<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Τι δουλειά έχει η Μποφίλιου στο Rockwave, ρε Νατάσσα;

Ρωτήσαμε τη Νατάσσα Μποφίλιου σχετικά με τον viral χαμό για τη συμμετοχή της στο φετινό Rockwave. Μετά πιάσαμε και πιο σοβαρά θέματα.

Αυτό που δεν πρόκειται να καταλάβει ποτέ ο πρησμένος, ελληνικός εγωισμός είναι ότι το Rockwave και κάθε μικρό ή μεγάλο ροκγουέηβ της ζωής είναι δώρα ενός ανώτερου θεού προς τη φυλή μας. Επειδή μάλλον ξαναγύρισες στην αρχή της πρότασης γιατί 'κάτι δεν κατάλαβες', εξηγώ ότι μιλάω για το δώρο της αφορμής για γκρίνια.

Οτιδήποτε πυροδοτεί/δικαιοδοτεί (έστω στο κεφάλι μας) το να γκρινιάξουμε θα έπρεπε να λατρεύεται και να προστατεύεται σ' αυτή τη χώρα. Θα έπρεπε να γίνεται εθνική εορτή. Αλλά δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι για τέτοιες παραδοχές.

Όχι, η Νατάσσα Μποφίλιου δεν είναι ροκ ούτε θα προκύψει ότι είναι ροκ με κάποια λογικά παράλογη αλληλουχία επιχειρημάτων ότι ταχα είναι πιο ροκ από τους Dead Can Dance, τον Σωκράτη Μάλαμα, τη Lana Del Rey ή το Λεωνίδα Μπαλάφα (όλοι τους ονόματα του περσινού line-up).

 

Τη συνάντησα στον Μπλε Παπαγάλο, ξεμπερδέψαμε με το (όχι κι άσχημο) τρολάρισμα των ημερών, μιλήσαμε για το κατά τη γνώμη μου σπουδαιότερο ελληνικό κομμάτι της τελευταίας δεκαετίας -νομίζω ότι σε δέκα χρόνια θα το λέμε σπουδαιότερο των δύο τελευταίων και πάει λέγοντας- και προς το τέλος λέγαμε ιστορίες για τον Γιώργο Γεωργίου και τον 'Χλαπάτσα' Δημήτρη Φραγκιόγλου. Επίσης όχι κι άσχημα.

Θα μπορούσα απλά να βάλω το μαγνητοφωνάκι και να σου πω 'Έλα, πες' κι εσύ να αρχίσεις να λες για όλο το χαμό γύρω απ' το όνομά σου και το Rockwave χωρίς να ρωτήσω τίποτα στην ουσία, αλλά ας το κάνουμε σωστά. Πώς νιώθεις με όλο αυτό το το τρολάρισμα-γκρίνια με τίτλο 'Η Μποφίλιου στο Rockwave';

“Νομίζω ότι 'βοήθησε' σε όλο αυτό ότι το όνομά μου ήταν το πρώτο που μαθεύτηκε απ' τις ελληνικές συμμετοχές, γιατί έτυχε να ανακοινώσω πρώτη την περιοδεία μου.

Όταν ο πρώτος Έλληνας καλλιτέχνης που ανακοινώνεται στο Rockwave είμαι εγώ, προφανώς θα κινηθούν διάφορες συζητήσεις.

Υπάρχει η χιουμοριστική πλευρά του πράγματος, την οποία απόλαυσα τρομερά όπως και τα δύο βίντεο που βγήκαν. Η άλλη πλευρά είναι ότι εγώ, σαν ακροατής, ακούω ροκ και μέταλ και σέβομαι πάρα πολύ τους ανθρώπους που υπερασπίζονται με πάθος τη μουσική που ακούνε. Καταλαβαίνω λοιπόν γιατί κάποιος μπορεί να ξενίσει και να γίνει επιθετικός. Κι εγώ έτσι είμαι με τη μουσική μου”.

Δεν ακούγεται να το πήρες και πολύ προσωπικά.

“Δε θεώρησα στιγμή ότι εγώ είμαι το πρόβλημα και ότι έχει να κάνει με μένα όλο αυτό. Προφανώς υπάρχει ένα θέμα γιατί το φεστιβάλ λέγεται Rockwave. Φαντάζεσαι ότι πρόκειται για ένα φεστιβάλ πιο σκληρής μουσικής και ξαφνικά εμφανίζεται μια τραγουδίστρια όπως εγώ ή ένας καλλιτέχνης όπως ο Γιάννης (σ.σ. Χαρούλης) που δεν κάνουν αυτή τη μουσική. Προσωπικά, θεωρώ μεγάλη τιμή να παίξω στο Rockwave στο οποίο έχουν φιλοξενηθεί εκατοντάδες καλλιτέχνες, πολλοί εκ των οποίων δεν είναι τόσο ροκ. Είναι σαφώς το πιο μεγάλο φεστιβάλ που θα έχω συμμετάσχει”.

Σε αγχώνουν σκέψεις όπως 'Θα παίξω μπροστά σε 10.000 κόσμο' ή 'Τι θα γίνει αν δεν μαζέψει και χαθούμε στο αχανές Terra Vibe';

“Τα 'χω ξεπεράσει αυτά. Τον τελευταίο καιρό που πέρασα και μια σοβαρή περιπέτεια υγείας (σ.σ. μια ιστορία απ' αυτές που κόβουν σε δευτερόλεπτα τα γελάκια και τη χαλαρότητα), προσπαθώ να μη χάνω χρόνο με περιττά άγχη.

Είτε παίξω για 10 άτομα είτε για 7.000, για μένα το άγχος είναι το ίδιο και είναι δημιουργικό. Το να κάθεσαι να μετράς τα εισιτήρια είναι κάτι που σε αποσπά απ' την ουσία. Και η ουσία είναι να κάνουμε μουσική.

Όσο πιο πολύ ερχόμαστε αντιμέτωποι με ζόρια, τόσο πιο πολύ πρέπει να επιστρέφουμε στην ουσία, δηλαδή στο ποια είναι η ρίζα μας”.

Ποια είναι λοιπόν η ρίζα σου; Σε ποιες εικόνες επιστρέφεις όταν ζορίζεσαι;

“Οι συνεργάτες και τα αδέλφια μου στη μουσική, δηλαδή ο Θέμης Καραμουρατίδης και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος -και ο Κώστας Τσίρκας στην αρχή-, αυτοί είναι η αφετηρία μου. Γυρνάω στα μάτια των παιδιών, στα τραγούδια τους. Ποτέ δεν μπήκε στο μυαλό μου να γίνω τραγουδίστρια.  Τραγουδούσα στις σχολικές γιορτές και ήμουν πιανίστρια, είχα φτάσει σχεδόν στο πτυχίο. Ποτέ δε θα νιώσω τραγουδίστρια, πάντα θα νιώθω μουσικός, γι' αυτό και η μουσική που ακούω είναι πολλά πράγματα που πέφτουν μέσα μου με τον ίδιο τρόπο. Δεν λέω 'πάω να τραγουδήσω', λέω 'πάω να παίξω'”.

Αυτό το παράδοξο του 'Η Μποφίλιου στο Rockwave' μου θυμίζει κι άλλο ένα παράδοξο που σε 'κυνηγάει' απ' το ξεκίνημα, το 'Μια έντεχνη με πλατινέ μαλλί'.

(γέλια) “Γενικώς η εικόνα μου δεν ταιριάζει με τα στερεότυπα και εγώ μισώ τα στερεότυπα.

Η πρώτη επανάσταση που πρέπει να κάνει κάποιος είναι με τον εαυτό του και μ' αυτά που του έχουν φορέσει.

Θέλω να είμαι ο εαυτός μου. Όσοι άνθρωποι γνώρισα που υπερασπίζονται τα στερεότυπα είναι εγκλωβισμένοι σε κάτι. Εγώ δεν θα το άντεχα αυτό. Προτιμώ να είμαι πιο ελεύθερη”.

Πιστεύεις ότι είναι καθήκον κάθε δημόσιου προσώπου να ενημερώνει τα πλήθη για τις πολιτικές του πεποιθήσεις;

“Κατ' αρχήν δεν νιώθω καθόλου δημόσιο πρόσωπο. Τραγουδάω σαν Νατάσα και εκφράζομαι σαν Νατάσα. Πολλές φορές εκφράζομαι χωρίς να σκεφτώ ότι η συγκεκριμένη γνώμη θα πάρει διάσταση, όπως είχε γίνει και τότε με τη Χρυσή Αυγή. Είχα γράψει κάτι στο Twitter, την εποχή μάλιστα που είχα πολύ λίγους followers. Αυτό δεν αλλάζει κάτι, αν δεν το έλεγα στο Twitter, θα το 'λεγα σε μια συνέντευξη. Δεν με φόβισαν οι απειλές, όχι επειδή είμαι ατρόμητη, αλλά γιατί ο μεγαλύτερος φασισμός είναι ο φόβος. Όταν φοβάσαι, μαθαίνεις να πειθαρχείς και σε πράγματα που δεν αποδέχεσαι.

Αυτό που διαπίστωσα είναι ότι δεν μου ταιριάζουν τα social media, δεν μου πάνε. Ξέρω ανθρώπους πολύ καλλιεργημένους που εκτιμώ πάρα πολύ, που δυστυχώς με τα χρόνια ζουν μια ζωή που φωτογραφίζουν και ανεβάζουν στο Instagram. Αυτό εμένα με φρικάρει. Νομίζω ότι έτσι χάνεις τελείως την πραγματικότητα”.

 

Εξ ου και το Twitter που έκλεισες τελικά;

“Τα έχω κλείσει όλα. Έχω δύο επίσημες σελίδες (αυτή και αυτή) που δεν διαχειρίζομαι εγώ και αφορούν στην ενημέρωση της δουλειάς μας. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς πίσω απ' τον υπολογιστή  σου μπορεί να είσαι ένας άλλος από αυτό που είσαι μπροστά. Δεν μου αρέσει που μπορείς να γράψεις κάτι εσύ με το όνομά σου και κάποιος με ψευδώνυμο να σου απαντήσει και να μην μπορείς να ανταπαντήσεις. Αν έρθεις και μου πεις 'Άντε γ***σου' στα ίσια, θα παίξουμε δυο μπουνιές, θα βριστούμε κλπ. Αν το κάνεις στη σελίδα μου, δεν μπορώ να σου γράψω 'Άντε γ***σου εσύ' από κάτω. Είμαι άνθρωπος που θέλω διάλογο και αμεσότητα. Δεν μ' αρέσει αυτή η θρασυδειλία”.

Η μαγεία του 'Εν Λευκώ'

 

Απ' την πρώτη φορά που άκουσα το 'Εν Λευκώ', έχω την ίδια απορία που επιστρέφει κάθε φορά που το ξανακούω. Υπάρχει κάποιου είδους κενό συναισθήματος όταν τραγουδάς τραγούδια που δεν έχεις γράψει εσύ;

“Πιστεύω πάρα πολύ ότι ο τραγουδιστής είναι συν-δημιουργός. Ξέρω ότι η αλαζονεία των δημιουργών δεν το αντέχει αυτό, αλλά πιστεύω ότι το τραγούδι είναι δια τρία. Εγώ δεν μπορώ να φανταστώ ότι το 'Εν Λευκώ' δεν μου ανήκει. Μου ανήκει όσο ανήκει στο Γεράσιμο Ευαγγελάτο και το Θέμη Καραμουρατίδη. Παίρνουμε κάτι που είναι σε χαρτί και του δίνουμε με τα παιδιά τη μορφή που θέλουμε. Το σχεδιάζω και το μεταφέρω. Άμα δεν πονάω, καλύτερα να μην το κάνω”.

Δεν υπάρχουν δηλαδή τραγούδια ρουτίνας στο ρεπερτόριό σου; Τραγούδια που δεν είναι ότι τα λες βαριεστημένα, αλλά που ρε παιδί μου δεν ανατριχιάζεις κιόλας.

“Με όλα τα τραγούδια ταυτίζομαι απόλυτα, δεν έχω πει ούτε ένα που να μην ζω αυτό που λέει εκείνη τη στιγμή. Και εννοείται ότι το ίδιο συμβαίνει και με τις διασκευές. Είναι εξοντωτικό και με τεράστιο σωματικό και ψυχικό κόστος, αλλά αυτή είναι η ουσία. Γι' αυτό ξεκίνησα να κάνω μουσική. Γιατί δεν μπορούσα να κρατήσω αυτό που ένιωθα με ένα τραγούδι, αυτόν τον αναστεναγμό”.

(φωτογραφία: Δήμητρα Γεωργιάδου)

Σου είχα πει σε μια πιο 'ανεπίσημη' περίσταση ότι θεωρώ το 'Εν Λευκώ το κορυφαίο ελληνικό τραγούδι που γράφτηκε τα τελευταία δέκα χρόνια. Πώς θα το περιέγραφες σε κάποιον χωρίς να του το τραγουδήσεις;

“Αν ήταν εικόνα, το 'Εν Λευκώ' θα ήταν μια ανηφόρα και ένας άνθρωπος που βαδίζει γρήγορα σ' αυτήν. Δεν ξέρεις αν φτάνει πάνω. Αναλόγως.

Κάθε φορά που το τραγουδάω -μιλάμε για εκατοντάδες φορές πια- είναι σαν να είναι η πρώτη. Αυτό το τραγούδι δεν έχει τέλος, δεν φτάνεις ποτέ, αλλά δεν σου λέει και κανείς ότι δεν θα φτάσεις. Είναι το μόνο τραγούδι το οποίο ερμηνεύω πάντα με τον ίδιο τρόπο.

 

Το συναίσθημα είναι πάντα το ίδιο. Δεν ξέρω αν θα έχω ποτέ τέτοια ψυχική ηρεμία  και ψυχραιμία που θα μπορούσα απλά να το ψιθυρίσω”.

Αν κάποιος σου έλεγε στα 10 ότι θα πας σε αυτό το είδος μουσικής, θα σου έκανε εντύπωση; Είχε κάτι άλλο στο μυαλό;

“Δεν είχα αμφιβολία σε ποιο είδος θα πάω, παρότι ακούω πολλά. Το πρώτο τραγούδι που άγγιξε την ψυχή μου ήταν η 'Μαρίνα' του Μίκη Θεοδωράκη από μια τραγουδίστρια που ακόμα δεν έχω μάθε ποια είναι. Έχω την ανάμνηση της ακραίας συγκίνησης που αισθάνθηκα σαν παιδί -ήμουν 7-, ήταν σαν να είχα βγάλει φτερά, σαν να μην ήμουν εκεί. Αυτό δεν μπορεί να ανατραπεί, είναι η αφετηρία”.

Οι Deftones κι ο Γιώργος Γεωργίου

Τι δεν μπορεί να φανταστεί κάποιος ότι ακούς;

“Ακούω τα πάντα. Από Deftones μέχρι Μαρίκα Νίνου, κλασική μουσική και λαϊκή μουσική. Μ' αρέσει τρομερά ο Καζαντζίδης, ο Στράτος Διονυσίου, πάρα πολύ η Γαλάνη, τρομερά η Μοσχολιού, μ' αρέσει η Αλεξίου, η Φλέρυ Νταντωνάκη, αλλά και η Beth Gibbons, η Adele, η Amy Winehouse, οι Gossip. Δεν βάζω όρια στο τι μ' αρέσει. Το ίδιο απόλαυσα τη συναυλία των Massive Attack με ένα κονσέρτο στο Μέγαρο. Αρκεί να μπορώ να συγκινηθώ”.

(φωτογραφία: Κωνσταντία Μαζαράκη)

Τα δικά σου τα ακούς;

“Ποτέ. Το 'Εισιτήρια διπλά' το άκουσα στο στούντιο που τσεκάραμε αν είναι εντάξει οι μίξεις και ξανά μετά από τέσσερα χρόνια, μια μέρα τυχαία στο αυτοκίνητο.

Ούτε τα βιντεάκια μου βλέπω. Θα βάλω να δω γιατί θυμάμαι έναν αυτοσχεδιασμό που μου άρεσε, θα πάω στο τελευταίο λεπτό να τον βρω και θα το κλείσω αμέσως. Νιώθω άβολα, ντρέπομαι πάρα πολύ.

 

Τη σκηνή τη μοιράζομαι με τα παιδιά, δεν είμαι μόνη. Γενικά εγώ έχω πολλή ανάγκη το να μοιραστώ κι αυτό περιορίζει τις δυστυχίες του επαγγέλματος και αυξάνει τις ευτυχίες”.

Ποιο είναι το πιο βαρετό πράγμα σχετικά με σένα, Νατάσσα Μποφίλιου;

“Η σχέση μου με το πρωί. Δεν υπάρχει πιο αδιάφορος άνθρωπος από εμένα όταν ξυπνάω. Δεν έχω κουράγιο να γίνω ενδιαφέρουσα, θέλω πολλή ώρα για να αποκτήσω προσωπικότητα (γέλια). Είναι οι μόνες ώρες που δεν σκέφτομαι, που κατεβάζω διακόπτη, γιατί το βράδυ βλέπω πάρα πολλά όνειρα. Μεγάλη καταδίκη, να μη συμβεί σε κανένα. Ποτέ δεν κοιμάται το μυαλό μου, συνέχεια έχω εικόνες και δεν ξεκουράζομαι ποτέ. Η απόλυτη ευτυχία είναι να ξυπνάω το πρωί, να κάθομαι χωρίς να μιλάω σε κανένα και να παίρνω λίγο χρόνο. Είναι η μόνη ώρα που δεν υπάρχει κανένα υπαρξιακό άγχος στο μυαλό μου”.

Ποια διασημότητα θα ενοχλούσες στο δρόμο για να βγάλετε μια φωτογραφία μαζί;

“Έχω ήδη ενοχλήσει δύο. Τον Γιώργο Γεωργίου που πέτυχα στον Real FM που ήμουν για μια συνέντευξη και τον Δημήτρη Φραγκιόγλου που είχα δει σε ένα θέατρο.

Κάθε φορά που οι φίλοι μου κι εγώ ακούμε μια βλακεία ή θέλουμε να τελειώσουμε μια κουβέντα, λέμε το κλασικό 'Έγινε φίλε' που έλεγε ο Γεωργίου όταν έκλεινε κάποιον, κι έτσι ήθελα μια φωτογραφία μαζί του για να τους τη δείξω.

 

Τον Φραγκιόγλου τον συμπαθώ πολύ από την εποχή του 'Της Ελλάδος τα Παιδιά' που έβλεπα φανατικά”.

Πού βρισκόμαστε με τους Αγάπη Ρε+; (σ.σ. οι Αγάπη Ρε+ είναι μια καλλιτεχνική πρωτοβουλία αλληλεγγύης στην οποία πρωτοστατεί η Νατάσα δίπλα σε πολλούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων οι Φοίβος Δεληβοριάς, Μανώλης Φάμελος, Μαριέττα Φαφούτη και Στάθης Δρογώσης)

“Η κολεκτίβα έγινε για να βγάλουμε αυτά που νιώθει και εκφράζει ο καθένας μας, να τα ενώσουμε και να δυναμώσουμε τη φωνή μας. Καταφέραμε να κάνουμε μερικά όμορφα πράγματα και θα συνεχίσουμε. Η τελευταία μας δράση ήταν ο ραδιομαραθώνιος για την ενίσχυση των μεταναστών στα δύο μεγαλύτερα στρατόπεδα κράτησης, σε Κόρινθο και Μυτιλήνη. Σύντομα θα συναντηθούμε για να συζητήσουμε την επόμενη δράση μας”.

Η Νατάσα Μποφίλιου εμφανίζεται στο Rockwave Festival το Σάββατο 12 Ιουλίου, συνεχίζει την περιοδεία της στην Ελλάδα και ετοιμάζει τον δίσκο της με τον Σωκράτη Μάλαμα, σε στίχους Οδυσσέα Ιωάννου και μουσική Θέμη Καραμουρατίδη, που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ