<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Οι βρικόλακες του Guillermo del Toro στη μικρή οθόνη

Μερικούς μήνες πριν την έναρξη της πρώτης σεζόν του The Strain, της νέας τηλεοπτικής σειράς που βασίζεται στην ομώνυμη τριλογία μυθιστορημάτων του 49χρονου σκηνοθέτη, είχα τη 'φαεινή' ιδέα να τα διαβάσω όλα ξανά. Μέγα λάθος.

'Ξύπνησα το επόμενο πρωί και μου ήρθε να ξεράσω. Κάτι που δεν μου έχει συμβεί ποτέ ξανά' είχε δηλώσει κάποτε ένας βετεράνος δημοσιογράφος στον σκηνοθέτη του Pacific Rim έχοντας μόλις διαβάσει, το προηγούμενο βράδυ, τον πρώτο τόμο από τα -επίσης βασισμένα στα βιβλία- graphic novels.

Λογικό καθώς, όπως έχουμε ήδη επισημαίνει, ο Μεξικανός ξέρει καλά πώς να μεταφέρει τα τέρατα που κουβαλάει στο κεφάλι του στην μεγάλη οθόνη, το χαρτί και, πλέον, και στην TV.

Άλλωστε το ίδιο, μια αίσθηση ψιλο-ναυτίας, αισθάνθηκα και εγώ. Αλλά με την καλή έννοια. Αυτή που παθαίνεις όταν διαβάσεις κάτι που ξεφεύγει από τη χρυσή μετριότητα και σε αναγκάζει να δεις τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά.

Βλέπεις τα συγκεκριμένα τέρατα του The Strain, οι ασέξουαλ (σ.σ. τα γεννητικά όργανα τους πέφτουν κατά τη μεταμόρφωση) δηλαδή βρικόλακες με την τεράστια προβοσκίδα, τα σαγόνια που ανοίγουν διάπλατα όπως του φιδιού, την ανοσία στους εσταυρωμένους και τα σκόρδα και την ακόρεστη διάθεση να μετατρέψουν όλο τον πλανήτη σε 'παιδική τους χαρά' (ξεκινώντας, όπως συνηθίζεται, από το Μανχάταν), ο Guillermo φαίνεται πως τα αγαπά πολύ.

 

Ότι είναι, αν θες, τα δικά του αγαπημένα 'μικρά πόνι' στον τεράστιο στάβλο με τους προσωπικούς εφιάλτες του.

Για αυτό και από την πρώτη στιγμή που κάθισε να τα γράψει είχε την πρόθεση να τα μετατρέψει σε τηλεοπτική σειρά. Ακριβώς για να έχουμε όλοι μας την ευκαιρία να δούμε χαρακτήρες όπως αυτόν του αλκοολικού επιδημιολόγου Dr. Ephraim Goodweather και της ομάδας του (ένας πρώην ακαδημαϊκός, επιζώντας του Ολοκαυτώματος και ένας εξολοθρευτή παρασίτων)

να έρχονται αντιμέτωποι με τον γιγάντιο αρχι-βρικόλακα The Master και τους δικούς του 'μπράβους' (ένα πρώην διοικητή ναζιστικού στρατοπέδου θανάτου και έναν ρόκερ).

 

Για αυτό και περίμενε μέχρι να του έρθει η κατάλληλη πρόταση (αυτή από το FX) που θα του επέτρεπε να απλώσει την -άκρως τρομακτική- ιστορία της πτώσης του ανθρώπινου γένους και της ανόδου του βαμπιρικού σε 4 ακριβώς σεζόν. Ούτε παραπάνω, ούτε λιγότερες.

Για αυτό και εγώ, όπως και όλοι όσοι (και είμαστε πολλοί) προσκυνούν την φαντασία του Del Toro ως κάτι ανεξάντλητο και σχεδόν 'αποτρόπαια' μαγικό, περιμένω πως και πως να φτάσει ο Ιούλιος για να ξεκινήσει να προβάλλεται η σειρά.

Αλλά, όσο και αν ο ίδιος επιμένει πως θα συμμετέχει ενεργά σε όλη τη σεζόν (έχει σκηνοθετήσει τον πιλότο και έχει ασχοληθεί με κάθε σενάριο της πρώτης σεζόν),είναι εντελώς διαφορετική η αίσθηση του να διαβάζεις ξανά τα βιβλία.

 

Αυτό είναι κάτι που σου επιτρέπει και να αποκτήσεις μια καλύτερη αίσθηση των χαρακτήρων και να προετοιμαστείς για το τσουνάμι ψυχοπλακωτικού τρόμου που έρχεται προς το μέρος σου.

Δεν είναι τυχαίο ότι όταν ρωτήθηκε ο Sean Austin (βλέπε ο Samwise Gamgee των Lord of the Rings), που επίσης θα παίζει στη σειρά, σχετικά, το πρώτο πράγμα που είπε είναι ότι ενώ διαβάζοντας άλλα σενάρια απλά προσπερνάει σελίδες, εδώ του κόπηκε το αίμα από την περιγραφή του πως ο βρικόλακας ρουφάει το αίμα από το θύμα του.

Προσωπικά αυτό που εκτιμώ περισσότερο στο The Strain (στα ελληνικά έχει εκδοθεί ως τριλογία 'Το Ίχνος' με τα υπόλοιπα βιβλία να ονομάζονται 'Η Πτώση' και 'Η αιώνια νύχτα' αντίστοιχα) είναι η παντελής απουσία μελοδραματισμού και ερωτισμού τύπου Twilight και Vampire Diaries. Καθώς και το γεγονός ότι είναι η μεγαλομανία των ισχυρών ανθρώπων (που αντιλαμβάνονται τον βαμπιρισμό ως δύναμη) που φέρνουν το τέλος μας.

 

Ενώ, ως πατέρας, δεν με αφήνει καθόλου αδιάφορο (SPOILER ALERT) το γεγονός ότι η πρώην σύζυγος του πρωταγωνιστή μεταμορφώνεται σε πλάσμα της νύχτας που διψά για αίμα και καραδοκεί να πάρει το γιο του μαζί της στη σκοτεινή πλευρά.

 

Στο τέλος της ημέρας η τριλογία του The Strain είναι ένα μυθιστόρημα που σε αναγκάζει να ματώσεις τα χέρια σου από την γρηγοράδα με την οποία γυρίζεις τις σελίδες, γεμάτο ανατροπές και 'λακκούβες' στο δρόμο. Ένα ακόμη συναρπαστικό ταξίδι που κανείς, πέρα από τον Del Toro, δεν θα μπορούσε να κατευθύνει με τόση δεξιοτεχνία.

Οπότε, μπροστά σε όλα αυτά, τι πειράζει λίγη πρωινή ναυτία;

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

PRINT