<img height="1" width="1" style="display:none" src="//www.facebook.com/tr?id=625554890944361&ev=PageView&noscript=1" />

Οι δέκα φυλές του θεατρικού κοινού

«Και αν τους αντέξουν οι διπλανοί, θα φανεί στο χειροκρότημα». Το Oneman γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου με ένα αφιέρωμα στους -πιο ιδιαίτερους- θεατές του.

Παρασκευή είναι. Τέλος της εβδομάδας -με πολλά θαυμαστικά αυτό- είναι. Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου είναι. Ε ένα quiz περί θεάτρου και άλλων δαιμονιών, πιστεύω επιβάλλεται. (Δεν θα είναι γνώσεων είπαμε είναι Παρασκευή)

Το θέατρο είναι...

α) Οι συντελεστές του (ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σκηνογράφοι,...)

β) Το κείμενό του

γ) Το κοινό του

Πάρε το χρόνο σου...

Εντάξει φτάνει.

Σε περίπτωση που διάλεξες το α ή το β τότε ή απάντησες στην τύχη ή δεν σου έχει τύχει ποτέ ο διπλανός-μπροστινός-πισινός(όχι ο στρογγυλός, ο άλλος) σου είναι ένας από τους γνωστούς και ως Πατ-Πατ.

 

Πατ: Σας παρακαλώ κάντε ησυχία - Πατ: Επιτέλους – Τρίτο Πατ για ευνόητους λόγους δεν υπάρχει

Αν πράγματι έχει συμβεί το δεύτερο τότε σου σφίγγω το χέρι, σου ζητάω πέντε αριθμούς και έναν Τζόκερ και αναλαμβάνω να σου μεταλαμπαδεύσω την εμπειρία μου από τη συναναστροφή μου μαζί τους.

Στην μέχρι τώρα πορεία μου, έχω φτάσει αισίως τις 10 (+1) φυλές Πατ-Πατ. 

Νούμερο Ένα: Ο υπερβολικά ενήμερος (Γνωστός και ως ξερόλας)

Βρισκόμαστε στο δεύτερο κουδούνι. Ο διπλανός εξηγεί στην παρέα του την υπόθεση του έργου. Καλά μέχρι εδώ. Αναλύει έναν προς ένα τους χαρακτήρες. Πάει στα κομμάτια. Μιλάει για το σκηνοθέτη: Θυμάται πού αλλού τον έχει δει, τι του αρέσει σε αυτόν και τι όχι. Τέλος πάντων, καλώς. Χτυπάει τρίτο κουδούνι. (Επιτέλους, θα σταματήσει). Αμ δε.

«Αυτό είναι το πρώτο έργο του συγγραφέα. Έχει σημασία να εντοπίσεις την απειρία με την οποία αντιμετωπίζει τους ήρωές του...» (true story)

 

Νούμερο Δύο: Ο αργοπορημένος «ανοιχτοκινητάκιας»

Αρχικά να ξεκαθαρίσω το εξής: Είμαι από τους πιο ασυνεπείς ανθρώπους του κόσμου. Κοινώς, κάθε φορά που πηγαίνω θέατρο καταβάλλω υπεράνθρωπες προσπάθειες για να φτάσω αν όχι νωρίτερα, τουλάχιστον στην ώρα μου. Εάν -και πράγματι μου έχει συμβεί- για τον οποιονδήποτε λόγο φτάσω αργότερα: ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΩ.

Εκείνος όμως όχι. Θα μπει. Θα ποδοπατήσει ατσούμπαλα το διπλανό του και πριν καθήσει, με το πιο μίζερο βλέμμα του θα ζητήσει «συγνώμη» από τον ηθοποιό -σαν να μην έφτανε που τον έβγαλε τον άνθρωπο από το ρόλο του, τον κάνει και επιμελητή.

Σημείωση: Το γεγονός ότι το θέατρο διαθέτει κουδούνι δεν έπεται ότι ανέχεται εντός του παιδιάστικες συμπεριφορές. Ευχαριστώ.

Ακολουθεί τρίλεπτο -τουλάχιστον- σούρσιμο. Βγάζει μπουφάν -ακουμπάει πράγματα κάτω- βολεύεται στη θέση του. Κάνεις υπομονή. Η απόλυτη ησυχία επιτέλους έρχεται. Κάπου στη μέση ακούγεται το ντριιν. Όχι, δεν είναι το κουδούνι. Είναι αυτός. Είναι πάντα αυτός.

Νούμερο Τρία: Ο πολυλλογάς

Η παράσταση έχει ξεκινήσει. Εδώ και ώρα. Εκείνος δεν έχει σταματήσει να μιλάει. Εδώ και ώρα. Άθελά σου, ακούς τι λέει. Είναι άσχετο με την παράστασηλ. Είναι άσχετο με την ώρα. Είναι άσχετο με τη ζωή. Σκέφτεσαι να του την πάρεις (τη ζωή) να τελειώνουμε. Ηρεμείς. Δεν μπορεί, θα σταματήσει. Όντως, δεν μπορεί. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ.

Νούμερο Τέσσερα: Ο επεξηγηματικός

Επίδαυρος. Οιδίποδας. Η παράσταση σε έχει απορροφήσει. Το βράδυ είναι ειδυλλιακό. Όλα δείχνουν ότι αυτήν την παράσταση, θα τη θυμάσαι. Τίποτα δεν προδίδει ότι θα το κάνεις για αυτόν το λόγο: Η κυρία από το ζευγάρι που κάθεται ακριβώς πίσω σου, πλησιάζει τον συνοδό της και του «αποκαλύπτει» επί λέξει: «Να δεις που αυτή, θα είναι η μάνα του». Επαναλαμβάνω. «ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΥ ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ». (true story)

Και πάει στα κομμάτια, δεν ήξερε την ιστορία του Οιδίποδα. Έστω ότι δεν την ξέραμε και εμείς που βρισκόμασταν μπροστά της. Γιατί Θεοί είναι ανάγκη να μας το πει; Παίζουμε κάποιο παιχνίδι με τίτλο «Βρες πρώτος την υπόθεση και κέρδισε ένα μονοήμερο για ένα άτομο στη Σαλαμίνα» και δεν το έχω καταλάβει;

Νούμερο Πέντε: Ο γκρινιάρης aka γιατί-με-φέρατε-εδώ-πέρα

Από την ουρά των εισιτηρίων έχεις εντοπίσει τον αρνητισμό του. Έχει μούρη. Είναι πασιφανές. Λες εντάξει, ο άνθρωπος μπορεί να είχε άσχημη ημέρα. Κάθεται μπροστά σου. Σκέφτεσαι «ελπίζω εγώ να μην έχω άσχημη νύχτα». Τα κουδούνια διαδέχονται το ένα το άλλο ενώ εκείνος γκρινιάζει. Για την θέση. Για τον κόσμο. Για την παράσταση. ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Σημειωτέον ότι εάν το έκανε χαμηλόφωνα, σκασίλα σου μεγάλη. Έλα όμως που το κάνει λες και βρίσκεται στο βήμα από τη μεριά της Αντιπολίτευσης. Τέτοια κριτική ούτε η Λιάνα. Η παράσταση αρχίζει. Εκείνος σταματά. Παίρνεις ανάσα.

Πριν προλάβεις να το χαρείς, αρχίζει να κουνιέται. Μία από εδώ. Μία από εκεί. Και δώστου κούνημα. Καθιστό χάρλεμ σέικ με τα δικά σου αποκλειστικά views κάνει ο τύπος. Υπομονή, θα βαρεθεί και θα σταματήσει. Αμ δε. Κάβο ντ'όρο με απογορευτικό την βγάζεις την παράσταση. Και έχεις ξεχάσει και σπίτι τις δραμαμίμες.

Νούμερο Έξι: Ο σχολιαστής

Αυτός εν αντιθέσει με τον επεξηγηματικό και τον πολυλογά δεν απευθύνεται στην παρέα του αλλά στους ηθοποιούς. Ναι, σε αυτούς. Δεν προλαβαίνει να ξεκινήσει η παράσταση και βγαίνει ο Χατζηπαύλου από μέσα του. Μόνο που αυτός δεν σχολιάζει τη μαγειρική του παίχτη αυτής της εβδομάδας στο «Κάτι Ψήνεται» αλλά ψήνει εμάς τους υπόλοιπους και μάλιστα, σε δυνατή φωτιά.

Τις προάλλες βλέποντας την Ανουσιότητα του Να Ζεις της Λένας Κιτσοπούλου πέτυχα έναν τέτοιο τύπο. Σημειωτέον: Είχε έρθει μόνος του στο θέατρο. Ε, ο άτιμος χωρίς υπερβολή δεν άφηνε ατάκα να πέσει κάτω. Για τον Ξηρό μίλαγαν, σχολίαζε. Για τον Άγγελο στο Κολωνάκι μίλαγαν, σχολίαζε. Κάπου εκεί προς το μέσον της παράστασης, σταμάτησα να τον ακούω. Γυρνάω πίσω (πίσω μου καθόταν) και είχε φύγει από τη θέση του. «Τουαλέτα», σκέφτηκα. Δεν ξαναγύρισε.

Νούμερο Επτά: Ο «να-ρωτήσω-κάτι»;

Η παράσταση έχει ξεκινήσει. Η πλοκή έχει αρχίσει να εκτυλίσσεται ενώπιόν μας. Σιωπή. Όλοι παρακολουθούμε αποσβολωμένοι. Ένα «Λες να τη σκοτώσει;» ακούγεται. Κάνεις ότι δεν το άκουσες. Ένα «Τι είπε τώρα;» λίγο μετά, διαταράσσει και πάλι την πολύτιμη σιωπή. Δεν μιλάς. «Α, κατάλαβα. Μάλλον θα θέλει να το παίξει αθώος. Να σου πω αυτός εκεί πού έπαιζε; Κάτι μου θυμίζει». Κρατάς την ψυχραιμία σου. «Να σου πω, τώρα δηλαδή αυτή, είναι γυναίκα του;».

(Είναι δεν είναι δεν έχεις παρακολουθήσει και καθόλου για να καταλάβεις)

Νούμερο Οκτώ: Ο ερωτευμένος

Κάθονται μπροστά σου. Την παίρνει αγκαλιά. Το χαρακτηρίζεις «γλυκό». Η παράσταση ξεκινάει. Της χαϊδεύει τα μαλλιά. Μάλιστα το κάνει τόσο αργά και βασανιστικά ώστε να μπορείς να διακρίνεις την κίνηση των χεριών του μέσα στα σκοτάδια. Παίρνεις ανάσα. Αρχίζει να τρίβει τη μούρη του στα μαλλιά της. Δεύτερη ανάσα -τόση yoga ας φανεί και κάπου χρήσιμη. Της ψιθυρίζει στο αυτί (ευτυχώς, δεν ακούς τι). Τρίτη ανάσα. Αρχίζει να της χαϊδεύει το μπούτι. Εκείνη δήθεν ενοχλημένη, χασκογελάει και τον σταματά. (Αθάνατη Φλώρα -ακολουθεί σχετικό video)

Εννοείται έχεις χάσει την παράσταση αλλά εντάξει αν σου αρέσει το soft porn δεν έχεις χάσει εντελώς την ώρα σου.

 

Νούμερο Εννιά: Ο κουρασμένος

Η αλήθεια είναι ότι αυτός, εάν δεν ροχαλίζει, δεν ενοχλεί. Κάθεται στη γωνιά του, γέρνει κιόλας πλευρό και όλα μέλι γάλα. Άμα όμως αρχίσει τα τσαφ τσουφ το τρένο περνά, ένα έχω να σου πω: Δεν υπάρχει σωτηρία. Εκείνος βλέπει όνειρο και εσύ εφιάλτη.

 

Νούμερο Δέκα: Το ταλέντο

Τον συγκεκριμένο τύπο Πατ-Πατ τον συναντάμε σε μουσικοχορευτικές παραστάσεις. Είναι αλέγκρος και αυτό φαίνεται. Είναι έτοιμος για όλα και αυτό ακούγεται. Εξηγούμαι αμέσως: Είστε μία χαρά και παρακολουθείτε την παράσταση όταν η ορχήστρα παίζει το πρώτο τραγουδάκι. Playback ή live δεν έχει καμία σημασία. Αν τύχει και το ξέρει (συνήθως, το ξέρει δεν θέλω να σου δώσω ψεύτικες ελπίδες) ξεροβήχει να φτιάξει τη φωνή και δώστου. Όχι χαμηλόφωνα, δεν κατάλαβες. Δυνατά. ΔΥΝΑΤΑ (γίναν όλα δυνατά και αδύνατα). Γυρνάς προς το μέρος του. Σε κοιτάει με την ικανοποίηση τουλάχιστον Παβαρότι και συνεχίζει. Στο τέλος σε κομπλάρει τόσο που παίζει και να τον χειροκροτήσεις (not).

Bonus: Τα τελευταία χρόνια, έχει εμφανιστεί ο Rookie των Πατ-Πατ γνωστός και ως «selfier». Αυτός ο καθόλα γλυκύτατος τύπος μεσούσης της παράστασης επιδιώκει να απαθανατίσει τη σκηνή και μάλιστα με ένα μέρος της φάτσας του. Τύπου «Να εδώ με την Κατερίνα, αυτοκτονούμε».  Ωστόσο δεν μπορώ ακόμα να του δώσω τη θέση έντεκα. Πρέπει να το δουλέψει λίγο περισσότερο για να την κερδίσει. Όλα κι όλα. Να είμαστε δίκαιοι και πάνω από όλα, αξιοκρατικοί.

ADVERTISING
  • ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
  • top stories
  • 24MEDIA NETWORK

ΘΕΑΤΡΟ