<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Ο Μεσιέ Μινιμάλ είναι εντελώς εκτός (ελληνικής) πραγματικότητας

Θα πρέπει να περιμένεις λίγες μέρες μέχρι την κυκλοφορία του νέου του -διπλού παρακαλώ- άλμπουμ για να καταλάβεις ακριβώς τι λέω. Προς το παρόν του ζητήσαμε να μας τα εξηγήσει ο ίδιος. Τραγούδι προς τραγούδι.

Ο Μεσιέ Μινιμάλ ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το νέο του άλμπουμ, κάτι για το οποίο είχε προειδοποιήσει με το εξαιρετικό Digital Love EP. Αυτό που ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς, εκτός αν πήγαινε στα live ή παρακολουθούσε τη σελίδα του στο Facebook, είναι ότι τον τελευταίο καιρό δούλευε πάνω σε πολλές διαφορετικές ιδέες, πολλά νέα τραγούδια που τελικά έγιναν το υλικό ενός μεγάλου διπλού άλμπουμ.

Ναι, καμία παρανόηση εδώ, 16 ολόκληρα tracks, με αναφορές που ξεκινούν από τις αρχές της δεκαετίας του 80s, τη discopop και το new wave, περνάνε στα alternative 90s, το trip hop και την ηλεκτρονική σκηνή του Chicago, για να φτάσουν σε πιο σύγχρονα πράγματα, τη minimal techno και τη dubstep της προηγούμενης δεκαετίας, την post rock- electronica και την καθαρή indie pop. Όλα αυτά φιλτραρισμένα και δωσμένα μέσα από την προσωπική του αισθητική.

Το άλμπουμ είναι χωρισμένο σε δύο διακριτά μέρη, το πρώτο με τραγούδια που θα περίμενες να ακούσεις από το Μεσιέ Μινιμάλ, περίπου όπως τον ήξερες, ποπ, μελωδικό και uptempo αλλά διανθισμένο με ηλεκτρονικά στοιχεία και new wave επιρροές από τη δεκαετία του 80. Και ένα δεύτερο, πιο σκοτεινό, εντελώς μαξιμαλιστικό σε διάρκεια, συνθέσεις, ενορχηστρώσεις. Εξού και ο τίτλος,  "Minimal to maximal".

Κάτι που, φυσικά, είναι εντελώς εκτός ελληνικής πραγματικότητας. Ακόμα και στο εξωτερικό με το οποίο συνηθίζονται  οι συγκρίσεις, τα παραδείγματα είναι σχετικά σπάνια. Η πιο πρόσφατη περίπτωση που μπορώ να θυμηθώ; Το περυσινό τριπλό άλμπουμ των Crippled Black Phoenix όπου είχες post rock / blues / hard rock, τρία (βινύλια) σε ένα (άλμπουμ). Φαντάσου λοιπόν στην εγχώρια δισκογραφία,  σε μια εποχή που, μάλλον, δημιουργεί προβληματισμούς σχετικά με το κόστος παραγωγής και που, όπως φαίνεται σε άλλους τομείς, μας έχει γυρίσει -σαν κοινωνία- πολύ πίσω...

Όλα αυτά, προφανώς, ελάχιστα απασχόλησαν το Μεσιέ Μινιμάλ που προχώρησε τα σχέδια του και κυκλοφορεί τη δουλειά του στις 20 Νοεμβρίου. "Το κόστος ήταν μία παράμετρος αλλά η τιμή του διπλού CD είναι ελάχιστα μεγαλύτερη από το απλό," μας εξήγησε στα διαλείμματα μιας κουβέντας όπου του ζητήσαμε να μας τα εξηγήσει όλα, τραγούδι προς τραγούδι. "Περισσότερο με απασχόλησε το πως θα το πάρει ο κόσμος. Κάποιοι θέλουν ένα άλμπουμ να έχει ενιαίο ήχο αλλά για μένα κάθε τραγούδι είναι μια στιγμή διαφορετική και δεν μπορεί να αποτυπωθεί με τον ίδιο τρόπο. Εγώ το βλέπω σαν ένα παζλ, που κάθε κομμάτι έχει τη θέση του.

Και πιο πολύ είχε σημασία να κάνω αυτό που είχα στο μυαλό μου." Ιδού ακριβώς τι.

MINIMAL

1. Bitter

Το πρώτο βίντεο που έχει κυκλοφορήσει από το νέο μου υλικό. Παρά τον bitter τίτλο, είναι ένα αρκετά uplifting  τραγούδι με από αρκετές  αναφορές από τα σήμερα εως 80s. Θεωρώ, είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου, της μουσικής που γράφω πλέον. Το mix που κάνω στο μυαλό μου και προσπαθώ να μεταφέρω στο σήμερα. Το κομμάτι προέκυψε με τη συνεργασία ενός φίλου, του Χήρα, που μου έδωσε ενα προχειρο mix που είχε στο συρτάρι του . Ήταν το Bitter σε μια πολύ πρώιμη μορφή. Αμέσως μου ήρθε στο μυαλό και η μελωδία, το έγραψε στο iPhone για να μην το ξεχάσω. Σαν παραγωγή είχα στο μυαλό μου κάτι σαν το "We Are the People" των Empire of the Sun. αλλά όπως είχα γράψει τις κιθάρες έμοιαζε να λείπει κάτι. Εκεί βγήκε κάτι διαφορετικό. Γράψαμε ένα σαξόφωνο και αποφασίσαμε να το κάνουμε 80s. Κάτι σαν το Careless Whispers, αυτό το σαξόφωνο. Στη συνέχεια βρήκαμε ένα σαξοφωνίστα και έτσι πήρε την τελική μορφή.

 

2. Alone

Το Alone το έχω "φέρει" από τη Θεσσαλονίκη. Ήταν μια περίοδος, πριν τρία χρόνια, που ήμουν επηρρεασμένος από το φωνητικά του Antony Hegarty (Αntony and the Johnsons). Το τραγούδι στήθηκε με βαση full band play style κάπου εκεί μου βγαινουν οι 90s pop-rock καταβολές μου. Είναι το πιο αγαπητό μέχρι τώρα κρίνοντας από τα samples στο soundcloud. Όχι πάντως το δικό μου πιο αγαπημένο.

 

3. Fall

Η ήρεμη δύναμη στο νέο άλμπουμ. Η εξέλιξη των Belle and Sebastian που είχα μέσα μου, που υπήρχαν και στο Lollipop, που δεν θα μπορούσα ποτέ να σβηστούν από μέσα μου. Είναι ένα κομμάτι που αποτυπώνει το Φθινόπωρο, όπως αυτό σε βάζει σε μια φάση γλυκιάς περισυλλογής, ένα άλλο mood. Ξεκίνησε με μια κιθάρα και μερικές λούπες, αλλά στο στούντιο εξελίχθηκε διαφορετικά. Γράψαμε πολλά πνευστά που του έδωσαν άλλη πνοή.

 

4. Childish

O ορισμός της ποπ νοσταλγίας, με την έννοια του ταξιδιού, της τρυφερότητας, της αγνότητας. Έχει στίγματα από το Lollipop αλλά είναι πολύ πιο ώριμο με επιρροές από Morrissey, στα φωνητικά ιδίως. Κάθε τραγούδι στο άλμπουμ έχει την εποχή του, έχει περισσότερο φως ή λιγότερο φως, αλλά νομίζω ότι δεν θα διάλεγα άλλο για το καλοκαίρι.

 

5. Party

Έχει μια ιστορία αυτό το κομμάτι. Στην αρχή το φανταζόμουν ντουέτο με την Αλέξια, ήθελα κάτι πιο pop glamour, μου φαινόταν άδειο. Μετά από πολλές προσπάθειες βρήκα την Αλέξια που ήταν στην Αμερική και λόγω υποχρεώσεων δεν μπορούσε να συμμετέχει. Μου αρνήθηκε πολύ ευγενικά. Μετά σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να γίνει με τη Μαριέττα Φαφούτη αφού θα της ταίριαζε πολύ μια τέτοια εκτέλεση και θα μπορούσε να δώσει αυτό που δεν μπορούσα εγώ παραπανω.

6. Digital Love

Είναι το πρώτο τραγούδι που έγραψα μετά το Lollipop. Μια συνέχεια του Love Story, εξίσου ρομαντικό αλλά πολύ πιο ηλεκτρονικό. Οι στίχοι είναι σε συνεργασία με τη Νάνσυ Μιχαηλίδου και μιλάνε για τους έρωτες στην ψηφιακή εποχή. Την περίοδο του Facebook, του chat, των social media. Έπαιζε και ένα feeling εκείνη την εποχή, δημιουργήθηκε ένας έρωτας ψηφιακός αλλά δεν κατέληξε πουθενά. Γι' αυτό λέει κιόλας "You' ve always been alone". Αυτοί οι έρωτες δεν οδηγούν πουθενά.

7. Last Song

Αυτό είναι το αγαπημένο μου από το Digital Love EP, οι στίχοι του με πιάνουν 100%. Η φόρμα και το στήσιμο ξεκίνησε πριν φύγω από τη Θεσσαλονίκη αλλά η new wave κιθάρα που το χαρακτηρίζει ήρθε μετά. Εδώ πρεπει να αναφέρω και τον αδερφικό μου φίλο και πολυτάλαντο  kidgalax που του ανήκει η main μελωδία στις κιθάρες. Είναι επηρρεασμένο από τα chorus και τις μελωδίες των Cure.

 

8. If

Πολύ σπιντάτο, πολύ rock electronica, δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Είναι σχεδόν όπως στην αρχική του μορφή από άποψη παραγωγής, διαμορφώθηκε ελάχιστα στο στούντιο. Ιδανικό για να περάσει τον ακροατή στο “Maximal”.

MAXIMAL

1.  Heart Full of Dreams

Ιδανικό για εισαγωγή, έτσι για να μπεις ξεκούραστα στο maximal μετά το προηγούμενο γκάζι. Σαν σύνθεση ξεκίνησε με μια κιθάρα και ένα βιολί και μέσα σε πέντε ώρες στο στούντιο είχε πάρει την μορφή του με 4 διαφορετικά πνευστά και τέσσερα έγχορδα. Χωρίς στίχους αλλά πολύ μαξιμάλ. Είναι ορχηστρικό, είναι κινηματογραφικό, επικό. Και είναι από τα τραγούδια που σε κάνουν να σκεφτείς χίλια διαφορετικά πράγματα.

2. Candy Face

Η πρώτη στιγμή που ο ακροατής αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι ο ήχος αλλάζει. Ξεκινάει γλυκά, ήρεμα και στο τέλος μεταμορφωνεται σε μια ιδιομορφη και ατμοσφαιρικη electronic-orchestra. Είναι από εκείνα που μου έφαγαν πολλές ώρες στο στούντιο για να το φέρω εκεί που ήθελα.Ισως το πιο maximal κομμάτι και το πιο αγαπημενο μου φυσικά.

3. Internal love

Ένα άκρως ερωτικό κομμάτι που καταλήγει σε ένα μουσικό παραλήρημα. Ξεκινάει με μια ακουστική κιθάρα, συνεχίζει με πιάνο και βιολί για να ακολουθήσει ένα alternative nineties ξέσπασμα στην κιθάρα. Εκεί τα λόγια είναι περιττά. Ένα τραγούδι που επίσης ακολούθησα το ένστικτο μου.

4. Trip Hope

Στην αρχή ήταν απλώς πειραματισμοί με ένα πυκνωτικό μικρόφωνο προσπαθώντας να δημιουργήσω ατμόσφαιρα. Μετά με το glitch  στην κιθάρα (σ.σ. plugin)  και άρχισε να βγαίνει ένα ιδιαίτερο και εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Έμεινε για έναν ολόκληρο χρόνο στο συρτάρι χωρίς να το κάνω κάτι. Κάποια στιγμή συμπληρώσα κάποιες άριες σαν φωνητικά και απο πάνω το theremin. Αλλλα ακόμα αισθανόμουν ότι χρειάζεται κάτι ακομα το κομμάτι. Και έτσι όπως το χιλιοάκουγα αποφάσισα πως αυτο που θελει είναι κάποια scratch. Μίλησα με τον Cayetano που μου είπε «αν θες παπάδες μόνο ο DJ Booker». Όπως και εγινε.

5. Infinity

Το Infinity προέκυψε δουλεύοντας με το Spinnet, έναν από τους πρώτους μου συνεργάτες.Το κομμάτι ειναι ενα ατελειωτο trip στα όρια της  post rock - electronica. Παίζει φουλ επίθεση και θέλει να σου ξυπνήσει άλλα πράγματα.

6. Wish 126

Είναι από τα τραγούδια που με ταλαιπώρησαν περισσότερο στην παραγωγή μέχρι να το φτάσω στο σημείο που ήθελα και να αποφασίσω ποια θα είναι η τελική του μορφη.Στα όρια της tech-house electronica με μικρέςς και διακριτικές πινελιές τόσο στις κιθάρες όσο και στα φωνητικά.

7.Wish remixed by Monsieur Minimal and Harri Agnel

Όταν αποφάσισα να το μοιραστώ με τον Harri Agnel αυτός μου έδωσε την ιδέα να το πάμε αλλου. Από τις πρώτες μας απόπειρες μου ήρθε στο μυαλό η dubstep tou James Blake και κάπου εκεί πήγε το πράγμα.

8. Rebirth

To Rebirth είναι από εκείνα τα λίγα κομμάτια που γράφτηκαν στον ύπνο μου. Είναι ένα κομμάτι που το άκουγα στον ύπνο μου, ίσως και εφιάλτη. Ξύπνησα, άνοιξα το PC , άρχισα να το γράφω και από εκεί πήρε το δρόμο του. Ακούγεται σαν από τα έγκατα της γης αλλά είναι την ίδια στιγμή το βιολί και το φλάουτο αλλα και αλλα στοιχεια του δίνουν μια επισης κινηματογραφική ποιότητα. Είναι αναγέννηση.



To "Minimal to maximal" κυκλοφορεί στις 20 Νοεμβρίου από τη the sound of everything και τη Universal.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΜΟΥΣΙΚΗ