλάει για τις στιγμές που η ομάδα είναι πεσμένη και ο καθένας δίνει το προσωπικό του σόου για να ανεβάσει τους υπόλοιπους.

Χωρίς ίχνος μετριοπάθειας, λέει ότι είναι ο καλύτερος σ' αυτό. Απ' τις αντιδράσεις των άλλων, καταλαβαίνω ότι είναι. Όταν ο Σεραφείμ αρχίζει να φωνάζει τα motivational speeches του, οι υπόλοιποι σωπαίνουν.

Στις πιο σημαντικές εικόνες της πρώτης τους ευρωπαϊκής περιοδείας είναι η φωτογραφία με φόντο τον Ατλαντικό στο Καντίθ της Ισπανίας, και η φορά που προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο με τον Πύργο του Άιφελ.

Η ιδέα ήταν να κάνουν μια παράκαμψη και να πεταχτούν απέναντι από τον Πύργο και να φωτογραφηθούν με αυτόν σαν φόντο. Με το που έκαναν την παράκαμψη άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Δεν πτοήθηκαν. Την ώρα που έφτασαν στο σημείο, η βροχή είχε σταματήσει και πάνω που ευχαριστούσαν τη φύση για το διάλειμμα, οι ουρανοί άνοιξαν ταυτόχρονα με την πόρτα του βαν. Το νερό ήταν τόσο πολύ που ο ένας δεν έβλεπε τον άλλο στο μισό μέτρο, αλλά παρ' όλ' αυτά έτρεξαν, στήθηκαν, έγιναν λούτσα και ξαναμπήκαν στο βαν.

Τα τριάντα δευτερόλεπτα που κράτησε όλο αυτό, οι Planet of Zeus πρόλαβαν να διδάξουν διπλοπαρκάρισμα στο Παρίσι, αν και με διαβεβαίωσαν ότι το κήρυξαν σε όλες τις γωνιές της Ευρώπης. Η περίφημη φωτογραφία συμπεριλήφθηκε στην έκθεση Asphalt του Evan Μαραγκουδάκη, τον περασμένο Δεκέμβριο στο six d.o.g.s. και είναι αυτή:

 

(φωτό: Evan Μαραγκουδάκης)

Τα live της περιοδείας ήταν ουσιαστικά οι στιγμές της ξεκούρασης γι' αυτούς. Είτε με πέντε άτομα  από κάτω είτε με χίλια, το μόνο που μένει αναλλοίωτο είναι η καύλα όταν ανεβαίνεις στη σκηνή. Δικά τους λόγια.

Τα παιδιά απ' τον Πλανήτη Δία

Δεν έτυχε να τους γνωρίσω κανένα από τα δεκαπέντε χρόνια που παίζουν μαζί μουσική, αλλά λίγο ο ήχος λίγο τα φανταστικά βίντεο κλιπ του Δημήτρη Τζέτζα και λίγο το πόσο κουλ φαίνονται στη σκηνή και διαβάζονται στις συνεντεύξεις, δεν χρειάζεται να λες τον καφέ για να καταλάβεις ότι είναι συμπαθείς.

 

Χρόνια φίλοι χάρη σε μια σειρά συνδυασμών που ξεκίνησαν απ' το ότι ο Μπάμπης και Στέλιος ήταν κολλητοί απ' το σχολείο, οι ίδιοι βρίσκουν ότι όλα είναι λίγο πιο εύκολα σε μια μπάντα φίλων. Θα ευχαριστήσεις πολύ πιο άμεσα αυτόν που έπαιξε γαμάτα, αλλά θα τον κράξεις εξίσου πιο άμεσα. Παρακάμπτεις το να είσαι λίγο υποκριτής, όπως λέει ο Μπάμπης.

Είναι ξεκάθαρο ότι η μπάντα αποτελεί για όλους την πρώτη προτεραιότητα. Εντάξει, δεν θα ξυρίζονταν και κόντρα για χάρη της όπως μου απάντησαν όταν πήγα να τους ιντριγκάρω, αλλά οι λόγοι τους είναι σεβαστοί. Κάποιοι από μας φοβόμαστε να δούμε τι κρύβεται από πίσω, λέει ο Στέλιος, ένας δυνάμει κολλητός μου, με τον οποίο περάσαμε κάνα τέταρτο off the record αναλύοντας την μανιασμένη υπερβολή μας να παίζουμε μάνατζερ ή NBA 2K για ατόφια 24ωρα σε διάφορες φάσεις της ζωής μας. Η διαφορά μας είναι ότι ο Στέλιος το κάνει ακόμα.

 

Ο Μπάμπης είναι απ' τις κορυφαίες μορφές σε ρόλο frontman που είδαμε στην Ελλάδα, ο Σεραφείμ είναι ένας υπέροχος τύπος που του αρέσει να το αναλύει περισσότερο απ' όλους και που για ένα διάστημα αρνούνταν να δει βίντεο με πάνω από 50 views στο Youtube και ο Γιάννης είναι ένας ευγενικός, down-to-earth μουσάτος που μιλάει το ίδιο λίγο με τον Μπάμπη, μόνο που ο Μπάμπης το κάνει για να προστατέψει τη φωνή του για το Σάββατο.

 

Άπαντες παιδιά των 90s, χαζολογάμε λίγο για τα χρόνια που βλέπαμε MTV και Jeronimo Groovy, Αυθαίρετους, Απαράδεκτους, σμήναρχο Κάκαλο και Ζάχο Δόγκανο, μιλάμε για τις Τρύπες που αποθεώνουν όλοι εκτός από τον Μπάμπη που δεν τρελάθηκε ποτέ με το ελληνικό ροκ, αν και συμφωνούμε (εκείνος κι εγώ) για το πόσο ξεχωριστά υπήρξαν τα Διάφανα Κρίνα.

Ζητώντας από τον καθένα να μου πει την μπάντα που κάνει τα γόνατά τους να κόβονται και μόνο στην ιδέα να την ανοίξουν, ο Μπάμπης απαντάει Metallica πριν προλάβω να τελειώσω την ερώτηση, ο Γιάννης AC/DC το ίδιο άμεσα, ο Σεραφείμ θα ήθελε να είναι εκεί αν ενωθούν ξανά οι Hellacopters και ο Στέλιος συμφωνεί με όλους, αλλά διαλέγει να μην διαλέξει κάτι.

Όχι άλλοι πιουρίστες

Δεν είμαι αυτός που θα αναλύσει το ratio των μπρούταλ φωνητικών στο 'Eleven the Hard Way' ή τις κιθάρες του 'Macho Libre' ή το ποιο τραγούδι γκρουβάρει πιο πολύ στο 'Vigilante'. Δεν θέλω και πιθανότατα δεν μπορώ. Αυτό που λατρεύω στους Planet είναι ο τρόπος με τον οποίον έχουν κάνει σαφές ούτε η μουσική τους δεν απευθύνεται μόνο σε πιουρίστες και ότι οι συναυλίες τους είναι ένα ανοιχτό πάρτι για όλους. Ο Μπάμπης συνεχίζει το συλλογισμό από εκεί που τον αφήνω, λέγοντας μου ότι το ζητούμενο απ' την αρχή ήταν να κάνουν μουσική και να περάσουν καλά.

Δεν το έπαιξαν ποτέ ούτε αλάνια ούτε 'κάποιοι'. Μου λέει ότι το φάουλ χρεώνεται από παλιά σε ροκ και μέταλ μπάντες που πλάσαραν τη μουσική τους ως 'μόνο για συγκεκριμένα κοινά'. Πάνω στην κουβέντα για το πότε ένιωσαν ότι η φάση αρχίζει να γυρίζει και το κοινό τους να διευρύνεται, ο Γιάννης μου λέει για την εποχή που έπαιζαν για '100 μούσια' και ο Σεραφείμ για το live για το 'Macho Libre' στο An Club, που ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβαν ότι το πράγμα έχει ανοίξει.

Είτε για τα '100 μούσια', είτε στο An είτε σήμερα, οι Planet of Zeus μοιράζονται κάθε συναυλία με το κοινό. Το μισό κομμάτι είναι πάνω στη σκηνή και το άλλο μισό από κάτω. Κανείς τους δεν βρίσκει αρκετά λόγια για να πει πόσο τυχεροί είναι για αυτή η σχέση αλληλεπίδρασης με το κοινό.

 

Μετά την εμφάνισή τους στο Schoolwave το 2012, οι Planet βλέπουν πραγματικά νέο (σε ηλικία) κόσμο στις συναυλίες τους, κάτι που θεωρούν πολύ σημαντικό γιατί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τους κρατάει μέσα στα πράγματα. Ξέρουν ότι πολλοί πιτσιρικάδες μπορεί να έρθουν τη μια μέρα σε live τους και την άλλη να κοπανιούνται για τον Steve Aoki (δικό μου παράδειγμα) και δεν τους ενοχλεί καθόλου.

Η μπάντα έχει αποθεωθεί από τεράστιες και τεράστιες μορφές της μουσικής όπως ο Bruce Dickinson και ο John Garcia, αλλά ακόμα και εκεί, η παντελής αφοσίωση τους στο κοινό που τους στηρίζει από την πρώτη μέρα δείχνει να επικρατεί.

Ο Μπάμπης μου αφηγείται τη βραδιά που μετά από το άνοιγμα της συναυλίας των Hermano στο Gagarin το 2007, ο John Garcia, ένας κανονικός παιδικός του ήρωας, τον συνεχάρη με το ρητό στιγμής “too heavy to follow, too hard to compete”. Κι όμως. Μου εξηγεί ότι πλέον δεν τους κάνουν τόση αίσθηση τα λόγια 'μεγάλων αντρών' σε σχέση με το πόσο τους συγκινούν τα λόγια των άσημων οπαδών τους.

Η αγάπη από  αυτόν που ταξιδεύει 300 χιλιόμετρα για να τους ακούσει ή από αυτόν που σηκώνει το μανίκι για να δείξει το Planet of Zeurs τατουάζ του φωνάζοντας “Κοιτάξτε τι μου κάνατε” ή απ' τον 'αμίλητο' μεγάλο αδερφό του Μπάμπη που είπε μπράβο στον Στέλιο μετά από ένα live στο Rodeo δεν ξεπερνιέται από κανέναν 'διάσημο' έπαινο.

 

Το κοινό τους έχει σπάσει τα ελληνικά σύνορα. Μου διηγούνται ιστορίες με Βούλγαρους, Ρουμάνους, Σέρβους και Πολωνούς εκδηλωτικούς fans από την πρόσφατη περιοδεία. Εκδηλωτικούς στο βαθμό του επικίνδυνου. Στην Πολωνία έγιναν 20 stagediving σε ένα μέρος που οι ιδιοκτήτες τούς είχαν προειδοποιήσει νωρίτερα να μην μετακινήσουν τραπέζια για να μην πέσει ο όροφος.

Μετά, λέμε για την πρώτη φορά που έπαιξαν στο εξωτερικό, πριν κάτι χρόνια στη Γερμανία, όταν ένας ημι-μεθυσμένος νταγλαράς πλησίασε τον Μπάμπη ζητώντας του αυτόγραφο ως μέλος των Πλάνετ οβ Τσόις (σ.σ. έτσι προφέρονται οι Planet of Zeus στα γερμανικά). Ο Μπάμπης του εξηγούσε ότι δεν είναι αυτός που ψάχνει, αλλά όταν ο τύπος έφερε τα cd τους και ρώτησε “Εσύ δεν είσαι αυτός;”, κατάλαβε την παρεξήγηση με την προφορά και τα υπέγραψε.

Μια άλλη φορά, ένα παιδί από το Μαρόκο έστειλε inbox στη σελίδα τους στο Facebook ρωτώντας πώς μπορεί να αγοράσει τα cd τους. Ο Γιάννης του ζήτησε τη διεύθυνσή του και έστειλε τα πάντα, προφανώς δωρεάν. Ίσως αυτός να ήταν ο μοναδικός τους fan στο Μαρόκο. Το θέμα είναι πως με τον τρόπο που παραδίνονται στο κοινό και χτίζουν το δημιούργημά τους, οι Planet of Zeus θα έχουν σύντομα περισσότερους φανατικούς και εκεί.

Πιο σύντομα απ' όσο προβλέπεται να φτιάξουν αυτήν την μηχανή παγωτού που ψυχορραγεί στον Κρίνο.

Οι Planet of Zeus ανεβαίνουν το Σάββατο 4 Απριλίου στη σκηνή του 'Ιερά Οδός' (Ιερά Οδός 18-20) για το τελευταίο τους Vigilante πάρτι πριν μπουν στο στούντιο για το τέταρτο άλμπουμ.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ